III SA/Kr 709/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie WSA Renata Czeluśniak NSA Krystyna Kutzner (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 października 2017 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 24 maja 2017 r. nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia A. M. – dalej skarżąca, na podstawie art. 111 § 1, art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 196u r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.), utrzymał w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] 2017 r. nr [...] orzekającej o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji Wójta Gminy, nr [...] z dnia [...] 2016 r. Z uzasadnienia powyższego postanowienia wynika następujący stan faktyczny: W dniu 4 marca 2015 r. skarżąca złożyła wniosek do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej (dalej: GOPS) o przyznanie prawa pomocy na remont domu. Kierownik GOPS decyzją z dnia [...] 2015 r. nr [...] odmówił przyznania świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na naprawę dachu i balkonów. W wyniku odwołania od ww. decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2015 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Wyrokiem z dnia WSA w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. GOPS po ponownym rozpatrzeniu wniosku skarżącej z dnia 4 marca 2015 r. decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...], odmówił skarżącej przyznania świadczenia pieniężnego na remont dachu i balkonów. Odwołanie od ww. decyzji wniosła skarżąca. Kierownik GOPS w trybie art. 132 § 1 k.p.a. uchylił swoją decyzję i po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...], przyznał skarżącej świadczenie z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na remont dachu w wysokości 14.580 zł, uwzględniając kosztorys na pokrycie dachu. Przedmiotowa decyzja zawierająca prawidłowe pouczenie o terminie wniesienia odwołania została doręczona skarżącej osobiście w siedzibie organu w dniu 19 lipca 2016 r. Następnie w dniu 4 marca 2017 r. do GOPS wpłynął wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie ww. decyzji Wójta Gminy nr [...] z dnia [...] 2016 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia wniosku o przyznanie zasiłku celowego na remont balkonów. Jednocześnie skarżąca złożyła wniosek o uzupełnienie ww. decyzji. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżąca podała, że nie zna się na prawie, a ponadto jest w stałym leczeniu psychiatrycznym. Dodała, że w decyzji nie pouczono jej o możliwości złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji, zgodnie z art. 111 k.p.a. Wójt Gminy po rozpatrzeniu ww. wniosku odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji Wójta Gminy z dnia [...] 2016 r. Odmawiając przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji, organ I instancji wyjaśnił, że na podstawie art. 111 § 1 k.p.a., strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji żądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania. Natomiast w myśl art. 58 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W ocenie organu taka obiektywna przesłanka nie istniała. Organ podkreśli, że skarżąca od dnia 19 lipca 2016 r. wielokrotnie składała wnioski do GOPS o pomoc w formie zasiłków celowych, okresowych, zasiłku stałego oraz posiłków m.in. w dniach 4 sierpnia 2016 r., 7 października 2016 r., 24 listopada 2016 r., 5 stycznia 2017 r oraz 9 lutego 2017 r. Ponadto w dniu 29 sierpnia 2016 r. podczas wizyty w domu skarżącej – Kierownika GOPS oraz pracownika socjalnego – skarżąca nie wystąpiła z wnioskiem o uzupełnienie decyzji. Zdaniem Wójta Gminy, przedłożone przez skarżącą zaświadczenie lekarskie z którego wynika potrzeba stałego leczenie psychiatrycznego, nie świadczy o tym, że stan zdrowia uniemożliwił skarżącej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności, co stanowiłoby podstawę do przywrócenia terminu. Organ I instancji wyjaśnił również, że ustawodawca nie nałożył na organy administracji publicznej obowiązku pouczenia strony o możliwości złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji, co do rozstrzygnięcia. Odwołanie od ww. decyzji w ustawowym terminie wniosła skarżąca, kwestionując zasadność ww. rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca opisała stan sprawy i podniosła, że od kilku lat stara się w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej o przyznanie zasiłku celowego na wymianę dachu i balkonów. Podkreśliła, że zaskarżona decyzja jest dla niej korzystna, jednak nie jest kompletna, bowiem organ I instancji pominął w niej balkony. W związku z powyższym wniosła o jej uzupełnienie. Dodała, że jest osobą chorą i nie rozumie "kruczków prawnych". Nie mogła zaskarżyć korzystanej dla niej decyzji, bo bała się, że utraci dach nad głową. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydało w dniu 24 maja 2017 r. opisane na wstępie postanowienie, w którym orzekło o utrzymaniu w mocy postanowienia Wójta Gminy z dnia [...] 2017 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji Wójta Gminy z dnia [...] 2016 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ odwoławczy powołał się na treść art. 111 k.p.a. i stwierdził, że wniosek o uzupełnienie decyzji został złożony przez skarżącą z uchybieniem 14 dniowego terminu. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżąca nie wykazała braku jej winy w uchybieniu terminu, skoro jak wynika z akt sprawy i co słusznie podniósł organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, cały czas pozostawała aktywna. Organ stwierdził, że termin ustawowy jest terminem wiążącym zarówno organy administracji, jak i też uczestników postępowania. Termin ten nie może być przez nikogo zmieniany, a jedynie na prośbę zainteresowanego może być przywrócony na zasadach określonych w art. 58-59 k.p.a. Przesłanki przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej zostały sformułowane w art. 58 k.p.a, zgodnie z którym o przywróceniu terminu do dokonania czynności procesowej decyduje łączne spełnienie czterech przesłanek: - strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; - strona uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy; - wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni do dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; - jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin. Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka polegająca na uprawdopodobnieniu braku winy w niezachowaniu terminu. Jak słusznie wskazał organ I instancji, skarżąca jest osobą aktywną, prowadząc swoje sprawy skutecznie i samodzielnie. Z akt postępowania nie wynika, by problemy psychicznie uniemożliwiły skarżącej złożenie wniosku w terminie, zwłaszcza, że w okresie po 19 lipca 2016 r. skarżąca wielokrotnie zwracała się do GOPS o przyznanie jej pomocy, składając stosowne wnioski. W ocenie organu odwoławczego, nie może stanowić usprawiedliwienia uchybienia terminowi do złożenia wniosku o uzasadnienie decyzji podnoszona przez skarżącą okoliczność, że cierpi na chorobę przewlekłą. Organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wyjaśnił, że brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i można mówić o niej tylko wówczas, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od strony. Zdaniem organu odwoławczego, skarżąca nie uprawdopodobniła, że stan jej zdrowia uniemożliwił podejmowanie jakichkolwiek czynności urzędowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organ I instancji uchylając w trybie art. 132 k.p.a. decyzję z dnia [...] 2016 r., w decyzji z dnia [...] 2017 r. w ogóle nie wypowiedział się w kwestii przyznania pomocy na remont balkonów, w związku z powyższym pozostaje w bezczynności. Winien on w odrębnym postępowaniu, rozpoznać wniosek skarżącej w zakresie dotyczącym przyznania pomocy na remont balkonów. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której wyraziła swoje niezadowolenie z treści zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi, skarżąca opisała przebieg niniejszego postępowania i ponownie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji Wójta Gminy z dnia [...] 2016 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, co następuje: Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonego postanowienia z przepisami prawa . Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych ustaw, Sąd uznał, że nie zawiera ono wad powodujących konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd podziela argumentację organu zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 maja 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] 2017 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji Wójta Gminy z dnia [...] 2016 r. Stosownie do treści art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: k.p.a.) strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Kwestia przywrócenia terminu została uregulowana w art. 58 k.p.a. Zgodnie z § 1 tego przepisu w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie to nastąpiło bez jego winy. W myśl § 2 prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania postanawia ostatecznie, stosownie do przepisu art. 59 § 2 k.p.a., organ właściwy do rozpatrzenia odwołania. Zgodnie z powyższymi regulacjami o przywróceniu terminu do dokonania czynności procesowej decyduje łączne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu (1); wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (2); jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (3); we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania (4). W tym miejscu wskazać należy, że ocena tej okoliczności winna zostać dokonana w świetle ochrony praw strony (por. ww. uchwała składu 7 sędziów NSA z 19 października 2015 r., sygn. akt I OPS 1/15), a przede wszystkim zapewnienia jej gwarantowanej tak normami konstytucyjnymi, jak i przepisami prawa międzynarodowego podwójnej gwarancji ochrony praw jednostki na drodze prawa do procesu i prawa do sądu w postępowaniu administracyjnym (por. art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej w brzmieniu nadanym Traktatem Lizbońskim, art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że brak winy w uchybieniu terminu zachodzi, gdy zachowanie strony postępowania odpowiada obiektywnemu miernikowi staranności, a więc staranności w prowadzeniu spraw, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Nawet lekkie niedbalstwo przy dokonywaniu czynności w toku postępowania wyklucza przywrócenie terminu. O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku i jeśli przeszkoda ta powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej (np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt II SA/Po 648/12, CBOSA). Wskazuje się także, że przywrócenie terminu usprawiedliwia zaistnienie obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, nieprawidłowe doręczenie pisma (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt I FSK 2179/11, wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 2210/13, CBOSA). Tylko w takich warunkach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto przy ocenie winy strony lub jej braku w niedochowaniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r. sygn. akt I OZ 354/08, CBOSA). Zatem o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić, gdy strona nie mogła dopełnić tego obowiązku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Z przywołanych orzeczeń wynika, że miernik staranności do wykonywania czynności procesowych został określony wysoko, nawet lekkie niedbalstwo oceniane jest jako zawinione. