I SA/Łd 892/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Protokolant: Starszy asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A Ł. Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę. I SA/Łd 892/15 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2015 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] 2014 roku w sprawie określenia A Spółce akcyjnej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 rok w kwocie 222.163,00 zł, od zabudowanej nieruchomości położonej w Łodzi przy ulicy A 1 (zabudowane działki nr 67/26, 67/27, 67/28, 67/29, 67/30 położone w obrębie B-35), przy ulicy B 2 (działka niezabudowana o nr 78/1 w obrębie B-35) i przy ulicy C 3 (działka niezabudowana o nr 77/1 w obrębie B-35). W uzasadnieniu decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. A Spółka akcyjna w dniu 31 stycznia 2013 roku złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2013 rok, w której wykazała do opodatkowania: 18.518 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 9.040 m2 powierzchni użytkowej budynków pozostałych nie związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz wartość budowli w wysokości 263.763,78 zł. Wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2013 wynikająca ze złożonej przez Spółkę deklaracji na podatek od nieruchomości wynosiła 90.820,00 zł. Organ podatkowy, z uwagi na wątpliwości dotyczące złożonej deklaracji, wezwał Spółkę do złożenia korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2013 rok. W dniu 9 lipca 2013 roku do organu podatkowego wpłynęła korekta deklaracji na podatek od nieruchomości, gdzie od maja 2013 roku Spółka wykazała do opodatkowania 19.084,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 9.040,30 m2 powierzchni użytkowej budynków pozostałych oraz wartość budowli w wysokości 263.763,78 zł. Spółka w złożonej korekcie za 2013 rok nie wykazała powierzchni budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W wyjaśnieniu wskazała, iż od maja 2013 roku ulega zmianie powierzchnia gruntów z uwagi na zakup w dniu 5 kwietnia 2013 roku aktem notarialnym Rep. A Nr [...] działki nr 77/1 położonej przy ulicy C 3. Postanowieniem z dnia [...] 2013 roku organ podatkowy wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2013. Decyzją z dnia [...] 2013 roku Prezydent Miasta Ł. określił wysokość zobowiązania podatkowego za 2013 rok. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca Spółka. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] 2013 roku uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium zleciło przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, tj. przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność czy w latach 2011-2013 w stosunku do budynków, zlokalizowanych na nieruchomościach przy ulicy A 1 występowały względy techniczne, uniemożliwiające wykorzystywanie ich do prowadzenia działalności gospodarczej, oraz czy cztery obiekty ujęte i opisane w protokole oględzin nieruchomości jako wiaty: magazynowa, stalowe i budowlana stanowią budynek, czy też inny obiekt budowlany. Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego, zgodnie z zaleceniami SKO, decyzją z dnia [...] 2014 roku Prezydent Miasta Ł. określił A Spółce akcyjnej z siedzibą w Ł. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 rok od nieruchomości położonej w Łodzi przy ulicy A 1 (zabudowane działki nr 67/26, 67/27, 67/28, 67/29, 67/30 położone w obrębie B-35), ulicy B 2 (działka niezabudowana o nr 78/1 w obrębie B-35), ulicy C 3 (działka niezabudowana o nr 77/1 w obrębie B-35), w kwocie 222.163,00 zł. W dniu 4 listopada 2014 roku A Spółka akcyjna z siedzibą w Ł. złożyła odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości oraz ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 rok na kwotę 90.820,00 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji i powołując się na treść art. 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 3, art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 3, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podkreśliło, że Spółka w przedmiotowym 2013 roku była użytkownikiem wieczystym gruntów oraz właścicielem budynków, co wynika ze ewidencji gruntów, odpisu z księgi wieczystej i złożonych przez Spółkę deklaracji. Spółka nie kwestionuje swoich praw do przedmiotów nieruchomości. Następnie wskazano, że nieruchomości Spółki przy ul. A 1 stanowią pięć działek tj. działki nr 67/26 i 67/27 (wpisane do KW LD1M/00145792/0) oraz nr 67/28, 67/29 i 67/30 (wpisane do księgi wieczystej KW LD1 M/00094376/5). Te położone są w