III SA/Kr 751/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Hanna Knysiak- Sudyka Protokolant Aleksandra Grabiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody z dnia 4 kwietnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie wymeldowania skargę oddala. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 4 lutego 2016 r. znak: [...] działając na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015 r. poz. 338, z późn. zm.) orzekł o wymeldowaniu A.K. z lokalu na oś. [...] w K., gdyż uznał, że osoba ta opuściła przedmiotowy lokal w sposób trwały i dobrowolny. Z powyższą decyzją nie zgodziła się A.K. i w ustawowym terminie wniosła odwołanie do Wojewody. Zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. Podniosła, że organ meldunkowy nie zebrał materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, a skutkiem takiego niepełnego zebrania materiału dowodowego było wymeldowanie A.K. z lokalu na oś. [...] w K. W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Wojewoda decyzją z dnia 4 kwietnia 2016 r. znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) w związku z art. 35 ustawy o ewidencji ludności utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania oraz zapoznaniu się z całością akt sprawy stwierdził, że podstawą prawną pozwalającą na wydanie decyzji o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego jest przepis art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Stosownie do tego przepisu wymeldować można osobę, która całkowicie, dobrowolnie i trwale opuściła lokal. O trwałości opuszczenia miejsca pobytu stałego świadczą takie okoliczności jak: definitywne zerwanie wszelkiego kontaktu z miejscem pobytu stałego, zabranie z przedmiotowego budynku rzeczy osobistych i brak realnego zamiaru powrotu. Postępowanie o wymeldowanie A.K. z lokalu na oś. [...] w K. zostało wszczęte w dniu 10 listopada 2015 r. na wniosek P.K. i J. B. współwłaścicieli lokalu na oś. [...] w K., którzy poinformowali, że na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 8 września 2015 r. sygn. akt [...] uzyskali przysądzenie własności powyższego lokalu i stali się jego właścicielami. W toku postępowania organ I instancji ustalił na podstawie księgi wieczystej [...], że właścicielami lokalu na oś. [...] w K. są: P.K. i J.B. Wojewoda uznał, że organ I instancji prawidłowo oparł swoje rozstrzygnięcie na zebranym w sprawie materiale dowodowym. Wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie są zgodne i jednoznacznie wskazują, że A.K. dobrowolnie i trwale opuściła lokal na oś. [...] w K. Jak wynika z treści wniesionego odwołania stan ten nie uległ zmianie i trwa. Pismem z dnia 23 grudnia 2015 r. współwłaściciele tego lokalu przedłożyli protokół z dnia 21 grudnia 2015 r. sygn. akt [...] komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym we W. dr A.K.-K. z wykonania eksmisji A.K. z lokalu na oś. [...] w K. na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 8 września 2015 r. sygn. akt [...]. Pismem z dnia 21 grudnia 2015 r. A.K., że lokalu na oś. [...] w K. nie opuściła dobrowolnie, lecz została do tej czynności zmuszona eksmisją komorniczą bez klauzuli wykonalności, bez wskazania mieszkania do zawarcia umowy najmu, dlatego też do czasu wyjaśnienia przez Sąd wszystkich spornych kwestii (do przedmiotowego pisma A.K. dołączyła skargę złożoną w dniu 18 grudnia 2015 r. do Sądu Rejonowego w K. na czynności komornicze) organ meldunkowym nie ma prawa jej ani jej córki S.K. wymeldować z przedmiotowego lokalu. Zgodnie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. - o czym stanowi z kolei art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności. Za miejsce stałego pobytu uznaje się miejsce, w którym zainteresowana osoba stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje swoje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, przyjmuje i nadaje korespondencję. O istnieniu przesłanki opuszczenia, czy też nieopuszczenia miejsca stałego pobytu, można mówić wtedy, gdy całokształt zachowań zainteresowanej osoby będzie wskazywał, że lokal, w którym była zameldowana jest nadal miejscem koncentracji jej interesów życiowych lub przestał być tego rodzaju miejscem. