I SA/Łd 779/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Bartosz Wojciechowski Protokolant: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz D. A. kwotę 259 (dwieście pięćdziesiąt dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., nr [...] ustalającą D. A. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. Do opodatkowania przyjęto: 818 m2 gruntów wg stawki dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (0,74 zł), 270,90 m2 powierzchni budynków wg stawki dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (18,52 zł), 65,50 m2 budynków wg stawki dla budynków pozostałych (6,64 zł) oraz 20.467 zł wartości budowli wg stawki 2%. Podatek ustalono na kwotę 6.467,00 zł. W uzasadnieniu podniesiono, że stan faktyczny nie zmienił się w stosunku do poprzedniego roku podatkowego, dlatego ustalono podatek na podstawie danych za poprzedni okres podatkowy (2008 r.). Jak wskazano, decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił D. A. pozwolenia na użytkowanie pomieszczeń I piętra budynku handlowo-usługowego, pod warunkiem wykonania robót budowlanych do dnia [...] . Decyzję tę zmieniono decyzją [...] z dnia [...] r. ustalając nowy termin zakończenia robót na dzień 31 grudnia 2006 r. Termin ten następnie ponownie przedłużono do 31 grudnia 2008 r. decyzją [...] z dnia [...] r. W deklaracji na podatek od nieruchomości za 2008 r. podatniczka zgłosiła do opodatkowania jako budynki związane z działalnością gospodarczą powierzchnię 74,30 m2. Organ I instancji uznał jednak, że podmiot gospodarczy, który jest właścicielem budynku handlowo-usługowego jest zobowiązany do płacenia podatku od nieruchomości wg stawek najwyższych od powierzchni całego budynku. Powołując się na treść art. 5 ust. 1 pkt 2b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., powoływanej dalej jako "u.p.o.l."), organ ten wskazał, że dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej właściwa jest stawka najwyższa. Dodano, że zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.o.l., w przypadku nowo powstałych budynków obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budynku lub jego części przed ich ostatecznym wykończeniem. Skoro zatem podatniczka rozpoczęła użytkowanie budynku jeszcze nie wykończonego jeszcze w 2004 r., pociąga za sobą konieczność uiszczenia podatku od całego budynku w latach następnych. Utrzymując w mocy decyzję Prezydenta, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że kwalifikacja budynku podatniczki nie budzi zastrzeżeń, mimo, że parter o powierzchni 139,40 m2 jest w stanie surowym zamkniętym, a na działalność gospodarczą zajęta jest faktycznie część I piętra, na którego użytkowanie udzielił pozwolenia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Zgodnie z art. 3 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Podstawę opodatkowania dla budynków stanowi ich powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). O zastosowaniu stawki decyduje kwalifikacja budynku - stawka najwyższa obejmuje budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynki mieszkalne lub ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 2b u.p.o.l.). Przez "działalność gospodarczą" należy rozumieć działalność, o której mowa w przepisach o swobodzie działalności gospodarczej, a przez "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do działalności gospodarczej ze względów technicznych. Podatniczka podnosi, że pozwolenie na użytkowanie dotyczy tylko piętra budynku, natomiast parter nie jest dopuszczony do użytkowania i ze względów technicznych powinien być wyłączony z opodatkowania stawką najwyższą. Jednakże zdaniem organów "względy techniczne" tylko wtedy stanowią podstawę odstąpienia od opodatkowania stawką najwyższą, gdy budynek w całości nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Natomiast jeśli budynek jest wykorzystywany do prowadzenia tej działalności choćby w części - odpada przesłanka wyłączenia z opodatkowania stawką najwyższą. Względy techniczne przesądzają o niższej stawce podatku tylko wtedy, gdy budynek nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Skoro budynek jest wykorzystywany na działalność gospodarczą, nie ma potrzeby badania czy może być, czy też nie na tę działalność wykorzystywany, bowiem zaistnienie przesłanki wstępnej oznacza, że budynek podlega opodatkowaniu stawką najwyższą i to od całej jego powierzchni. Wynika to z faktu, że w odniesieniu do budynków niemieszkalnych ustawodawca łączy opodatkowanie ich stawką najwyższą z istnieniem "związku" z prowadzeniem działalności gospodarczej, a nie z faktem "zajęcia" ich na tę działalność (art. 5 ust. 1 pkt 2b). Nie ma zatem znaczenia jaka powierzchnia w budynku przedsiębiorcy o charakterze niemieszkalnym jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie zostało udowodnione, że cały budynek handlowo-usługowy przy ul. A 4 w Ł. jest związany z działalnością gospodarczą podatniczki, mimo że na działalność tę faktycznie zajęta jest tylko część budynku. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez D. A., która zarzuciła jej naruszenie: 1) przepisów postępowania, a to art. 121, art. 122, art. 165 § 5 pkt 1, art. 180, art. 187 art. 191 i 272 Ordynacji podatkowej oraz rażące naruszenie prawa przez organy podatkowe polegające na uniemożliwieniu wzięcia udziału w postępowaniu podatkowym mimo obowiązku wynikającego z art. 200 w zw. z art. 192 Ordynacji podatkowej; 2) prawa materialnego, a to: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 6 ust. 2 u.p.o.l., art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych. W tej sytuacji skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji obu instancji, ewentualnie o ich uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że w przypadku rozpoczęcia użytkowania budynku lub jego części przed formalnym ukończeniem budowy, obowiązek podatkowy powstaje albo w stosunku do budynku, którego użytkowanie rozpoczęto, albo w stosunku do tej części budynku jeszcze nie w całości wybudowanego, której użytkowanie rozpoczęto. Pogląd przeciwny, zaprezentowany w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym rozpoczęcie użytkowania części nowo budowanego budynku rodzi obowiązek podatkowy w stosunku do całego budynku (projektowanego), skutkowałby objęciem opodatkowaniem także części budynków, których budowy nawet nie rozpoczęto, co ma miejsce w sytuacji skarżącej , gdzie projekt architektoniczno - budowlany zakłada połączenie nowowybudowanego budynku z gospodarczym i jego rozbudowę, gdzie do chwili obecnej nie wykonano połączenia budynków ani rozbudowy budynku gospodarczego. W ocenie skarżącej interpretacja dokonana przez organ II instancji jest nie tylko nie zgodna z intencją ustawodawcy ale powstaje w sprzeczności z założeniem ustawodawcy, którego celem nie było objęcie opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości, ani części budynku nie użytkowanego ani nie istniejących części budynku budowanych etapami jak to ma miejsce w przypadku skarżącej, gdzie projekt architektoniczny budowy zakłada dwa etapy budowy budynków i wykorzystania na rzecz działalności gospodarczej, gdzie w ogóle do chwili obecnej nie jest wybudowane połączenie dwóch budynków (nowowybudowanego z budynkiem gospodarczym) . Obowiązek podatkowy od całego budynku nie mógł powstać również z tego względu, że stan techniczny budynku brak mediów, tynków, posadzek, brak instalacji elektrycznej, nie pozwalają w żaden sposób na wykorzystanie części budynku do prowadzenia działalności gospodarczej. Argumentacja Samorządowego Kolegium Odwoławczego odnosząca się do opodatkowania całego budynku byłaby zasadna jedynie wtedy, gdyby skarżąca część niedopuszczoną do użytkowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, ze względu na niespełnienie części warunków wynikających z prawa budowlanego dopuszczających nawet warunkowo do użytkowania faktycznie wykorzystywałaby tę część budynku na cele działalności gospodarczej. Skoro pracownicy organu I instancji będąc na oględzinach budynku w protokole z oględzin dokonali zapisów, że część budynku nie dopuszczona do użytkowania nie jest wykorzystywana przez