I SA/Łd 399/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Potiopa, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda, Asesor WSA Agnieszka Gortych – Ratajczyk (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Przemysław Cieślarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2025 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 6 maja 2025 r. nr SKO.4100.49.25 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2025 rok oddala skargę. Decyzją z dnia 6 maja 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, po rozpatrzeniu odwołania J. P., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Pęczniew z dnia 10 lutego 2025 r. ustalającą wymiar podatku od nieruchomości na 2025 rok. Ze zgromadzonych akt administracyjnych wynika, że po wszczęciu z urzędu, postanowieniem z dnia 2 stycznia 2025 r. i przeprowadzeniu postępowania, Wójt Gminy Pęczniew na podstawie przepisów art. 207 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) dalej: O.p., art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1452 ze zm.) dalej: u.p.o.l., uchwały Rady Gminy Pęczniew Nr IX/43/24 z dnia 26 listopada 2024 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 ze zm.) ustalił J. P., właścicielowi, wymiar podatku od nieruchomości. Organ uwzględnił dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w Poddębicach oaz informacje strony o nieruchomościach i obiektach budowlanych z dnia 11 marca 2022 r., w których zostały ujęte następujące podstawy opodatkowania: 1. budynki mieszkalne - o powierzchni użytkowej 68,60 m², ( działka nr [...]); 2. budynki pozostałe: 47,27 m² (budynek pozostały o powierzchni 15,66 m² - działka nr [...], budynek pozostały o powierzchni 15,95 m² - działka nr [...], budynek pozostały o powierzchni 15,66 m² - działka nr [...]); 3. tereny mieszkaniowe – B o powierzchni 140,19 m² ( działka nr [...]- pow. 34 m² , udział 380/10 000 w działce o nr [...] - pow. 35,19 m² , działka nr [...] - pow. 31 m², działka nr [...] - pow. 40 m²). W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji J. P. wniósł o unieważnienie decyzji podatkowej z dnia 10 lutego 2025 r., zmianę zaskarżonej decyzji w całości. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, poparte wielowątkową argumentacją odwołujący zarzucił, że od dnia 27 stycznia 2025 r. organ pierwszej instancji pozostaje w bezczynności w sprawach zgłaszanych przez stronę niezasadnie dbając o własny interes i doprowadzając do uszczerbku na mieniu odwołującego. Przywołaną na wstępie decyzja z dnia 6 maja 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p., art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u..p.o.l., § 1 pkt 1 lit. c oraz § 1 pkt 2 lit. a i e uchwały Rady Gminy Pęczniew Nr IX/43/24 z dnia 26 listopada 2024 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, podzielając ustalenia i wyprowadzone po ich analizie stanowisko, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W obszernym uzasadnieniu organ odwoławczy przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania i ustalony stan faktyczny. Wyjaśnił, wskazując na zapisy art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty i budynki. Podstawą opodatkowania gruntów jest ich powierzchnia, a budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, między innymi będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Uwypuklił, że podatnik w dniu 11 marca 2022 r. złożył informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, w której zadeklarował do opodatkowania; grunty pozostałe o powierzchni 140,19 m², budynki mieszkalne o powierzchni użytkowej 68,60 m² oraz budynki pozostałe o powierzchni użytkowej 47,27 m². Danych zawartych w złożonej przez podatnika deklaracji organ nie zakwestionował, a podatnik nie złożył nowej deklaracji. Dane przedstawione w informacji organ skonfrontował z danymi uwidocznionymi w ewidencji gruntów i budynków, z których wynika, że strona jest właścicielem działki nr ewid. [...] o powierzchni 31,00 m², oznaczonej jako "B", działki nr ewid. [...] o powierzchni 34,00 m² oznaczonej jako "B", działki nr ewid. [...] o powierzchni 40,00 m² oznaczonej jako "B" oraz udziału 380/10000 działki nr ewid. [...] o powierzchni 926,00 m², co daje 35.19 m². Z kolei z kartoteki lokali wynika, że podatnik jest właścicielem lokalu mieszkalnego o powierzchni 68,60m². Ponadto działka nr ewid. [...] zabudowana jest budynkiem użytkowym o pow. 15,66 m², działka nr ewid. [...] zabudowana jest budynkiem użytkowym o pow. 15,66 m² a działka nr ewid. [...] zabudowana jest budynkiem o pow. 15,95 m². Kolegium wyjaśniło dalej, że ustalając stosowne stawki dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania uwzględniło zapis art. 5 u.p.o.l. i zapisy uchwały Rady Gminy Pęczniew Nr IX/43/24 z dnia 4 grudnia 2024 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości, wysokość stawek nie przekroczyła stawek ogłoszonych w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 25 lipca 2024 r. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy wyliczył podatek od nieruchomości, a zaskarżona odwołaniem decyzja nie narusza prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. P. zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 6 maja 2025 r. i wniósł o: "1. Uchylenie zaskarżonej w/w decyzji w całości oraz decyzji organu pierwszej instancji Wójta zarzut z art. 231 § 1 kk przekroczenie swoich uprawnień i działa przestępstwem na szkodę interesu prywatnego pozbawił mnie prawa własności na budynkach gospodarczych wykazałem i udowodniłem dowodami w moim piśmie z dnia 27.01.2025r do Wójta w terminie 7 dniowym, że w gminie oszustwa, przestępstwa decyzją podatkową za rok 2025 w dokumentacji podatkowej w gminie fałszuje podatki decyzjami oszustwa, przestępstwa praw własności na budynkach gospodarczych sfałszował moje prawo własności użytkowania wieczystego od 2018r działa ciągłym przestępstwem w podatkach na budynkach gospodarczych od 1985r jestem z ewidencją gruntów rolnych art. 21 Konstytucji Rzeczypospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia jest moim prawem w okresie wieczystym do 2084r w gminie oszustwa, przestępstwa w podatkach na budynkach gospodarczych zostało potwierdzone dowodami decyzje podatkowe udowadniają w procesie sądowym czyny przestępstw Wójta. 2. Zasądzenie od SKO w Sieradzu na rzecz skarżącego zwrotu poniesionych kosztów sądowych z tym postępowaniem." Sformułowane wnioski skarżący poparł obszerną, wielowątkową argumentacją. Do skargi załączył: wniosek o zabezpieczenie dowodu w toku postępowania sądowego; wniosek o przeprowadzenie dowodu w postępowaniu sądowym; wniosek o naprawienie szkody wyrządzonej przestępstwem w mieniu na budynkach gospodarczych; 2 egz. z 23.07.1990r dokument z Urzędu Gminy Pęczniew o posiadaniu własności gospodarstwa rolnego; 2 egz. decyzja nr [...]; 2 egz. decyzja nr [...]; 2 egz. decyzja nr [...]; 2 egz. decyzja [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., Nr 137 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) dalej jako: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Rozpoznając w tak zakreślonej kognicji niniejszą skargę Sąd ocenił, że organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności nie są uzasadnione zarzuty podniesione w skardze, a to oznacza, że skarga podlega oddaleniu. Tytułem wstępu należy wyjaśnić, iż w zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt: II FSK 1665/06 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://cbosa.nsa.gov.pl). Oceniając stan faktyczny ustalony przez organy w niniejszej sprawie, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Zdaniem Sądu z akt niniejszej sprawy wynika, że organy podatkowe uwzględniając wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w art. 122 O.p., zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły materiał dowodowy. Oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 O.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p. W następstwie tak prowadzonych czynności, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny, obszernie przywołany dla potrzeb niniejszego uzasadnienia w formie argumentów organu odwoławczego, stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Pęczniew z dnia 10 lutego 2025 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2025 rok. Zdaniem Sądu lektura akt administracyjnych niniejszej sprawy potwierdza, że organy prawidłowo wskazały regulacje prawa materialnego, a mianowicie przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., nr 90 poz. 613 ze zm.). W oparciu o nie organy zasadnie przyjęły, co stanowi przedmiot opodatkowania (art. 2 ust 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.), kto jest podatnikiem tych podatków (art. 3 ust 1 pkt 1 u.p.o.l.) a także co stanowi podstawę opodatkowania (art. 4 ust 1 pkt 1, pkt 2 u.p.o.l.), przyjmując za podstawę wymierzenia danin dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, stosownie do art. 21 ust 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. nr 193 poz. 1287 ze zm.), jak również zawarte w złożonej informacji w sprawie podatku od