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym utrwalił się pogląd, że na równi z opuszczeniem lokalu należy traktować wykonanie przez komornika sądowego w drodze postępowania egzekucyjnego prawomocnego orzeczenia sądowego nakazującego eksmisję danej osoby z lokalu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 195/09; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 24/09; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2010 r. sygn. akt II OSKI 113/09). W przedmiotowej sprawie materiał dowodowy bezspornie potwierdza, że A.K. nie mieszka w lokalu na oś. [...] w K. z zamiarem stałego przebywania. Wymieniona opuściła miejsce pobytu stałego na skutek orzeczonej eksmisji i wykonanych czynności komorniczych i skoncentrowała swoje sprawy życiowe w innym miejscu. Daje to podstawę do wymeldowania w drodze decyzji administracyjnej na podstawie art. 35 ustawy o ewidencji ludności albowiem nastąpiło trwałe opuszczenie przez A.K. lokalu na oś. [...] w K. W odniesieniu do odwołania Wojewoda wyjaśnił, że wydana decyzja oparta była w szczególności o protokół z wykonanych czynności eksmisyjnych, które to czynności A.K. zaskarżyła do Sądu. Podkreślił, że w świetle wykonanej eksmisji organ administracji publicznej jest niejako zobligowany do wydania decyzji o wymeldowaniu danej osoby, wobec której doszło do wykonania czynności eksmisyjnych i wydanie jakiegokolwiek innego rozstrzygnięcia wobec takich faktów nie jest możliwe. Zdaniem organu odwoławczego na rozstrzygnięcie sprawy nie miały wpływu wskazane w odwołaniu działania A.K. polegające na zaskarżeniu czynności komornika. Skarga na czynności komornika jest środkiem służącym do zaskarżania ewentualnych uchybień o charakterze wyłącznie proceduralnym, związanych bezpośrednio z czynnościami dokonywanymi przez komornika lub zaniechaniem przez niego dokonania określonych czynności. Stanowi ona zatem środek obrony formalnej, a nie obrony merytorycznej ukierunkowanej na badanie dopuszczalności i zasadności egzekucji (Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom II, pod red. K. Piaseckiego, Warszawa 2000, s. 797; Kodeks postępowania cywilnego. Praktyczny komentarz, pod red. A. Jakubeckiego, Kraków 2005 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 21 stycznia 1998 r. sygn. akt I ACz 21/98, opub. w Apel.-Lub. 1998/2/10). Wyjaśniono także, że organ I instancji odstąpił w dniu 7 stycznia 2016 r. od przeprowadzenia oględzin lokalu na oś. [...] w K. z uwagi na fakt, że w dniu 4 stycznia 2016 r. do organu meldunkowego wpłynęło pismo współwłaścicieli przedmiotowego lokalu – P.K. i J.B. informujące o wykonaniu w dniu 21 grudnia 2015 r. eksmisji A.K. z lokalu na oś. [...] w K. Z protokołu z czynności komornika załączonego do ww. pisma wynikało, że eksmisja odbyła się w obecności: A.K. oraz S.P., pełnomocnika P.K. i J.B. W wyniku tych czynności lokal został przekazany do dyspozycji pełnomocnika wierzycieli. Organ meldunkowy uznał zatem, że osoby uczestniczące w eksmisji były świadome o utracie przez A.K. prawa do przebywania w lokalu na oś. [...] w K. Organ I instancji przyznał, że nie zawiadomienie stron postępowania (pełnomocników) o odwołaniu oględzin lokalu przy oś. [...] w K. było błędem. Wojewoda stwierdził, że organ I instancji dopełnił starań w celu obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy, również w oparciu o obowiązujące przepisy jak i utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych. Wobec powyższego brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wniosła w ustawowym terminie A.K. Zakwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 10 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. i wniosła o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Jednocześnie wniosła o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Zdaniem skarżącej decyzja organu odwoławczego nie zasługuje na aprobatę i w związku z powyższym powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Organy obu instancji miały obowiązek dokładnie zbadać istnienie przesłanek, korzystając z dostępnych środków dowodowych, zwłaszcza że w trakcie postępowania pełnomocnik skarżącej zwracał uwagę na mankamenty materiału dowodowego w rozpatrywanym zakresie, przedstawiając merytoryczne argumenty. Nie zajmując stanowiska wobec jego spostrzeżeń i nie podejmując jego inicjatywy dowodowej naruszono art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. Według pierwszego z tych przepisów organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a według drugiego z nich organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dodatkowo Wojewoda naruszył w toku prowadzonego postępowania odwoławczego art. 10 § 1 K.p.a. pomimo tego, że A.M. – pełnomocnik skarżącej wyraźnie wnioskował o zapewnienie mu czynnego udziału w tym postępowaniu. Tym samym uzasadnia to wniosek o uchylenie decyzji ze względu na naruszenie trzech przywołanych przepisów prawnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwana dalej w skrócie "P.p.s.a.". Zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). W tej sprawie Sąd uznał, że skarga skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszyły tak prawa materialnego jak i procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Co istotne i warte ponownego podkreślenia, Sąd ocenia działania organów administracji jedynie na podstawie kryterium zgodności z prawem, nie rozpoznawał sprawy kierując się kryteriami słuszności, celowości lub sprawiedliwości społecznej. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów obu instancji stanowi art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015 r. poz. 388, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "ustawą". Zgodnie z tym przepisem organ wykonawczy gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanego w art. 28 ust. 2 ustawy decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Trafnie organy wskazały w uzasadnieniach obu wydanych w tej sprawie decyzji, że wymeldowanie z miejsca stałego pobytu tak samo jak i zameldowanie w miejscu stałego pobytu ma charakter wyłącznie ewidencyjny i rejestrowy i nie powoduje uzyskanie przez osobę zameldowaną prawa do lokalu mieszkalnego. To właśnie na skutek posiadania prawa do lokalu (np. prawa własności, najmu, użyczenia, itp.) dana osoba może być zameldowana w tym lokalu, o ile oczywiście w nim przebywa z zamiarem stałego pobytu. Tym samym także samo wymeldowanie danej osoby z lokalu mieszkalnego nie ma wpływu na prawa takiej osoby do tego lokalu, o ile oczywiście taka osoba posiada jakieś prawa do lokalu. Sąd jeszcze raz wskazuje na te kwestie, ponieważ często są one mylone przez osoby zameldowane w lokalach mieszkalnych. O tym, czy dana osoba ma prawo przebywać w danym lokalu nie decyduje sam fakt zameldowania w tym lokalu, ale posiadanie odrębnego prawa do lokalu. Zameldowanie i wymeldowanie nie ma żadnego wpływu na istnienie lub brak istnienia prawa do lokalu. W sytuacji, gdy dana osoba opuszcza miejsce pobytu stałego i nie dopełnia obowiązku wymeldowania się, decyzję w sprawie wymeldowania podejmuje właściwy organ gminy. Nie ulega wątpliwości, że istotą postępowania ewidencyjnego w sprawie wymeldowania jest rozstrzygnięcie o tym, czy dana osoba przebywa, czy nie przebywa w lokalu, w którym jest zameldowana. Zasadnicze znaczenie miało w tej sprawie ustalenie przez organy administracji publicznej, czy skarżąca faktycznie opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego bez wymeldowania się. Należało także ustalić, czy opuszczenie to ma charakter trwały. W tej sprawie opuszczenie lokalu mieszkalnego przez skarżącą i jej córkę znajdującego się na oś. [...] w K. nastąpiło na skutek egzekucji komorniczej. Ten fakt nie budzi żadnych wątpliwości tak samo jak i to, że postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z dnia 8 września 2015 r. sygn. akt [...] nastąpiło zarówno przysądzenie prawa własności lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku nr [...] na oś. [...] w K. na rzecz J.B. oraz P.K. jak i nakazano dłużniczce A.K. wydanie tego lokalu ww. współwłaścicielom. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 24 października 2015 r. (akta administracyjne sprawy organu I instancji, karta nr [...]). P.K. i J. B. wnioskiem z dnia 10 listopada 2015 r. zwrócili się do Prezydenta Miasta o wymeldowanie A.K. i S.K. z tego lokalu mieszkalnego (akta administracyjne sprawy organu I instancji, karta nr [...]). Także fakt przeprowadzenia skutecznych czynności egzekucyjnych, które doprowadziły do przymusowego opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku nr [...] na oś. [...]w K. w dniu 21 grudnia 2015 r. nie budzą wątpliwości (akta administracyjne sprawy organu I instancji, karty nr [...]). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, że orzeczenie nakazujące eksmisję (opróżnienie) lokalu zwykle związane jest z brakiem dobrowolności opuszczenia takiego lokalu. Dlatego też w takim wypadku nieistotne jest badanie woli lub zamiaru osoby opuszczającej lokal, skoro osoba ta nie ma uprawnień do przebywania w lokalu i nie może w nim przebywać na skutek wykonania prawomocnego orzeczenia sądu. W takim przypadku ustawowa przesłanka wymeldowania polegająca na opuszczeniu miejsca pobytu stałego jest spełniona także w przypadku przymusowego opuszczenia lokalu, jeżeli ten przymus wynika ze zgodnego z prawem, władczego działania organów państwa w związku z wykonaniem w drodze egzekucji wyroku nakazującego wydanie danego lokalu przez określoną osobę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 579/09, opub. w Lex nr 597705; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2387/10; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 915/10, opub. w Lex nr 992665; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 września 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 767/16, opub. w Lex nr 