II SA/Łd 146/14

Dnia 15 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2014 roku sprawy ze skargi A. T. i M. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. LS Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania A. i M. małżonków T., od pisma Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] września 2013 r. w sprawie odmowy zwolnienia z konieczności zwrotu bonifikaty uzyskanej na wykupienie mieszkania należącego do Miasta Ł.i, położonego w Ł. przy ul. A 41 m. 6 - stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia [...] września 2013 r. nr [...] Prezydent Miasta Ł. poinformował A. i M. małżonków T., iż podtrzymuje swoje stanowisko w sprawie odstąpienia od wezwania do zwrotu bonifikaty udzielonej przez Miasto Ł. przy sprzedaży lokalu mieszkalnego nr 6, położonego w Ł. przy ul. A 41 wyrażone w dotychczasowej korespondencji. Równocześnie wyjaśniono, iż w rozpatrywanej sprawie zastosowanie ma przepis art. 68 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu obowiązującym na dzień zbycia lokalu tj. na dzień 17.04.2003 r. (...). Jedyną okolicznością zwalniającą z obowiązku zwrotu bonifikaty było wówczas zbycie lokalu na rzecz bliskiej osoby. Przeznaczenie środków uzyskanych ze sprzedaży nabytego od Miasta lokalu na nabycie innego lokalu mieszkalnego albo nieruchomości przeznaczonej lub wykorzystywanej na cele mieszkaniowe nie stanowiło wówczas przesłanki zwalniającej z obowiązku zwrotu bonifikaty. Ustawodawca wprowadził taką możliwość dopiero ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw, której przepisy we wskazanym zakresie weszły w życie z dniem 22 października 2007 r. W związku z tym, przepis art. 68 ust. 2a w brzmieniu nadanym ww. ustawą ma zastosowanie tylko do przypadków zbycia lokalu od dnia 22 października 2007 r. Brak jest więc możliwości zastosowania wobec małżonków T. zwolnienia wynikającego z przepisu art. 68 ust. 2a pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Równocześnie w piśmie tym zwrócono uwagę na to, że w § 3 umowy, na podstawie której nabyto od Miasta Ł. przedmiotowy lokal notariusz wskazał jako podstawę prawną zawartej umowy ustawę o gospodarce nieruchomościami, a ponadto w § 9 umowy nabywcy zostali poinformowani o tym, że we wszystkich sprawach nieuregulowanych wprost w umowie zastosowanie mają przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, a więc także przepis art. 68 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nadto wskazano, iż stosownie do art. 56 k.c. ponowny obrót nabytym prawem majątkowym pociąga za sobą nie tylko skutki prawne wyrażone w treści dokonanej czynności prawnej, ale także wynikające z ustawy, a wśród nich zaś także z art. 68 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z uwagi na fakt, iż w ustawie o gospodarce nieruchomościami ustawodawca nie zawarł przepisów przejściowych, które stanowiłyby podstawę do bezpośredniego stosowania znowelizowanych przepisów ustawy, dodanych ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw, organ realizując obowiązki w zakresie dyscypliny budżetowej finansów publicznych występuje z żądaniem zwrotu bonifikaty w każdym przypadku, gdy spełnione zostały przesłanki ustawowe uzasadniające wystąpienie z takim żądaniem. Decyzja taka wynika również z zasady równego traktowania wszystkich podmiotów prawa. Zatem potraktowanie małżonków T. w odmienny sposób byłoby krzywdzące dla pozostałych osób wezwanych do zwrotu bonifikaty. W konkluzji wyjaśniono, iż w związku z tym, że postępowanie o zwrot bonifikaty jest postępowaniem cywilnym prowadzonym na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami i przepisów kodeksu cywilnego (...), wszelkie spory wynikłe w toku postępowania pomiędzy stronami rozstrzygane są przez sądy powszechne. Podtrzymano tym samym wezwanie do zwrotu bonifikaty. Pismem z dnia 20 września 2013 r. zatytułowanym "odwołanie od decyzji administracyjnej z dnia [...].09.2013 r. odmawiającej (...) zwolnienia z konieczności zwrotu bonifikaty uzyskanej na wykupienie mieszkania należącego do Miasta Ł., położonego w Ł. przy ul. A 41 m. 6, które zbyliśmy na dokończenie budowy domu przy ul. B 56 (...)", A. i M. T. wnieśli o uchylenie decyzji administracyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Prezydentowi Miasta Ł. W uzasadnieniu swojego pisma odwołujący wskazali, iż nie zgadzają się z tym, że Prezydent Miasta Ł. podtrzymał wezwanie do zwrotu bonifikaty i uważają, iż decyzja w tym przedmiocie została wydana wadliwie. Ich zdaniem w sprawie należy zastosować przepisy korzystniejsze dla obywatela, tym bardziej, że w dacie sprzedaży (...) mieszkania obowiązujące wówczas przepisy nie obligowały gminy do żądania zwrotu bonifikaty, a jedynie dawały taką możliwość. Odwołujący zwrócili przy tym uwagę na to, iż wielokrotnie opisywali swoją tragiczną sytuację materialną