nieruchomości. Organy trafnie przy tym wskazały, że zgodnie z art. 5 u.p.o.l. stawki podatku od nieruchomości określa rada gminy w drodze uchwały, przy czym przepis ten ustala górne granice stawek kwotowych obowiązujących w danym roku podatkowym, które ulegają zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego (art. 20 ust. 1 u.p.o.l.). Stawki te ogłaszane są obwieszczeniem Ministra Finansów (art. 20 ust. 2 u.p.o.l.). Jak wskazał organ odwoławczy, na rok 2025 górne granice stawek kwotowych zostały określone obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 25 lipca 2024 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2025 (M.P. z 2024, poz. 716). W odniesieniu do przedmiotów opodatkowania, stanowiących własność skarżącego, górną granicę stawek określono: dla gruntów pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego ustalono na 0,73 zł od 1 m² powierzchni (pkt 1 lit. a tiret trzecie obwieszczenia), dla budynków mieszkalnych ustalono na 1,19 zł od 1 m² powierzchni użytkowej (pkt 1 lit. b tiret pierwsze obwieszczenia), a dla budynków pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego ustalono na 11,48 zł od 1 m² powierzchni użytkowej (pkt 1 lit. b tiret piąte obwieszczenia). W oparciu o delegację zawartą w art. 5 u.p.o.l. Rada Gminy Pęczniew, uchwałą Nr IX/43/24 z dnia 26 listopada 2024 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2024 r., poz. 10055), zwanej dalej uchwałą, ustaliła wysokość rocznych stawek podatku od nieruchomości na rok 2025, które organ uwzględnił na potrzeby sprawy. Lektura dokumentów zgromadzonych na potrzeby niniejszej sprawy wskazuje, że J. P. w dniu 11 marca 2022 r. złożył informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, która potwierdza, że skarżący jest właścicielem gruntów pozostałych o powierzchni 140,19 m², budynków mieszkalnych o powierzchni użytkowej 68,60 m² oraz budynków pozostałych o powierzchni użytkowej 47,27 m². Zadeklarowane przez stronę dane znajdują potwierdzenie w ewidencji gruntów i budynków, z których wynika, że strona jest właścicielem: - działki nr ewid. [...] o powierzchni 31,00 m², oznaczonej jako "B", - działki nr ewid. [...] o powierzchni 34,00 m² oznaczonej jako "B", - działki nr ewid. [...] o powierzchni 40,00 m² oznaczonej jako "B", - udziału 380/10000 działki nr ewid. [...] o powierzchni 926,00 m², co daje 35.19 m². Nadto, z kartoteki lokali wynika, że podatnik jest właścicielem lokalu mieszkalnego o powierzchni 68,60m² a dodatkowo działka nr ewid. [...] zabudowana jest budynkiem użytkowym o pow. 15,66 m², działka nr ewid. [...] zabudowana jest budynkiem użytkowym o pow. 15,66 m² a działka nr ewid. [...] zabudowana jest budynkiem o pow. 15,95 m². Dostrzec należy, że dane przestawione przez stronę skarżącą znajdują potwierdzenie w danych pozyskanych z urzędu przez organ. Z kolei ewidencja gruntów i budynków ma walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p, a więc stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone. Przeprowadzenie przeciwdowodu względem danych zawartych w tej ewidencji (zgodnie z art. 194 § 3 O.p) dotyczyć może tylko takich sytuacji, gdy (1) wpis w ewidencji gruntów i budynków jest niezgodny z treścią dokumentów, na podstawie których wpisu się dokonuje, (2) zachodzi sprzeczność z zapisami w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, (3) gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. W związku z tym, przy wymiarze podatku od nieruchomości organ podatkowy związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o powierzchni, czy też klasyfikacji gruntu i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego na podstawie art. 194 § 3 O.p., bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. Organ podatkowy zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku (vide. uchwała NSA z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13; wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1930/12; wyrok NSA z dnia 16 maja 2023 r., sygn. akt III FSK 530/22; wyrok z dnia 7 listopada 2023 r., sygn. akt III FSK 122/23; także: S.Bogucki, K.Winiarski, Zakres związania danymi z ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatków lokalnych, Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych 2015, nr 2, s. 11-19) (vide). Powyższe oznacza, że na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi danymi jest związany. Strona nie zgadzając się z zapisami w ewidencji gruntów i budynków może wystąpić o dokonanie zmian w ewidencji przy czym zmiana taka jest możliwa tylko w odrębnym