I SA/Łd 164/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Asesor WSA Tomasz Furmanek, Protokolant Starszy specjalista Małgorzata Kowalczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2024 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 29 grudnia 2023 r. nr 1001-IEW-1.4123.16.2023.13.U16.RD w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki kapitałowej za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za czerwiec – grudzień 2019 roku oraz styczeń – czerwiec 2020 roku oddala skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi decyzją z 29 grudnia 2023 r. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pabianicach z 16 sierpnia 2023 r. i orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej K. W. wraz z A. sp. z o.o., za zaległości podatkowe oraz odsetki za zwłokę w podatku od towarów i usług za okres od czerwca 2019 r. do czerwca 2020 r. w łącznej kwocie 4.924.224,52 zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał między innymi, że Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi decyzją z 24 czerwca 2022 r. określił spółce A. prawidłowe kwoty zobowiązań w podatku VAT za czerwiec–lipiec, wrzesień, listopad–grudzień 2019 r. i styczeń–maj 2020 r., kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych za sierpień i październik 2019 r. oraz czerwiec 2020 r., określił kwoty zobowiązań, o których mowa w art. 108 ust. 1 u.p.t.u., w związku z wystawieniem faktur niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych za okres od czerwca 2019 r. do czerwca 2020 r., a także ustalił spółce — na podstawie art. 112b i art. 112c u.p.t.u. — dodatkowe zobowiązana podatkowe za listopada 2019 r. i marzec–czerwiec 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pabianicach postanowieniem z 4 kwietnia 2023 r. wszczął wobec strony postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o jej odpowiedzialności za ww. zaległości spółki (za wyjątkiem dodatkowego zobowiązania wymierzonego na podstawie art. 112b i art. 112c u.p.t.u.). W toku postępowania ustalono, że zaistniały wszystkie przesłanki odpowiedzialności strony, wymienione w art. 116 § 1, § 2 i § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 2383; dalej: o.p.), to jest: a) spółka A. nie uregulowała w pełnej wysokości podatku określonego decyzją z 24 czerwca 2022 r., b) przeprowadzona wobec niej egzekucja okazała się bezskuteczna, c) K. W. był w czasie powstania zobowiązań objętych decyzją jedynym członkiem zarządu spółki, d) nie złożył we właściwym czasie wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego wobec spółki, mimo zaistnienia podstaw do złożenia takiego wniosku, e) nie wskazał mienia spółki, pozwalającego zaspokoić jej zaległości w znacznej części. W rezultacie poczynionych ustaleń Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pabianicach decyzją z 16 sierpnia 2023 r. orzekł o odpowiedzialności podatkowej K.W. za zaległości wraz z odsetkami za zwłokę A. sp. z o.o., w podatku od towarów i usług za czerwiec–grudzień 2019 r. oraz styczeń–czerwiec 2020 r. w łącznej kwocie 4.924.224,52 zł, w tym w łącznej kwocie należności głównej 3.830.065,52 zł oraz w łącznej kwocie odsetek za zwłokę wg stanu na dzień wydania decyzji 1.094.159,00 zł. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, po rozpoznaniu odwołania od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, decyzją z 29 grudnia 2023 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej K. W. wraz z A. sp. z o.o., za zaległości podatkowe oraz odsetki za zwłokę w podatku od towarów i usług za wskazane wyżej okresy. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał między innymi art. 107 § 1 i § 2 pkt 2, art. 116 § 1, § 2 i § 4 o.p. W uzasadnieniu Dyrektor wskazał przede wszystkim, że w decyzji organu pierwszej instancji zabrakło zastrzeżenia o solidarnym charakterze odpowiedzialności strony za zaległości spółki. Solidarny charakter tej odpowiedzialności wynikał wprost z art. 107 i art. 116 o.p. Naprawienie tego błędu wymagało uchylenia zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ drugiej instancji podzielił wszystkie ustalenia Naczelnika US co do podstaw odpowiedzialności podatkowej strony. Ostatecznie zatem organ odwoławczy orzekł o solidarnej ze spółką A. odpowiedzialności K. W. za zobowiązania tej spółki w takiej samej wysokości jaka wynikała z decyzji organu pierwszej instancji. W skardze na ww. decyzję pełnomocnik K. W., wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, podniósł zarzuty: (1) naruszenia przepisów postępowania podatkowego, to jest: a. art. 122 o.p. poprzez uchylanie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; b. art. 187 § 1 o.p. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny i nie w pełni rozpatrzony materiał dowodowy; c. art. 191 o.