III SA/Kr 75/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie NSA Krystyna Kutzner Protokolant Małgorzata Krasowska-Świt po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2018 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. L. na akt Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia 7 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia stałej organizacji ruchu postanawia: I. skargę odrzucić; II. zwraca W. L. kwotę 300 (trzystu) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. W dniu 7 stycznia 2016 r. Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu zatwierdził, działając na podstawie art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.) i przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2003 r. Nr 177, poz. 1729) stałą organizację ruchu według projektu nr [...] w ul. G w K w związku ze zmianą znaku z B-35 na B-36. Skarżący W. L. pismem z dnia 23 października 2017 r. wezwał Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu (zwanego dalej w skrócie "Dyrektorem ZIKiT") do usunięcia naruszenia prawa. Dyrektor ZIKiT pismem z dnia 23 listopada 2017 r. doręczonym stronie w dniu 29 listopada 2017 r. odmówił uchylenia swojej czynności wskazując, że wzywający nie wykazał naruszenia swojego interesu prawnego przy zatwierdzeniu stałej organizacji ruchu. W. L. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na czynność zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu zarzucił naruszenie § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2003 r. Nr 177, poz. 1729, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem" w związku z pkt 3.2.37 Załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2003 r. Nr 220, poz. 2181, z późn. zm.) poprzez nieodrzucenie projektu organizacji ruchu pomimo stwierdzenia niezgodności projektu z przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, tj. nieuzasadnionego umieszczenia znaku drogowego pionowego B-36 "zakaz zatrzymywania się" w sytuacji nieprzewidzianej w pkt 3.2.27 Załącznika nr 1; naruszenie § 3 ust. 1 pkt 2 i 3 w związku z § 6 ust. 1 rozporządzenia poprzez brak jakiejkolwiek analizy organizacji i bezpieczeństwa ruchu oraz poprzez dokonanie zmiany stałej organizacji ruchu w sposób arbitralny i w oparciu o pozaustawowe przesłanki, tj. wyłącznie ze względu na "niestosowanie się kierowców do zakazu postoju występującego obecnie w rejonie posesji nr [...] znajdującej się przy ulicy G. Skarżący zarzucił nadto naruszenie § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia poprzez brak w projekcie organizacji ruchu planu orientacyjnego we właściwej skali; naruszenie § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia poprzez brak w projekcie organizacji ruchu opisu technicznego zawierającego charakterystykę drogi i ruchu na drodze; naruszenie § 5 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia poprzez brak w projekcie organizacji ruchu parametrów drogi oraz naruszenie § 8 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia w związku z art. 10 ust. 12 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.r.d." poprzez nieodrzucenie projektu organizacji ruchu pomimo stwierdzenia jego nieefektywności i niezastosowania się do nakazu efektywnego wykorzystania dróg publicznych. W ocenie skarżącego zaskarżony akt narusza art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "u.d.p.", poprzez bezpodstawne pozbawienie możliwości korzystania z drogi publicznej zgodnie z jej przeznaczeniem, a więc również w celu postoju pojazdów, podmiotów korzystających z drogi publicznej. Skarżący wniósł o unieważnienie ww. aktu, a także o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów załączonych do skargi na okoliczności wskazane w uzasadnieniu gdyż jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości a z pewnością nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie oraz o zasądzenie kosztów sądowych prawem przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zaskarżony akt narusza jego interes prawny. Źródłem interesu prawnego jest norma prawna, która kształtuje sytuację prawną wnoszącego skargę i taką normę prawną upatruje skarżący w art. 1 u.d.p. stanowiącym o posiadaniu przez skarżącego uprawnienia, którego naruszenie wpływa na jego sytuację prawną. Art. 1 u.d.p. formułując definicję legalną drogi publicznej. Na definicje składa się, między innymi, mający materialny charakter element nieograniczonego dostępu do drogi - otwarty katalog podmiotów korzystających z drogi, jednym z podstawowych materialnych wyróżników drogi publicznej jest nieograniczona podmiotowo