I SA/Łd 380/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Anna Świderska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia NSA Paweł Janicki Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy L. z [...] października 2016 r. określającą A. S.A. (dawnej B. S.A.) w W. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. w wysokości 21.626 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że B. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. 16 stycznia 2009 roku złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2009 wykazując podatek w łącznej wysokości 49.202 zł przyjmując za podstawę opodatkowania: budowle o wartości 2.449.635 zł, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 0,50 m2, oraz grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 301,10 m2. W dniu 12 lutego 2009 roku podatniczka skorygowała deklarację wykazując począwszy od lutego wartość budowli do opodatkowania 0, w związku ze sprzedażą w dniu 31 stycznia 2009 roku budowli podlegających opodatkowaniu. Postanowieniem z 8 lipca 2014 roku Wójt Gminy L. wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie określenia A. S.A. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok. W toku postępowania ustalono, iż w korekcie deklaracji spółka nie deklarowała do opodatkowania wartości należących do niej telekomunikacyjnych linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej należącej do innego podmiotu, tj. C. Sp. z o.o. od 31 stycznia 2009 roku kanalizacja kablowa stała się własnością C. Sp. z o.o. zaś, linie kablowe pozostały własnością B. S.A. W toku postępowania organ podatkowy I instancji przeprowadził obszerne postepowanie dowodowe w celu ustalenia wartości linii kablowych pozostających własnością skarżącej oraz wartości kanalizacji kablowej zbytej 31 stycznia 2009 roku. . Wartości budowli podlegających opodatkowaniu została ustalona na podstawie całokształtu materiału dowodowego w szczególności wyjaśnień i wykazów (pisma spółki z 21 października 2014 r., 31 sierpnia 2015 r. i z 23 sierpnia 2016 r.). Spółka przesłała wykaz linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej (w styczniu 2009 r. były to linie ułożone we własnej kanalizacji kablowej, zaś od lutego do grudnia 2009 r. w kanalizacji kablowej innego podmiotu) znajdujących się na terenie gminy L. według stanu na dzień 1 stycznia.2009 r. o wartości 866 688,90 zł (wartość taka podana została przez Spółkę również do dnia 01.01.2010 r.), których nie ujęła w deklaracji pierwotnej jak i korekcie na 2009 r. Na tę wartość, zgodnie ze złożonym przez podatnika zestawieniem składają się następujące obiekty: 1. WK- [...] - Kablowa linia [...] o wartości 307.269,89 zł, 2. WK- [...] - Linia światłowód. T. – G. [...] o wartości 78.401,47 zł, 3. WK- [...] - SIEĆ MIEJSCOWA G. o wartości 27.919,44 zł, 4. WK- [...] - SIEĆ MIEJSCOWA G. o wartości 313.816,91 zł, 5. WK- [...] - LINIA ŚWIATŁOWODOWA RELACJI [...] o wartości 126.443,54 zł, 6. WK- [...] - SIEĆ MIEJSCOWA – G. [...] o wartości 12.837,65 zł. Do pisma z 21 października 2014 r. spółka dołączyła także wykaz i wskazała wartości budowli (poza liniami kablowymi w kanalizacji kablowej), które zadeklarowała do opodatkowania w styczniu 2009 r. (o wartości 2.449.634,73 zł), a które zostały sprzedane C. Sp. Z o.o. w dniu 31 stycznia 2009 r. Zatem organ podatkowy I instancji przyjął do opodatkowania w miesiącu styczniu 2009 r. wartość budowli zadeklarowanych (w zaokrągleniu 2.449.635,00 zł) i niezadeklarowanych (w zaokrągleniu 866.689,00 zł), co razem stanowi kwotę 3.316.324,00 zł (2.449.635,00 zł + 866.689,00 zł). Natomiast za miesiące luty- grudzień 2009 roku budowle w postaci linii kablowych o wartości 866.689 zł. Zdaniem organu podatkowego I instancji w stanie prawnym obowiązującym w 2009 roku obiektem budowlanym w rozumieniu para budowlanego jest budowla łącznie z powiązanymi z nią funkcjonalnie instalacjami i urządzeniami technicznymi (art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego). Wszystkie te elementy (budowlane i niebudowlane) stanowią budowlę pod warunkiem, że stanowią całość techniczno-użytkową. W ocenie organu I instancji linie kablowe wraz z kanalizacją kablową (stanowiące całość techniczno-użytkową) podlegały opodatkowaniu w styczniu 2009 roku kiedy to spółka była ich właścicielem. Dokonana