2152091; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1548/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 655/11; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 526/11; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 46/10, opub. w Lex nr 953076). Należy więc przyjąć, że w sprawie, w której przeprowadzona była egzekucja komornicza, wykonanie eksmisji jest równoznaczne z ustaniem pobytu strony w danym lokalu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2007 r. sygn. akt II OSK 519/07). Tym samym trafnie organy w tej sprawie uznały, że dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie ma znaczenia zamiar i wola skarżącej co do dalszego przebywania w przedmiotowym lokalu nr [...] na oś. [...] w K., gdyż sam fakt dokonania komorniczych czynności egzekucyjnych polegających na opróżnieniu przedmiotowego lokalu z rzeczy stanowiących własność skarżącej i wydania opróżnionego lokalu współwłaścicielom mieszkania jest wystarczający dla ustalenia, że nastąpiło ustanie pobytu skarżącej w tym lokalu. Ustanie tego pobytu było zgodne z przepisami prawa i stanowiło wykonanie prawomocnego orzeczenia sądowego. Taka zaś sytuacja oznacza, że nastąpiła prawidłowa subsumpcja stanu faktycznego (przyporządkowanie stanu faktycznego) do stanu prawnego wynikającego z art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Zgodnie z powołanym art. 35 ustawy o ewidencji ludności wójt, burmistrz lub prezydent miasta wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub innego uprawnionego podmiotu decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. W tej sprawie skarżąca zgodnie z prawem została zobowiązana do opuszczenia lokalu mieszkalnego i lokal ten opuściła, a tym samym Prezydent Miasta na datę 4 lutego 2016 r. prawidłowo fakt opuszczenia lokalu przez skarżącą ustalił jak i brak uprzedniego wymeldowania się skarżącej z pobytu w tym lokalu. W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącej, zawarte w skardze. W zarzutach tych ogólnikowo wskazano na naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w tej sprawie i braku prawidłowej oceny istotnych w sprawie okoliczności. Sąd takiego zarzutu nie podziela. W ocenie Sądu organy obu instancji ustaliły prawidłowo stan faktyczny sprawy, wyjaśniły wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, których istotą było ustalenie, czy skarżąca opuściła lokal mieszkalny nr [...] na oś. [...] w K. i w jaki sposób nastąpiło to opuszczenie. Istotne znaczenie miało postanowienie sądu powszechnego nakazujące skarżącej opróżnienie lokalu mieszkalnego i to postanowienie stało się prawomocne i to jeszcze przed dniem wszczęcia w tej sprawie postępowania administracyjnego. Zarzut naruszenia przez organy art. 10 § 1 K.p.a. wobec pełnomocnika skarżącej w toku postępowania administracyjnego także nie jest zasadny. Jak wynika z akt sprawy pełnomocnik skarżącej był informowany o czynnościach dowodowych podejmowanych w toku postępowania wyjaśniającego. Został zawiadomiony o terminie oględzin lokalu mieszkalnego na oś. [...] w K. (akta administracyjne sprawy organu I instancji, karta nr [...] i [...]); został zawiadomiony na podstawie art. 10 § 1 K.p.a. o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i o możliwości wypowiedzenia się co do tego materiału (akta administracyjne sprawy organu I instancji, karta nr [...]); powiadomiono pełnomocnika skarżącej o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy (akta administracyjne sprawy organu I instancji, karta nr [...]), pełnomocnikowi skarżącej doręczono decyzję organu I instancji (akta administracyjne sprawy organu I instancji, karta nr [...] i [...]), pełnomocnik skarżącej w imieniu skarżącej wniósł odwołanie (akta administracyjne sprawy organu II instancji) i organ II instancji także swoją decyzję skierował do skarżącej doręczając ją pełnomocnikowi (akta administracyjne sprawy organu II instancji). Przy tym należy stwierdzić, że organ II instancji nie prowadził żadnego postępowania dowodowego i w pełni zaaprobował ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organ I instancji. Jedynie pobocznie wynika z akt, że pełnomocnik skarżącej nie brał udziału w czynnościach egzekucyjnym, ale te czynności nie toczyły się w tej sprawie w trybie postępowania administracyjnego. Przedstawiony stan faktyczny sprawy pozwala na stwierdzenie, że pełnomocnik skarżącej nie został pominięty w toku postępowania administracyjnego, a tym samym zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. jest niezasadny. Rekapitulując należy stwierdzić, że w tej sprawie organy obu instancji ani nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani też nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.