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, która w sprawie przybrała cechy oceny dowolnej; d. art. 200 § 1 o.p. poprzez nie umożliwienie stronie wypowiedzenia się w przedmiocie zgromadzonego materiału dowodowego; e. art. 210 § 4 o.p. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności; f. art. 121 o.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów podatkowych; (2) naruszenia prawa materialnego, to jest art. 116 § 1 o.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że spełnione zostały przesłanki orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego i brak było przesłanek uwalniających go od tej odpowiedzialności, podczas gdy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego były to wnioski błędne. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego podniósł, że skarżący nie prowadził spraw spółki, a ponadto że organ podatkowy przedstawił wywody odnoszące się do daty, w której spółka powinna była złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości, mimo że nie zostało przeprowadzone dokładne postępowanie dowodowe celem wyjaśnienia wszelkich nasuwających się w sprawie wątpliwości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje. Zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw. Podstawę prawną orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej K. W. stanowi przede wszystkim art. 116 § 1 o.p., zgodnie z którym za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, prostej spółki akcyjnej, prostej spółki akcyjnej w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2015 r., poz. 978, Dz. U. z 2016 r., poz. 1574 ze zm., Dz. U. z 2017 r., poz. 1508 ze zm., Dz. U. z 2019 r., poz. 243 ze zm., Dz. U. z 2020 r., poz. 814 ze zm.) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne, albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Ponadto — jak stanowi art. 116 § 2 o.p. — odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy potwierdza, wbrew twierdzeniom skargi, że zaistniały powołane podstawy orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki A.. Przede wszystkim nie budzi wątpliwości istnienie i wysokość zaległości podatkowych objętych zaskarżonym rozstrzygnięciem. Przypomnieć należy, że Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi przeprowadził kontrolę podatkową, w której toku stwierdził, że w złożonych deklaracjach podatkowych za wskazane okresy spółka zadeklarowała inne wysokości zobowiązań podatkowych, niż to wynikało z przepisów prawa, na podstawie których zobowiązania te powstały. W związku z tym 24 czerwca 2022 r. wydał decyzję, w której określił spółce prawidłowe kwoty zobowiązań w podatku VAT za czerwiec–lipiec, wrzesień, listopad–grudzień 2019 r. i styczeń–maj 2020 r., kwoty nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres za sierpień i październik 2019 r. oraz czerwiec 2020 r. Dodatkowo określił kwoty zobowiązań, o których mowa w art. 108 ust. 1 u.p.t.u., w związku z wystawieniem faktur niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych za okres od czerwca 2019 r. do czerwca 2020 r. Nie budzi również wątpliwości, niekwestionowana przez stronę skarżącą, wysokość odsetek za zwłokę od tych zobowiązań, których szczegółowe wyliczenie znalazło się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str. 7–9). Jeżeli chodzi o pozytywne przesłanki odpowiedzialności to, po pierwsze poza sporem pozostaje, że skarżący pozostawał jedynym członkiem zarządu spółki A. w czasie powstania zobowiązań objętych zaskarżoną decyzją. Z akt sprawy wynika, że uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z 17 października 2018 r. K. W. został powołany na prezesa jednoosobowego zarządu spółki i funkcję tą pełni nadal. Wprawdzie w toku postępowania skarżący wyjaśnił, że w lipcu 2021 r. zrezygnował ze stanowiska prezesa spółki, jednak do chwili wydania zaskarżonej decyzji nadal był ujęty w Krajowym Rejestrze Sądowym. Co więcej nawet skuteczne złożenie rezygnacji nie mogło mieć wpływu na jego odpowiedzialność za zobowiązania spółki, ponieważ rezygnacja miała być złożona dopiero w 2021 r., to jest rok po powstaniu ostatniego z zobowiązań, za które odpowiada skarżący. Po drugie spełniona została także kolejna pozytywna przesłanka odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. jaką jest bezskuteczność w całości lub w części egzekucji z majątku spółki. Z akt sprawy wynika, że część należności objętych decyzją Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 24 czerwca 2022 r., zdołano zaspokoić środkami uzyskanymi w wyniku realizacji zajęć rachunków bankowych spółki oraz zajęć wierzytelności u kontrahentów spółki. Łącznie w toku prowadzonych czynności zabezpieczających i egzekucyjnych uzyskano z rachunków bankowych spółki kwotę 113.636,85 zł, natomiast z wierzytelności u innych kontrahentów kwotę 3.546,42 zł. Organ prowadzący egzekucję wobec spółki nie ujawnił żadnych składników majątku ruchomego czy nieruchomego, względem których możliwa byłaby skuteczna egzekucja. Stwierdził