III SA/Kr 790/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) WSA Tadeusz Wołek Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2014 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w K na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa z dnia 17 września 2013 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu skargę oddala. W dniu 16 kwietnia 2013 r. A sp. z o.o. w K złożyła wniosek aplikacyjny o dofinansowanie realizacji projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 w ramach Osi Priorytetowej VII "Infrastruktura ochrony środowiska" Działania 7.2 Poprawa jakości powietrza i zwiększenie wykorzystania odnawialnych źródeł energii zgłaszając projekt zatytułowany "[...] w P (numer wniosku: [...]). We wniosku wskazano, że projekt ma być zrealizowany w P gmina Z na działkach nr [...], [...] i [...]. Pismem z dnia 2 lipca 2013 r. Dyrektor Departamentu Funduszy Europejskich poinformował wnioskodawcę o dostrzeżonych brakach formalnych wniosku i wezwał do ich uzupełnienia w terminie do 9 lipca 2013 r. pod rygorem odrzucenia projektu. W dniu 9 lipca 2013 r. do Urzędu Wojewódzkiego Województwa wpłynęła odpowiedź wnioskodawcy na powyższe wezwanie. Pismem z dnia 6 sierpnia 2013 r. Zastępca Dyrektora Departamentu Funduszy Europejskich poinformował wnioskodawcę, że zgodnie z zapisami § 22-24 oraz § 27-29 Regulaminu konkursu powyższy wniosek został odrzucony na etapie oceny formalnej ze względu na niespełnienie kryteriów określonych w Załączniku nr 4 do Uszczegółowienia Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 (dalej: "URPO"), w szczególności kryterium "Kwalifikowalność projektu", "Kompletność i poprawność wniosku" oraz "Kompletność i poprawność załączników". Uzasadniając stanowisko wskazano, że przedmiotowa inwestycja wymaga pozwolenia na budowę (w ocenie wnioskodawcy wymagane jest jedynie zgłoszenie robót budowlanych), gdyż jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, przed uzyskaniem dofinansowania z RPO konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co jest wymogiem (zgodność m.in. z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko) określonym w załączniku nr 2 do Regulaminu. Wskazano równocześnie, że złożony wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – dalej "m.p.z.p."-, nie potwierdza możliwości realizacji przedsięwzięcia na przedmiotowym terenie. Powyższe okoliczności wraz z faktem, że pomimo wezwania i uzupełnienia wniosek i załączona do niego dokumentacja zawierają błędy, a wyjaśnienia okazały się niewystarczające, projekt podlegał odrzuceniu ze względu na nie spełnienie wskazanych kryteriów. W dniu 16 sierpnia 2013 r. A sp. z o.o. w K wniosła protest od powyższej informacji o odrzuceniu wniosku (projektu). Wnioskodawca, kwestionując zasadność odrzucenia jego projektu wskazał, że Wojewoda decyzją z dnia [...] 2013 r. uchylił w całości wcześniejszą decyzję Starosty o sprzeciwie wobec realizacji inwestycji pod nazwą: "[...] zlokalizowanej na działce nr [...], [...], [...] w P, gmina Z", a w treści uzasadnienia decyzji Wojewoda wskazał, że montowanie konstrukcji z panelami fotowoltaicznymi nie ograniczy i nie wpłynie na sposób użytkowania gruntu, przez co nie dojdzie do naruszenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wnioskodawca podniósł również, że rolą Instytucji Organizującej Konkurs nie jest dokonywanie oceny zgodności opinii organów samorządu terytorialnego (Wójta Gminy Z) z przepisami w zakresie procedury oceny oddziaływania na środowisko, tym bardziej, że stanowisko Wójta Gminy wskazujące na możliwość realizacji projektu na planowanym terenie, w szczególności wobec zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym oraz okoliczności, że przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie lub znacząco oddziaływać na środowisko jest jednoznaczne i nie może być kwestionowane w trakcie postępowania konkursowego. Zarząd Województwa poinformował pismem z dnia 17 września 2013 r., znak: [...] o nieuwzględnieniu protestu, powołując się na przepisy art. 30b ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z późn. zm.), Podręcznika Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym na lata 2007-2013 - wersja nr 12, przyjętego Uchwałą Nr 992/13 Zarządu Województwa z dnia 30 lipca 2013 r. oraz Regulaminu Konkursu dla Osi Priorytetowej 7 Infrastruktura ochrony środowiska Działanie 7.2 Poprawa jakości powietrza i zwiększenie wykorzystania odnawialnych źródeł energii w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 przyjętego Uchwałą nr [...] Zarządu Województwa z dnia 29 listopada 2012 r., zmienionego uchwałą nr [...] Zarządu Województwa z dnia 26 lutego 2013 r. oraz Uchwałą nr [...] Zarządu Województwa z dnia 27 czerwca 2013 r. Organ wyjaśnił, że regulamin konkursu oraz kryteria wyboru projektów - stanowiące Załącznik Nr 4 do URPO - są dla przedmiotowego konkursu podstawowymi dokumentami określającymi jego przebieg, w tym w szczególności procedurę wyboru projektów do dofinansowania i kryteria brane pod uwagę przy wyborze projektu. Ocena formalna polega na sprawdzeniu poprawności wniosku oraz załączników w ramach danego konkursu pod kątem spełniania wymogów formalnych zawartych w załączniku Nr 4 do Uszczegółowienia RPO. Na etapie tym ocena dokonywana jest w systemie logicznym (tak/nie). Niespełnienie choćby jednego ze wskazanych wymogów formalnych przez projekt - tj. każda odpowiedź "nie" - skutkuje jego odrzuceniem. Podniesiono, że analiza przedłożonej przez wnioskodawcę kopii decyzji Wojewody [...] 