obrębie B-35, sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako "Ba" tzn. tereny przemysłowe. Łączna powierzchnia gruntów Spółki przy ulicy A 1 wynosi 17.967 m2. Nieruchomość zabudowana jest obiektami przemysłowymi, biurowymi, magazynowymi i innymi budynkami niemieszkalnymi, a łączna powierzchnia użytkowa budynków, wskazywana przez podatnika w deklaracji podatkowej to 9.040,00 m2. Spółka jest również właścicielem niezabudowanej działki nr 78/1 nabytej w dniu 6 listopada 2012 r. położonej w Ł. przy ulicy B 2 o powierzchni 551,00 m2, uregulowanej w księdze wieczystej KW Nr LD1M/00001528/8, oznaczonej w ewidencji gruntów jako "Bp" tzn. plac budowlany. Ponadto Spółka jest właścicielem niezabudowanej działki nr 77/1 nabytej w dniu 5 kwietnia 2013 roku położonej w Łodzi przy ulicy C 3 o powierzchni 566,00 m2, uregulowanej w księdze wieczystej KW Nr LD1M/00001528/8, oznaczonej w ewidencji gruntów jako "Bp" tzn. plac budowlany. Łączna powierzchnia gruntów posiadanych przez Spółkę w okresie od stycznia do kwietnia 2013 roku wynosi 18.518 m2, natomiast od maja 2013 roku wynosi 19.084 m2. Powierzchnia ta jest zgodna z wykazywaną powierzchnią gruntów przez Spółkę w deklaracji rocznej oraz korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości od maja 2013 roku. Ze sporządzonego w dniu oględzin protokołu, tj. na dzień 28 maja 2013 roku, wynika, że na nieruchomości usytuowanych było 10 obiektów, których łączna powierzchnia użytkowa wynosi po zaokrągleniu 9.040,00 m2 (4.873,80 m2 + 920,00 m2 + 2.308,80 m2 + 192,80 m2 + 47,80 m2 + 143,00 m2 + 128,00 m2 + 150,00 m2 + 206,00 m2 + 75,10 m2) i jest zgodna z powierzchnią ujętą w deklaracji podatkowej składanej przez Spółkę. Z protokołu oględzin wynika, iż na dzień 28 maja 2013 roku w w/w budynkach nie jest prowadzona działalność gospodarcza. Budynek biurowy oraz hala produkcyjna odłączone są od sieci infrastruktury technicznej. Z protokołu wynika również, iż budynki w większości są zniszczone, z widocznymi oznakami uszkodzeń, spękań, korozją części metalowych oraz odpadającym tynkiem. W aktach sprawy znajduje się złożone przez Spółkę "orzeczenie techniczne o stanie budynków dawnej A w Ł. ul. A 1" z dnia 21 lutego 2012 roku sporządzone przez inż. H.W.. Orzeczenie to dotyczy trzech budynków: hali produkcyjnej, budynku biurowego czterokondygnacyjnego, łącznika pomiędzy budynkiem biurowym a halą produkcyjną. W aktach sprawy znajduje się również opinia biegłego - rzeczoznawcy budowlanego inż. M. Z. z dnia 27 sierpnia 2014 roku. Z opinii tej wynika, iż wiata stalowa o nr inw. 199/104 i wiata stalowa o nr inw. 200/201 są budynkami, zaś wiata magazynowa nr inw. 1003/104 i wiata budowlana nr inw. 1004/104 nie są budynkami, tylko budowlami. Wartość wiaty nr inw. 1003/104 to 8.578,92 zł, zaś wiaty o nr inw. 1004/104 to 6.633,99 zł. Łącznie budowle wiat mają wartość 15.212,91 zł. W sporządzonej opinii biegły stwierdził ponadto, iż stan techniczny budynku zajezdni wózków (nr inw. 19/103a), budynku portierni i garażu (nr inw. 19/103), wiaty magazynowej (nr inw. 200/104) i budynku przepompowni wody (nr inw. 207/291) jest dostateczny, zaś wiaty stalowej (nr inw. 199/104) należyty, a wobec tego wykluczone jest, aby występowały w tym przypadku względy techniczne uniemożliwiające wykorzystanie ich do prowadzenia działalności gospodarczej. Obiekty te wymagają wykonania w nich jedynie robót konserwacyjnych lub niewielkich napraw. Według biegłego stan techniczny obydwu budynków biurowych (nr inw. 193/105 i 1002/105) jest nieodpowiedni głównie z powodu uszkodzeń i zużycia elewacji. Biegły uznał, że w budynkach biurowych nie występują względy techniczne uniemożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej. W tym przypadku nie ma znaczenia, że budynki te zostały odłączone od infrastruktury technicznej, ponieważ sieci uzbrojenia terenu istnieją nadal w sąsiedztwie omawianej nieruchomości i ponowne przyłączenie budynków do tych sieci nie nastręcza trudności. Podkreślono, iż z opinii biegłego wynika, że skoro właściciel obiektów budowlanych nie przekazał informacji o wykonaniu w latach 2011 - 2013 robót remontowych w tych obiektach, a także brak jest oznak, aby takie roboty zostały wykonane, to stan techniczny opisanych obiektów w tamtych latach nie był gorszy od obecnego i ocenił, iż w latach 2011 - 2013 nie występowały w tych obiektach względy techniczne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. powołując się na treść art 1a ust. 1 pkt 3 w/w ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podkreśliło, iż A Spółka akcyjna