zaś w styczniu 2009 r. sprzedaż kanalizacji nie miała wpływu na opodatkowanie linii kablowych ułożonych w tejże kanalizacji, bowiem linie kablowe ułożone w obcej kanalizacji podlegały opodatkowaniu jako części budowli, na którą składa się kanalizacja wraz z kablami stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.) – dalej "u.p.o.l.". W odwołaniu od powyższej decyzji spółka zarzuciła, iż wadliwie z naruszeniem art. 1a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. opodatkowano jako budowle linie kablowe znajdujące się w obcej kanalizacji. Zdaniem spółki w sytuacji, w której właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają linie kablowe, jest inny podmiot niż właściciel linii kablowych, linie te nie mogą zostać uznane za budowle podlegające podatkowi od nieruchomości. Decyzją z [...] stycznia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Na wstępie organ odwoławczy wskazał, że w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia z dniem 2 grudnia 2014 r., kiedy to Urząd Skarbowy w T. wszczął dochodzenie o czyn z art. 56 § 2 kks. O tym, że w dniu 2 grudnia 2014 r. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r., został zawiadomiony podatnik - A. S.A. (zawiadomienie zostało doręczone spółce w dniu 24 grudnia 2014 r., i jej pełnomocnikowi 29 grudnia 2014 roku, a więc przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego). Powyższe postępowanie zostało zakończone prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z [...] sierpnia 2016 r. oddalającym zażalenie Wójta Gminy L. na postanowienie o umorzeniu śledztwa w tej sprawie. Bieg terminu przedawnienia w tej sprawie uległ również zawieszeniu w związku z wniesieniem przez spółkę w dniu 1 lipca 2015 roku skargi do WSA w Łodzi na decyzję Kolegium z [...] maja 2014 roku uchylająca w całości decyzję Wójta Gminy L. z [...] grudnia 2014 roku w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 rok i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Wyrokiem z 20 października 2015 roku sygn.. akt I SA/Łd 926/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę podatniczki. Od powyższego wyroku spółka wystąpiła ze skargą kasacyjną, która do chwili obecnej nie została rozpatrzona. W chwili podejmowania decyzji przez organ odwoławczy termin przedawnienia zobowiązania za 2009 r. jeszcze nie nastąpił. Organ odwoławczy podkreślił, że istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się wyłącznie do tego, czy w okresie od 1 lutego do 31 grudnia 2009 r. należące do skarżącej spółki telekomunikacyjne linie kablowe położone w kanalizacji kablowej innego podmiotu (od 31 stycznia 2009 r. własność C. Sp. z o.o.) podlegały, czy też nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Nie jest przy tym sporna wartość samych linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej należącej do innego podmiotu, jak i pozostałe przedmioty opodatkowania wskazane w decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy zauważył, że w sprawie nie ma racji pełnomocnik podatniczki wywodząc, że w sytuacji w której właścicielem kanalizacji przez która przebiegają linie kablowe jest inny podmiot (od lutego 2009 roku C. Sp z o.o.) niż właściciel linii kablowych (A S.A.) linie te nie mogą zostać uznane za budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. SKO w P. w oparciu o dominujące w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko podniosło, że zasadność opodatkowania linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej jako części budowli, niezależnie od tego, że zmienił się właściciel kanalizacji kablowej (w wyniku zawarcia umowa sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia 31 stycznia 2009 r.) wynika z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają zarówno całe budowle jak i tylko ich części, o ile są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.), a obowiązek podatkowy ciąży na właścicielu tejże części budowli (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Linie kablowe pozostały nadal własnością podatniczki, natomiast właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegały te linie był inny podmiot. Istotne jest to, że nie przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone, a zatem ta wskazana część budowli (linie kablowe) podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w okresie luty- grudzień 2009 roku. Powyższą decyzję A. S.A. w W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 201 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.)