II SA/Łd 1204/14

Dnia 30 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant: sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2015 roku przy udziale - sprawy ze skarg Stowarzyszenia A w K. i A Spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia A w K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącego A Spółka z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Stowarzyszenie A z siedzibą w P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...] określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do uboju bydła B Sp. z o.o. z siedzibą w K., przy ul. C, na działce nr ewid. 200/6. Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia [...] Spółka z o.o. wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie instancji do uboju bydła. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta K. określił środowiskowe uwarunkowania realizacji dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Na skutek odwołania Stowarzyszenia A decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] określił środowiskowe uwarunkowania realizacji opisanego przedsięwzięcia. Stowarzyszenie ponownie złożyło odwołanie i organ II instancji ponownie, decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W wyniku kolejnego ponownego rozpatrzenia sprawy Prezydent Miasta K. wydał decyzję z dnia [...] określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 71 ust. 2 i art. 75 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 82 i art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm. – dalej jako: ustawa) określił środowiskowe uwarunkowania oraz stwierdził, że przedsięwzięcie wymaga sporządzenia analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania akustycznego oraz emisji zorganizowanej zanieczyszczeń do atmosfery. Nadto organ zawarł informacje o braku transgranicznego oddziaływania na środowisko oraz brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji złożyło Stowarzyszenie A, które jednocześnie wniosło zażalenie na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia [...] uzgadniające realizację spornego przedsięwzięcia. Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta K. Nr [...] z dnia [...] (Dz.Urz. Woj .Łódzkiego z 2012 r., poz. 2087). Zdaniem strony odwołującej wskazane naruszenie polega na tym, że w części działki nr ewid. 200/6 objętej w/w planem miejscowym nie został spełniony warunek wynikający w § 12 pkt. 3 lit.d uchwały, określający dla terenów od [...] do [...] minimalny wskaźnik zabudowy wynoszący 0,8, co wynika ze złożonej w sprawie dokumentacji. Nadto, organ nie przeanalizował, czy planowane przedsięwzięcie, które znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie terenów leśnych, nie narusza przepisu określonego w § 8 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w K. przy ul. D i projektowanej E, zatwierdzonego uchwalą Rady Miasta K. Nr [...]z dnia [...] (Dz.Urz. Woj .Łódzkiego Nr 230, poz. 2386), ustalającego zachowanie minimalnej odległości zabudowy od granicy lasu. Nie przeanalizowano również planowanej inwestycji pod kątem kolizji z rowem znajdującym się na działce nr ewid. 200/6 w sytuacji, gdy w/w plany miejscowe wyraźnie zakazują likwidowania urządzeń wodnych. Stowarzyszenie podniosło, iż w osnowie zaskarżonej decyzji nie wskazano jej adresata, tj. osoby która wystąpiła z żądaniem i która, w wyniku wydania decyzji, nabywa prawa i obowiązki z niej wynikające. Zarzuciło wadliwe sformułowania warunków określonych w pkt 2 lit. k, aa, bb tiret drugie i trzecie, jako uregulowane przepisami odrębnymi. Z kolei warunki określone w pkt 2 lit. a, b, c, 1, s, t, v, z i uu określiło jako nieprecyzyjne, wieloznaczne i zawierające nieweryfikowalne określenia. Zdaniem strony nie określono jednoznacznie, dla którego z wariantów przedstawionych w raporcie ustalono środowiskowe uwarunkowania, a w raporcie przedstawiono 5 wariantów, przy czym uzasadnienie wyboru przedstawiono tylko dla wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, podczas gdy ustawa wymaga uzasadnienia wyboru także dla wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego. Stowarzyszenie zarzuciło też, że przedstawiony w raporcie opis metod prognozowania wpływu inwestycji na środowisko budzi wątpliwości co do rzetelności i jest co najmniej nieprofesjonalny. Nadto raport nie zawiera wszystkich elementów związanych z opisem znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko obejmujących bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio-, i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko. Jego zdaniem w oddziaływaniu bezpośrednim raport nie uwzględnia emisji ścieków do ziemi, zużycia wody i gazu ziemnego, a w oddziaływaniu pośrednim wprowadzania na rynek odpadów opakowaniowych, emisji wysoko obciążonych ścieków przemysłowych i zużycia energii elektrycznej. Zawarte w raporcie streszczenie w języku niespecjalistycznym narusza art. 66 ust. 1 pkt 18 ustawy, gdyż nie odnosi się do każdego elementu raportu. Nadto, w materiale dowodowym nie ma wiążących informacji pochodzących od władającego urządzeniami do oczyszczania, tj. od F Sp. z o.o. należącej do Miasta K., dotyczących możliwości oczyszczania ścieków przemysłowych pochodzących z planowanej instalacji do uboju bydła. Strona zarzuciła, iż organ nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do szeregu zastrzeżeń podnoszonych przez stronę w toku postępowania, nie przeprowadził również weryfikacji poprawności i przydatności raportu, w przeciwnym razie dopatrzyłby się szeregu uchybień. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przypomniał, iż postanowieniem z dnia [...] organ I instancji uznał za konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia i nałożył na wnioskodawcę obowiązek przedłożenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko w pełnym zakresie wskazując, na jakie elementy w szczególności należy zwrócić uwagę. W niniejszej sprawie inwestor przedstawił raport sporządzony w marcu 2013 r., uzupełnioną wersję raportu z maja 2013 r. oraz wersję raportu z sierpnia 2013 r. wraz z aneksem do raportu z września 2013 r. Postanowieniem z dnia [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki, na jakich powinna zostać zrealizowana. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. opinią z dnia [...] zaopiniował warunki realizacji przedsięwzięcia w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych. W ramach postępowania przeprowadzono procedurę z udziałem społeczeństwa (z uwagi na przedstawiane wersje raportu trzykrotnie organ I instancji zawiadamiał społeczeństwo o możliwości składania uwag). W ramach tego postępowania do organu I instancji wpłynęły uwagi i wnioski zgłoszone przez G Sp. z o.o., H Sp. z o.o. oraz przez Stowarzyszenie A. Organ I instancji w dniu 17 października 2013 r. przeprowadził również w ramach konsultacji społecznych rozprawę administracyjną otwartą dla społeczeństwa, z której sporządzono protokół. Organ odwoławczy stwierdził, iż decyzja organu I instancji została wydana z uwzględnieniem wskazań wynikających z wcześniejszej decyzji kasacyjnej. Zaskarżona decyzja oraz przeprowadzone postępowanie nie naruszają art. 24 § 3 k.p.a. Zdaniem Kolegium w uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił informacje oraz własne stanowisko dotyczące wariantów planowanego przedsięwzięcia, zawartych w raporcie, wyjaśnił w jakim zakresie uwzględnił w decyzji ustalenia raportu w powyższej kwestii, przedstawił stanowisko co do zawartej w raporcie informacji dotyczącej wpływu inwestycji na cele środowiskowe zawarte w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji organu I instancji, w ocenie Kolegium, odpowiada wymaganiom zawartym w art. 85 ustawy oraz art. 107 § 3 k.p.a., a postępowanie przeprowadzono z zachowaniem wymogów art. 77 i 80 k.p.a. Organ I instancji dokonał samodzielnej oceny wszystkich istotnych dla sprawy zagadnień wynikających z przedłożonego przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko i przedstawił własną analizę wszystkich istotnych dla przedmiotowej sprawy informacji zawartych w raporcie, w tym m.in. co do przedstawionego w raporcie opisu metod prognozowania wpływu inwestycji na środowisko oraz co do opisu znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujących: bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio-, i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko. Organ ten uzasadnił, w jakim zakresie zostały uwzględnione w decyzji istotne dla sprawy ustalenia raportu oraz uzgodnienie I w Ł. i opinia J w K.. Organ I instancji wyjaśnił też przekonująco, z jakich przyczyn określił w decyzji inne poziomy mocy akustycznej dla projektowanych wentylatorów na budynku podczyszczalni, magazynie żywca i ubojni a także skraplaczy, niż to zostało określone w opinii J w K., natomiast pokrywało się z warunkami określonymi w uzgodnieniu z I w Łodzi. Przedstawił również powody nie uwzględnienia wszystkich warunków wynikających z w/w opinii organu ds. ochrony sanitarnej, którymi są niedopuszczalność orzekania w tej decyzji o warunkach pracy, podlegającym odrębnym przepisom oraz o warunkach dla innych podmiotów, które nie są adresatami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zawarł w uzasadnieniu decyzji szczegółowe informacje, co do sposobu wykorzystania uwag i wniosków wniesionych przez Stowarzyszenie oraz inne podmioty. Podkreślił, że w decyzji zostały nałożone warunki z uwzględnieniem przedstawionych w raporcie i analizie oddziaływań m.in. skumulowanych, a wynikających z lokalizacji przedsięwzięcia na terenach przemysłowych w zakresie emisji zanieczyszczeń do atmosfery i oddziaływania akustycznego, co jest zgodne z art. 66 ust. 1 pkt 8 ustawy. Zasadne jest stwierdzenie zawarte w decyzji, że szczegółowe warunki dotyczące odprowadzania ścieków zostaną określone na etapie wydawania pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych. W zakresie dostaw oczekiwanej przez wnioskodawcę ilości wody oraz przyjęcia ścieków na początkowym etapie przygotowania inwestycji do realizacji, jakim jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, dostateczną gwarancję zapewniają przywołane w decyzji i załączone do raportu oświadczenia gestora tych sieci, tj. K Sp. z o.o. w K.. Jednoznacznie ustalono przeznaczenie terenu planowanego przedsięwzięcia w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz prawidłowo stwierdzono zgodność inwestycji z ustaleniami tych planów, w tym w zakresie zaplanowanej ilości miejsc parkingowych. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji przekonująco też wyraził stanowisko o przyczynach nie stwierdzenia konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko, w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Organ I instancji doszedł do przekonującego wniosku, że analiza raportu oraz załączonych do niego dokumentów pozwoliła na określenie oddziaływania inwestycji na środowisko i potencjalnego zagrożenia środowiskowego związanego z jej realizacją i eksploatacją. Zasadnie wskazał, że na podstawie posiadanych materiałów można stwierdzić, iż planowane przedsięwzięcie nie spowoduje naruszenia obowiązujących norm dotyczących ochrony środowiska, pod warunkiem zachowania parametrów technicznych i technologicznych, na podstawie których przeprowadzono analizę oraz spełnienia szeregu rozwiązań, wskazanych przez wnioskodawcę w raporcie i zaleceń określonych w decyzji, jako warunki realizacji przedsięwzięcia. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podnoszonych przez Stowarzyszenie w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że dokumentacja przedkładana na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia nie jest dokumentacją techniczno-budowlaną, zawierająca projekt techniczny inwestycji i określającą konkretne odległości obiektów budowlanych od innych obiektów, czy naniesień oraz zawierającą projekt zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji. W związku z tym, w sytuacji obowiązywania na przedmiotowym terenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, zgodność inwestycji z wymienionymi w odwołaniu planami miejscowymi w zakresie minimalnego wskaźnika zabudowy terenu inwestycji oraz odległości zabudowy od granicy lasu będzie możliwa do zbadania dopiero na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, w którym inwestor przedkłada m.in. projekt techniczny inwestycji, w tym projekt zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji. Natomiast zaskarżona decyzja nie nakazuje likwidacji urządzeń wodnych. Treść decyzji nie nasuwa wątpliwości, która strona wystąpiła z żądaniem wydania decyzji, kto jest wnioskodawcą w niniejszej sprawie. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia jest pierwszym etapem przygotowania inwestycji do realizacji i z tej przyczyny, na tym etapie część uwarunkowań cechuje się różnymi stopniami ogólności i szczegółowości, które następnie są doprecyzowane w kolejnych merytorycznych odrębnych postępowaniach administracyjnych. Zobowiązanie inwestora do uzgodnienia przelewu awaryjnego ścieków do miejskiej kanalizacji sanitarnej ze spółką miejską zarządzającą wskazaną kanalizacją nie jest przekroczeniem kompetencji i nie wchodzi w zakres stosunków cywilnoprawnych, które będą wynikały w przyszłości z odrębnych rzeczowo umów. W zaskarżonej decyzji nałożone zostały zgodnie z ustawą wymagania konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania pozwolenia na budowę. Wprawdzie inwestycja będzie wymagała pozwolenia na budowę jako całość techniczno-technologiczna, lecz należy zwrócić uwagę, że pozwolenia na budowę czyli na "wykonanie" wymagają tylko obiekty i roboty budowlane wymienione w ustawie Prawo budowlane. Wskazane okoliczności skutkują określeniem części warunków dla wykonania a części dla zaprojektowania danego obiektu czy urządzenia. Wbrew twierdzeniom odwołania, organ prawidłowo odniósł się do problemu wariantowości przedsięwzięcia opisanego w raporcie i na podstawie przedstawionych informacji o charakterze instalacji uznał, że przyjęty przez wnioskodawcę wariant lokalizacji na terenie objętym planami zagospodarowania przestrzennego, w obszarze [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej, przeznaczonym pod zabudowę produkcyjną oraz oddalonym od obszarów chronionych i gęstej zabudowy mieszkaniowej za najbardziej korzystny. W ocenie organu, która zasługuje na akceptację, pozwoli to na efektywne wykorzystanie znajdującej się w tym rejonie infrastruktury, w skład której wchodzą: sprzyjający układ drogowy, istnienie sieci wodociągowej, gazowej, elektroenergetycznej oraz kanalizacyjnej, co przy jej wykorzystaniu, ograniczy oddziaływanie instalacji na otoczenie. Organ I instancji słusznie zwrócił uwagę na okoliczność, że wobec ograniczonej możliwości wariantowania procesu uboju, w raporcie