z siedzibą w Ł. jest wpisana do Rejestru Przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, a więc jest osobą prawną prowadzącą działalność gospodarczą (przedsiębiorcą). Stąd też zasadą jest opodatkowanie w/w przedmiotów Spółki stawką przewidzianą dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bowiem obecne brzmienie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie uzależnia opodatkowania według stawek dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej od ich faktycznego wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej, poprzez np. rzeczywiste prowadzenie działalności gospodarczej. Jednakże ustawodawca przewidział trzy wyjątki od tej zasady w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wskazując na treść art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stwierdzono, iż wyłączenie z opodatkowania najwyższymi stawkami będzie występowało, kiedy ze "względów technicznych" obiekt nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Wskazano, że ze "względami technicznymi" uniemożliwiającymi prowadzenie działalności gospodarczej, będziemy mieli do czynienia, m.in. w wypadku wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o opróżnieniu bądź wyłączeniu z użytkowania budynku ze względu na jego zły stan techniczny, czy też w wypadku zakazu użytkowania obiektu, w przypadku stwierdzenia, że obiekt jest w nieodpowiednim stanie technicznym, do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości - art. 68 i art. 66 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U z 2000 Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.), oczywiście pod warunkiem, że taki wyłączony obiekt nie jest w sposób faktyczny wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. O "względach technicznych", w ocenie Kolegium, może świadczyć np. katastrofalny stan techniczny grożący zawaleniem, nawet w przypadku, kiedy nie zostało to stwierdzone decyzją organu nadzoru budowlanego, a wynika to np. z opinii biegłego. Pomocniczo, w ramach wykładni systemowej zewnętrznej, można posiłkowo posłużyć się przepisami prawa budowlanego, które regulują te kwestie, np. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Wskazano również na orzecznictwo sądów administracyjnych. Wyjaśniono, iż w świetle przytoczonego orzecznictwa sądów administracyjnych, prowadzenie prac budowlanych, polegających na rozbudowie i przebudowie przedmiotowego budynku, w ramach których jest m.in. wymieniana stolarka drzwiowa i okienna, schody, stropy, czy też instalacje w budynku nie mieszczą się w ramach "względów technicznych" powodujących niemożność prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu powołanego przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem organu, prowadzenie przez przedsiębiorcę prac remontowych i budowlanych, nawet zmieniających w przyszłości sposób wykorzystywania obiektu, świadczy o wykorzystywaniu obiektu do prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Dotyczy to także sytuacji nieopłacalności ekonomicznej tego typu prac. Nadto, z opinii biegłego rzeczoznawcy budowlanego inż. M. Z. z dnia 27 sierpnia 2014 roku wynika jasno i wyraźnie, że w stosunku do budynków zlokalizowanych na nieruchomościach przy ul. A 1, będących własnością Spółki wiatach 2011-2013, nie występowały względy techniczne uniemożliwiające wykorzystywanie ich do działalności gospodarczej. Dowód ten jest wiarygodny i rozstrzyga kwestię występowania w tej sprawie tzw. względów technicznych w przedmiotowym roku, biorąc pod uwagę wcześniejsze wątpliwości wynikające z "orzeczenia technicznego o stanie budynków dawnej A w Ł. ul. A 1" rzeczoznawcy budowlanego H. W.. Wskazany biegły w swojej opinii odnosi się również do treści w/w orzeczenia technicznego i wskazuje, że wnioski tego orzeczenia są nieprawidłowe i nieuzasadnione. W ocenie Kolegium, wyłączenie z użytkowania budynku biurowego oraz budynku produkcyjnego w Łodzi przy ulicy A 1 ze względu na nieopłacalność wykonania robót remontowych doprowadzających obiekty do aktualnie obowiązujących przepisów prawa w celu prowadzenia szeroko rozumianej działalności gospodarczej, nie może być podstawą do wyłączenia przedmiotowej nieruchomości z kategorii określonej w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, czyli nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym opodatkowania budynków stawką dla budynków "pozostałych". Nie można, zdaniem organu, w omawianym przypadku uznać, że powodem wyłączenia z użytkowania przedmiotowych budynków jest zdarzenie niezależne od podatnika. Potwierdza to pismo, w