postępowaniu administracyjnym i wywiera skutki na przyszłość (vide wyrok NSA z dnia z dnia 9 lutego 2023 r., sygn. akt III FSK 96/22). Organ podatkowy nie może oprzeć się wyłącznie na oświadczeniu strony czy okazanych przez stronę dokumentach. Niezbędne jest zainicjowanie odrębnego postępowania administracyjnego celem wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Przeciwne zachowanie organu podatkowego, a więc przyjęcie innych danych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby przepis art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W odniesieniu do przedmiotów opodatkowania, stanowiących własność skarżącego organy podatkowe, górną granicę stawek określiły na podstawie obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 25 lipca 2024 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2025 (M.P. z 2024, poz. 716). W następstwie, w myśl § 1 pkt 1 lit. c uchwały Rady Gminy Pęczniew Nr IX/43/24 z dnia 26 listopada 2024 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości, organy przyjęły wysokość stawki podatku od nieruchomości w odniesieniu do gruntów pozostałych, w tym zajętych i przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe, sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako "tereny mieszkaniowe" oznaczone symbolem B wynosi 0,63 zł od 1 m². Natomiast w odniesieniu do budynków mieszkalnych stawka ta wynosi 0,96 zł od 1 m² powierzchni użytkowej (§ 1 pkt 2 lit. a uchwały), a dla budynków pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego stawka wynosi 8,42 zł od 1 m² powierzchni użytkowej (§ 1 pkt 2 lit. e uchwały). Uwzględniając powyzsze, ustalając podatek od nieruchomości organ przeprowadził prawidłowe wyliczenia: - podatek od budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej 68,80 m² x 0,96 zł = 66,05 zł; - podatek od budynków pozostałych o powierzchni użytkowej 47,27 x 8,42 zł = 398,01 zł; - podatek od gruntów pozostałych o powierzchni 140,19 m² x 0,63 zł = 88,32 zł. Łącznie: 552,38 zł, a po zaokrągleniu do pełnych złotych podatek ten wynosi 552,00 zł. Reasumując, poddając kontroli zaskarżoną decyzję Sąd nie dopatrzył się naruszeń, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonych aktów. Organy administracji publicznej zebrały wyczerpujący materiał, który wszechstronnie rozpatrzyły i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd nie stwierdził również uchybienia przepisom postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a w skardze strona skarżąca nie przedstawiła argumentów mogących wpłynąć na powyższą ocenę. Wszystkie niezbędne etapy stosowania normy prawnej, zarówno etap wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego sprawy, etap wykładni i ustalenia stanu prawnego, etap subsumcji, jak i etap ustalenia skutku prawnopodatkowego udowodnionych faktów, przeprowadzone zostały w przedmiotowej sprawie w sposób prawidłowy, odpowiadający postawionym przed organami podatkowymi zasadom a uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji spełnia wymogi przepisu art. 210 § 4 O.p. Wobec przedstawionych okoliczności sprawy nie było również potrzeby przeprowadzania postępowania uzupełniającego na zasadzie art. 106 § 3 p.p.s.a. o co wnosił skarżący Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. jest ocena, czy organy prawidłowo ustaliły ten stan i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń, co oznacza, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do rozpatrzenia sprawy, w tym ustalania stanu faktycznego sprawy. W orzecznictwie NSA zwraca się uwagę, że Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, a więc sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Ponadto dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu (vide. wyrok NSA z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 840/11). Celem postępowania sądowego nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego, a przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza. Ponadto mając na uwadze wielowątkową argumentację skargi zauważyć wypada z całą mocą, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do stosowania jakichkolwiek środków dyscyplinarnych ani tym bardziej karnych w stosunku do osób uczestniczących w wydawaniu rozstrzygnięć w postępowaniu podatkowym. Odnosząc się do negatywnej oceny postępowania Wójta Gminy Pęczniew Sąd zauważa, że taka ocena wykraczałaby poza granice niniejszej sprawy. Z tych wszystkich względów, nie dopatrując się opisanych w skardze naruszeń, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. db