wskazano na możliwość zastosowania innych rozwiązań dotyczących poszczególnych aspektów funkcjonowania przedsięwzięcia, mających wpływ na środowisko a dotyczących: poboru wody z własnego ujęcia, odprowadzania ścieków do zbiorników bezodpływowych, zastosowania oleju opałowego zamiast gazu w kotłowni zakładowej. Organ trafnie jednak zauważył, że jak wskazano w dokumentacji, rozwiązania te byłyby niekorzystne zarówno dla inwestora, jak i dla środowiska. Wiązałyby się z koniecznością realizacji dodatkowej infrastruktury, w postaci np. budowy studni głębinowej, zbiorników magazynowania ścieków czy oleju opałowego, jak też ze wzrostem emisji związanej m.in. z dodatkowym ruchem pojazdów transportowych oraz procesem uzupełniania i opróżniania zbiorników magazynowych. Organ wyraził zasadne stanowisko, iż przyjęte przez inwestora rozwiązania, dotyczące zaopatrzenia w media: gazu i wody z istniejących sieci, pozwolą na równomierny i kontrolowany pobór mediów, bez konieczności dalszych nakładów inwestycyjnych i przekształcenia terenu. Logiczny jest wniosek, iż" zorganizowanie systemu zbierania ścieków technologicznych w oparciu o kanalizację sanitarną i zastosowanie dwóch etapów oczyszczania ścieków, poprzez wykorzystanie podczyszczalni zakładowej i oczyszczalni miejskiej, umożliwi odprowadzenie do zbiornika skutecznie oczyszczanych ścieków. W tym stanie rzeczy, na obecnym etapie wystarczające jest zatem wyrażenie stanowiska przez właściciela sieci kanalizacji sanitarnej, będącej spółką miejską, podobnie jak właściciel oczyszczalni ścieków. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono z jakich przyczyn nie uznano za celowe orzekanie o kompensacji przyrodniczej na skutek zamierzonej wycinki drzew ze względu na to, iż rozstrzygnięcie tej kwestii należy do innego postępowania. Jako jeden z warunków decyzji wskazano, iż wycięcie drzew musi się odbywać poza okresem lęgowym ptaków. Wskazano w uzasadnieniu decyzji, które również wiąże wnioskodawcę, na konieczność wystąpienia przez inwestora do I w Ł. w trybie art.56 ustawy o ochronie przyrody o zgodę na odstępstwa od zakazów w stosunku do gatunków chronionych. W celu zminimalizowania oddziaływania inwestycji na przyrodę ożywioną trakcie realizacji inwestycji, inwestor został zobowiązany do innych działań, wyszczególnionych dokładnie w decyzji i w jej uzasadnieniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Stowarzyszenie A wniosło o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia [...] uzgadniającego realizacje przedsięwzięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Formułując zarzuty i argumenty skargi strona powtórzyła w istocie te wskazane w odwołaniu. Skargę na powyższą decyzję złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi również L Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj., ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie w sprawie i utrzymanie w mocy decyzji mimo niewątpliwego naruszenia prawa przez organ I instancji, w konsekwencji niezastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.; art. 80 ust. 2 ustawy poprzez niewłaściwe jego zastosowanie spowodowane brakiem przeanalizowania kwestii zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie minimalnego wskaźnika zabudowy oraz odległości od granicy lasu; art. 75 ust. 5 Prawa ochrony środowiska poprzez niezastosowanie spowodowane brakiem określenia w decyzji wymaganego zakresu kompensacji przyrodniczej; art. 86 ustawy poprzez użycie zbyt ogólnych określeń w konstruowaniu obowiązków nałożonych na stronę, co czyni niemożliwym prawidłowe zastosowanie art. 86 ustawy; art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i oparcie rozstrzygnięcia o raport zawierający liczne błędy i uchybienia, jako sporządzony z naruszeniem przepisów, w szczególności art. 66 ust. 1 wskutek nie zawarcia w nim uzasadnienia wszystkich analizowanych wariantów realizacji przedsięwzięcia, nie zawarcie streszczenia w języku niespecjalistycznym wszystkich jego elementów, pominiecie istotnych analiz. Nadto naruszenie art. 6-8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie podstawowych zasad postępowania. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o ich oddalenie, odwołując się w istocie do argumentacji prezentowanej w kwestionowanym rozstrzygnięciu. Na rozprawie w dniu 25 marca 2015 r. sąd, mając na uwadze art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), zarządził połączenie sprawy ze skargi Stowarzyszenia A o sygn.akt II SA/Łd 1204/14 ze sprawą ze skargi Spółki L o sygn.akt II SA/Łd 1205/14 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić dalej sprawę pod sygn.akt II SA/Łd 1204/14. Obecni na rozprawie przedstawiciele strony skarżącej Stowarzyszenia A popierali skargę i oświadczyli, że w dniu 19 lutego 2015 r. w sąsiednim zakładzie należącym do tego samego podmiotu miało miejsce rozszczelnienie instalacji z amoniakiem i w akcji ratunkowej brało udział 8 zastępów straży pożarnej, w tym 2 jednostki specjalistyczne chemiczne, osiem osób trafiło do szpitala. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga podlega oddaleniu. Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, sąd stwierdził, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy, wbrew nakazowi wypływającemu z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - art. 15 k.p.a. oraz przepisów art. 7 k.p.a. (w tym zasady kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu) i art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 138 k.p.a. nie rozpoznał ponownie sprawy merytorycznie co do istoty w jej całokształcie, lecz ograniczył się do lakonicznej oceny zgodności z prawem decyzji organu pierwszej instancji oraz ogólnikowego odniesienia się do zarzutów odwołania. Z uwagi na stwierdzone uchybienie organu odwoławczego niezbędnym jest przypomnienie, iż w myśl art. 15 k.p.a., postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Powyższe rodzi taki skutek, że wydanie decyzji przez każdy z organów administracji publicznej musi być poprzedzone samodzielnym przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, ustalenia stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa. Sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta przez organ pierwszej instancji podlega, w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Zasada dwuinstancyjności tworzy obowiązek merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, który nie może ograniczyć się do kontroli zaskarżonej decyzji. Niezbędnym wymogiem merytorycznego orzekania przez organ drugiej instancji jest dostateczne i wszechstronne rozpatrzenie okoliczności sprawy. Postępowanie odwoławcze nie może polegać tylko na kontroli postępowania organu pierwszej instancji, lecz powinno mieć miejsce ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", bowiem organ odwoławczy nie jest związany poczynionymi przez organ I instancji ustaleniami i dokonaną oceną dowodów. Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone (por. orzeczenia NSA: z dnia 12 listopada 1992 r., sygn. akt V SA 721/92, publ. ONSA 1992/3-4/95, z dnia 21 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1852/09, z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2720/11; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 12 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 1044/12 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 8 kwietnia 2011 r. w spawie sygn. akt I OSK 1899/10, istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego określona w art. 15 kpa polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa organy tej samej sprawy. W postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i rozstrzygnięta sprawa tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym w zakresie w jakim to uczynił przed nim organ I instancji (http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można pominąć, iż zasada dwuinstancyjności postępowania, o jakiej mowa w art. 15 k.p.a. stanowi konkretyzację przepisu art. 78 Konstytucji RP, a jednocześnie element szerszej zasady sprawiedliwości proceduralnej, która obejmuje dwa istotne elementy, a mianowicie obowiązek uzasadniania swoich rozstrzygnięć przez organy władzy publicznej oraz prawo do zaskarżania przez strony i uczestników postępowania rozstrzygnięć wydanych w pierwszej instancji, zagwarantowane w art. 78 Konstytucji (por. wyrok TK z dnia 14 czerwca 2006 r., sygn. akt K 53/05, publ. OTK ZU 2006/6A/66). Zgodnie z art. 78 Konstytucji, każda strona ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. Możliwość uruchomienia weryfikacji orzeczenia podjętego w I instancji jest istotą prawa do zaskarżenia wyrażonego w art. 78 Konstytucji. Nakłada ono na ustawodawcę obowiązek nie tylko formalnego uprawnienia strony do wniesienia środka zaskarżenia od orzeczenia lub decyzji wydanych w I instancji, ale także stworzenia gwarancji prawnych zabezpieczających skuteczność tego środka w tym sensie, że powinien on umożliwić organowi II instancji merytoryczną ocenę prawidłowości rozstrzygniętej sprawy. Artykuł 78 Konstytucji stanowi bowiem także gwarancję obiektywnej i realnej kontroli instancyjnej, której celem jest zapobieganie pomyłkom i arbitralności w pierwszej instancji (zob. wyrok TK z dnia 12 czerwca 2002 r., sygn. akt P 13/01, OTK ZU 2002/4A/42/564). Ze względu na zasadę dwuinstancyjności postępowania, sprawa administracyjna rozstrzygnięta po raz pierwszy jest otwarta do ponownego orzekania, jeżeli zostanie wniesiony środek odwoławczy. Rozstrzygnięcie organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu I instancji, a działanie organu II instancji nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym. Stąd też nie spełnia powyższego wymogu jedynie kontrola zasadności argumentów podniesionych w odwołaniu w stosunku do rozstrzygnięcia organu I instancji. (B.Adamiak (w:) B.Adamiak,J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wydawnictwo C.H.BECK Warszawa 2005 r., s.96-97). Dlatego też właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego, umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone, tak by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszelkie argumenty i opinie, i w konsekwencji doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznym interesom strony (por. uchwała SN z 1 grudnia 1994 r., sygn. akt III AZP 8/94, publ. OSNAPiUU 1995/7/82, wyrok NSA z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 672/10; wyrok WSA w Kielcach z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 172/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozstrzygnięcie organu drugiej instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, a działanie organu drugiej instancji nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji (T. Woś, J. Zimmermann; glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., III AZP 11/86, publ. PiP 1989/8/147). W świetle przywołanego jednolitego stanowiska judykatury i doktryny nie budzi najmniejszych wątpliwości, że obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy tak jak gdyby nie było rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Nawet jeżeli organ odwoławczy po przeprowadzeniu merytorycznego postępowania, dojdzie do takich samych wniosków jak organ I instancji, to jego podstawowym obowiązkiem jest wykazanie w jaki sposób (w oparciu o jakie okoliczności/dokumenty) do takich wniosków doszedł i wskazanie (tak jak stanowi to art. 107 § 3 k.p.a.) dlaczego uznał je za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom lub twierdzeniom odmówił wiarygodności, tak by strona mogła skonfrontować swoje stanowisko z argumentacją organu, a sąd dokonać kontroli ostatecznego rozstrzygnięcia organu. Podkreślić należy, że brak prawidłowego merytorycznego rozpatrzenia sprawy i odniesienia się do zarzutów odwołania uniemożliwia kontrolę sądową, również wówczas, gdy zarzuty skargi są powieleniem tych przywołanych w odwołaniu, lub zgłaszanych w toku postępowania, tak jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, jako że sąd nie może zastępować organu i w miejsce niedokonanego przez organ merytorycznego rozpoznania sprawy, sprawę merytorycznie w istocie rozstrzygnąć, choćby poprzez szczegółowe odniesienie się do zarzutów skargi, które są powtórzeniem nierozpatrzonych argumentów odwołania lub też okoliczności podnoszonych przez stronę w toku postępowania (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 672/10 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe na grunt sprawy ze skarg Stowarzyszenia A z siedzibą w P. oraz L Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie budzi wątpliwości sądu, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie poprzedziło wydania zaskarżonej decyzji postępowaniem umożliwiającym osiągniecie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone, stosownie do wyżej omówionych reguł. Zaskarżona decyzja nie odzwierciedla, iż takie postępowanie miało miejsce, wręcz przeciwnie organ odwoławczy bazuje w swych argumentach jedynie na stanowisku podjętym przez organ I instancji, na czynnościach wyjaśniających i ustalających, podjętych przez ten organ i arbitralnie, acz lakonicznie stwierdza o prawidłowości tego stanowiska. Nadto ogranicza się do przywołania ocen organu I instancji, także w odniesieniu do zarzutów zgłaszanych przez strony postępowania, które zostały powielone w odwołaniu. Skutkiem nienależytego rozważenia argumentów strony jest w konsekwencji ponowienie ich w skardze. Powyższe uwagi znajdują potwierdzenie w treści całej argumentacji organu drugoinstancyjnego, a w szczególności: w nienależytym rozważeniu podnoszonych przez stronę kwestii zgodności lokalizacji inwestycji z planem miejscowym ( art. 80 ust. 2 ustawy) zarówno w zakresie wskaźnika zabudowy, jak i odległości od terenów zalesionych, a także kwestii dotyczących zakazu likwidacji urządzeń melioracji wodnych, jak również prawidłowości rozwiązań dotyczących kompensacji przyrodniczej, czy też zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania odziaływania na środowisko (art. 82 ust. 1 pkt 2 ustawy) a także wymogów przewidzianych w art. 82 ust. 1 pkt 1 d ustawy. Oceniając zgodność inwestycji z planem miejscowym organ w kwestionowanej decyzji lakonicznie wskazał, że prawidłowo stwierdzono zgodność inwestycji z ustaleniami planów miejscowych, przy czym zarówno w decyzji pierwszo jak i drugoinstancyjnej przywołano uchwały z 2011 r. i z 2012 r. Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji budzi wątpliwości, czy organ w toku postępowania dostrzegł, iż doszło do zmiany pierwotnej uchwały z dnia [...] Nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w K. przy ul. D i projektowanej ulicy E – uchwałą Rady Miasta K. z dnia [...] Nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w K. przy ul. D i projektowanej ulicy E. W tej ostatniej uchwale znaczącej zmianie uległ zapis dotyczący minimalnego wskaźnika intensywności zabudowy dla terenu (z 0,8 do 0,1), na którym ma być zrealizowana inwestycja. Organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutu odwołania sformułowanego przez skarżące Stowarzyszenie w opisanym zakresie, wskazując na uchwałę z 2013 r. dopiero w odpowiedzi na skargę. Zarzut ten był natomiast podnoszony już kilkukrotnie przez stronę, także w poprzednio formułowanych odwołaniach. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego jednoznacznie wskazuje, że nie dokonał on weryfikacji zasadności tego zarzutu przed wydaniem zaskarżonego aktu, a ustosunkowanie się do niego na etapie odpowiedzi na skargę nie jest wystraczające. Organ nie odniósł się również należycie do podnoszonej kwestii odległości zabudowy od terenów leśnych uregulowanych planem miejscowym – uchwałą Rady Miasta K. z dnia [...] Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w K. przy ul. D, ul. C, granicy miasta K. i wschodniej granicy planu miejscowego ul. D i ul. E. Organ wskazał, że wskazane kwestie rozstrzygane są na etapie pozwolenia na budowę. Tymczasem zwrócić należy uwagę, że § 8 wskazanej uchwały reguluje kwestie dotyczące zasad ochrony środowiska i przyrody na obszarze objętym planem, a skoro tak, to nie organ architektoniczno-budowlany, lecz organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach jest uprawniony i obowiązany do określenia wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym i nałożenia określonych obowiązków na wnioskodawcę. Przypomnieć bowiem należy, że art. 86 ustawy przewiduje związanie decyzją środowiskową organu wydającego decyzję, o której mowa w art. 72 ust. 1 ustawy (por. wyrok NSA z dnia 04 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2319/10 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobnie lakonicznym stwierdzeniem, że decyzja nie nakazuje likwidacji urządzeń wodnych, organ odniósł się do innej jeszcze kwestii uregulowanej we wskazanym § 8 uchwały, a dotyczącej ochrony rowu melioracyjnego w sytuacji, gdy stowarzyszenie wskazywało choćby na rozbieżności w dokumentacji inwestora (raport), co do przebiegu rowu. Wskazać również należy na niewyjaśnienie kwestii dotyczącej kompensacji przyrodniczej, w szczególności wbrew stwierdzeniu organu II instancji zamieszczonemu w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, w uzasadnieniu decyzji środowiskowej nie sposób odnaleźć wskazania o konieczności wystąpienia do I w Ł. w trybie art. 56 ustawy o ochronie przyrody o zgodę na odstępstwa od zakazów w stosunku do gatunków chronionych, trudno bowiem uznać za obowiązek nałożony decyzją stwierdzenie zamieszczone w uzasadnieniu pierwszoinstancyjnym, "że Inwestor podczas realizacji inwestycji musi brać pod uwagę konieczność zastosowania art. 56 ustawy o ochronie przyrody". Organ II instancji nie dostrzegł również, że przyjmując w decyzji środowiskowej brak możliwości wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, kwestię tę oceniono w oparciu o uchylone rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. Nr 58, poz. 535). Tymczasem przywołany akt prawny zastąpiony został z dniem 15 lutego 2014 r. rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 10 października 2013 r., przy czym zaznaczyć należy, co podniósł również jeden ze skarżących, że to ostatnie rozporządzenie poprzedzone było zmianą załącznika, która nastąpiła na mocy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2006 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. Nr 30, poz. 208). Tym samym organ nie wyjaśnił, jaki wpływ i czy w ogóle miała wpływ, na ocenę stanu faktycznego sprawy co do awaryjności projektowanego przedsięwzięcia, zmiana wskazanego aktu prawnego. Zdaniem sądu, wątpliwości budzi również dokonana przez organ ocena raportu przedstawionego przez inwestora zarówno w kontekście przepisu art. 66 ustawy, jak i argumentów podnoszonych przez stronę odwołującą się, co m.in. sprowadza się do stwierdzenia nienależytego wyjaśnienia przesłanek ust. 1 pkt 5, 6, 7, 8, 9, 16 i 18 cytowanego przepisu. Organ nie dokonał również analizy inwestycji w kontekście zapisu zawartego w raporcie o konieczności uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Zwrócić uwagę należy, że pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, z wyłączeniem instalacji lub ich części stosowanych wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych (art. 201 § 1 Prawa ochrony środowiska). Już to wskazanie inwestora wskazuje na zagrożenia, jakie może nieść za sobą planowana inwestycja i winno prowadzić do rzetelnego ustalenia uwarunkowań chroniących środowisko, bez względu na miejsce jego lokalizacji. Również jeżeli planowane przedsięwzięcie jest związane z użyciem instalacji objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać porównanie proponowanej techniki z najlepszymi dostępnymi technikami ( art. 66 ust. 5 ustawy). Stwierdzić przy tym należy, że sąd nie jest uprawniony do oceny, czy są spełnione wymagania najlepszych dostępnych technik, pełna ocena materiału dowodowego należy do organu administracji, a w niniejszej sprawie brak jest tej oceny. Niewątpliwie pamiętać należy, że celem postępowania, w którym wydaje się decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, a tym bardziej takiego, które już z definicji, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, jest możliwie jak najlepsze zabezpieczenie środowiska przed negatywnym oddziaływaniem inwestycji. Z tego względu postępowanie winno być przeprowadzone starannie i wnikliwie, a postanowienia i warunki decyzji powinny być sformułowane w sposób jasny i konkretny, pozwalający na jednoznaczne ich wyegzekwowanie, na każdym etapie realizacji. Przypomnieć należy, ze podstawowym elementem postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w ramach której organ określa i analizuje wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1 ustawy) – w celu ustalenia konkretnych warunków realizacji przedsięwzięcia w decyzji środowiskowej (art. 82 ustawy). Przy czym organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach biorąc od uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone i po ustaleniu zgodności lokalizacji inwestycji z planem (art. 80 ustawy). Z kolei wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach organ winien mieć na uwadze, iż jest odpowiedzialny za określenie jakie środki są konieczne, a zarazem wystarczające do zapewnienia należytej ochrony środowiska, aby zapobiec czy ograniczyć negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko. Istotnym jest zatem, by organ w sposób wyczerpujący przeanalizował zgormadzony w sprawie materiał, rzetelnie pochylił się nad analizą podstawowego dowodu w tego rodzaju sprawach jakim jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Tymczasem w przedmiotowej sprawie argumentacja uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie pozostawia wątpliwości, iż organ odwoławczy nie podjął się obiektywnej i przede wszystkim własnej oceny materiału dowodowego. Ocena przedłożonego raportu ograniczona została jedynie do lakonicznego stwierdzenia o jego poprawności, tj. zgodności z art. 66 ustawy. Brak jest głębszej analizy i uzasadnienia wyrażonego stanowiska. Z powodu przedstawionych powyżej wad i uchybień proceduralnych organu odwoławczego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a które uniemożliwiły dokonanie merytorycznej oceny decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, sąd zobligowany był uchylić zaskarżoną decyzję. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy obowiązany będzie poddać wnikliwej analizie i ocenie cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym przedłożony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zwłaszcza pod kątem spełnienia wymogów z art. 66 ust. 1 ustawy oraz rozważyć pozostałe podniesione przez sąd kwestie, a w razie stwierdzenia takiej konieczności, uzupełnić materiał dowodowy. Organ winien mieć na względzie, że na proces stosowania prawa składa się szereg etapów i elementów. W pierwszej kolejności organ odwoławczy, ponownie rozpatrujący sprawę, powinien zidentyfikować odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę w odniesieniu do rozpatrywanej sprawy; następnie poprzez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski, stwierdzić ustalenie jakich faktów jest konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Z kolei ustalenie niezbędnych faktów i okoliczności winno nastąpić według reguł prawa procesowego, a zwłaszcza tych reguł, które dotyczą postępowania dowodowego. Końcowym etapem jest dokonanie subsumcji, czyli przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawa materialnego. Uzasadnienie decyzji winno zawierać tok rozumowania organu przedstawiający proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie – odnosząc się do szczegółowo przeanalizowanego stanu faktycznego w danej sprawie i winny być to odniesienia indywidualne. Zadaniem organu drugiej instancji w postępowaniu administracyjnym jest rozważenie, jak należy daną - indywidualnie rozpatrywaną - sprawę rozstrzygnąć zgodnie z zasadą praworządności i zasadą prawdy obiektywnej, a nie tylko rozważyć, czy utrzymać lub zmienić rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 357/12 -http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dopiero po tak przeprowadzonym postępowaniu drugoinstancyjnym organ winien, wydając decyzję, uzasadnić orzeczenie, wyjaśniając wszelkie wątpliwości stron w sprawie, z uwzględnieniem wymagań wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. Wobec powyższego, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono stosownie do art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania rozstrzygnięto zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. B.A.