2013 r. znak: [...], a w szczególności jej uzasadnienia, wskazuje, że została ona wydana przez organ po ustaleniu stanu faktycznego diametralnie odmiennego od tego, jaki wnioskodawca przedstawił we wniosku. Podkreślono, że w uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał jednoznacznie, że postępowanie dotyczyło zamierzenia polegającego na "instalacji paneli fotowoltaicznych bez budowy transformatora". Zdaniem organu nie można było uznać, że przedmiotowa inwestycja mieści się w kategorii budowy farmy fotowoltaicznej, gdyż w ramach zgłoszenia (wobec którego, w drodze decyzji, wyraził sprzeciw organ I instancji) nie przewidziano budowy transformatora i połączenia z siecią energetyczną, a ustawione na działce panele fotowoltaiczne nie będą pełniły żadnej funkcji, nie będą urządzeniami budowlanymi, ani farmą fotowoltaiczną oraz nie będą mogły dostarczać energii. Wojewoda w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał również, że zgodnie z twierdzeniami strony "tereny pod kolektorami będą zachowane jako tereny rolnicze, tj. wykorzystywane do pozyskiwania masy roślinnej, wykorzystywanej jako pasza dla zwierząt lub jako zasoby biomasy", w związku z czym, po ustawieniu paneli teren wciąż ma być terenem rolnym, nie można stwierdzić, że nastąpi naruszenie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Zarządu Województwa wniosku i załączników do niego wynika odmienny obraz sprawy. Przedmiotem ubiegającego się o dofinansowanie projektu jest (za zapisami pola D.8.2 WN) "realizacja [...] zlokalizowanej w P gmina Z na działkach nr [...], [...] i [...]. W projektowanej elektrowni zastosowano 3540 jednostek wytwórczych oraz 30 sztuk falowników. Energia elektryczna z paneli fotowoltaicznych jest za pomocą połączeń kablowych przekazywana do falowników, które umożliwiają zamienienie wytworzonego prądu stałego na prąd zmienny o regularnej częstotliwości wyjściowej. Uzyskana w ten sposób energia będzie przekazana do zakładu energetycznego dostarczając rocznie około 900 kW energii elektrycznej z odnawialnego źródła energii. Każda z przetwornic ma pracować niezależnie, co w przypadku awarii, napraw oraz przeglądów eksploatacyjnych nie będzie miało wpływu na pracę pozostałych członów elektrowni. Energia elektryczna produkowana przez elektrownię, będzie dostarczana do sieci energetycznej [...] Dystrybucja S.A. poprzez stację transformatorową [...], przyłącz do sieci będzie zlokalizowany na słupie linii napowietrznej [...] "O". W ocenie organu, jest to szczególnie istotne ze względu na fakt, że Wojewoda w uzasadnieniu swojej decyzji wielokrotnie podkreślał, że kluczowe dla rozstrzygnięcia było to, że w ramach zgłoszenia zadeklarowano jedynie instalacje nie związanych trwale z gruntem paneli fotowoltaicznych bez budowy transformatora i bez podłączenia ww. urządzeń do sieci. Również ustalenia Wojewody dotyczące sposobu wykorzystania przedmiotowej działki (dokonane na podstawie oświadczeń strony i jej pełnomocnika) są nie do pogodzenia z oświadczeniami wnioskodawcy złożonymi w dokumentacji w ramach RPO. Pełnomocnik inwestora – jak wynika z uzasadnienia decyzji - wyjaśnił, że konstrukcja nie będzie związana z podłożem, a obszar działki będzie dalej wykorzystywany rolniczo, tymczasem w złożonym wniosku i załącznikach do niego wskazano, między innymi, że: " Panele fotowoltaiczne będą zamontowane na specjalnych aluminiowych stołach [...] Stoły te będą opierały się na stalowych wspornikach (dwuteowniki) wbite na około 1,5 m głębokości do ziemi". Takie związanie z gruntem konstrukcji jest trwałe, tym bardziej, że zgodnie ze schematem montażu paneli do jednego "stołu" będzie mocowana większa liczba paneli, co w razie nietrwałego związania z gruntem całej konstrukcji mogłoby się skończyć jej szybkim uszkodzeniem lub zniszczeniem przez wiatr. Według organu w świetle dorobku zarówno doktryny, jak i orzecznictwa sądów administracyjnych, dla istnienia trwałego związania z gruntem nie jest kluczowe posiadanie przez obiekt fundamentów ani stopień zagłębienia w gruncie, lecz to, czy posadowienie obiektu jest na tyle trwałe, żeby zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce (por. W. Piątek w: Prawo budowlane. Komentarz, A. Gliniecki (red.), Warszawa 2012 r., s. 32, a także wyrok NSA z dnia 11 maja 2012 r., II OSK 323/11). Także ustalenia wynikające z twierdzeń strony w postępowaniu administracyjnym, a dotyczące dalszego (po zainstalowaniu paneli) rolniczego wykorzystania ww. działki są niezgodne z pozostałymi twierdzeniami wnioskodawcy w przedmiotowej sprawie, w szczególności z opisem projektu we wniosku o dofinansowanie. Nigdzie bowiem wnioskodawca nie wspomina o wykorzystaniu ww. nieruchomości do produkcji "biomasy". Co więcej, zawarte w Krajowym Rejestrze Sądowym kody PKD określające przedmiot działalności