III SO/Kr 7/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: WSA Hanna Knysiak-Sudyka Sędziowie: WSA Ewa Michna WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o wyłączenie Sędziego NSA Krystyny Kutzner i Sędziego WSA Barbary Pasternak w sprawie z wniosku K. J. o wymierzenie grzywny Komendantowi Powiatowemu Policji w przedmiocie nieprzekazania akt sprawy postanawia: oddalić wniosek o wyłączenie Sędziego NSA Krystyny Kutzner oraz Sędziego WSA Barbary Pasternak. W piśmie procesowym z dnia 12 sierpnia 2017 r. K. J. wniósł o wyłączenie Sędzi NSA Krystyny Kutzner oraz Sędzi WSA Barbary Pasternak, na podstawie art. 19 P.p.s.a. od prowadzenia przedmiotowej sprawy. Wnioskodawca zarzucił Sędzi NSA Krystynie Kutzner lekceważące podejście do akt spraw w których K. J. jest skarżącym, niedbalstwo, brak należytej kontroli i nadzoru nad wydziałem, celowe działanie zmierzające do braku właściwego rozpoznania spraw skarżącego, a także złośliwe i stronnicze nastawienie Sędzi NSA Krystyny Kutzner do skarżącego. Podniósł, że w związku z postępowaniem przed NSA pod sygn. akt I OPP 15/17 wnioskodawca udowodnił niedbalstwo i lekceważące podejście do spraw skarżącego przez ww. osoby. Zarzucił również wadliwość czynności podejmowanych przez Sędzię NSA Krystynę Kutzner, wywieranie wpływu przez Sędzię NSA Krystynę Kutzner jako przewodnicząca wydziału na podległych jej sędziów celem zaszkodzenia w sprawach skarżącego. W stosunku do Sędzi WSA Barbary Pasternak skarżący podniósł, że te same zarzuty które wskazał wobec Sędzi NSA Krystyny Kutzner dotyczą także Sędzi WSA Barbary Pasternak. Sędzia NSA Krystyna Kutzner oraz Sędzia WSA Barbara Pasternak złożyły oświadczenia, zgodnie z którymi nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 18 i art. 19 P.p.s.a. do wyłączenia ich od prowadzenia przedmiotowej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 18 § 1 P.p.s.a., sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 7) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie; 8) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Powody wyłączenia trwają także po ustaniu uzasadniającego je małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli (art. 18 § 2 P.p.s.a.). Sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania, nie może orzekać co do tej skargi (art. 18 § 3 P.p.s.a.). Żadna z ww. przesłanek w tej sprawie nie zachodzi. W myśl art. 19 P.p.s.a., sąd wyłącza sędziego od udziału w sprawie na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Stosownie do art. 22 § 1 P.p.s.a., o wyłączeniu sędziego rozstrzyga sąd administracyjny, w którym sprawa się toczy. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przyczyn wyłączenia Sędziów od rozpoznania sprawy także na podstawie art. 19 P.p.s.a. Wnioskodawca nie wykazał w żaden sposób, by w sprawie mogły zachodzić jakiekolwiek wątpliwości co do bezstronności Sędziów. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że samo przeświadczenie strony o prowadzeniu przez sędziego postępowania wadliwie i nieobiektywnie nie jest przesłanką wystarczającą do jego wyłączenia (postanowienie NSA z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt I OZ 665/08). Jak wprost podnosi się w orzecznictwie sądowym, wyłączenie sędziego na podstawie przepisu art. 19 P.p.s.a. powinno odwoływać się do zobiektywizowanych przesłanek, tak aby wątpliwość co do bezstronności sędziego mogła zostać uznana za mającą realne podstawy. Nie wystarcza do zastosowania wskazanego przepisu występowanie u strony podejrzenia, co do braku bezstronności sędziego, czy subiektywne przekonanie strony, co do negatywnego nastawienia sędziego do strony (postanowienie NSA z 28 stycznia 2015 r. sygn. akt II OZ 40/15). Instytucja wyłączenia sędziego, o której stanowi art. 19 P.p.s.a. ma