- dalej "O.p." poprzez odstąpienie od zawieszenia postępowania podatkowego w sytuacji gdy spółka zaskarżyła do sądu administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] maja 2015 roku uchylającą w całości decyzje Wójta Gminy L. z [...] grudnia 2014 roku, to zaś obligowało organy do zawieszenia postępowania w sprawie ; 2. art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż od lutego 2009 roku - ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się, nie stanowią one dla skarżącej budowli w rozumieniu u.p.o.l. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, w odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa materialnego argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 201 § 1 pkt 7 O.p. organ podkreślił, że przepis ten został dodany do ustawy ordynacja podatkowa z dniem 1 stycznia 2016 roku, a zatem już po wniesieniu przez podatniczkę skargi do sądu administracyjnego, a także po wydaniu wyroku przez ten sąd, wobec czego w ocenie organu brak było podstaw do zawieszenia postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 rok. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Przedmiotem sporu, jak wynika z treści skargi, są dwa zagadnienia. Po pierwsze, zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości telekomunikacyjnej linii kablowej ułożonej w kanalizacji kablowej, w sytuacji gdy własność kanalizacji kablowej i własność położonych w niej linii nie pokrywa się. W sprawie skarżąca spółka od lutego 2009 roku pozostawała właścicielem linii kablowych, a właścicielem kanalizacji kablowej był inny podmiot. Rozbieżność stanowisk pomiędzy skarżącą i organami dotyczy tego, czy w takiej sytuacji kable telekomunikacyjne są budowlą lub jej częścią. Po drugie, tego dotyczy zarzut sformułowany w pkt 1, obligatoryjnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 201§ 1 pkt 7 O.p. Sedno postawionych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego sprowadza się do kwestii, czy w stanie prawnym obowiązującym w 2009 r. linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej, której prawo własności należy do innego podmiotu, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W ocenie sądu stanowisko w tym zakresie zaprezentowane w decyzjach przez organy podatkowe jest prawidłowe i znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Sąd podziela dotychczasową ugruntowaną linię orzeczniczą, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą całość techniczno-użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (m. in. wyrok NSA z 6 grudnia 2012 r., II FSK 182/11 dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na www.orzeczenia.nsa.gov.pl- dalej CBOSA). Jak trafnie ujął to NSA w wyroku z dnia 27 maja 2014 r. II FSK 1498/12, na który powołuje się skarżąca "Całość techniczno-użytkową należy zatem rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, że każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze samodzielnie wykorzystywany będzie mógł służyć określonemu celowi. W zależności od konkretnego stanu faktycznego, obiektem budowlanym może być zatem budowla, budowla wraz z instalacjami i urządzeniami, a także traktowane jako jeden obiekt budowlany różne budowle, pozostające w funkcjonalnym związku i tworzące w nim całość techniczno-użytkową (por. Prawo budowlane. Komentarz pod. red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2007, s. 41-42). Nie budzi wątpliwości, że całość techniczno-użytkową mogą tworzyć zarówno kable wraz z urządzeniami wzmacniającymi i rozdzielczymi, jak i kanalizacja kablowa. Jeżeli jednak kable nie są położone bezpośrednio w ziemi, ale w kanalizacji kablowej, to wówczas obie te budowle tworzą całość". Należy przyjąć, że sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby służyć celowi świadczenia usług, np. telekomunikacyjnych, to jednak wypełniające ją kable należałoby uznać, jeśli nie za odrębną budowlę, to przynajmniej za urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania kanalizacji zgodnie z jej przeznaczeniem (por. G. Liszewski, Glosa do wyroku WSA z dnia 25 stycznia 2008 r., I SA/Lu 703/07, PPLiFS 2015/1/33-37). Ponadto, zdaniem WSA w Łodzi, obowiązek podatkowy ciąży zarówno na właścicielach całych budowli, jak i na właścicielach poszczególnych ich części. Przecząc temu stanowisku skarżąca spółka odwołała się do cytowanego wyżej wyroku z dnia 27 maja 2014 r. II FSK 1498/12, w którym NSA przyjął, że nie można opodatkować części budowli, jaką stanowią kable położone w kanalizacji kablowej, z tego tylko powodu, że właścicielem kanalizacji kablowej jest inny podmiot niż właściciel kabli. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela jednak tego stanowiska. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają również części budowli związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 3 u.p.o.l. podatnikami są właściciele obiektów budowlanych i jak należy zakładać chodzi tu o obiekty budowlane wskazane w art. 2, a więc zarówno całe budowle, jak i części budowli. Również w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca definiując podstawę opodatkowania odnosi ją między innymi do budowli lub ich części. Zatem pod pojęciem właściciela budowli, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., należy rozumieć również właściciela części budowli, nawet w sytuacji gdy poszczególne części tej budowli samodzielnie nie stanowią budowli. W związku z powyższym nie ma przeszkód prawnych, aby opodatkować część budowli stanowiącą, z innymi elementami budowli, integralną całość użytkowo-techniczną, nadającą się do określonego użytku. W niniejszej sprawie zmiana właściciela jednego z elementów budowli sieci telekomunikacyjnej tj. kanalizacji kablowej nie spowodowała zmiany charakteru budowli, dalej bowiem mamy do czynienia z przewodami telekomunikacyjnymi ułożonymi w kanalizacji kablowej tworzącej całość techniczno-użytkową. Sprzedaż na podstawie umowy z dnia 31 stycznia 2009 r. kanalizacji kablowej C. Sp. z o.o. z jednoczesnym pozostawieniem linii kablowych w rękach skarżącej spółki, nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy tymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone. Czynność ta nie prowadzi do wyłączenia od opodatkowania części budowli, tylko dlatego, że wspomniana budowla nie jest już własnością jednego podmiotu. Organy podatkowe zasadnie zatem, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowały podatkiem od nieruchomości tę część budowli, która stanowi własność spółki. Wskazać także należy, że aktualnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i sądów administracyjnych dominuje pogląd dotyczący zasadności opodatkowania spornych linii kablowych. (por. wyrok NSA z 14 czerwca 2016 roku II FSK 3033/15, sygn. akt II FSK 2651/15 oraz wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych, m. in.: WSA w Łodzi z 3 czerwca 2015 r., I SA/Łd 288/15 i z 10 lutego 2016 r., I SA/Łd 1379/15; WSA w Białymstoku z 14 października 2015 r., I SA/Bk 277/15; WSA w Rzeszowie z 10 listopada 2015 r., I SA/Rz 289/15; WSA w Krakowie z 25 listopada 2015 r., I SA/Kr 1459/15 dostępne w CBOSA). Prawidłowość wykładni przyjętej przez organy podatkowe w przedmiotowej sprawie potwierdza dodatkowo zmiana przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 290), która weszła w życie z dniem 17 lipca 2010 r. (ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675), polegającą na dodaniu do art. 3 Prawa budowlanego pkt 3a. Przepis ten wprowadził i zdefiniował pojęcie obiektu liniowego wskazując, że budowlą jest kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części, ani urządzenia budowlanego. Skoro zatem, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to biorąc pod uwagę, że linia telekomunikacyjna umieszczona w kanalizacji kablowej nie jest ani obiektem budowlanym lub jego częścią ani urządzeniem budowlanym, linia taka po dniu wejścia w życie omawianej nowelizacji nie stanowi już przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W ocenie sądu omawiana zmiana stanu prawnego miała charakter prawotwórczy, a więc potwierdza stanowisko, że w okresie wcześniejszym tj. do lipca 2010 r., sieć telekomunikacyjna stanowiła przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli była związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie jest też uzasadnione zarzut podniesiony w pkt 1 skargi, bowiem w ocenie sądu organy odwoławczy był uprawniony do wydania skarżonej decyzji. W sprawie doszło