wnioskodawcy, nie obejmują w ogóle produkcji rolnej (Sekcja A rolnictwo, leśnictwo, łowiectwo i rybactwo). Jedynym zapisem dokumentacji projektowej, który można powiązać z produkcją rolniczą jest opis stanowiska utworzonego w ramach projektu, z którego wynika, że "praca polegałaby na utrzymywaniu czystej powierzchni paneli oraz prowadzeniu właściwego zagospodarowania terenu (trawnik)". Jednakże mając na uwadze całokształt okoliczności, wynikających z pozostałych części wniosku i załączników Instytucja Rozpoznająca Protest uznała, że nie oznacza to planowania produkcji rolnej, a jedynie utrzymanie roślinności na terenie elektrowni słonecznej w stanie niekolidującym z wytwarzaniem energii, tj. strzyżenie trawnika tak, aby porastająca go roślinność nie rzucała cienia na panele. Niezależnie od stanowiska Wojewody w toku niniejszego postępowania i na podstawie informacji przedłożonych przez wnioskodawcę w ramach wniosku o dofinansowanie z RPO, stwierdzono, że po przeprowadzeniu inwestycji zgodnie z opisem zawartym we wniosku na nieruchomości nie będzie prowadzona produkcja rolnicza, a jej zagospodarowanie będzie polegało na zabudowie budowlą - elektrownią słoneczną. Inwestycja ma zostać zlokalizowana na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy z dnia 18 listopada 2005 r., Dz. Urz. Woj. Nr 12 poz. 61 z 2006 r.). Jak wynika z załącznika graficznego planu miejscowego farma fotowoltaiczna ma powstać na obszarach zaliczonych do kategorii 11.R.61 oraz 11.RS.6. Zgodnie z zapisami § 18 i § 19 planu na ww. terenach nie jest dopuszczalne wznoszenie budowli innych niż związane z produkcją rolną, co w wypadku § 18 określono wprost (§ 18 ust. 3 pkt 5), a przypadku § 19 wynika z dopuszczalnych rodzajów zagospodarowania. Tymczasem przedsięwzięcie opisane we wniosku o dofinansowanie z RPO polega na wzniesieniu na ww. obszarze zabudowy przemysłowej – budowli tj. elektrowni słonecznej (farmy fotowoltaicznej). Farma fotowoItaiczna, według poglądów zarówno orzecznictwa (por. np. wyrok Wojewódzkiego (Administracyjnego w Lublinie, z dnia 20 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Lu 696/12), Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego, jest budowlą w rozumieniu prawa budowlanego. Co więcej, wedle poglądów tam przedstawionych (podzielanych przez IRP) roboty budowlane polegające na montażu połączonych ze sobą kolektorów fotowoltaicznych wymagają przed ich rozpoczęciem uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż nie należą do żadnej z kategorii obiektów budowlanych wymienionych w art. 29 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. W szczególności montaż systemu kolektorów fotowoltaicznych nie jest objęty dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 16 tej ustawy. Tym samym nie powinno być - zdaniem Instytucji Rozpoznającej Protest - żadnych wątpliwości, że zamierzenie budowlane, o którego dofinansowanie ubiega się wnioskodawca jest niezgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na obszarze realizacji. Odmienne ustalenia Wojewody wyrażone w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] 2013 r. są wynikiem wyłącznie odmiennego opisu zamierzenia dokonanego przez wnioskodawcę w tamtej sprawie. Odnosząc się do zarzutu protestu dotyczącego oceny przez Instytucję Organizującą Konkurs "opinii" Wójta Gminy w kwestii konieczności uzyskania "decyzji środowiskowej" podkreślono, że w przedmiotowej sprawie organ kompetentny do przeprowadzenia postępowania w sprawie decyzji środowiskowej nie wypowiedział się w formie przewidzianej w Kodeksie postępowania administracyjnego. Nie została bowiem wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji, ani nie zostało wydane inne rozstrzygnięcie - np. postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (art. 61a § 1 k.p.a.) w sytuacji, gdyby na podanie strony organ uznał, że brak jest konieczności (podstaw) wydawania ww. decyzji. Powyższe nie wyklucza ubiegania się o dofinansowanie w ramach RPO, niemniej jednak wnioskodawca ponosi ryzyko związane z samodzielną oceną braku konieczności uzyskania ww. decyzji. W takiej sytuacji Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym nie wchodzi w kompetencje organu powołanego do wydania ww. decyzji (ani nie postępuje sprzecznie z jego rozstrzygnięciem), a jedynie samodzielnie ocenia, czy zostały spełnione formalne wymogi dla wniosku. Podniesiono dalej, że drugim aspektem zagadnienia decyzji środowiskowej jest odpowiedź na pytanie czy budowa farmy fotowoltaicznej stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a w szczególności zabudowę przemysłową wraz towarzyszącą jej infrastrukturą o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha (§ 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Zdaniem IRP, farma fotowoltaiczna mieści się w zakresie pojęcia "zabudowy przemysłowej", o której mowa w ww. przepisie, a zatem prawidłowo IOK oceniła przedmiotowy projekt, pomimo pewnych niedoskonałości uzasadnienia rozstrzygnięcia. IRP w pełni podzieliła argumentację przedstawioną w rozstrzygnięciu IOK, w ślad za stanowiskiem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wyrażonym w piśmie z dnia 29.11.2012 r., przy czym