skarżącą nie tylko na cele działalności gospodarczej, ale w ogóle nie jest wykorzystywana, to ustalony podatek od części budynku bez tynków, mediów, posadzek, instalacji elektrycznej nie użytkowanej jest nienależny. Skarżąca w swoich pismach podnosi, że nowowybudowany budynek ze względów technicznych powinien być wyłączony z opodatkowania to organy podatkowe powinny były zweryfikować i poczynić ustalenia za pomocą wszelkich dostępnych środków dowodowych w zakresie wyjaśnienia tej kwestii , a mianowicie czy budynek przy istniejących wadach może stanowić podstawę naliczania podatkiem od nieruchomości. Naruszenie w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego jest – w ocenie strony skarżącej – tym bardziej rażące, że organy podatkowe mając uchyloną decyzję organu I instancji w zakresie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2005 rok między innymi z uwagi na wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego utrzymują w mocy decyzje organu I instancji, który swoje uzasadnienie oparł na wcześniejszych błędnych ustaleniach, a nie przeprowadził postępowania dowodowego zwłaszcza w sytuacji, w której skarżąca wskazywała, że w sprawie wadliwej konstrukcji dachu będzie podejmowała działania w kierunku wszczęcia postępowania prokuratorskiego. W odpowiedzi na skargę SKO w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna gdyż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania podatkowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić jednakże należy ,że o powyższym nie stanowią wszystkie podstawy w niej wskazane. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy stanowiąca własność skarżącej nieruchomość budynkowa znajdująca się w Ł. przy ul. A powinna być w całości opodatkowana najwyższą stawką podatkową przewidzianą dla budynków, w których prowadzona jest działalność gospodarcza, czy też odpowiednio w zależności od faktycznego wykorzystania powierzchni, stawką podatkową dla powierzchni związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz stawką podatkową dla budynków niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w odniesieniu do nieużytkowanej przez podatniczkę części nieruchomości. Kanonem jest stwierdzenie , iż zastosowanie właściwego przepisu prawa materialnego jest zawsze konsekwencją prawidłowych ustaleń faktycznych. Te ustalenia spoczywają na organie i mają na celu należyte wyjaśnienie sprawy, z wyłączeniem sytuacji kiedy obowiązek ten przerzucony jest na podatnika na zasadzie tzw. dowodu odwróconego np. w odniesieniu do przychodu pochodzącego ze źródeł nieujawnionych ( art. 20 ust 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z 26 lipca 1991 r. – tj. Dz.U. z 2000 r. nr 14 poz. 176 ze zm. ). Obowiązek ten na gruncie niniejszej sprawy spoczywa w płaszczyźnie istnienie przesłanek związania budynku z działalnością gospodarczą jako przedmiotu opodatkowania oraz tego , czy względy techniczne uniemożliwiają wykorzystywanie go w tej działalności ( art. 1a ust 1 pkt 1 i 3 POL ). Bezspornym w sprawie jest, iż w stanowiącym przedmiot opodatkowania budynku przy ul. A 4 w Ł. Pani D. A. prowadzi działalność gospodarczą, tj. biuro doradcy podatkowego. Jak wynika z materiału dowodowego oraz stanowiska strony przedstawionego w toku postępowania podatkowego , konsekwentnie twierdzi Ona, iż cześć parterowa budynku nie może być wykorzystywane w działalności ze względów technicznych. Z akt sprawy wynika ,że przedmiotowy budynek legitymuje się pozwoleniem jedynie na częściowe jego użytkowanie (decyzje Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego ) . Strona uważa nadto , iż wobec wad konstrukcji dachu cały budynek ze względów technicznych powinien być wyłączony z opodatkowania. Organy natomiast uważają ,że bez względu na faktyczne wykorzystywanie budynku należy zastosować stawkę najwyższą albowiem istotnym jest wyłącznie związek pomiędzy budynkiem a działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych a o tym decyduje sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę przedmiotowego budynku. Skoro podatniczka