I SA/Łd 949/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 8 października 2013 na posiedzeniu niejawnym wniosku T . P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określania przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujacych pokrycia w ujawnionych źródła przychodów za 2008 r. i dokonania zabezpieczenia przewidywanych zobowiązań podatkowych p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W dniu 3 lipca 2013 r. skarżący T. P. działając przez pełnomocnika w osobie radcy prawego wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie określania przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujacych pokrycia w ujawnionych źródła przychodów za 2008 r. i dokonania zabezpieczenia przewidywanych zobowiązań podatkowych. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że w dniu 21 czerwca 2013 r. została wniesiona skarga na opisaną wyżej decyzję. Skarga została wysłana listem poleconym w ostatnim dniu terminu do jej złożenia. Przesyłka wróciła do nadawcy z adnotacją: adresat nieznany. Wnioskodawca wyjaśnił, że przyczyną zwrotu przesyłki był błąd w adresie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., za pośrednictwem którego składano skargę. Na kopercie wskazano omyłkowo: A 1, zamiast: A 83. Wnioskodawca podniósł, że całość okoliczności związanych z wniesieniem skargi wskazuje, że pracownik skarżącego nie działał z bezpośrednim czy nawet ewentualnym zamiarem uchybienia terminowi. Nadając skargę nie był świadomy, że termin nie zostanie zachowany na skutek niedoręczenia pisma właściwemu organowi. Zdaniem pełnomocnika skarżącego w niniejszej sprawie przyczyną uchybienia terminowi była wyłącznie czynność o charakterze stricte technicznym – zwykła omyłka pisarska osoby nadającej pismo. W ocenie autorki wniosku przedmiotowej omyłki nie można traktować w kategorii niedbalstwa, a raczej zdarzenia losowego, niezawinionego przez stronę. Możliwość naprawy omyłki, zwykłego statystycznego ludzkiego błędu winna być stronie umożliwiona tym bardziej, że niesie ona dla skarżącego poważne konsekwencje w postaci wyłączenia sądowej kontroli decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, z którą skarżący się nie zgadza. Zdaniem pełnomocnika strony zwykła omyłka pisarska, popełniona w sytuacji, w której strona wykonała nałożony na nią obowiązek w terminie, nie powinna pozbawiać strony konstytucyjnego prawa do sądu. Pełnomocnik skarżącego podkreśliła, że skarżący wiedział na jaki adres winien skierować przesyłkę zawierającą skargę, o czym świadczy prawidłowo podany adres w nagłówku skargi. Odwołując się do poglądów wypowiedzianych w orzecznictwie autorka wniosku podniosła, że każda działalność jest związana z ryzykiem wystąpienia pomyłek wynikających z ułomności natury ludzkiej. Niektóre błędy zdarzają się nawet przy zachowaniu wymaganej staranności. Podniosła, że m.in. w postanowieniu z dnia 15 czerwca 2011 r. (sygn. akt II FZ 256/11) NSA stwierdził, że odmowa przywrócenia terminu do wniesienia skargi wiązałaby się z dolegliwym skutkiem w postaci pozbawienia strony skarżącej prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Pełnomocnik oświadczyła, że skarżący dowiedział się o uchybieniu terminu w dniu 28 czerwca 2013 r. i niezwłocznie wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu. Do wniosku załączono m.in. skargę na wskazaną na wstępie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o oddalenie skargi. Nie ustosunkowano się natomiast do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270) powoływanej dalej w skrócie jako: P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 2 i § 4 P.p.s.a.). Z treści przywołanych przepisów wynika, że uchybiony termin należy przywrócić, jeśli łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi; jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego. W ocenie sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. O braku winy można bowiem mówić wówczas, gdy istniała przyczyna, która spowodowała, że strona nie mogła wykonać czynności w terminie, a więc gdy dokonanie czynności w ogóle nie było możliwe (w sensie obiektywnym) lub zaistniały okoliczności, w których obiektywnie nie można było wymagać od strony zachowania terminu procesowego (por. postanowienie NSA z dnia z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II FZ 166/13). Z uzasadnienia wniosku wynika, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna przeszkoda, która uniemożliwiała skarżącemu wniesienie skargi w terminie. Autorka wniosku wręcz podkreśliła, że skargę wniesiono w terminie. O uchybieniu terminu zadecydował splot okoliczności: nadanie skargi w ostatnim dniu terminu do wniesienia skargi i błędne zaadresowanie przesyłki, a nie obiektywna przeszkoda. Gdyby pracownik skarżącego prawidłowo zaadresował kopertę, bądź gdyby skarga została wysłana odpowiednio wcześniej, to wówczas zwrot przesyłki nadawcy spowodowany błędnym zaadresowaniem umożliwiłby ponowne złożenie skargi. W postępowaniu sądowoadministracyjnym przyjmuje się powszechnie, że przywrócenie terminu nie jest możliwe, jeżeli strona nie wykazała się należytą starannością, a jej działania niosą nieznaczne chociażby oznaki niedbałości. Dotyczy to również błędów popełnionych przez skarżących przy adresowaniu pism procesowych (por. postanowienia NSA: z dnia 19 września 2012 r. sygn. akt I FZ 341/12, z dnia 1 grudnia 2009 r. sygn. akt II FZ 432/09, 7 października 2010 r. sygn. akt II OZ 969/10, z dnia 21 kwietnia 2011 r. sygn. akt II FZ 153/11, z dnia 9 listopada 2011 r. I OZ 836/11). Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, iż odmowa przywrócenia terminu w niniejszej sprawie oznacza, że skarżący zostanie pozbawiony konstytucyjnego prawa do sądu. Skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi, pomimo że nie wystąpiła żadna przeszkoda, która uniemożliwiła stronie wniesienie skargi w terminie. Okoliczności, które zadecydowały o tym, że skarga została złożona po upływie terminu, a tym samym nie zostanie merytorycznie rozpoznana, są wynikiem działań skarżącego i osób za które strona odpowiada. Mając na uwadze powyższe sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. odmówił uwzględnienia wniosku. AK.