III SA/Kr 987/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie NSA Krystyna Kutzner NSA Joanna Tuszyńska Protokolant Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. K. na uchwałę Rady Gminy z dnia 3 grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego postanawia: odrzucić skargę W dniu 11 września 2009 r. skarżący S. K., działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 3 grudnia 2008 r. Nr [...] stwierdzającą wygaśnięcie jego mandatu jako radnego Rady Gminy. W uzasadnieniu tej skargi skarżący podniósł, że w sprawie zaskarżonej uchwały już raz wzywał Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa, jednakże wówczas wniósł skargę po terminie i ta skarga została przez sąd administracyjny odrzucona. Tym samym ponownie dokonał skarżący w dniu 31 lipca 2009 r. wezwania Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa i dnia 13 sierpnia 2009 r. otrzymał odpowiedź organu stanowiącego tejże Gminy, odmawiającą uwzględnienia wezwania z powodu powagi rzeczy osądzonej. W ocenie skarżącego zaskarżona uchwała nadal narusza jego interes prawny, a dotychczas ani razu nie doszło do merytorycznego rozpoznania sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie raz skargę odrzucił, a tym samym nie zaistniał stan powagi rzeczy osądzonej. Nawiązując do wcześniejszego wezwania Rady Gminy skarżący podniósł, że błędnie zastosowano art. 27 f ustawy o samorządzie gminnym pozbawiając skarżącego jego mandatu. Błędnie przyjęto, że zatrudniająca skarżącego Spółdzielnia prowadziła jakąkolwiek działalność z wykorzystaniem mienia komunalnego i tym samym z tego tytułu, jakim jest prowadzenie przez radnego własnej lub z udziałem innych osób działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego, nie można go było pozbawić mandatu. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o odrzucenie skargi, alternatywnie o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi podniesiono, że ta sprawa już raz została prawomocnie osądzona i tym samym zachodzi przesłanka uzasadniająca niedopuszczalność ponownego jej merytorycznego rozpoznawania. Za taką interpretacją przytoczono poglądy zawarte w orzecznictwie sądów administracyjnych. Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi wskazano, że rady S. K. potwierdził, że przed rozpoczęciem wykonywania mandatu radnego Rady Gminy pełnił funkcje Prezesa Zarządu Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska i nie zrzekł się tej funkcji w okresie 3 miesięcy w dnia złożenia ślubowania. Spółdzielnia ta gospodarowała budynkiem zlokalizowanym na działce nr [...] stanowiącej własność komunalną. Ta okoliczność wyczerpywała przesłankę uzasadniającą stwierdzenie wygaśnięcia mandatu na podstawie art. 190 Ordynacji wyborczej do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw w związku z art. 27f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jak z urzędu ustalił to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, prawomocnym postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 311/09 na tą samą uchwałę skargę już raz wnosił S. K. Skarga została ww. postanowieniem odrzucona. Ponadto ten sam skarżący już raz wzywał, w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) Radę Gminy o usunięcie naruszenia prawa dotyczącego tej samej uchwały. Określone w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub uprawnienia jest czynnością prawną, która przysługuje podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. Następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu nie posiadają już waloru wezwania w rozumieniu tego przepisu. Instytucja wezwania, o której mowa w przywołanym przepisie jest bowiem odpowiednikiem środka odwoławczego, o którym stanowi art. 52 § 4 P.p.s.a. (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 1000/09, opub. w CBOSA; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 963/09, opub. w Wspólnocie 2009 r., nr 51, s. 45; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 970/09, opub. w Wspólnocie 2009 r., nr 49, s. 44; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 678/08, opub. w LEX nr 504538; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 374/08, opub. w LEX nr 506883). Środek odwoławczy na dane rozstrzygnięcie można wnieść tylko raz. Oznacza to tym samym, że ta sama osoba nie może wielokrotnie składać wezwania do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczące tej samej uchwały. Byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji RP. Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołania, zażalenia) nie mogą być w gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym z powodu specyfiki postępowania przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02, ONSA 2003/1/2, opub. w Wokandzie 2002 r., nr 11, s. 33) Mając na uwadze powyższe, w związku z faktem, że skarżący wyczerpał uprzednio prawną możliwość kwestionowania zaskarżonej uchwały Rady Gminy w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, ponowne kwestionowanie przez skarżącego tej samej uchwały - w ocenie Sądu - skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.