ponadto, że spółka nie wykazuje znamion prowadzenia działalności gospodarczej już od 2020 r. Ostatecznie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pabianicach dwoma postanowieniami z 28 grudnia 2022 r. umorzył prowadzone wobec spółki postępowania egzekucyjne ze względu na ich bezskuteczność. Przechodząc do oceny przesłanek negatywnych, zwalniających skarżącego z odpowiedzialności za zobowiązania spółki, wymienionych w art. 116 § 1 pkt 1–2 o.p., przede wszystkim zgodzić się należy z organem odwoławczym i poglądami sądów administracyjnych, wyrażonymi w powołanych przez organ orzeczeniach, co do tego, że ciężar wykazania przesłanek (okoliczności) uwalniających członków zarządu spółki od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spoczywa na tych członkach zarządu i nie mogą oni domagać się od organów podatkowych, by prowadziły postępowanie zmierzające do odnalezienia dowodów przemawiających na ich korzyść (wyroki NSA z 26 listopada 2010 r., II FSK 1666/09, z 13 kwietnia 2016 r., II FSK 394/14, z 7 kwietnia 2016 r., I GSK 892/14 oraz z 4 sierpnia 2017 r., II FSK 1955/15). Z akt sprawy nie wynika po pierwsze, aby skarżący wskazał, w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, jakiekolwiek mienie spółki umożliwiające zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Po drugie nie jest kwestionowane ustalenie organów podatkowych co do tego, że nie został złożony wniosek o ogłoszenie upadłości spółki A.. Z treści KRS wynika również, że nie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne tej spółki, a także nie zatwierdzono układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu. Jeżeli chodzi o kwestię czy zachodziły w przypadku spółki A. przesłanki wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, wskazać należy, że w praktyce i orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że ocena czy zgłoszenie upadłości nastąpiło we właściwym czasie, powinna być dokonywana w świetle przepisów dotyczących postępowania upadłościowego i układowego, które obecnie regulowane jest przepisami ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (uchwała NSA z 10 sierpnia 2009 r., II FPS 3/09, publ. ONSAiWSA 2009/6/103). Z kolei rozważając kryterium braku winy w niezgłoszeniu przez członka zarządu spółki wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego, należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Osoba zainteresowana (w tym członek zarządu) winna wykazać brak winy, czyli udowodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że uchybienie określonemu obowiązkowi było od niej niezależne. W tym kontekście niezgłoszenie upadłości na skutek subiektywnej oceny, że właściwym czasem do zgłoszenia takiego wniosku był inny okres, niż ten, który wynikał ze sprawozdań finansowych, nie może być zaaprobowane jako zachowanie osoby starannej w dbaniu o swoje interesy. Dalsze pogarszanie sytuacji wierzycieli, spowodowane niezgłoszeniem wniosku o upadłość spółki i rozporządzanie majątkiem spółki bez uwzględnienia zasad wynikających z ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, niewątpliwie musi skutkować odpowiedzialnością członka zarządu za te działania. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 10 p.u.n., upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Natomiast art. 11 p.u.n. stanowi, że dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań (ust. 1), a dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje (ust. 2). Z przytoczonych przepisów wynika, że każda z przesłanek niewypłacalności dłużnika obliguje go do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Właściwy czas na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości to czas, w którym złożenie wniosku zapewnia wszystkim wierzycielom możliwość uzyskania równomiernego, chociaż tylko częściowego, zaspokojenia z majątku spółki. Każdy zatem z członków zarządu powinien zadbać z należytą starannością o ochronę interesów wszystkich wierzycieli zagrożonych stanem niewypłacalności spółki i nie dopuścić aby niektórzy z wierzycieli zostali zaspokojeni ze szkodą dla innych. Wniosek o ogłoszenie upadłości może być zatem uznany za zgłoszony we właściwym czasie, gdy wykazane zostanie, że zgłaszając go zarząd (członek zarządu) uczynił ze swej strony wszystko, by nie dopuścić do zniweczenia celu postępowania upadłościowego poprzez stworzenie sytuacji, w której tylko niektórzy wierzyciele są zaspokajani kosztem innych. Z akt sprawy wynika, że w przypadku spółki A., w czasie pełnienia przez skarżącego funkcji prezesa zarządu tej spółki, zachodziły podstawy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Z treści uchwał Zgromadzenia Wspólników Spółki z 21 marca 2013 r. i z 26 czerwca 2014 r. wynika, że zdecydowano o zawieszeniu działalności spółki do 26 czerwca 2016 r. Z bilansów spółki za 2014 r., 2016 r. i 2018 r., wynika z kolei, że w latach