nie traktuje ww. stanowiska jako źródła prawa, a jedynie podziela tam wyrażone poglądy samodzielnie interpretując przepis § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Podstawowym argumentem za uznaniem farmy fotowoltaicznej za instalację przemysłową jest to, że prowadzi ona do przekształcenia środowiska w stopniu zbliżonym do innych instalacji przemysłowych, a nawet innych rodzajów zabudowy wymienionych w ww. rozporządzeniu. Co więcej, celem wzniesienia ww. instalacji jest wytwarzanie - i to przemysłowe - energii elektrycznej, która następnie ma być odsprzedawana do sieci przesyłowych. Będzie to więc zabudowa przeznaczona na działalność produkcyjną polegającą na wytwarzaniu energii elektrycznej. Jest to kompleksowy obiekt produkcyjny, który służy ściśle określonemu celowi, tj. wytwarzaniu energii elektrycznej. W uzasadnieniu protestu podniesiono także, że projekt jest realizowany w trybie "zaprojektuj i wybuduj", a zgodnie z zapisami Instrukcji "W przypadku projektów realizowanych w trybie "zaprojektuj i wybuduj", w stosunku do których Instytucja Zarządzająca dopuściła możliwość wyboru do dofinansowania, nie posiadających w pełni przeprowadzonego postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko - podpisanie umowy o dofinansowanie, a w przypadku projektów, których Beneficjentem jest Województwo, podjęcie uchwały w sprawie realizacji projektu, następuje po przedłożeniu przez wnioskodawcę niezbędnych dokumentów, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od podjęcia przez Zarząd Województwa uchwały w sprawie wyboru danego projektu do dofinansowania". Wyjaśniono, że zarzut IOK odnosi się do tego, że wnioskodawca nieprawidłowo (pomimo wezwania) wypełnił wniosek i załączniki do niego, tak jakby wydanie "decyzji środowiskowej" nie było wymagane, nie zaś tego, że na obecnym etapie decyzji takiej nie posiada. Skargę na rozstrzygnięcie protestu zawarte w piśmie Zarządu Województwa z dnia 17 września 2013 r., znak: [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A sp. z o.o. z siedzibą w K. Skarżący traktując pismo z dnia 17 września 2013 r. jako decyzję administracyjną wniósł o jej uchylenie, jak i uchylenie "decyzji" Departamentu Funduszy Europejskich Centrum Przedsiębiorczości z dnia 6 sierpnia 2013 r., znak: [...] zarzucając naruszenie przepisów prawa, poprzez błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie, że istnieje niezgodność planowanej rzez skarżącego formy realizacji projektu z uwarunkowaniami prawnymi z zakresu procedury oceny oddziaływania na środowisko, prawa budowlanego oraz zagospodarowania przestrzennego. Wskazano również na "sprzeczność przedstawionych opinii i decyzji". Zarzuty skargi są powtórzeniem zarzutów i argumentacji przedstawionych w proteście. W złożonej skardze strona skarżąca, kwestionując zaskarżone rozstrzygnięcie, powołuje się na naruszenie przepisów prawa, poprzez błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie, że istnieje niezgodność planowanej formy realizacji projektu z uwarunkowaniami prawnymi z zakresu procedury oceny oddziaływania na środowisko, prawa budowlanego oraz zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca wskazała na otrzymaną decyzję Wojewody z dnia [...] 2013 r., dołączoną do złożonego protestu, zgodnie z którą realizowany projekt nie naruszy ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stąd też - w ocenie skarżącej - nie było podstaw do uznania, że projekt jest niezgody z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji do odrzucenia projektu. W skardze podniesiony został także zarzut, że Instytucja Rozpatrująca Protest (IRP) nie była uprawniona do kwestionowania jednoznacznego stanowiska Wójta Gminy Z, wskazującego na możliwość realizacji przedmiotowego projektu na planowanym terenie. Jako załączniki do skargi obejmujące dokumentację określoną przez skarżącego jako "kompletna" załączono wniosek z dnia 16 kwietnia 2013 r. (k. 8-32), bez załączników do tego wniosku w nim wymienionych, pismo z dnia 2 lutego 2012 r. Dyrektora Departamentu Funduszy Europejskich (k. 33-54), korektę wniosku z dnia 9 lipca 2013 r. (k. 55-86) bez załączników do tej korekty w niej wymienionych, informację o nieuwzględnieniu protestu z dnia 17 września 2013 r. (k. 87-94), informację z dnia 6 sierpnia 2013 r. o odrzuceniu projektu (k. 95-98), protest z dnia 16 sierpnia 2013 r. bez załącznika w nim wskazanego - dołączono decyzję Starosty z dnia [...] 2013 r., a nie decyzję Wojewody z dnia [...] 2013 r. (k. 99-103) W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa wniósł o jej oddalenie. Na wstępie podniesiono, że skarga została skierowana przeciwko niewłaściwemu w sprawie organowi, zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 30e ustawy z dnia 6 grudnia 2006 roku o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Skarżący wniósł skargę na "decyzję Marszałka Województwa z dnia 17 września 2013 r.", podczas gdy Marszałek nie był organem podejmującym przedmiotowe rozstrzygnięcie. Nadto skarżący wskazał, że decyzja ta utrzymuje w mocy "decyzję Dyrektora Departamentu Funduszy Europejskich Centrum Przedsiębiorczości z dnia 6 sierpnia 2013 r.", gdzie Centrum Przedsiębiorczości jest jednostką organizacyjną Województwa i nie miało nic wspólnego z przedmiotową informacją z dnia 6 sierpnia 2013 r. o odrzuceniu projektu. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej organ podtrzymał w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Na rozprawie przed sądem administracyjnym w dniu 16 stycznia 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że poza dokumentacją znajdującą się w aktach sprawy przedłożoną wraz ze skargą strona skarżąca nie składała żadnych innych dokumentów w sprawie.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 1197/13 pozostawił skargę bez rozpatrzenia. W ocenie Sądu pierwszej instancji, skarga wniesiona przez A Sp. z o.o. w K, nie była kompletna. Wraz ze skargą nie złożono: - załączników do korekty wniosku z dnia 9 lipca 2013 r., - decyzji Wojewody z dnia [...] 2013 r. będącej załącznikiem do protestu z dnia 16 sierpnia 2013 r. W konsekwencji brak było w aktach sprawy m. in. pism Wójta Gminy z dnia 9 listopada 2012 r. i z dnia 10 kwietnia 2013 r. oraz wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd podkreślił, że skarżąca była zobligowana przesłać wraz ze skargą pełną dokumentację w sprawie, czyli wszystkie dokumenty składane do organu i przesyłane organowi. Dokumenty załączone przez skarżącą stanowią swego rodzaju akta sprawy, na bazie których Sąd orzeka. Zdaniem WSA, nie jest dopuszczalne wzywanie przez Sąd do nadesłania kompletnej dokumentacji w sprawie, czy też do uzupełnienia dokumentacji. Dokumentację skarżąca strona winna załączyć do skargi i złożyć wraz z nią, bądź też dołączyć taką dokumentację później, jednakże w nieprzekraczalnym terminie do złożenia skargi, tj. w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. nr 84, poz. 712 ze zm.; dalej: u.z.p.p.r.) bezpośrednio do Sądu i bez wezwania. Wezwanie jest instytucją, jaką Sąd stosuje wyłącznie do uzupełnienia braków formalnych skargi, zaś niekompletność dokumentacji nie stanowi braku formalnego skargi. W takim przypadku ustawodawca wyraźnie określił skutek w postaci pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (art. 30c ust. 5 pkt 2 powyższej ustawy). Z uwagi na to, że kwestia kompletności skargi oraz skutków braku tej kompletności została kompleksowo uregulowana w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie ma w tej sytuacji możliwości zastosowania art. 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) w celu uzupełnienia tego rodzaju braków. A Sp. z o.o. w K złożyła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2014 r. sygn. akt II GSK 586/14 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił następujący pogląd, który w myśl art.190 p.p.s.a. jest dla Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie wiążący: Stosownie do art. 30b ust. 9 pkt 2 i art. 30c ust. 1 w związku z art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. sądy administracyjne sprawują kontrolę nad oceną projektów zgłaszanych do dofinansowania w trybie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Z uwagi na specyfikę materii, tj. konieczność sprawnego rozdziału środków przeznaczonych na dofinansowanie, ustawodawca wprowadził liczne odrębności proceduralne, regulujące postępowanie sądowoadministracyjne. Mają one zapewnić szybkość postępowania sądowego i sprawić, aby sądowa kontrola legalności działalności organów rozdzielających pomoc jej nie zablokowała i nie osłabiała sprawności rozdziału środków. Jednocześnie, jak zauważył, przy dokonywaniu interpretacji przepisów dotyczących odrębności proceduralnych, zawartych w u.z.p.p.r. należy mieć na względzie, że kontrola sądowoadministracyjna ma być realna, a przewidziane ustawą wymogi formalne mają na celu jedynie zapewnienie szybkości działania sądu, nie zaś ograniczenie prawa do sądu określonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Dodatkowe obowiązki nakładane na stronę muszą być zatem interpretowane ściśle, a wyłączenie przewidzianych w p.p.s.a. możliwości usunięcia uchybień, jakich dopuściła się strona, nie może być interpretowane rozszerzająco, bowiem wszelkie takie zabiegi interpretacyjne niweczą możliwość sądowej kontroli rozdziału środków pomocowych przeznaczonych na rozwój. Zgodnie z art. 30c ust. 2 zd. 1 u.z.p.p.r. skarga do sądu administracyjnego jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia doręczenia informacji, o której mowa w art. 30b ust. 9 albo art. 30i pkt 1. Skarga ta jest wnoszona bezpośrednio do sądu wraz z kompletną dokumentacją w sprawie. Kompletna dokumentacja, zgodnie z art. 30c ust. 2a, obejmuje: 1) wniosek o dofinansowanie, 2) informację o wynikach oceny projektu, o której mowa w art. 30a ust. 3; 3) wniesiony protest; 4) informację, o której mowa w art. 30b ust. 9 albo art. 30i pkt 1, wraz z ewentualnymi załącznikami. Cytowana regulacja znacząco modyfikuje – w stosunku do postanowień p.p.s.a. – tryb wnoszenia skargi. Skrócony został termin do jej wniesienia (14 dni w u.z.p.p.r. zamiast 30 dni zgodnie z p.p.s.a.), skargę wnosi się bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a nie za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, i wreszcie – nałożono na wnioskodawcę