rozpoczęła użytkowanie tego budynku jeszcze nie wykończonego w 2004 r. to jej decyzja pociąga konieczność opodatkowania całego budynku także w latach następnych . W ocenie organu odwoławczego , który podzielił stanowisko Prezydenta Miasta Ł. wyłączenie z opodatkowania z uwagi na względy techniczne zachodzi jedynie wówczas gdy budynek w całości nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Wystarczy ,że część jest zajęta na działalność gospodarczą a to oznacza , że budynek jest faktycznie wykorzystywany na cele działalności gospodarczej. Decydujące jest z punktu widzenia regulacji art. 5 ust 1 pkt 2b POL istnienie "związku" z prowadzoną działalnością gospodarczą a nie "zajęcia" na tą działalność, albowiem przepis ten rozróżnienie takie wprost czyni . Poglądu tego sąd rozpoznający sprawę nie podziela. Jak wynika z akt administracyjnych (k-7 ) podstawą ustaleń dla przyjętego przez organy wymiaru podatku na rok 2009 była informacja skarżącej złożona na formularzu IN-1 w sprawie podatku od nieruchomości, w której wskazano ,że powierzchnia zajęta na prowadzoną działalność gospodarczą to 74,30 m kw. zaś w uwagach dopisanych na końcu deklaracji dodano m. in. , że budynek wymaga podjęcia działań zdjęcie dachu oraz ,że ze względów technicznych nie powinien być opodatkowany. Oznacza to ,że strona sygnalizowała istnienie przeszkód w możliwości globalnego wykorzystywania budynku w działalności przez nią prowadzonej. W takich sytuacjach judykatura reprezentuje pogląd ,że jeśli organ podatkowy kwestionuje poprawność złożonej deklaracji ( a sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie – odmienność stanowisk co do wielkości powierzchni mającej być opodatkowaną podatkiem od nieruchomości ) powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe w celu ustalenia czy wspomniane względy techniczne faktycznie występują. Organ ma do dyspozycji wiele środków dowodowych ( przesłuchanie strony, zeznania świadków, opinie biegłych ), które umożliwią mu dokonanie takiej oceny. Przy czym dla poczynienia właściwych ustaleń nie jest niezbędna decyzja odpowiedniego organu administracji architektoniczno- budowlanej , stwierdzającej zły stan techniczny danego obiektu , choć bez wątpienia taka decyzja ułatwiłaby organom stwierdzenie wystąpienia rzeczonych względów technicznych ( por . wyrok WSA w Warszawie z 10.09.2007 r. III SA/Wa 767/07, wyrok WSA w Łodzi z dnia 11.12.2008 r. sygn. akt I SA/Łd 984/08 ). Sąd rozpoznający sprawę poglądy te w całości podziela. Jak wskazuje materiał dowodowy zgromadzony w sprawie organy ustalając właściwą stawkę ograniczyły się wyłącznie do istnienia związku między budynkiem a prowadzoną działalnością gospodarczą. Sąd co do zasady podziela pogląd ,że taki związek bez wątpienia istnieje, jednakże pomimo tego ustawodawca in fine art. 1a ust1 pkt 3 POL w określonej sytuacji przewidział możliwość wyłączenia zastosowania stawki najwyższej. W przepisie tym wskazano ,że użyte w ustawie określenie "budynki i budowle związane z działalnością gospodarczą" oznaczają budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy. Od powyższej zasady ustawodawca przewidział następujące wyjątki: pierwszym z nich są budynki mieszkalne i grunty związane z tymi budynkami bez względu na sposób ich wykorzystywania, a drugi dotyczy wyłączenia poza zakres przedmiotów związanych z działalnością gospodarczą budynków i budowli, które choć są w posiadaniu przedsiębiorcy, nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Chodzi zatem o przedmioty związane z działalnością gospodarczą ( tu. Budynek ), które choć są w posiadaniu przedsiębiorcy nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Ustalenie zatem czy występują one w konkretnej sytuacji ( względy techniczne ) powinno stanowić istotny składnik postępowania wyjaśniającego. Określa się je uogólniając – jako te, które mają związek ze stanem technicznym budynku , i których zaistnienie powoduje, że przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia konkretnej działalności wykonywanej przez przedsiębiorcę. Przy czym do tego