tych stan aktywów wynosił 600,75 zł, zaś zobowiązań 3.277,16 r. Wprawdzie za kolejne lata, tj. za 2019–2022, spółka nie składała sprawozdań finansowych, jednak z ustaleń dokonanych w toku postępowania egzekucyjnego wynikało, że od 2020 r. nie prowadzi działalności gospodarczej, a w 2021 r. i 2022 r. nie zawierała żadnych transakcji. Na podstawie tych danych oraz na podstawie treści decyzji wymierzającej spółce zobowiązania podatkowe w VAT za poszczególne miesiące 2019–2020 r., organy podatkowe wyciągnęły uprawniony wniosek, że w 2019 r. zobowiązania spółki znacznie przewyższały stan jej majątku. Spełniona była również druga przesłanka przemawiająca za złożeniem wniosku o ogłoszenie upadłości. W badanej sprawie termin zapłaty podatku VAT za najwcześniejsze z niezapłaconych zobowiązań, to jest za czerwiec 2019 r. upływał 25 lipca 2019 r., drugie niezapłacone zobowiązanie, dotyczące lipca 2019 r. miało termin płatności 26 sierpnia 2019 r. Niezaspokojenie tych zobowiązań uprawniało organy podatkowe do ustalenia, że wniosek o upadłość spółki powinien być złożony najpóźniej pod koniec grudnia 2019 r. Organy podatkowe słusznie również uznały, że skarżący, który w okresie powstania zaległości podatkowych objętych odpowiedzialnością był prezesem zarządu spółki, jedynym członkiem zarządu, a do tego jej wspólnikiem, był nie tylko uprawniony, ale także zobowiązany do samodzielnego prowadzenia spraw spółki. Skarżący miał możliwość i jednocześnie obowiązek powzięcia informacji w zakresie zaistnienia przesłanek do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. Jednocześnie nie wykazał żadnych obiektywnych przeszkód, które uniemożliwiły złożenie takiego wniosku. Za przeszkodę taką nie mogły być uznane gołosłowne twierdzenia pełnomocnika strony co do tego, że skarżący de facto nie prowadził spraw spółki. Jak słusznie podniósł Dyrektor IAS, świadome i dobrowolne oddanie faktycznego zarządzania spółką innej osobie, nie zwalnia członka zarządu od odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązków wynikających z pełnienia funkcji, w tym z odpowiedzialności za nietrafne przedsięwzięcia gospodarcze, czy też działania na szkodę tego podmiotu osób dopuszczonych za jego zgodą do faktycznego zarządzania. Członek zarządu nie może też w ten sposób uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań powstałych w okresie, w jakim tę funkcję pełnił. Również bierna postawa członka zarządu w spółce, której sytuacja majątkowa uzasadniała wszczęcie postępowania upadłościowego, nie może przemawiać za zwolnieniem od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w świetle art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p. W ocenie sądu, dokonana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji analiza stanu finansowego spółki, z uwzględnieniem okresu trwałego zaprzestania regulowania zobowiązań Skarbu Państwa, w pełni potwierdzała ustalenia organów podatkowych, co do możliwości obciążenia skarżącego odpowiedzialnością solidarną za zaległości A. sp. z o.o., za wskazane na wstępie zobowiązania podatkowe. W szczególności skarżący nie potrafił powyższym ustaleniom przeciwstawić żadnych argumentów, które mogłyby świadczyć, że istniały niezależne od niego przeszkody, które uniemożliwiły złożenie wniosku o upadłość spółki. W rezultacie zarzuty skargi zarzucające organom podatkowym niewykazanie przesłanek odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe zarządzanej przez niego spółki, okazały się bezzasadne. Sąd nie podziela również lakonicznych zarzutów skargi, dotyczących naruszenia przepisów postępowania podatkowego w zakresie gromadzenia i oceny zebranego materiału dowodowego. W ocenie sądu w sposób właściwy, wypełniający standardy ustawowe, zostało również sporządzone uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Wbrew twierdzeniom strony organ odwoławczy wyjaśnił w sposób kompleksowy zasady odpowiedzialności skarżącego, jak również odniósł się do zarzutów sformułowanych przez jego pełnomocnika w toku postępowania odwoławczego. Nie znajduje również potwierdzenia zarzut pozbawienia skarżącego możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów sprawy. Z akt sprawy wynika, że przed wydaniem decyzji zarówno w pierwszej, jak i drugiej instancji skarżący był informowany o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Skarżącemu zapewniono również wystarczającą ilość czasu na ewentualne zapoznanie się z aktami sprawy, jak i złożenia wyjaśnień, czy przedstawienia dowodów. Skarżący w prowadzonym postępowaniu nie skorzystał jednak z tych uprawnień. Tym samym organ odwoławczy nie naruszył wskazanych w skardze zasad wynikających z art. 121–122, art. 187 § 1, art. 191, art. 200 § 1 i art. 210 § 4 o.p. W rezultacie za niezasadne uznać należało sformułowane przez pełnomocnika skarżącego zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało skargę oddalić. AKE.