wymóg dołączenia do skargi kompletnej dokumentacji w sprawie, podczas gdy w procedurze "zwykłej", na podstawie art. 54 § 2 p.p.s.a. to na organ nałożony został obowiązek dostarczenia sądowi skargi wraz z kompletem akt sprawy. Na stronę został zatem nałożony obowiązek dostarczenia sądowi materiałów koniecznych do rozpatrzenia skargi, tj. umożliwiających skontrolowanie, czy ocena projektu była przeprowadzona zgodnie z prawem. Jak wskazano wyżej, celem ukształtowania omawianego trybu wnoszenia skargi było zapewnienie sądowi możliwości szybkiego jej rozpatrzenia i zachowania przewidzianego w art. 30c ust. 4 u.z.p.p.r., krótkiego 30-dniowego terminu na wydanie rozstrzygnięcia. Sankcją zaś wniesienia skargi bez kompletnej dokumentacji jest, zgodnie z art. 30c ust. 5 pkt 2 tej ustawy, pozostawienie jej bez rozpatrzenia (por. postanowienie NSA z 8 stycznia 2014 r., II GSK 2363/13 ). Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, którym zgodnie z art. 2 Konstytucji RP jest Rzeczpospolita Polska, – konieczne jest interpretowanie i stosowanie przepisów regulujących postępowanie sądowe w sposób zapewniający realizację zasady prawa do sądu, tj. zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, a także art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Przepisy regulujące instytucję pozostawienia skargi bez rozpatrzenia muszą być zatem interpretowane ściśle, gdyż ich zastosowanie pozbawia stronę możliwości sądowej kontroli kwestionowanego przez nią rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na to, że z dniem 28 czerwca 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2013 r. poz. 714), która znacząco zmodyfikowała m. in. treść art. 30c tej ustawy, określającego wymogi wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Źródła zmian należy zdaniem NSA upatrywać w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2012 r., sygn. akt SK 8/12 OTK-A 2012/9/111, w którym stwierdzono, że pozostawienie skargi na informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej bez rozpatrzenia, z uwagi na niezałączenie do tego środka odwoławczego kompletnej dokumentacji, bez uprzedniego wezwania do uzupełnienia braków, narusza prawo do sądu. Przepis art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. uznano za niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, bowiem niedopuszczalne jest – bez uprzedniego wezwania do uzupełnienia braków dostrzeżonych w dokumentacji skargi – pozostawienie tego środka odwoławczego bez rozpatrzenia w konsekwencji uznania go za niekompletny. W sytuacji przyjęcia zasady, zgodnie z którą braki formalne środka odwoławczego skutkują jego odrzuceniem, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że ustawodawca powinien zrekompensować dotkliwość tej sankcji poprzez umożliwienie stronie usunięcia braku na wezwanie sądu. Z uwagi na fakt, że zwrot "kompletna dokumentacja" jest pojęciem niejasnym i niedookreślonym, bowiem nie wskazano wyraźnie, co składa się na kompletną dokumentację w sprawie, Trybunał uznał, że wymóg dołączenia do skargi kompletnej dokumentacji może być uznany za nadmierny formalizm. W związku z powyższym, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, pozostawienie bez rozpatrzenia niekompletnej skargi powinno nastąpić dopiero wówczas, gdy skarżący nie uzupełni – na wezwanie sądu – w wyznaczonym terminie braków w dokumentacji. W konsekwencji do ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju do art. 30c dodano ust. 6, zgodnie z którym w przypadku wniesienia skargi bez kompletnej dokumentacji lub bez uiszczenia wpisu stałego, sąd wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny nakazał mieć na uwadze, że w art. 30e u.z.p.p.r. ustawodawca nakazuje, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, odpowiednie stosowanie do postępowania przed sądami administracyjnymi przepisów p.p.s.a., określonych dla aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wskazując jednocześnie te przepisy tej ustawy, których stosowanie jest wyłączone. Wyłączenia nie obejmują przepisów p.p.s.a. dotyczących usuwania braków formalnych pism procesowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wprowadzona w art. 30c ust. 6 u.z.p.p.r. regulacja dotycząca obowiązku wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia braków, polegających na wniesieniu skargi bez kompletnej dokumentacji lub bez uiszczenia wpisu stałego, nie jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 49 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Powyższy przepis normuje kwestię "zwykłych" braków formalnych (jak np. brak podpisu) skargi, podczas gdy przepis art. 30c ust. 6 u.z.p.p.r. reguluje braki skargi "specyficzne", wynikające z opisanych na wstępie odrębności ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w stosunku do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Za takim rozumieniem powyższych przepisów przemawia również fakt, że celem wprowadzenia do u.z.p.p.r. 30c ust. 6 było zagwarantowanie stronie konstytucyjnego prawa do sądu poprzez zobowiązanie sądu do wezwania wnioskodawcy, w przypadku złożenia skargi bez kompletnej dokumentacji lub bez uiszczenia wpisu stałego, do