I SA/Łd 715/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: St. sekretarz sądowy Przemysław Cieślarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 r. sprawy ze skargi A z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz strony skarżącej kwotę 4 000 (cztery tysiące) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Łd 715/19 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy L. z [...] r. określającą A S.A. (dawnej B S.A.) w Warszawie wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w wysokości 16.231 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że B Spółka Akcyjna z siedzibą w W. 15 stycznia 2010 roku złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2010 wykazując podatek w łącznej wysokości 6.119 zł przyjmując za podstawę opodatkowania: budowle o wartości 295.143 zł, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 0,55 m2, oraz grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 301,10 m2. Postanowieniem z [...] czerwca 2015 roku Wójt Gminy L. wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie określenia A S.A. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok. W toku postępowania ustalono, iż w okresie od stycznia do lipca 2010 r. spółka nie deklarowała do opodatkowania wartości należących do niej telekomunikacyjnych linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej bowiem od 31 stycznia 2009 roku kanalizacja kablowa stała się własnością C Sp. z o.o. zaś, linie kablowe pozostały własnością B S.A. Pismem z dnia 28 września 2015r. spółka przesłała wykaz linii kablowych znajdujących się na terenie gminy L. według stanu na dzień 01.01.2010 r. o wartości 866 688,90 zł (wartość ta do dnia 31.07.2010 r. nie uległa zmianie). Na tę wartość, zgodnie ze złożonym przez podatniczkę zestawieniem składają się następujące obiekty: 1. [...] - Kablowa linia OTK relac. OCB [...] CSN L. o wartości 307.269,89 zł, 2. [...] - Linia światłowód. T. - G. [...] o wartości 78.401,47 zł, 3. [...]- SIEC MIEJSCOWA G. o wartości 27.919,44 zł 4 [...]- SIEC MIEJSCOWA GLI o wartości 313.816,91 5. [...]-LINIA ŚWIATŁOWODOWA RELACJI CSN L.-CSN o wartości 126.443,54 zł, 6. [...]-SIEC MIEJSCOWA - G. [...] o wartości 12.837,65 zł. Spółka ponadto przedłożyał wykaz budowli ujętych w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2010 r. W "zestawieniu środków trwałych podstawa opodatkowania UG L. na O l -O l -2010" wymieniła obiekty takie jak: 1. Rurociąg dla światłowodu OKP [...] relacji CSN G. - CSN L. o wartości 52.347,88 zł, 2. Sieć miejscowa L. o wartości 6.102,21 zł, 3. Sieć miejscowa L. o wartości 226.491,39 zł, 4. Sieć miejscowa G. o wartości 10.201,57 zł. Łączna wartość tych obiektów wynosiła 295.143,05 zł (zmiany w wartości budowli zachodzące w trakcie roku 2010 nie miały wpływu na opodatkowanie budowli w tym roku - budowa kabli napowietrznych lub doziemnych miała wpływ na podstawę opodatkowania dopiero w 2011 r.) Zdaniem organu podatkowego I instancji dokonana w styczniu 2009 r. sprzedaż kanalizacji nie miała wpływu na opodatkowanie linii kablowych ułożonych w tejże kanalizacji, w miesiącach styczeń - lipiec roku 2010 roku tj. do momentu zmiany przepisów dokonanych ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych – (Dz. U. Nr 106, poz. 675), która weszła w życie z dniem 17 lipca 2010 r. W ocenie organu I instancji linie kablowe ułożone w obcej kanalizacji podlegały opodatkowaniu jako części budowli, na którą składa się kanalizacja wraz z kablami stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.) – dalej "u.p.o.l.". Wartość linii kablowych (866.689 zł) ułożonych w kanalizacji kablowej stanowiących podstawę opodatkowania w 2010 r. została ustalona przez organ podatkowy I instancji na podstawie wykazu budowli z dnia 28 września 2015 r. (potwierdzona także w piśmie spółki z dnia 23 sierpnia 2016 r.). Wartość pozostałych budowli podlegających opodatkowaniu w 2010 r. została ustalona zgodnie z deklaracją na podatek od nieruchomości za 2010 r. oraz wykazem tych budowli nadesłanym przy piśmie z dnia 28 września 2015 r. W odwołaniu od powyższej decyzji spółka zarzuciła, iż wadliwie z naruszeniem art. 1a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. opodatkowano jako budowle linie kablowe znajdujące się w obcej kanalizacji. Zdaniem spółki w sytuacji, w której właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają linie kablowe, jest inny podmiot niż właściciel linii kablowych, linie te nie mogą zostać uznane za budowlę podlegającą podatkowi od nieruchomości. Decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Na wstępie organ odwoławczy wskazał, że w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia z dniem 2 września 2015 r., kiedy to Urząd Skarbowy w T. wszczął dochodzenie o czyn z art. 56 § 2 kks. O tym, że w dniu 2 września 2015 r. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r., został zawiadomiony podatnik - A S.A. (zawiadomienie zostało doręczone w dniu 15 września 2015 r., a więc przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego). Powyższe postępowanie zostało zakończone prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z [...] września 2016 r. oddalającym zażalenie Wójta Gminy L. na postanowienie o umorzeniu dochodzenia w tej sprawie. Zatem od dnia 22 września 2016 r. zaczął biec dalej termin przedawnienia. W chwili podejmowania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. termin przedawnienia zobowiązania za 2010 r. jeszcze nie nastąpił. Organ odwoławczy podkreślił, że istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się wyłącznie do tego, czy w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 31 lipca 2010 r. należące do spółki telekomunikacyjne linie kablowe położone w kanalizacji kablowej innego podmiotu (od 31 stycznia 2009 r. własność C Sp. z o.o.) podlegały, czy też nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Nie jest przy tym sporna wartość samych linii kablowych, jak i wartość pozostałych budowli. Organ odwoławczy zauważył, że z całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, wynika, że podanie niższej wartości budowli w 2010 roku miało związek z tym, że spółka wyłączyła z opodatkowania wartość linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej nie należącej do spółki. SKO w P. w oparciu o dominujące w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko podniosło, że zasadność opodatkowania linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej jako części budowli, niezależnie od tego, że zmienił się właściciel kanalizacji kablowej (w wyniku zawarcia umowa sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia 31 stycznia 2009 r.) wynika z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają zarówno całe budowle jak i tylko ich części, o ile są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a obowiązek podatkowy ciąży na właścicielu tejże części budowli (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Linie kablowe pozostały nadal własnością podatniczki, natomiast właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegały te linie był inny podmiot. Istotne jest to, że nie przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone, a zatem ta wskazana część budowli (linie kablowe) podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Powyższą decyzję A S.A. w W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.)- dalej "O.p." w związku z art. 233 § i1 pkt 1 O.p. oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. "a" O.p. i w związku z art. 208 § 1 O.p. oraz w związku z art. 70 § 1, § 6 pkt 1, § 7 pkt 1 O.p., a także w związku z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. - poprzez niewyjaśnienie czy wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie miało charakteru instrumentalnego, co w konsekwencji nie zawiesiło biegu terminu przedawnienia; 2. art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż w 2010 roku - ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się, nie stanowią one dla skarżącej budowli w rozumieniu u.p.o.l. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (w wyroku z dnia 9 czerwca 2017 r. sygn. akt I SA/Łd 381/17) uznał skargę za niezasadną. Odnosząc się do kwestii zmiany właściciela jednego z elementów budowli (sieci telekomunikacyjnej) uznał, że zmiana ta nie spowodowała zmiany jej charakteru, dalej bowiem są to przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzącej całość techniczno-użytkową. Sprzedaż na podstawie umowy z dnia 31 stycznia 2009 r. kanalizacji kablowej innej spółce z jednoczesnym pozostawieniem linii kablowych w rękach skarżącej nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy tymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone. Czynność ta nie prowadzi do wyłączenia od opodatkowania części budowli tylko dlatego, że budowla nie jest już własnością jednego podmiotu. Organy podatkowe zasadnie zatem na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowały podatkiem od nieruchomości tę część budowli, która stanowi własność spółki. Za nieuzasadnione WSA w Łodzi uznał także zarzuty dotyczące zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie pięcioletni okres przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r., o którym mowa w art. 70 § 1 o.p. upływał w dniu 31 grudnia 2015 r. Natomiast decyzja organu odwoławczego została wydana w dniu [...] r., to jest po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynąłby termin płatności podatku. W sprawie nie doszło jednak do przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 1 o.p. z uwagi na to, że z dniem 2 września 2015 r. US w T. wszczął wobec skarżącej dochodzenie o czyn z art. 56 § 2 k.k.s., tj. dotyczący podania nieprawdy w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2010 r. (art. 70 § 6 pkt 1 o.p), o czym skarżąca została zawiadomiona. Dochodzenie w sprawie o czyn z art. 56 § 2 k.k.s. zostało zakończone prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] września 2016 r., oddalającym zażalenie Wójta Gminy na postanowienie o umorzeniu dochodzenia w tej sprawie. Od dnia 22 września 2016 r. zaczął zatem biec dalej termin przedawnienia. Na mocy powyższego uregulowania doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia w dniu 2 września 2015 r., który to stan trwał do dnia 22 września 2016 r. i spowodował, że do dnia wydania zaskarżonej decyzji termin przedawnienia zobowiązania nie upłynął. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Łodzi do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika - adwokata), która wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Łodzi oraz o przyznanie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, a mianowicie: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji w zakresie: a) istnienia podatnika podatku od nieruchomości w przypadku współwłasności budowli albo odrębnej własności poszczególnych elementów tej budowli oraz obowiązku wydania przez Wójta Gminy odrębnej decyzji na podstawie art. 3 ust. 4 u.p.o.l. w stosunku do współwłaścicieli kabli ułożonych w kanalizacji kablowej; b) zawieszenia biegu terminu przedawnienia, w sytuacji gdy wszczęcie postępowania karnego skarbowego miało charakter instrumentalny, gdyż dokonano tego na krótko przed upływem terminu przedawnienia oraz postępowanie to ostatecznie umorzono, co w konsekwencji wymagało od Sądu uzasadnienia, dlaczego instrumentalne wszczęcie postępowania zawiesza bieg terminu przedawnienia; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 210 § 4 w związku z art. 208 § 1 i art. 70 § 1, § 6 pkt 1, § 7 pkt 1 o.p. przez oddalenie skargi, w sytuacji gdy organ nie wyjaśnił, czy wszczęcie postępowania karnego skarbowego nie miało charakteru instrumentalnego, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż instrumentalne wszczęcie postępowania nie zawiesza biegu terminu przedawnienia; 3) art. 70 § 6 pkt 1 w związku z art. 70 § 1 o.p. oraz w związku z art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm., dalej: Konstytucja RP) przez błędną wykładnię przywołanych przepisów, polegającą na przyjęciu, że każde wszczęcie postępowania karnego skarbowego zawiesza bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego - nawet jeśli nastąpiło ono w sposób instrumentalny - podczas gdy instrumentalne wszczęcie postępowania karnego skarbowego tego biegu nie zawiesza; 4) niewłaściwe zastosowanie art. 70 § 6 pkt 1, art. 70 § 1 o.p. w związku z art. 2 Konstytucji RP, polegające na uznaniu przez Sąd pierwszej instancji w ślad za organem odwoławczym, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2010 r.; 5) art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez błędną wykładnię tych przepisów, dopuszczającą opodatkowanie właściciela części budowli, podczas