możliwość korzystania z drogi. Skoro przed wprowadzeniem zmian w organizacji ruchu skarżący jako uczestnik ruchu drogowego będący kierowcą mógł korzystać z objętego obecnie zakazem zatrzymywania się fragmentu drogi publicznej - ulicy G, a nowa organizacja ruchu pozbawiła skarżącego tego uprawnienia wprowadzając dla niego jako uczestnika ruchu drogowego - kierowcy wynikające ze znaków zakazu obowiązki określonego nimi zachowania się obwarowane między innymi odpowiedzialnością za wykroczenia na podstawie ustawy z dnia 20 maja 1971 r. kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2015 r. poz. 1094, z późn. zm.), to skarżony akt narusza istniejące wcześniej prawo skarżącego do korzystania z drogi publicznej w postaci prawa do postoju na tej drodze. Skarżący wywodzi, że przeznaczeniem drogi publicznej jest nie tylko możliwość korzystania z niej w celu przejazdu, ale również korzystania z niej również w celu postoju pojazdów. Ulica G znajduje się na obszarze objętym strefą płatnego parkowania. Zgodnie z art. 13b ust. 6 pkt 1 u.d.p. organ właściwy do zarządzania ruchem na drodze w uzgodnieniu z zarządcą drogi ma obowiązek wyznaczenia w strefie płatnego parkowania miejsc przeznaczonych na postój pojazdów. Wprowadzenie zakazu zatrzymywania się na 33,5-metrowym odcinku drogi jest sprzecznie z obowiązującymi przepisami oraz zostało dokonane w interesie nieujawnianego podmiotu korzystającego z wjazdu na podwórze wewnętrzne budynku położonego przy ulicy G. Tym samym Dyrektor ZIKiT naruszył interes prawny skarżącego wynikający z art. 1 u.d.p. i wpłynął negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Interes prawny skarżącego ma charakter bezpośredni, konkretny i realny. W dalszej części skargi skarżący uzasadnia naruszenia i zakres tych naruszeń, jakie wynikają z zatwierdzonej stałej organizacji ruchu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor ZIKiT wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. Strona przeciwna do strony skarżącej podniosła, że prawo do zaskarżenia przedmiotowego aktu służy każdemu, czyjego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Skarżący podnosi, że przedmiotowa organizacja ruchu narusza jego interes prawny poprzez bezpodstawne pozbawienie możliwości korzystania z drogi publicznej zgodnie z jej przeznaczeniem, a więc również w celu postoju pojazdów, podmiotów korzystających z drogi publicznej. Legitymacja skargowa oparta jest na kryterium naruszenia indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany obiektywny i realny. Kryterium interesu prawnego ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między strefą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a kwestionowanym w skardze zatwierdzeniem organizacji ruchu. Skarżący nie wykazał przede wszystkim, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego jego interesu lub uprawnienia. Dyrektor ZIKiT wskazał nadto, że poprzez posiadanie interesu prawnego należy rozumieć interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo, oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. Interes musi być osobisty, własny, indywidualny a także konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić i aktualny. Pomiędzy interesem prawnym a postępowaniem administracyjnym powinien istnieć związek – ponieważ postępowanie dotyczy interesu prawnego podmiotu w tym sensie, że w wyniku takiego postępowania zostaje podjęta decyzja rozstrzygająca o jego prawach i obowiązkach. Stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między konkretną normą prawa administracyjnego materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa polegająca na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. W sytuacji, gdy akt stosowania danej normy prawnej nie wywiera wpływu na sferę sytuacji danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie - o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej. W tej sprawie – w ocenie strony przeciwnej do strony skarżącej - skarżący nie wykazał, że przedmiotowy akt narusza jego interes prawny. Skarżący nie wykazał, by doszło do naruszenia prawem chronionego jego interesu lub uprawnienia, jak również nie wykazał istnienia bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżonym aktem a własną indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją. Przedmiotowy akt nie narusza konkretnego przepisu prawa materialnego, który wpływa negatywnie na sytuację prawną skarżącego. To skarżący powinien był w skardze wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego jego interesu lub uprawnienia. Naruszenie tego interesu