zapewnić obiektywizm sądu i nie może być traktowane jako możliwość eliminowania przez stronę tych sędziów, których uznaje ona za nieodpowiadających subiektywnemu pojmowaniu swoich interesów. Nie może służyć umożliwieniu stronie wybierania składów sędziowskich według jej subiektywnego odczucia. W szczególności nie stanowi uzasadnionej wątpliwości co do bezstronności przeświadczenie strony co do tego, że sędzia prowadzi proces wadliwie, zwłaszcza nieobiektywnie czy też stronniczo. Podobnie subiektywny pogląd strony co do trafności orzeczenia podjętego z udziałem danego sędziego nie stanowi przesłanki wyłączenia sędziego od rozpoznania danej sprawy (tak NSA w postanowieniu z dnia 1 października 2014 r. sygn. akt II OZ 1008/14). W ocenie Sądu żaden z podniesionych przez wnioskodawcę argumentów nie uzasadnia wyłączenia ww. Sędziów od orzekania. Wbrew twierdzeniem wnioskodawcy, wydawane w sprawie zarządzenia były doręczane stronie, zawierały one podstawę prawną i nakładały na stronę określone obowiązki. Wnioskodawca mógł się z nimi nie zgadzać i wnosić środki zaskarżenia. Nie znajduje podstawy twierdzenie wnioskodawcy o celowym zaniechaniu (lub jakimkolwiek zaniechaniu) w doręczaniu zarządzeń. Okoliczność zaś wskazująca na to, że wnioskodawca nie zgadzał się z tymi nie stanowi przesłanki wynikającej z art. 19 P.p.s.a. Sąd nie stwierdził również, aby zarówno Sędzia NSA Krystyna Kutzner, jak i Sędzia WSA Barbara Pasternak podejmowały jakiekolwiek działania lekceważące wnioskodawcę jako skarżącego i aby sprawy skarżącego nie były rozpoznawane w tutejszym Sądzie. Rozpoznanie spraw nie oznacza, że zawsze będą one rozstrzygane na korzyść skarżącego. Sąd nie stwierdził również, aby uzasadniony był zarzut braku kontroli Przewodniczącej Wydziału III Sędzi NSA Krystyny Kutzner nad załatwianiem sprawy skarżącego. Uprawnień kontrolnych co do działania Wydziału nie posiada zaś Sędzia WSA Barbara Pasternak. Sąd nie stwierdził, aby Sędzia NSA Krystyna Kutzner lub Sędzia WSA Barbara Pasternak wywierały jakikolwiek wpływ na innych sędziów w zakresie rozstrzygania spraw wnioskodawcy. Zarzut ten jest całkowicie gołosłowny. Nie jest zasadny także i ten zarzut, w którym wnioskodawca kwestionuje prawidłowość czynności wstępnych podejmowanych w sprawach skarżącego przez przewodniczącą wydziału (Sędzię NSA Krystynę Kutzner). Nawet postanowienie NSA z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt I OPP 15/17 stwierdzające przewlekłość postępowania przez WSA nie stanowi wystarczającej podstawy do wyłączenia Sędzię NSA Krystynę Kutzner i Sędzię WSA Barbarę Pasternak. Sąd w tej sprawie uwzględnił również oświadczenia ww. Sędziów. Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie sądowym jeżeli sędzia, którego dotyczy wniosek o wyłączenie złoży oświadczenie, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i 19 P.p.s.a. dające podstawę do wyłączenia od rozpoznawania w określonej sprawie i prawdziwość tego oświadczenia nie budzi żadnych wątpliwości, to wniosek o jego wyłączenie nie zasługuje na uwzględnienie (tak NSA w postanowieniu z dnia 8 stycznia 2014 r. sygn. akt II GZ 779/13 oraz NSA w postanowieniu z dnia 8 sierpnia 2013 r. sygn. akt II GZ 471/13). Jak wynika z treści obu oświadczeń, żadne okoliczności wyłączenia nie zachodzą. Rekapitulując należy stwierdzić, że wyłączenie sędziego na podstawie art. 19 P.p.s.a. ma zapewnić obiektywizm sądu i nie może być traktowane jako możliwość eliminowania w postępowaniu sędziów, których strona uznaje za nieodpowiadających subiektywnemu pojmowaniu swoich interesów (postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OZ 340/14). Z tych względów Sąd stwierdził, że nie zachodzą przesłanki wyłączenia sędziego zawarte w art. 18 i art. 19 P.p.s.a. i orzekł jak w sentencji