gdy nie jest możliwe samodzielne opodatkowanie linii kablowych, w sytuacji, w której przebiegają one przez cudzą kanalizację, a ich właściciel nie jest podatnikiem od całości techniczno-użytkowej budowli, którą tworzą wraz z kanalizacją; 6) art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, polegające na przyjęciu, że skarżąca może być opodatkowana podatkiem od nieruchomości od linii kablowych w sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji przyjął, iż "mamy do czynienia z przewodami telekomunikacyjnymi ułożonymi w kanalizacji kablowej tworzącej całość techniczno-użytkową", a jednocześnie jest oczywiste, że skarżąca nie jest właścicielem obiektu, składającego się z kanalizacji kablowej oraz położonych w niej linii kablowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. nie skorzystało z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, odbytej w dniu 29 sierpnia 2019 r., skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata) podtrzymała zarzuty i wnioski zawarte w skardze kasacyjnej. Zaakcentowała, że zarzut przedawnienia jest uzasadniony również ze względu na datę doręczenia decyzji organu odwoławczego pełnomocnikowi skarżącego po upływie terminu przedawnienia. NSA wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2019 r. (sygn. akt II FSK 3283/17) uchylił powyższy wyrok sądu I instancji. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. upływał z końcem roku 2015 r. Decyzja organu pierwszej instancji określająca zobowiązanie podatkowe, co nie jest kwestionowane, została wydana i doręczona stronie skarżącej przed jego upływem. Wskazano również, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] r., wobec oparcia jej m.in. na art. 21 § 1 i 3 o.p., była rozstrzygnięciem deklaratoryjnym, a nie konstytutywnym. Decyzja organu odwoławczego została wydana w dniu 5 stycznia 2017 r., jednak doręczono ją stronie skarżącej (reprezentowanej przez pełnomocnika) dopiero w dniu 24 stycznia 2017 r., a zatem należy ocenić, czy nastąpiło to po upływie terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 o.p. Jeśli decyzja organu odwoławczego została doręczona po terminie przedawnienia, to należy przyjąć, że nie mogła ona wzruszyć domniemania z deklaracji podatkowej złożonej przez skarżącą, co do wielkości ciążącego na niej zobowiązania podatkowego za 2010 r. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji powinien był uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 70 § 1 o.p. Z tych względów, wobec uznania jako zasadnego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., będącego w związku z zarzutem przedawnienia zobowiązania podatkowego, ustosunkowanie się do pozostałych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny uznał za przedwczesne. Ponownie rozpoznając sprawę sąd pierwszej instancji uznał ,że skarga jest uzasadniona. Na wstępie wskazać należy ,że w sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie , a więc kiedy sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznaje sprawę , powyższe implikuje koniecznością uwzględnienia treści art. 190 ppsa , na mocy którego sąd , któremu sprawa została przekazana , związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny ( zdanie pierwsze). W wyroku z dnia 19 sierpnia 2019 r. sygn. II FSK 3283/1 sąd odwoławczy w przedmiotowej sprawie zawarł wytyczne w kwestii okresu zawieszenia biegu terminu przedawnienia i jego wpływu na dalsze procesowanie , uznając że wypowiedz sądu pierwszej instancji była niekompletna. NSA stwierdził ,że Sąd I Instancji wprawdzie wskazał, czego skarżąca Spółka nie kwestionuje, że "doszło (...) do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia w dniu 2 września 2015 roku, który to stan trwał do 22 września 2016 r. i spowodował, że do dnia wydania zaskarżonej decyzji termin przedawnienia nie upłynął". Kluczową jednak kwestią pozostaje odpowiedź na pytanie, a tego właśnie dotyczy zarzut skarżącej z argumentacją podniesiona na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2019 r., czy decyzja organu odwoławczego, która została wydana przed upływem terminu przedawnienia, tj. w dniu [...] r., a doręczona w dniu 24 stycznia 2017 r. mogła wywołać skutek prawny. Odnosząc się do zapadłego wyroku WSA w Łodzi