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji powinien zatem powoływać się na okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Uwzględniając dorobek judykatury i literatury przypomnieć należy, że uprawdopodobnienie jest niewątpliwie środkiem zastępczym dowodu, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność twierdzenia o jakimś fakcie. W odróżnieniu od udowodnienia, uprawdopodobnienie nie musi uczynić określonego faktu pewnym. Zasadnie przyjmuje się, że uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu dla podjęcia czynności procesowej w postępowaniu administracyjnym ma na celu stworzenie w świadomości organu orzekającego przekonania o prawdopodobieństwie, wiarygodności wskazywanych przez stronę okoliczności. W odniesieniu do owego uprawdopodobnienia trafnie w orzecznictwie podkreśla się, że brak jest podstaw prawnych by przyjąć, iż "organ oprócz oceny okoliczności wskazanych przez wnioskodawcę winien z urzędu wyjaśniać powody naruszenia terminu i poszukiwać przyczyn uzasadniających wniosek o przywrócenie terminu" (wyrok NSA z dnia 21 marca 2012 r., II GSK 278/11, LEX nr 1137932). Jednak podkreślenia wymaga przy tym, że to do organu orzekającego, a nie do strony należy ocena, czy nastąpiło uprawdopodobnienie uzasadniające uwzględnienie wniosku, względnie, czy jest ono wystarczające. To wielokrotnie przywoływane w literaturze i orzecznictwie twierdzenie jest tutaj bardzo istotne. Strona przedstawiając materiał, którym dysponuje dla uprawdopodobnienia braku winy, nie jest w stanie przewidzieć, czy dla organu jest to materiał wystarczający - przekonywujący. W związku z powyższym ocena wiarygodności twierdzeń strony nie może być dowolna; musi opierać się na obiektywnych przesłankach. Aby uniknąć zarzutu dowolności, organ prowadzący postępowanie powinien oprzeć ocenę materiału przedstawianego przez stronę na wszechstronnej analizie, co oznacza, że nie może pominąć jakiegokolwiek elementu, ani też budować twierdzeń nie opartych o ten materiał. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że okolicznością bezsporną jest, że w sprawie doszło do uchybienia terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji Wójta Gminy z dnia [...] 2016 r. Przedmiotowa decyzja została skarżącej doręczona w dniu 19 lipca 2016 r. w siedzibie GOPS, a zatem termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 2 sierpnia 2016r. W tym terminie wniosek o uzupełnienie decyzji nie został złożony. Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że wniosek o uzupełnienie decyzji z dnia 11 lipca 2016 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia ww. wniosku został złożony w Urzędzie Gminy w dniu 31 marca 2017 r., natomiast do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej wpłynął w dniu 3 kwietnia 2017 r., a zatem po terminie o którym mowa w art. 111 k.p.a. W ocenie Sądu wskazane przez skarżącą okoliczności nie uprawdopodobniają braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji, a jej działanie świadczy co najmniej o jej niedbalstwie. O braku winy nie może przesądzać sam fakt choroby, gdyż powołując się na to, jako fakt uniemożliwiający dokonanie czynności procesowej, zainteresowany winien wykazać, że rodzaj i przebieg choroby rzeczywiście pozbawiły go możliwości podjęcia działania, w tym także poprzez inną osobę (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2016 r. sygn. akt II FSK 2638/14, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena, czy uprawdopodobniony został brak winy w uchybieniu terminowi nie ogranicza się bowiem do ustalenia, czy twierdzenia wnioskodawcy o chorobie są wiarygodne, a należy uwzględniać również to, czy wskazana przyczyna uchybienia terminowi stanowi przeszkodę niemożliwą do przezwyciężenia i czy zainteresowany wykazał należytą staranność w podjęciu działań mogących zapobiec uchybieniu terminowi. W ocenie Sądu choroba skarżącej i okoliczności sprawy nie stanowią, jak słusznie przyjął organ, obiektywnej przyczyny, która uniemożliwiłaby skarżącej dochowanie należytej staranności i wniesienie przedmiotowego wniosku w terminie. Przedstawione przez skarżącą zaświadczenie lekarskie z dnia 30 marca 2017 r. nie daje zaś podstaw do przyjęcia, iż jej choroba uniemożliwiła jej właściwe wykonywanie obowiązków. Jak wynika z akt administracyjnych i jak słusznie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, skarżąca cały czas pozostawała aktywna, w okresie po 19 lipca 2016 r. wielokrotnie zwracała się do GOPS o przyznanie jej pomocy, składając stosowne wnioski. Podkreślić należy, że fakt przedłożenia zaświadczenia lekarskiego nie jest potwierdzeniem braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminowi. Jak wykazano powyżej choroba ta nie wykluczała możliwości dokonywania czynności procesowych osobiście przez skarżącą. Przywrócenie terminu jak już wcześniej wskazano, może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Taka sytuacja – w ocenie tut. Sądu - nie zaistniała w przedmiotowej sprawie i skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, które w sposób obiektywny uzasadniałyby przywrócenie terminu. Powoływanie się zaś na nieznajomość prawa nie stanowi podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu (por. postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 713.04; LEX nr 302279). Na marginesie wskazać należy, że organ I instancji nie rozpoznał wniosku skarżącej w całości, a zatem pozostaje w bezczynności. W związku z powyższym winien on w odrębnym postępowaniu, rozpoznać wniosek skarżącej w zakresie dotyczącym przyznania pomocy na remont balkonów. Na powyższą okoliczność wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, dlatego Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.