którym Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego zaznacza, że obecny stan techniczny wyłączonych z użytkowania obiektów nie stwarza zagrożenia ich zawalenia się. Potwierdza to biegły w swej opinii twierdząc, iż bezpieczeństwo konstrukcji budynku nie jest zagrożone. Wobec powyższego uznano, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności, wskazane w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, powodujące wyłączenie spod zastosowania stawek przewidzianych dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a co za tym idzie, przedmiotowe obiekty, jako będące w posiadaniu przedsiębiorcy, jakim niewątpliwie jest Spółka, były w przedmiotowym 2013 roku związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tym samym organ podatkowy pierwszej instancji dokonał prawidłowego obliczenia podatku od przedmiotowej nieruchomości, w sposób znajdujący oparcie we wskazanych powyżej przepisach powszechnie obowiązującego prawa oraz prawa miejscowego. Kolegium stwierdziło, iż postępowanie organu pierwszej instancji zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami postępowania dowodowego wynikającymi z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, z zapewnieniem stronie czynnego udziału w postępowaniu w oparciu o przepisy art. 123 § 1 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi z art. 124 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, w szczególności w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Odpowiadając na zarzut odwołania dotyczący naruszenia przepisu art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podniosło, że ocena całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie pozwoliła organowi odwoławczemu na ocenę, że w stosunku do budynków Spółki położonych na nieruchomościach przy ul. A 1 w latach 2011-2013 nie występowały względy techniczne uniemożliwiające wykorzystywanie ich do działalności gospodarczej. Wynika to przede wszystkim z wiarygodnego i przy tym niepodważonego przez stronę dowodu z opinii biegłego - rzeczoznawcy budowlanego inż. M. Z. z dnia 27 sierpnia 2014 roku, a dowód ten przesądził o rozstrzygnięciu w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za przedmiotowy rok. Tym samym nie doszło, zdaniem organu II instancji, do wskazywanej przez Spółkę w odwołaniu sytuacji, że organ pierwszej instancji zawęził względy techniczne do wad konstrukcyjnych czy też dokonał "nadinterpretacji" względów technicznych z przepisu prawa materialnego tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dla rozstrzygnięcia sprawy prawnie irrelewantna była okoliczność kto doprowadził do takiego a nie innego stanu technicznego budynków na nieruchomościach Spółki. Dodatkowo odpowiadając na zarzut odwołania Spółki dotyczący naruszenia prawa materialnego, Kolegium podniosło, że błędna wykładnia przepisu nie może nastąpić przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a poza tym nie jest możliwe jednoczesne zarzucenie naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu w ten sam sposób. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zarzut naruszenia prawa materialnego wymaga sprecyzowania jego postaci, to znaczy wskazanie czy naruszenie to nastąpiło przez błędną wykładnię, czy niewłaściwe zastosowanie. W ocenie organu odwoławczego, organ podatkowy pierwszej instancji dokonał prawidłowego obliczenia podatku od nieruchomości w stosunku do przedmiotowej nieruchomości, w sposób znajdujący oparcie we wskazanych i cytowanych powyżej przepisach powszechnie obowiązującego prawa oraz prawa miejscowego. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] 2015 r. wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej decyzji (i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji) zarzucono: – naruszenie prawa materialnego, polegające na błędnej wykładni art. 1 a ust, 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze. zm.) oraz – naruszenie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwą ocenę zebranego materiału dowodowego, w szczególności poprzez pominięcie okoliczności związanych ze specyfiką produkcji Spółki oraz dowodów wskazujących na stan techniczny budynków uniemożliwiający prowadzenie działalności gospodarczej. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją Decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] 2014 r. - w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że bezspornym jest to, iż podatnik nie może prowadzić działalności gospodarczej, polegającej na produkcji lamp medycznych w budynkach znajdujących się przy ulicy A 1 w Ł., w szczególności z tego powodu, że przebywanie w nich osób stanowi dla nich bezpośrednie zagrożenie i stan ten będzie trwał tak długo, dopóki nie zostanie przeprowadzony kapitalny remont, a w części - odbudowa, sprowadzająca się w istocie do rozbiórki przynajmniej części substancji budynku i budowy odtworzeniowej. Tak katastrofalna sytuacja budynków przy ulicy A 1 zmusiła skarżącą Spółkę do opuszczenia tej lokalizacji i wynajęcia innego pomieszczenia w celu dalszego prowadzenia statutowej działalności gospodarczej. Wskazano przy tym, że do tak złego stanu technicznego budynków Spółki doszło w czasie, gdy jedynym właścicielem spółki A był Skarb Państwa. Po sprzedaży akcji spółki przez Skarb Państwa - w sierpniu 2010 r., budynki te zostały poddane wnikliwej ocenie technicznej przez Spółkę, a po wydaniu negatywnej oceny przez rzeczoznawcę budowlanego wyłączone zostały z dalszej działalności w celu uniknięcia niebezpieczeństwa, jakie stwarzałoby przebywanie załogi w tych obiektach. Podkreślono, że w chwili obecnej stan techniczny budynków uniemożliwia wykorzystanie ich do prowadzenia działalności gospodarczej Spółki i stan ten należy uznać za trwały tak długo, jak długo nie przeprowadzony zostanie wielkich rozmiarów proces inwestycyjny. Z uwagi na zły stan techniczny budynków, oczywistym jest, iż ani organ nadzoru budowlanego, ani takie służby jak straż pożarna czy PIP, nie wydadzą zgody na przebywanie osób w budynku. W sytuacji skarżącej spółki względem technicznym, uniemożliwiającym korzystanie z budynków, są zastrzeżenia straży pożarnej, która stwierdziła wady na tyle istotne, że stwarzają zagrożenie dla przebywających osób oraz brak możliwości prowadzenia statutowej działalności gospodarczej (produkcja medycznych lamp operacyjnych w sterylnych warunkach). Zaznaczono, że niewykorzystywanie budynków przy ul. A 1 w Ł. w działalności gospodarczej skarżącej spółki nie ma charakteru przejściowego, co wynika jednoznacznie ze zgromadzonego materiału dowodowego. Przeciwnie, ma on charakter trwały i nieodwracalny, gdyż jedynym uzasadnionym działaniem w stosunku do tych budynków jest ich rozbiórka, co zresztą jest planowane przez Spółkę. Stwierdzono, że rozstrzygnięcia organu podatkowego I instancji oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. pozostają w sprzeczności z ustalonym stanem faktycznym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270) – w skrócie p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego, zatem podlega oddaleniu. W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide - wyrok NSA z 6 lutego 2008r. sygn. akt: II FSK 1665/06). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Następnie podkreślić trzeba, że organ jest obowiązany do zgromadzenia dowodów tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych dowodów w toku postępowania może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. W myśl sformułowanej w art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2004 r. Nr 93, poz. 894 ze zm.), zwanej dalej O.p., zasady swobodnej oceny dowodów, organ podatkowy rozważając wartość poszczególnych dowodów, jak również formułując wnioski na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, nie jest związany żadnymi sztywnymi regułami określającymi wartość poszczególnych dowodów, ale kieruje się własnym przekonaniem, uwzględniając wiedzę, doświadczenie życiowe, prawa logiki, informacje wynikające z wzajemnych relacji między poszczególnymi dowodami. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Mając powyższe na względzie, po analizie materiału dowodowego, Sąd doszedł do przekonania, że stanowisko organów podatkowych zawarte w zaskarżonej decyzji jest właściwe. Sąd pragnie przy tym wskazać, że w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe zgromadziły (zapewniając stronie prawo do wzięcia czynnego udziału) i wszechstronnie oceniły zgodnie z art. 187 O.p. materiał dowodowy, czego potwierdzeniem jest drobiazgowe i analityczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Organy podatkowe wyczerpały swoje możliwości dowodowe i nie przekroczyły przy tym granic swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 O.p., nie nosi cech dowolności, czy powierzchowności. Podniesione przez podatnika w uzasadnieniu skargi zarzuty, stanowią jedynie gołosłowną polemikę z ustaleniami poczynionymi przez organ. Istota problemu prawnego, jaki zarysował się w sprawie, dotyczy kwestii, czy stanowiące przedmiot opodatkowania budynki o powierzchni 9.040 m2, usytuowane na nieruchomości skarżącej Spółki położonej w Ł. przy ulicy A 1, są związane z prowadzoną przez stronę skarżącą działalnością gospodarczą i w związku z tym podlegają opodatkowaniu wyższą stawką podatkową jak dla przedsiębiorców, czy też są wyłączone z opodatkowania tą stawką z uwagi na to, że nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Zatem spór dotyczy również wykładni użytego w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.), dalej u.p.o.l., pojęcia "względy techniczne". Na wstępie podnieść należy, że zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnikami podatku od nieruchomości są właściciele nieruchomości i obiektów budowlanych oraz użytkownicy wieczyści gruntów. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 u.p.o.l. "opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają (...) 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". Na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych "podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia, 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (...) - wartość (...)". Przepis art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych daje właściwej radzie gminy kompetencje do ustalania stawek podatku od nieruchomości, wskazując przy tym stawki maksymalne. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy zasadnie wskazano w zaskarżonej decyzji, że Rada Miejska w Ł. uchwałą Nr LI/1046/12 z dnia 7 listopada 2012 roku w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości ustaliła na 2013 rok stawki podatku od nieruchomości: od 1 m2 powierzchni użytkowej gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie 0,88 zł (§ 1 ust. 1 lit. 1); od 1 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie 22,82 zł (§ 1 ust. 2 pkt 2). Stawki te mieszczą się w kwotach maksymalnych wskazanych przez przepis art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2013 roku. W oparciu o te stawki organ wydał zaskarżoną decyzję. Nie budzi też wątpliwości, że Spółka w 2013 roku była użytkownikiem wieczystym gruntów oraz właścicielem budynków, co wynika ze ewidencji gruntów, odpisu z księgi wieczystej oraz złożonych przez Spółkę deklaracji. Spółka, zresztą, nie kwestionowała w toku postępowania swoich praw do przedmiotów nieruchomości. Dalej wskazać trzeba, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12.01.1991 r o podatkach i opłatach lokalnych - za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznaje się takie, które są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Jak wynika z powyższego unormowania, dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów, budowli czy budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, według stawki właściwej dla takich nieruchomości, istotne jest wyłącznie kryterium posiadania określonych przedmiotów opodatkowania przez podmiot prowadzący działalności gospodarczą. Bez znaczenia są zatem zarówno zamiary podatnika, co do określonej nieruchomości, jak i faktyczne wykorzystywanie nieruchomości w bieżącej działalności gospodarczej. W przypadku podatnika, będącego spółką akcyjną wpisaną do Rejestru Przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, której przedmiotem działalności są czynności mające wyłącznie zarobkowy charakter, nie występują w jej mieniu takie nieruchomości, które nie byłyby związane z prowadzeniem działalności gospodarczej z uwagi na zapis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poza wyjątkiem dotyczącym przesłanki względów technicznych. W omawianej definicji legalnej nie ma warunku wykorzystywania nieruchomości przez przedsiębiorcę na cele związane z działalnością gospodarczą, a wystarczający jest sam fakt ich posiadania (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 1927/12). Oznacza to, że budynki będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą podlegają opodatkowaniu według stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W analizowanej sprawie, jak wskazano powyżej, niesporne jest, że Spółka posiada status przedsiębiorcy i prowadzi działalność gospodarczą. W przepisach u.p.o.l. brak jest definicji pojęcia "względy techniczne". W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie przyjęto, że pod tym pojęciem należy rozumieć obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmiot opodatkowania nie jest i trwale nie może być wykorzystywany w działalności gospodarczej. Przeszkody te nie mogą być determinowane wolą (działaniem lub zaniechaniem) podatnika, lecz okolicznościami zewnętrznymi i fizykalnymi, odnoszącymi się do substancji przedmiotu opodatkowania (vide - wyrok NSA z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2221/12, CBOSA). Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 19 września 2014 r. sygn. akt II FSK 2361/12 (CBOSA) względy techniczne winny w sposób trwały wyłączać możliwość wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Zbliżony pogląd wyraził NSA w wyroku z dnia 11 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 1927/12 (CBOSA) wskazując, że pod pojęciem względów technicznych należy rozumieć okoliczności obiektywne, trwałe, nieusuwalne, niezależne od przedsiębiorcy. Przemijający zły stan techniczny nieruchomości nie przesądza o niemożliwości wykorzystania jej w działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z 10.03.2015 r. II FSK 395/13). Względy techniczne nie mogą więc być utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającymi z woli podatnika i podejmowanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej decyzji o remontach (por. wyrok NSA z 18.11.2014 r II FSK 33/13). Wobec powyższego stwierdzić należy, że niemożność prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych występuje w przypadku sytuacji określonej w art. 68 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. 2013.1409), to znaczy stanu technicznego budynku grożącego zawaleniem. Stan ten może dotyczyć całości lub części budynku przeznaczonego na pobyt ludzi i musi powodować potrzebę opróżnienia budynku. Ponadto właściwy organ powinien stwierdzić w formie decyzji, brak możliwości prowadzenia na nieruchomości lub jej części działalności gospodarczej z powyższych względów. Taka sytuacja nie miała miejsca w odniesieniu do budynków będących przedmiotem opodatkowania w tej sprawie. W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe zasadnie przyjęły, że w odniesieniu do budynków będących przedmiotem opodatkowania w 2013 r. nie występowały względy techniczne, które w sposób trwały uniemożliwiałyby wykorzystywanie ich do działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 359/15 (CBOSA), pojęcie względów technicznych nie obejmuje swoim zakresem technologicznych, ekonomicznych, jak również finansowych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej, ma ono bowiem normatywny kontekst determinowany kryteriami formalnymi właściwymi dla przepisów prawa budowlanego. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. może więc znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot. Tym samym wyłączenie, o jakim mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., nie obejmuje sytuacji, gdy brak możliwości wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej wynika z przyczyn leżących po stronie posiadającego daną nieruchomość przedsiębiorcy. Z akt sprawy wynika, że nieruchomość Spółki przy ul. A 1 stanowi pięć działek oznaczonych numerami: 67/26 i 67/27 (wpisane do KW LD l M/00145792/0) oraz nr 67/28, 67/29 i 67/30 (wpisane do księgi wieczystej KW LD1 M/00094376/5), które położone są w obrębie B-35 i sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako "Ba" tzn. tereny przemysłowe. Łączna powierzchnia gruntów Spółki przy ulicy A 1 wynosi 17.967 m2. Nieruchomość zabudowana jest obiektami przemysłowymi, biurowymi, magazynowymi i innymi budynkami niemieszkalnymi, a łączna powierzchnia użytkowa budynków, wskazywana przez podatnika w deklaracji podatkowej to 9.040,00 m2. Spółka jest również właścicielem niezabudowanej działki nr 78/1 nabytej w dniu 6 listopada 2012 r. położonej w Łodzi przy ulicy B 2 o powierzchni 551,00 m2, uregulowanej w księdze wieczystej KW Nr LD1M/00001528/8, oznaczonej w ewidencji gruntów jako "Bp" tzn. plac budowlany. Ponadto Spółka jest właścicielem niezabudowanej działki nr 77/1 nabytej w dniu 5 kwietnia 2013 r. położonej w Łodzi przy ulicy C 3 o powierzchni 566,00 m2, uregulowanej w księdze wieczystej KW Nr LD1M/00001528/8, oznaczonej w ewidencji gruntów jako "Bp" tzn. plac budowlany. Łączna powierzchnia gruntów posiadanych przez Spółkę w okresie od stycznia do kwietnia 2013 roku wynosi 18.518 m2, natomiast od maja 2013 roku wynosi 19.084 m2. Powierzchnia ta jest zgodna z wykazywaną powierzchnią gruntów przez Spółkę w deklaracji rocznej oraz korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości od maja 2013 rok. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności ze sporządzonego w dniu 28 maja 2013 roku protokołu oględzin wynika, że na nieruchomości usytuowanych było 10 obiektów, których łączna powierzchnia użytkowa wynosi po zaokrągleniu 9.040,00 m2 i na dzień 28 maja 2013 roku w w/w budynkach nie jest prowadzona działalność gospodarcza. Budynek biurowy oraz hala produkcyjna odłączone są od sieci infrastruktury technicznej. Z protokołu wynika również, iż budynki w większości są zniszczone, z widocznymi oznakami uszkodzeń, spękań, korozją części metalowych oraz odpadającym tynkiem. W aktach sprawy znajduje się również opinia biegłego - rzeczoznawcy budowlanego inż. M. Z. z dnia 27 sierpnia 2014 roku. Z opinii biegłego - rzeczoznawcy budowlanego inż. M. Z. z dnia 27 sierpnia 2014 roku wynika, iż stan techniczny budynku zajezdni wózków (nr inw. 19/103a), budynku portierni i garażu (nr inw. 19/103), wiaty magazynowej (nr inw. 200/104) i budynku przepompowni wody (nr inw. 207/291) jest dostateczny, zaś wiaty stalowej (nr inw. 199/104) należyty, a wobec tego wykluczone jest, aby występowały w tym przypadku względy techniczne uniemożliwiające wykorzystanie ich do prowadzenia działalności gospodarczej. Obiekty te wymagają wykonania w nich jedynie robót konserwacyjnych lub niewielkich napraw. Ponadto, według biegłego, stan techniczny obydwu budynków biurowych (nr inw. 193/105 i 1002/105) jest nieodpowiedni głównie z powodu uszkodzeń i zużycia elewacji. Biegły uznał, że w budynkach biurowych nie występują względy techniczne uniemożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej. W tym przypadku nie ma znaczenia, że budynki te zostały odłączone od infrastruktury technicznej, ponieważ sieci uzbrojenia terenu istnieją nadal w sąsiedztwie omawianej nieruchomości i ponowne przyłączenie budynków do tych sieci nie nastręcza trudności. Biegły w ww. opinii uznał, że skoro właściciel obiektów budowlanych nie przekazał informacji o wykonaniu w łatach 2011 - 2013 robót remontowych w tych obiektach, a także brak jest oznak, aby takie roboty zostały wykonane, to stan techniczny opisanych obiektów w tamtych latach nie był gorszy od obecnego i ocenił, iż w latach 2011 - 2013 nie występowały w tych obiektach względy techniczne. Dowód ten, zdaniem Sądu, jest wiarygodny i rozstrzyga kwestię występowania w tej sprawie tzw. względów technicznych w przedmiotowym roku, biorąc pod uwagę wcześniejsze wątpliwości wynikające ze złożonego przez skarżącą "orzeczenia technicznego o stanie budynków dawnej A ul. A 1" rzeczoznawcy budowlanego H. W.. Wskazany biegły w swojej opinii odnosi się również do treści w/w orzeczenia technicznego i wskazuje, że wnioski tego orzeczenia są nieprawidłowe i nieuzasadnione. Tym samym, w opinii Sądu, organy obu instancji zasadnie uznały, że nie ma podstaw do stwierdzenia, iż w latach 2012 - 2013 budynki usytuowane przy ul. A 1 w Ł. nie były związane z prowadzoną działalnością gospodarczą przez stronę skarżącą, gdyż były w jej posiadaniu. Stan techniczny, znany był podatnikowi i nie był nieusuwalny, gdyż mógł być wyeliminowany w drodze prac remontowych (a właściwie niewielkich napraw według opinii biegłego) i konserwacyjnych. Dotyczył bowiem jedynie fragmentów budynków i nie miał charakteru trwałego. Zatem nie zaistniała przesłanka, "względów technicznych", o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.L. Poza tym zły stan techniczny budynków nie stanowił okoliczności niezależnej od podatnika i trwałej, gdyż to od niego zależało, w jakim stanie technicznym budynki się znajdowały, albowiem utrzymywanie posiadanych obiektów w należytym stanie technicznym było jego prawnym obowiązkiem. Uzupełnienie ubytków w elewacji, czy też przyłączenie do sieci uzbrojenia terenu, jest tylko kwestią woli i chęci poniesienia nakładu, nie ma więc cechy okoliczności od podatnika niezależnej i trwałej. Jak już wyżej wskazano, wyłączenie, o jakim mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., nie obejmuje sytuacji, gdy brak możliwości wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej wynika z przyczyn leżących po stronie posiadającego daną nieruchomość przedsiębiorcy. Wyłączenie budynku z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie może dotyczyć sytuacji, gdy budynek nie może być wykorzystywany ze względów technicznych, które są zależne od podatnika lub tymczasowo uniemożliwiają prowadzenie działalności gospodarczej. Taką sytuacją, zależną od podatnika prowadzącego działalność gospodarczą i jego sytuacji ekonomicznej, jest podjęcie remontu budynków. W świetle powyższych rozważań za zasadne należało uznać stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji co do istnienia podstaw faktycznych i prawnych do opodatkowania budynku według stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej za 2013 r. Nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Sąd skargę oddalił zgodnie z art.151 p.p.s.a. A.Rz.