oraz wskazywali, że do sprzedaży mieszkania zostali zmuszeni, gdyż deweloper - firma A oszukała ich i gdyby nie dokończyli budowy domu mieszkaliby "pod płotem". W konkluzji wnieśli o powtórne wnikliwe i sprawne rozstrzygnięcie ich sprawy. Wskazanym wyżej postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 134 w związku z art. 127 § 1 K.p.a. stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, że rozpatrzenie wniosku o zwolnienie z obowiązku zwrotu bonifikaty uzyskanej na wykupienie mieszkania należącego do Miasta Ł. nie następuje w formie decyzji administracyjnej. A co za tym idzie skoro rozpatrzenie przedmiotowego wniosku, które przybiera formę pisma informującego o sposobie jego załatwienia nie jest decyzją administracyjną, to wniesienie odwołania od takiego pisma powinno skutkować stwierdzeniem niedopuszczalności odwołania zgodnie z treścią art. 134 K.p.a. z przyczyn przedmiotowych. Kolegium dodało, że w literaturze przedmiotu podnosi się, iż niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym - zob. B. Adamiak, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005 r., s. 590 - 591. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Natomiast niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuację wniesienia odwołania przez jednostkę nie mającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia albo też wniesienia odwołania przez stronę nie mającą zdolności do czynności prawnych. Z tą pierwszą sytuacją – zdaniem Kolegium - mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie - tj. zachodzi niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych, brak przedmiotu zaskarżenia - zgodnie bowiem z art. 127 § 1 K.p.a. odwołanie służy od decyzji, a w niniejszym przypadku decyzji nie wydano. W opinii Kolegium o charakterze danego aktu administracyjnego przesądza jego treść, a nie nazwa. Przy czym w doktrynie nie budzi wątpliwości, iż pod pojęciem decyzji administracyjnej należy rozumieć każdy wydany na podstawie przepisów powszechnie obowiązującego prawa, władczy i jednostronny akt organu administracji, rozstrzygający konkretną sprawę i skierowany do imiennie oznaczonego adresata, niezwiązanego z organem ani węzłem zależności organizacyjnej, ani też podległości służbowej. Dla ustalenia czy w konkretnej sprawie właściwy organ administracji publicznej podejmuje rozstrzygnięcie w formie decyzji administracyjnej konieczne jest zbadanie, czy taka forma rozstrzygnięcia znajduje oparcie w przepisach prawa materialnego, na podstawie których jest załatwiana. Przy czym trzeba podkreślić, iż sformułowanie art. 104 § 1 K.p.a., odnosić trzeba jedynie do sytuacji, gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej prawnej formie. W niniejszej sprawie małżonkowie T. wnieśli odwołanie od pisma informującego, iż Prezydent Miasta Ł. podtrzymuje wezwanie do zwrotu bonifikaty. Żaden przepis ustawy o gospodarce nieruchomościami nie stanowi, iż w tej sprawie wydaje się decyzje administracyjne, zatem pismo z dnia [...] września 2013 r. nie może być uznane za decyzję administracyjną, gdyż żaden z przepisów prawa materialnego nie stanowi, że w takich sprawach wydaje się decyzje administracyjne, a co za tym idzie od przedmiotowego pisma - które jest w zasadzie informacją - nie przysługuje odwołanie. Wobec powyższego złożone przez skarżących odwołanie należało uznać za niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych - z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. T. i M. T. wnieśli o uchylenie postanowienia Kolegium i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia bądź alternatywnie o stwierdzenie wydania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji administracyjnej z naruszeniem prawa. Nadto wnieśli o zasądzenie od organu kosztów postępowania. Skarżący podnieśli zarzuty dotyczące: 1. naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 68 ust. 2a pkt 5 oraz ust. 2c. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. nr 102, poz. 651), poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż decyzja Prezydenta Miasta Ł. o niezwolnieniu z obowiązku zwrotu bonifikaty nie wymaga wydania decyzji administracyjnej; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 104 § 1 K.p.a., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż decyzja Prezydenta Miasta Ł. o niezwolnieniu z obowiązku zwrotu bonifikaty nie wymaga wydania decyzji administracyjnej, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz art. 134 K.p.a. w zw. z art. 127 K.p.a., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, w której odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Ł. o zwolnieniu z obowiązku zwrotu bonifikaty było dopuszczalne, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W motywach skargi małżonkowie T. powtórzyli w zasadzie argumenty z odwołania i podtrzymali stanowisko o konieczności załatwienia sprawy dotyczącej zwolnienia z obowiązku zwrotu bonifikaty uzyskanej na wykup mieszkania w drodze decyzji administracyjnej. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Na rozprawie w dniu 15 maja 2014 r. skarżąca poparła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozważań sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. stwierdzające niedopuszczalność odwołania A. T. i M. T. od pisma Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] września 2013 r. w sprawie odmowy zwolnienia z konieczności zwrotu bonifikaty uzyskanej na wykupienie mieszkania należącego do Miasta Ł., położonego w Ł. przy ul. A 41 m 6. Podstawę prawną wspomnianego rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 134 K.p.a., w myśl którego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W orzecznictwie ugruntował się pogląd, który zresztą skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela, że na tle przepisu art. 134 K.p.a. wyróżnia się dwojakie przyczyny niedopuszczalności odwołania - przedmiotowe i podmiotowe. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną, niedopuszczalne jest odwołanie od decyzji wydanej w postępowaniu jednoinstancyjnym w trybach szczególnych przewidzianych przepisami prawa. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 K.p.a. (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Warszawie z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 598/13 – Lex nr 1368972, Gliwicach z dnia 29 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 124/12 – Lex nr 1145242, Krakowie z dnia 14 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1759/11- Lex nr 1121400 i z dnia 7 lipca 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 268/10 – Lex nr 669482, Łodzi z dnia 14 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 1299/10 – Lex nr 994145, Gdańsku z dnia 18 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Gd 290/07 – Lex nr 603716). W rozpoznawanej sprawie istota sporu pomiędzy stronami postępowania sprowadzała się zasadniczo do odpowiedzi na pytanie, czy – jak twierdzą skarżący - odmowa wyrażenia zgody na odstąpienie od żądania zwrotu bonifikaty udzielonej przy sprzedaży lokalu mieszkalnego następuje w drodze decyzji administracyjnej, czy też jak twierdzi organ - sprawa ta ma charakter cywilny i wszelkie roszczenia z niej wynikające mogą być dochodzone przed sądem powszechnym. W przekonaniu sądu stanowisko Kolegium zaprezentowane w tej kwestii w motywach zaskarżonego postanowienia jest w pełni uzasadnione i zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. W tej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że małżonkowie T. mocą aktu notarialnego z dnia 18 października 2002 r. Rep. A nr [...] nabyli w drodze umowy sprzedaży od Miasta Ł. lokal mieszkalny znajdujący się w budynku przy ul. Z. nr 41 m 6 w Ł.. Z § 2 rzeczonej umowy wynika, że przy jej sporządzaniu okazano protokół rokowań z dnia 27 września 2002 r., w myśl którego przedmiotowy lokal postanowiono sprzedać skarżącym za cenę 46.100 zł, przy zastosowaniu 80% bonifikaty od ceny sprzedaży. Jednocześnie w § 9 aktu notarialnego postanowiono, że we wszystkich sprawach nie uregulowanych w tej umowie, mają zastosowanie przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, przepisy wykonawcze do tej ustawy oraz przepisy kodeksu cywilnego i ustawy o własności lokali. Okolicznością bezsporną jest nadto, że skarżący na mocy aktu notarialnego z dnia 17 kwietnia 2003 r. Rep. A. nr [...] sprzedali wspomniany lokal mieszkalny na rzecz A. D.. W tej sytuacji Prezydent Miasta Ł. w dniu 29 lipca 2011 r. powołując się na regulację art. 68 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm.) wezwał A. i M. małżonków T. do zwrotu kwoty 37.250,06 zł stanowiącej zwaloryzowaną bonifikatę udzieloną przy sprzedaży przez Miasto Ł. lokalu mieszkalnego nr 6, usytuowanego w budynku położonym w Ł. przy ul. A 41. Kolejne pisma w tej sprawie, w tym także pismo Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] września 2013 r. dotyczyły tej samej kwestii, a mianowicie zwrotu bonifikaty udzielonej skarżącym przy sprzedaży mieszkania. Zgodnie z treścią art. 68 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2000 r. nr 46, poz. 543 ze zm.) – dalej w skrócie u.g.n., w brzmieniu obowiązującym w dacie nabycia przez skarżących lokalu od Miasta Ł. – to jest w dniu 18 października 2002 r., właściwy organ może żądać zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji, jeżeli nabywca nieruchomości przed upływem 10 lat, licząc od dnia jej nabycia, zbył lub wykorzystał nieruchomość na inne cele niż wymienione w ust. 1 pkt 1-3 lub przed upływem 5 lat na inne cele niż wymienione w ust. 1 pkt 7. Nie dotyczy to zbycia na rzecz osoby bliskiej. Obecnie natomiast przepis ten stanowi, że jeżeli nabywca nieruchomości zbył nieruchomość lub wykorzystał ją na inne cele niż cele uzasadniające udzielenie bonifikaty, przed upływem 10 lat, a w przypadku nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny przed upływem 5 lat, licząc od dnia nabycia, jest zobowiązany do zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji. Zwrot następuje na żądanie właściwego organu (art. 68 ust. 2). Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku: zbycia na rzecz osoby bliskiej, z zastrzeżeniem ust. 2b (pkt 1); zbycia pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego (pkt 2); zbycia pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego i Skarbem Państwa (pkt 3); zamiany lokalu mieszkalnego na inny lokal mieszkalny albo nieruchomość przeznaczoną lub wykorzystywaną na cele mieszkaniowe (pkt 4); sprzedaży lokalu mieszkalnego, jeśli środki uzyskane z jego sprzedaży przeznaczone zostaną w ciągu 12 miesięcy na nabycie innego lokalu mieszkalnego albo nieruchomości przeznaczonej lub wykorzystanej na cele mieszkaniowe (pkt 5) – (art. 68 ust. 2a). Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do osoby bliskiej, która zbyła lub wykorzystała nieruchomość na inne cele niż cele uzasadniające udzielenie bonifikaty, przed upływem 10 lat, a w przypadku nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny przed upływem 5 lat, licząc od dnia pierwotnego nabycia (art. 68 ust. 2b). Właściwy organ może odstąpić od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty, w innych przypadkach niż określone w ust. 2a, za zgodą odpowiednio wojewody, rady lub sejmiku (ust. 2c). Regulacja zasad udzielania bonifikaty (art. 68 u.g.n.) czy też żądania jej zwrotu (art. 68 ust. 2) dotyczy ceny sprzedaży nieruchomości, stanowiącej własność właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Kwalifikacja ta znajduje uzasadnienie nie tylko w ocenie istoty omawianej instytucji, lecz wynika także z systematyki ustawy o gospodarce nieruchomościami. Powołane wyżej przepisy umieszczone są bowiem w rozdziale 8 działu II wskazanej ustawy, zatytułowanym "Ceny, opłaty i rozliczenia za nieruchomości". Cena jest składnikiem umowy sprzedaży i należy do tzw. elementów przedmiotowo istotnych (koniecznych) tej umowy. Sprzedaż regulowana jest przepisami art. 535 - 602 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 121). W świetle powyższego, sprzedaż jest stosunkiem cywilnoprawnym, a sprawa dotycząca zwrotu lub braku obowiązku zwrotu części ceny jest, zgodnie z definicją zawartą w art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 101 ze zm., powoływana dalej jako: "K.p.c."), sprawą cywilną. Taki też charakter ma sprawa dotycząca wyrażenia zgody na odstąpienie od żądania zwrotu bonifikaty udzielonej od ceny sprzedaży lokalu mieszkalnego. Powyższe stanowisko zostało ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych i tutejszy sąd w pełni je akceptuje (por. uchwała składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2000 r., sygn. akt OPK 15/00 - Lex nr 44245, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2010 r, sygn. akt l OSK 1338/10, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 maja 2010 r. sygn. akt III SA/Łd 128/10, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 931/12 – dostępne na stronie internetowej - http://cbois.nsa.gov.pl). Wskazana kategoria spraw winna być zatem rozpoznawana w cywilnym postępowaniu sądowym, chyba że przepis szczególny przekazałby ją do rozpoznania innemu organowi (art. 2 § 3 K.p.c.). Brak takiego przepisu szczególnego oznacza, że do rozpoznania spraw w przedmiocie żądania zwrotu lub odstąpienia od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości, właściwa jest droga postępowania cywilnego (J. Jaworski, A. Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2013, komentarz do art. 68, teza 22). Podsumowując, w tej sprawie skarżący wnieśli odwołanie od pisma Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] września 2013 r., błędnie sądząc, że kwestia zwolnienia bądź odmowy zwolnienia z konieczności zwrotu bonifikaty uzyskanej na wykupienie mieszkania należącego do Miasta Ł., podlega rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej. W zaistniałej sytuacji Kolegium prawidłowo uznało więc, że mamy do czynienia z niedopuszczalnością odwołania o charakterze przedmiotowym, ponieważ sprawa zwolnienia z obowiązku zwrotu bonifikaty udzielonej na wykup mieszkania ma charakter cywilny i nie istnieje decyzja administracyjna w tym przedmiocie, co uzasadniało wydanie postanowienia w trybie art. 134 K.p.a. Wszelkie, zawarte w skardze argumenty skarżący winni zatem podnieść w ewentualnym postępowaniu cywilnym zainicjowanym powództwem Miasta Ł. o zasądzenie kwoty udzielonej bonifikaty. Mając powyższe na względzie sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. LS