uzupełnienia tych braków w terminie 7 dni od dnia doręczeni wezwania, pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia. Skoro na gruncie poprzednio obowiązującej treści art. 30c u.z.p.p.r. nie budziło wątpliwości, że w przypadku tzw. "zwykłych" braków formalnych, ma zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a. wobec braku jego wyłączenia w art. 30e oraz braku regulacji w tym zakresie w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (por. postanowienia NSA: z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1785/12, z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1809/12, z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1844/12), to należy przyjąć, że także w obecnie obowiązującym stanie prawnym, w którym kwestię wezwania do uzupełnienia braków skargi reguluje wyłącznie w zakresie braku polegającego na wniesieniu skargi bez kompletnej dokumentacji oraz bez uiszczenia wpisu stałego, znajdzie zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a. w odniesieniu do pozostałych braków formalnych pism procesowych, w tym skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pozostawił skargę bez rozpatrzenia na podstawie art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.pr.r. przyjmując, że skarga wniesiona przez A Sp. z o.o. w K, nie była kompletna, gdyż wraz z nią nie złożono załączników do wniosku z dnia 16 kwietnia 2013 r., załączników do korekty wniosku z dnia 9 lipca 2013 r., decyzji Wojewody z dnia [...] 2013 r. będącej załącznikiem do protestu z dnia 16 sierpnia 2013 r. W konsekwencji brak w aktach sprawy m.in. pism Wójta Gminy z dnia 9 listopada 2012 r. i z dnia 10 kwietnia 2013 r., wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostawienie skargi z tego powodu było przedwczesne. W sytuacji wniesienia skargi bez kompletnej dokumentacji Sąd I instancji winien wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (stosownie do treści art. 30c ust 6 u.z.p.p.r.). Trybunał Konstytucyjny we wskazanym już wyroku z 30 października 2012 r., sygn. akt SK 8/12 wskazał, że pojęcie "kompletna dokumentacja" nie zostało przez ustawodawcę jednoznacznie i jasno zdefiniowane, zatem wymóg dołączenia do skargi takiej niedookreślonej kompletnej dokumentacji pod rygorem pozostawienia skargi na informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej bez rozpatrzenia, bez uprzedniego wezwania do uzupełnienia braków, narusza prawo do sądu. Konsekwentnie, pozostawienie bez rozpatrzenia niekompletnej skargi powinno nastąpić dopiero wówczas, gdy skarżący nie uzupełni – na wezwanie sądu – w wyznaczonym terminie, braków w dokumentacji. W tej sprawie skarga była kompletna, aczkolwiek obarczona brakami formalnymi. Z tych też względów należało wezwać skarżącą do jej uzupełnienia. Ten brak formalny mógł zostać usunięty w drodze zastosowania przepisu art. 49 § 1 p.p.s.a., a wyłączenie przez Sąd tej możliwości nie tylko naruszyło ten przepis, lecz naruszyło przyjęte w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawo do sądu. Z tego powodu zaskarżone postanowienie o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia naruszało prawo i podlegało uchyleniu. Tymczasem na gruncie niniejszej sprawy WSA ograniczył się jedynie do wezwania skarżącej do przedłożenia aktualnego wypisu z KRS (k. 106 akt sądowych). Zaniechał zobowiązania skarżącej do przedłożenia innych dokumentów, których brakowało przy skardze. Tym samym naruszył on dyspozycję art. 30c ust 6 u.z.p.p.r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w ponownym postępowaniu Sąd I instancji, mając na uwadze powyższe rozważania, wezwie skarżącą do uzupełnienia dostrzeżonych braków, zakreślając termin dla tej czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wezwał (w dniu 26 czerwca 2014 r. A Sp. z o.o.) do uzupełnienia braków skargi w przesłanie do Sądu dokumentów: 1. Załączników do wniosku z 16 kwietnia 2013r., 2. Załączników do korekty wniosku z 9 lipca 2013 r., 3. Decyzji Wojewody z [...] 2013 r. Skarżąca Spółka przedstawiła wymaganą dokumentację na rozprawie w dniu 1 lipca 2014 r. oraz osobiście w Sądzie w dniu 2 lipca 2014 r. Rozpatrując ponownie skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga uzupełniona została w terminie, dlatego kontroli sądowej podlega kwestia zgodności z prawem przeprowadzenia oceny zgłoszonego projektu na etapie formalnej oceny wniosku, który został odrzucony ze względu na niespełnienie kryteriów określonych w Złączniku nr 4 do Uszczegółowienia Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 (dalej: "URPO"), w szczególności kryterium "Kwalifikowalność projektu", "Kompletność i poprawność wniosku" oraz "Kompletność i poprawność załączników". Bezspornym jest, że wnioskodawca przedkładając projekt nie załączył ani pozwolenia na budowę ani decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uznając, że dla przedmiotowej inwestycji wystarczające jest jedynie zgłoszenie robót budowlanych, a zamierzona inwestycja nie będzie wpływać znacząco na środowisko oraz pozostaje w zgodzie z rolniczym charakterem gruntu, na którym wnioskodawca zamierza posadowić urządzenia wyżej opisanej farmy fotowoltaicznej. Na tym przekonaniu oparte