miałoby miejsce wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostałoby odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostałby nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Naruszenie interesu prawnego musi powodować dla skarżącego negatywne konsekwencje prawne. Brak ochrony w obowiązujących przepisach prawa powoduje, że strona ma wyłącznie interes faktyczny, to znaczy że jest jedynie zainteresowana aby zapadło dla niej korzystne rozstrzygnięcie w sprawie. Żaden przepis prawa nie gwarantuje skarżącemu, w tym także wskazywany przez skarżącego art. 1 u.d.p., możliwości parkowania pojazdu w sposób dowolny i w dowolnym miejscu na drodze publicznej. Wbrew twierdzeniom nie został skarżący pozbawiony możliwości korzystania z drogi publicznej. Przytoczony przez skarżącego art. 1 u.d.p. definiuje drogę publiczną przy czym nie definiuje tej drogi jako ogólnodostępnej bezwzględnie i bez żadnych ograniczeń. Wręcz przeciwnie, przepisy ustawy o drogach publicznych czy Prawa o ruchu drogowym przewidują możliwość istnienia ograniczeń i wyjątków, do których adresaci tych ograniczeń i wyjątków muszą się stosować. Przepisy regulujące zasady poruszania się po drogach publicznych dotyczą jednakowo wszystkich uczestników ruchu drogowego, zatem nie dochodzi w tym przypadku do naruszenia prawa skarżącego do korzystania z drogi publicznej. Z zakresie zatwierdzenia przedmiotowej organizacji ruchu według projektu nr 10236/b w ul. G - w związku z zamianą znaków B-35 na B-36 w dniu 7 stycznia 2016 r. znak: [...] nie doszło do naruszenia prawa, a zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego przez przedmiotową organizację ruchu nie znajdują uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawo. W tej sprawie skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. zakres przedmiotowy sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje orzekanie miedzy innymi w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Takim aktem, który podlega zaskarżeniu na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. jest akt dotyczący zatwierdzenia organizacji ruchu na drodze publicznej podjęte w zakresie administracji publicznej. Zgodnie z tezą uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I OPS 14/13, opub. w ONSAiWSA 2015 r., nr 1, poz. 2 zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2003 r. Nr 177, poz. 1729) jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. Prawo do zaskarżenia takiego aktu opiera się na przesłankach wynikających z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1875). Prawo do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na przedmiotowy akt stanowiący zarządzenie zatwierdzające organizację ruchu służy każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały takim zarządzeniem naruszone. Do rozważenia pozostaje zatem kwestia legitymacji czynnej strony skarżącej, co wymaga ustalenia, czy będący przedmiotem skargi akt narusza jej prawem chroniony interes lub uprawnienie. Przechodząc do oceny naruszenia zaskarżonym aktem z dnia 7 stycznia 2016 r. znak: [...] zatwierdzającym stałą organizację ruchu na ul. G w K w zakresie zmiany znaku B-35 na znak B-36 w pierwszej kolejności strona skarżąca winna wykazać, że zaskarżony akt naruszył interes prawny skarżącego lub obowiązek skarżącego chroniony odrębnymi przepisami prawa. Sąd w tej sprawie doszedł do przekonania, że w tej sprawie takiego naruszenia nie było. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na skarżącym przede wszystkim spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, a nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnosząc skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skarżący musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżonym zarządzeniem polegający na tym, że zarządzenie to narusza jego interes prawny lub uprawnienia (wyrok Sądu Najwyższego z 7 marca 2003 r. sygn. akt III RN 42/02, opub. OSNP z 2004 r., nr 7, poz. 114; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 9 września 2004 r. sygn. akt II SA/Bk 364/04, opub. w Lex nr 173736; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 października 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 528/09; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 1518/15, opub. w akt LEX nr 2024275). Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, stąd w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1563/04, opub. w LEX nr 171196; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 1127/05, opub. w LEX nr 194894). Warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącej, to interes ten powinien być bezpośredni i realny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 listopada 2005 r. sygn. akt I OSK 715/05, opub. w LEX nr 192482; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 września 2001 r. sygn. akt II SA 1410/01, opub. w Lex nr 53376; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 listopada 1995 r. sygn. akt II SA 1933/95, opub. ONSA z 1996 r., nr 4, poz. 170; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 764/06 i sygn. akt II SA/Bk 763/05). Co istotne, skarga wnoszona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie jest skargą powszechną i nie może skutecznie wnieść na tej podstawie skargi każdy mieszkaniec gminy. Odnosząc te poglądu do niniejszej sprawy należy wskazać, że wprawdzie skarżący wskazał jako naruszenie jego interesu prawnego naruszenie przez zaskarżony akt art. 1 u.d.p., zgodnie z którym drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie ustawy o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Przepis ten nie stanowi w tej sprawie podstawy do przypisania skarżącemu naruszenia jego interesu prawnego. Skarżący jako swój interes prawny wywodzi z braku możliwości parkowania (poprzez ustanowienie znaku B-36 "zakaz zatrzymywania się") pojazdów na odcinku o długości 33,5 metra na wysokości posesji nr [...] przy ul. G w K. W ocenie Sądu wskazywana przez skarżącego argumentacja nie stanowi chronionego prawem interesu prawnego. Sam fakt poruszania się po drodze publicznej kierowcy nie kreuje dla takiej osoby interes prawny polegający na prawie do domagania się pozostawienia na drodze miejsc z prawem do parkowania. Ulica G w K jest drogą gminną publiczną i tym samym może być wykorzystywana przez nieograniczony krąg użytkowników takiej drogi. Bez wątpienia znak B-36 spowoduje ograniczenie miejsc do parkowania w ciągu ul. G w K. Tym niemniej żaden przepis prawa, także art. 1 u.d.p. nie gwarantuje skarżącemu prawa do parkowania na ul. G w K. Tym samym należy wskazać, że z żadnej wskazanej przez skarżącego okoliczności nie wynika, aby dotyczyła ona interesu indywidualnego skarżącego, opartego na normie prawa materialnego kształtującej jego sytuację prawną. Skoro skarżący nieskutecznie wskazał na art. 1 u.d.p. jako przepis będący źródłem jego interesu prawnego, to skarga jest niedopuszczalna. Należy przy tym wskazać, że Sąd w okolicznościach niniejszej sprawy także nie dostrzegł, aby zaskarżony akt dotyczący organizacji ruchu na ul. G ingerował w uprawnienia skarżącego, albo też nakładał lub modyfikowały jakiekolwiek obowiązki, a tym samym, aby w sposób bezpośredni, konkretny i realny - naruszał jego interes prawny. Analizując podnoszone przez skarżącego okoliczności można co najwyżej mówić o interesie fatycznym skarżącego polegającym na tym, że traci on możliwość zatrzymywania się kierowanym pojazdem na odcinku ul. G w K. Taki interes skarżącego, dotyczący możliwości zatrzymywania się (a w istocie parkowania) nie ma żadnego wsparcia ustawowego, stanowi tylko jego interes faktyczny, który nie jest chroniony w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Opisane przez skarżącego okoliczności nie mogły być uznane jako nabycie przez skarżącego jego własnego, indywidualnego interesu prawnego chronionego normą prawną wynikającą z przepisu powszechnie obowiązującego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 11 czerwca 2015 r. sygn. akt III SA/Po 1796/14, opub. w LEX nr 1758517 stwierdził, że nawet taksówkarz prowadzący działalność gospodarczą polegającą na zarobkowym przewozie osób nie posiada naruszonego swojego interesu prawnego w zaskarżeniu takiej organizacji ruchu, w wyniku której nastąpiło ograniczenie miejsc zatrzymywania się pojazdów na drogach publicznych. Sąd w tym składzie podziela ten kierunek wykładni. Rekapitulując należy stwierdzić, że skoro ani sam skarżący skutecznie nie wykazał naruszenia swojego interesu prawnego lub uprawnienia, ani też Sąd nie stwierdził zaistnienia po stronie skarżącego jego własnego chronionego interesu prawnego lub prawa, które zostałoby naruszone zaskarżonym aktem - to skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Tym samym skoro Sąd odrzucił skargę skarżącego, nie ma podstaw do oceny zarzutów merytorycznych dotyczących samego zaskarżonego aktu. Wobec uznania w tej sprawie, że interes prawny ani uprawnienie skarżącego nie zostały naruszone zaskarżonym aktem, Sąd stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skargę skarżącego odrzucił. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od odrzuconej skargi.