także do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Z dniem 1 stycznia 2016 r. wszedł w życie przepis art. 201 § 1 pkt 7 O.p. dodany przez art. 1 pkt 132 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 1649 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy zawiesza postępowanie w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję uchylającą w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ lub stwierdzającą nieważność decyzji. Jak trafnie w odpowiedzi na skargę wywiódł organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...] grudnia 2014 r. w sprawie określenia skarżącej spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Wyrokiem z 20 października 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 926/15 tutejszy sąd oddalił skargę spółki na powyższą decyzję. Od powyższego wyroku spółka w dniu 13 stycznia 2016 r. wniosła skargę kasacyjną, która do chwili obecnej nie została rozpatrzona przez NSA. Z powyższego wynika, iż zmiana przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących obligatoryjnego zawieszenia postępowania podatkowego nastąpiła już po wniesieniu skargi do WSA w Łodzi, a przed wszystkim także po wydaniu rozstrzygnięcia przez sąd. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela ocenę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., że w stanie faktycznym i prawnym przedmiotowej sprawy, brak było podstaw do zawieszenia postępowania podatkowego w przedmiocie określenia spółce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. Niezasadny także skarżąca wywodzi, że naruszenie art. 201 § 1 pkt 7 O.p. ma wpływ na wynik sprawy, gdyż w przypadku uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] maja 2015 r wydanie przez organ I instancji decyzji nastąpiłoby w warunkach przedawnienia. Stosownie do art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Z art. 6 ust. 9 pkt u.p.o.l, w brzmieniu obowiązującym w roku 2010, wynika, że osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki niemające osobowości prawnej, jednostki organizacyjne Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, a także jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe są obowiązane wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca. Z powyższego wynika, że zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2009 przedawnia się, co do zasady z końcem roku 2014 r. Określony w art. 70 § 1 O.p., pięcioletni okres przedawnienia zobowiązania podatkowego ulega wydłużeniu w przypadku wystąpienia okoliczności mających wpływ na jego bieg, stosownie do art. 70 § 2, § 3, § 4 i § 6 O.p. Jak wynika z treści przepisu art. 70 § 6 pkt 1 O.p., zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o ile podejrzenie przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania, którego dotyczy przedawnienie. Zgodnie zaś z art. 70 § 6 pkt 2 bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. W rozpoznawanej sprawie pięcioletni okres przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r., o którym mowa w art. 70 § 1 O.p., upływał w dniu 31 grudnia 2014 r. Natomiast, decyzja organu odwoławczego została wydana w dniu [...] stycznia 2017 r., to jest po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynąłby termin płatności podatku. W sprawie nie doszło jednak do przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 1 O.p., z uwagi na to, że z dniem 2 grudnia 2014 r., Urząd Skarbowy w T. wszczął dochodzenie o czyn z art. 56 § 2 k.k.s. W sprawie nie budzi też wątpliwości, że o wszczęciu postępowania karnoskarbowego została zawiadomiona podatniczka oraz jej pełnomocnik przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Ponadto w dniu 6 sierpnia 2015 roku podatniczka zaskarżyła do tutejszego sądu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] maja 2015 roku dotyczącą określenia jej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok, co doprowadziło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w tej sprawie, który nie wznowił jeszcze swego biegi z uwagi na zawisłość sprawy przed NSA. Niezasadnie więc skarżąca podnosi, że naruszenie art. 201 § 1 pkt 7 O.p. mogło doprowadzić do wydania zaskarżonej decyzji w warunkach przedawnienia zobowiązania podatkowego strony. Z tych względów w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skargę oddalić. db