zostały też zarzuty skargi. Zarzuty te zdaniem Sądu nie mogą zostać uwzględnione. Przede wszystkim organ oceniając wniosek aplikacyjny nie może wejść w kompetencje organów powołanych do wydania stosownych zezwoleń, czy decyzji, dlatego polemika podjęta w skardze a wcześniej w złożonym proteście, nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Na wnioskodawcy spoczywał obowiązek złożenia kompletnej dokumentacji, a nie przedkładając decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych oraz zakładając, że planowana inwestycja nie wymaga pozwolenia na budowę, podjął ryzyko nieuzyskania ocen niezbędnych do otrzymania wnioskowanego dofinansowania. W ramach rozpatrywanej sprawy Sąd nie rozstrzyga o kwestiach z zakresu prawa budowlanego, jednakże oceniając stanowisko organu należy uznać argumentację za trafną. Nie można było bowiem arbitralnie przyjąć, że projektowana farma fotowoltaiczna o mocy 883 Kw jest obiektem wyłączonym spod obowiązku uzyskania zezwolenia. Przepis art. 29 ust.2 pkt.16 Prawa budowlanego zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wykonywanie robót polegających na montażu pomp ciepła, urządzeń fotowoltaicznych o zainstalowanej mocy do 40kW, jednakże przewidziana moc objętej projektem inwestycji wynosi 883 kW. Sąd podziela w pełni przedstawione powyżej stanowisko organu, co do konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach środowiskowych. Budowa farmy fotowoltaicznej jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Planowana inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie i znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego przed uzyskaniem dofinansowania z RPO konieczne było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co jest wymogiem przewidzianym ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko określonym w załączniku nr 2 do Regulaminu. Przedłożony wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazuje jednoznacznie na rolniczy charakter gruntu przewidzianego pod inwestycję, a argumentacja wnioskodawcy, co do zachowania takiego charakteru, pomimo posadowienia planowanej inwestycji, jest całkowicie chybiona, bowiem farma fotowoltaiczna nie jest obiektem służącym do produkcji rolniczej, a wykaszanie trawy wokół obiektu nie jest produkcją rolniczą. Uzyskane przez wnioskodawcę stanowisko Wójta, ani uchylenie przez Wojewodę decyzji Starosty o sprzeciwie (opisane na wstępie) nie zwalnia z powyższych obowiązków związanych z uzyskaniem pozwolenia na budowę oraz decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych (lub ewentualnie odmowie wszczęcia postępowania w tej sprawie). Powyższe okoliczności wraz z faktem, że pomimo wezwania i uzupełnienia wniosek i załączona do niego dokumentacja zawierają błędy, a wyjaśnienia okazały się niewystarczające, uzasadniają stanowisko organu, że projekt podlegał odrzuceniu ze względu na nie spełnienie wskazanych kryteriów. Na koniec należy przypomnieć wielokrotnie prezentowany przez tut. Sąd pogląd dotyczący pozycji procesowej Zarządu Województwa oraz Centrum Przedsiębiorczości. Zgodnie z § 5 Regulaminu Konkursu Instytucją Zarządzającą (IZ) Regionalnym Programem Operacyjnym na lata 2007-2013 jest Zarząd Województwa, natomiast Departament Funduszy Europejskich Urzędu Marszałkowskiego Województwa pełni funkcje związane z bezpośrednią obsługą konkursu. W myśl § 33 protest podlega rozpatrzeniu przez Instytucję Zarządzającą RPO, w imieniu, której działa Dyrektor Departamentu Polityki Regionalnej, na podstawie upoważnień Zarządu Województwa. Czynności związane z rozpatrzeniem protestu wykonuje Jednostka ds. Zarządzania - Departament Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa, w ramach której powolny został Zespół do spraw Odwołań ("Instytucja Rozpatrująca Protest"). Natomiast Centrum Przedsiębiorczości (CP) jest wojewódzką samorządową jednostką organizacyjną utworzoną przez Sejmik Województwa uchwałą z dnia 27 października 2007r. Nr [...] uczestniczącą w realizacji zadań wynikających z pełnienia przez Zarząd Województwa roli Instytucji Zarządzającej. Stanowisko organu co do roli CP w podjęciu zaskarżonego rozstrzygnięcia pozostaje bez istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia skargi, gdyż organem który nie uwzględnił protestu i którego rozstrzygnięcie zostało zaskarżone jest Zarząd Województwa. Ocena wniosku na etapie formalnym przebiega w systemie logicznym tj tak - nie, a niespełnienie któregokolwiek z wymogów formalnych skutkuje odrzuceniem projektu. Wnioskodawca przedstawiając projekt zadecydował, że nie są wymagane takie dokumenty jak decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych, ani pozwolenie na budowę. Przekonanie swoje oparł swoje oparł na stanowisku organów wyrażonym w innym trybie niż wymagany w w/w sprawach, a nadto wyrażonym w stosunku do odmiennie przedstawionego stanu faktycznego. Z tego powodu skarga oparta wyłącznie na polemice, co do potrzeby uzyskania brakujących dokumentów, bez uprzedniego wystąpienia do właściwych organów celem ich uzyskania, nie mogła odnieść zamierzonego skutku, dlatego została oddalona, na podstawie art.30c ust 3 pkt 2 ustawy o zasadach polityki rozwoju.