rodzaju przyczyn nie mogą zostać zaliczone względy technologiczne, ekonomiczne czy finansowe. ( por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2007 roku sygn. akt II FSK 773/06 lex nr 339937 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 września 2007 roku sygn. akt III SA/Wa 767/07 lex nr 340507 – wcześniej już powołany). ). W rozpoznawanej sprawie organy całkowicie zignorowały kwestię stanu technicznego budynku skarżącej pomimo dysponowaniem z urzędu informacjami o tym ,że za lata poprzednie ( 2005 - 2008 r. ) w związku z toczącymi się postępowaniami w odniesieniu do podatku od nieruchomości za te lata strona także sygnalizowała o złym stanie technicznym obiektu w części parterowej ( znane sądowi z urzędu - wyroki WSA w Łodzi z 11.06.2010 r. sygn. I SA/Łd 336/08 oraz z tego samego dnia sygn. akt I SA/Łd 337/08 ) Skoro organy wbrew stanowisku strony , z wykorzystaniem informacji za 2008 r. (IN-1 oraz IN- 1/A ) uznały ,że opodatkowaniu powinna podlegać cała powierzchnia budynku a nie wykazana w informacji IN-1 związana z prowadzeniem działalności gospodarczej (tj. 74,30 m kw , pole 39 ) powinny przeprowadzić postępowanie dowodowe w celu ustalenia czy wspomniane względy techniczne faktycznie występują. Arsenał środków dowodowych pozostawionych organom jest nieograniczony byleby miały one przymiot legalności. Mając na względzie zasadę prawdy obiektywnej ( art. 122 i 187 § 1 OP ) organy zobowiązane były ustalić rzeczywisty stan faktyczny pozwalający na urzeczywistnienie w sposób właściwy normy prawa materialnego . Nie bacząc na tą kwestię stan faktyczny przyjęty za podstawę wymiaru daniny został przyjęty przez organy na podstawie własnych poglądów organów , bez wyczerpania możliwych do przeprowadzenia dowodów , skorzystać z których należało z urzędu. Tym samym Sąd podziela pogląd wyrażony w prawomocnym wyroku WSA w Łodzi z dnia 5.08.2008 r. sygn. SA/Łd 975/06 dotyczącym wymiaru podatku dla strony za 2005 r., adekwatny w zakresie czynionych ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygania o daninie za rok 2009 , iż dla prawidłowego zastosowania normy art. 1a ust 1 pkt 3 POL , zgromadzony materiał dowodowy jest niekompletny dla oceny zasadniczej kwestii czy powierzchnia całkowita nieruchomości budynkowej strony we wskazanej lokalizacji ze względów technicznych może być wykorzystywana przez podatniczkę do prowadzenia działalności gospodarczej. Powyższe oznacza, że sąd nie podzielił dokonanej wykładni wskazanego przepisu art. 1a ust 1 pkt 3 POL zaprezentowanej przez organy. Na konieczność badania ad causum czy zachodzą względy techniczne przy wykorzystaniu wszelkich dostępnych dowodów wskazuje także orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego ( wyrok NSA z 7 stycznia 2010 r. sygn. II FSK 1228/08 ) . Sąd akceptuje pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z 7.10.2010 r. sygn. akt II FSK 2080/08 , którym to rozstrzygnięciem sąd II instancji utrzymał w mocy wyrok WSA w Łodzi opisany wcześniej ( I SA/Łd 975/06 ), rozstrzygający o niezasadności stanowiska organów w kwestii podatku od nieruchomości dla strony za rok 2005 , który można odnieść wprost do rozpoznawanej sprawy z uwagi na niezmieniony stan faktyczny. W ocenie NSA w świetle jednoznacznej, klarownej treści art. 1 a ust 1 pkt 3 POL kwestia " związania" i " zajęcia" przedmiotu nie miała znaczenia. Istota zagadnienia sprowadza się wyłącznie do ustalenia, czy budynek będący w posiadaniu podatnika faktycznie ze "względów technicznych" nie był możliwy do wykorzystania do prowadzenia działalności gospodarczej. Brak takich ustaleń uzasadniał ze wszech miar uchylenie zaskarżonej decyzji w celu dokonania stosownych, wynikających z omawianego przepisu art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. . W ocenie sądu zastosowanie przez organy w stosunku do przedmiotowej nieruchomości stawki podatku należnej od nieruchomości w odniesieniu do całego budynku skarżącej związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej okazało się co najmniej przedwczesne. Warunkiem zastosowania jakiejkolwiek stawki podatku od nieruchomości jest uprzednie bezbłędne ustalenie stanu faktycznego. W świetle poczynionych rozważań mając na uwadze opisane uchybienia zaskarżona decyzja SKO w Ł. narusza prawo materialne jak i zasady procesowe wyrażone w art. 122, 187§ 1 i 191 OP. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien przeprowadzić postępowanie dowodowe w celu ustalenia, czy wspomniane "względy techniczne" faktycznie występują i w zależności od dokonanych ustaleń faktycznych wydać merytoryczne rozstrzygnięcie. Nadto, w tym postępowaniu powinien odnieść się do podniesionej nowej kwestii w odwołaniu , całkowitego wyłączenia budynku z opodatkowania, którą pominięto, a mianowicie wad konstrukcyjnych dachu budynku. Odnosząc się do składanych kilkakrotnie przez skarżącą wniosków o odroczenie rozprawy wskazać należy ,że postanowieniem z [...] r. wpisanym do protokołu rozprawy Sąd odmówił jej odroczenia. Sąd wcześniej kilkakrotnie takie wnioski rozpoznawał przychylnie dla strony a pomimo tego każdorazowo składany był kolejny wniosek o odroczenie terminu rozprawy. Sąd zobowiązał także skarżącą do złożenia pisma zawierającego wszystkie argumenty dotyczące przedmiotowej sprawy , informując wielokrotnie ,że jej udział w rozprawie jest nieobowiązkowy. Sąd uznał zatem ,ze interes strony nie został naruszony. Podejmując wskazane postanowienie Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanek z art. 109 p.p.s.a. uzasadniających kolejne odroczenie rozprawy. Stosowanie do jego treści rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba, że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. Przez nadzwyczajne wydarzenie należy rozumieć niedające się przewidzieć zdarzenia sił przyrody lub inne nagłe zdarzenia, które uniemożliwiają stawiennictwo na rozprawie np. powódź, zamieć śnieżna, katastrofa kolejowa, śmierć osoby bliskiej. Inną znaną sądowi przeszkodę, której nie można przezwyciężyć, jest ta ,o której sąd został powiadomiony przez stronę a z treści informacji wynika, że strona nie może je przezwyciężyć i jej stawiennictwo na rozprawie jest niemożliwe. Ocena tych okoliczności należy wyłącznie do sądu (por. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Lexis Nexis, Warszawa 2008, str. 239-241). W judykaturze ugruntowany jest pogląd, że udział w rozprawie nie jest ani obowiązkowy, ani nie jest jedyną formą zapewnienia stronie możliwości obrony jej interesów. Żaden z przepisów ustawy procesowej nie daje podstaw do postawienia znaku równości między nieuwzględnieniem wniosku strony o odroczenie rozprawy a pozbawieniem jej możności obrony przysługujących jej praw. Skoro obecność na rozprawie nie jest obowiązkowa i zależy od woli i możliwości uczestników postępowania, to podstawy do odroczenia rozprawy nie mogą wykraczać poza okoliczności określone w art. 109 p.p.s.a. Odroczenie rozprawy w świetle tego przepisu jest sytuacją wyjątkową i nadzwyczajną i ocena tego, czy zachodzą uzasadnione podstawy do odroczenia rozprawy, należy każdorazowo do sądu. Jeżeli więc odmowa uwzględnienia takiego wniosku jest uzasadniona, to - mimo że rozprawa została przeprowadzona bez udziału strony postępowanie jest ważne ( por. cytowany wcześniej wyrok NSA z 7.10.2010 r. sygn. II FSK 2080/08 ). Końcowo , podnieść należy , iż Sąd nie stwierdził ażeby doszło do rażącego naruszenia prawa skutkujące uznaniem za usprawiedliwiony wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz ją poprzedzającej . Nie każde bowiem naruszenie prawa ma charakter rażący. Wadliwość podjętego rozstrzygnięcia w okolicznościach rozpoznawanej sprawy jest wynikiem braku poczynienia wystarczających ustaleń faktycznych efektem czego była nieprawidłowa jego subsumcja pod właściwą normę prawa materialnego. Jako niezrozumiały należało pozostawić poza rozważaniami sądu zarzut naruszenia art. 1 ust 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych, wobec braku jego uzasadnienia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zaś o wstrzymaniu wykonania decyzji na podstawie art.152 tejże ustawy. pzc