sąd odwoławczy stwierdził wbrew wypowiedzi tego pierwszego , że dla ustalenia, czy skutek decyzji w postaci określenia zobowiązania podatkowego nastąpił przed upływem terminu przedawnienia, istotna jest data doręczenia decyzji, a nie data jej wydania. Data wydania decyzji nie jest jednak równoznaczna z momentem, od którego decyzja wywiera skutki prawne. Pogląd ten przeważa w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki: z dnia 22 kwietnia 2014 r., II FSK 2466/14; z dnia 6 maja 2015 r., II FSK 333/14; z dnia 15 kwietnia 2016 r., II GSK 1214/14; z dnia 9 czerwca 2016 r., II FSK 1683/14; z dnia 2 września 2016 r., II FSK 2074/14; z dnia 21 lutego 2017 r., II FSK 38/15; z dnia 16 stycznia 2019 r., II FSK 295/17). Jak wskazała NSA w rozpatrywanej sprawie termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. upływał z końcem roku 2015 r. Decyzja organu pierwszej instancji określająca zobowiązanie podatkowe, co nie jest kwestionowane, została wydana i doręczona stronie skarżącej przed jego upływem. Należy również wskazać, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] r., wobec oparcia jej m.in. na art. 21 § 1 i 3 o.p., była rozstrzygnięciem deklaratoryjnym, a nie konstytutywnym. Decyzja organu odwoławczego została wydana w dniu [...] r., jednak doręczono ją stronie skarżącej (reprezentowanej przez pełnomocnika) dopiero w dniu 24 stycznia 2017 r., a zatem należy ocenić, czy nastąpiło to po upływie terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 o.p. Jeśli decyzja organu odwoławczego została doręczona po terminie przedawnienia, to należy przyjąć, że nie mogła ona wzruszyć domniemania z deklaracji podatkowej złożonej przez skarżącą, co do wielkości ciążącego na niej zobowiązania podatkowego za 2010 r. Skoro nie jest kwestionowane , że okres od 2 września 2015 r. do 21 września 2016 r. był okresem , kiedy bieg terminu przedawnienia spoczywał, to okres ten ( jego część ) należy odnieść do pozostałego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego , który upływał z dniem 31 grudnia 2015 r. Oznacza to ,że ten okres zawieszenia należy przedstawić do okresu jaki wyznacza początkowa data dalszego biegu terminu przedawnienia , którą stanowi dzień następujący po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe ( art. 70 § 7 Op. ) , tj. 22 września 2016 r. do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego tj. 24 stycznia 2017 r. Jak bowiem wynika z załączonego do akt administracyjnych postanowienia Sądu Rejonowego w T. Wydział [...] Karny z dnia [...] września 2016 r. sygn. akt [...] postępowanie o przestępstwo skarbowe zostało prawomocnie zakończone, natomiast decyzja zaskarżona doręczona została 24 stycznia 2017 r. pełnomocnikowi Spółki . Prima facie w ocenie sądu ponownie rozpoznającego sprawę okres zawieszenia biegu pozostałego terminu przedawnienia , który upływał z dniem 31 grudnia 2015 r. wynosił 121 dni. tj. od 2 września 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. Upływ owych 121 dni wyznaczał końcową datę doręczenia decyzji organu odwoławczego , kiedy to ponownie termin przedawnienia rozpoczął dalej swój bieg , a mianowicie począwszy od 22 września 2016 r. Decyzja organu II instancji została doręczona 24 stycznia 2017 r. , a licząc od 22 września 2016 r. stanowi to 125 dni. Oznacza to ,że decyzja ta została doręczona po upływie terminu przedawnienia , który wyznaczał 20 dzień stycznia 2017 r. Z uwagi na to ,że organ nie powoływał się na inne okoliczności tamowania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego ( np. przerwa ) , sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę uznał ,że doszło do naruszenia prawa materialnego na skutek niewłaściwego jego zastosowania, a mianowicie art. 70 § 1, § 6 i § 7 Op.. Przypomnieć należy że sąd rozstrzyga na podstawie akt sprawy ( art. 133 § 1 ppsa ). W ocenie sądu nie ma wątpliwości ,że decyzja zaskarżona wydana została po upływie terminu przedawnienia. W tych okolicznościach zbędne jest odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi. Wobec tego ,że wskazane naruszenie miało wpływ na wynika sprawy , sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit a ppsa uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 2 ppsa. dc