II SA/Łd 169/17

Dnia 7 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2017 roku spraw ze skarg E. J., P. J., W. J. i M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargi. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołań W. J., M.J., E. J. i P. J., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...], znak: [...]. Jak wynika z akt sprawy wnioskiem z dnia 15 lutego 2016 r. W. J., M. J., E. J. i P. J. wystąpili o wznowienie postępowania w przypadku wydania decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr 563/4 bez ich udziału, w której nie byli stroną postępowania. Powołali się oni na naruszenie ich interesu prawnego poprzez nieuwzględnienie ich praw jako stron postępowania. Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta K. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną ostateczną decyzją z dnia [...] nr [...] o ustaleniu na rzecz S. S. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki położonej w K. przy ul. A, nr 563/4 (obręb [...]) dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z miejscami do parkowania dla samochodów osobowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu. Decyzją z dnia [...] organ I instancji odmówił uchylenia we wznowionym postępowaniu własnej decyzji z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla wskazanej wyżej inwestycji. SKO mocą decyzji z dnia [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia z powodu niedokładnego wyjaśnienia okoliczności związanych z ustaleniem zachowania terminu do żądania wznowienia postępowania, a także niewystarczającego wyjaśnienia okoliczności związanych z przyjętym brakiem podstawy do wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co w ocenie organu II instancji, stanowiło naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W jej uzasadnieniu organ stwierdził, że wnioskodawcy dowiedzieli się o wydaniu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w dniu 11 lutego 2016 r., wniosek o wznowienie postępowania złożyli w dniu 15 lutego 2016 r., a zatem z zachowaniem jednomiesięcznego terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Następnie organ I instancji wyjaśnił, że działka odwołujących nie graniczyła bezpośrednio z działką inwestycyjną, bowiem pomiędzy nimi leżała działka nr ewid. 563/6 oraz stwierdził, że biorąc pod uwagę charakter planowanej inwestycji oraz rodzaj i zakres uciążliwości przyjął, że obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w granicach działki inwestycyjnej nr 563/4. Organ stwierdził również, że planowana inwestycja nie będzie wytwarzać emisji hałasu, ciepła, wibracji czy też pola elektromagnetycznego, które mogłyby przenikać na teren nieruchomości skarżących, a także nie spowoduje wzmożonego ruchu pojazdów w obrębie nieruchomości skarżących, gdyż ich nieruchomość usytuowana jest przy innej drodze publicznej niż teren inwestycji. Planowana inwestycja obsługiwana będzie od strony ul. A, natomiast nieruchomość skarżących - od strony ul. B przy czym drogi te nie łączą się ze sobą. Ze względu na powyższe organ I instancji przyjął, że planowana inwestycja nie utrudni korzystania przez skarżących ze swojej nieruchomości i nie będzie na nią negatywnie wpływała. W oparciu o powyższe ustalenia dotyczące sposobu i zasięgu oddziaływania inwestycji organ I instancji ocenił, że skarżącym nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Zdaniem organu, dla przyjęcia, że skarżący nie posiadali prawa do bycia stroną omawianego postępowania, istotny był również fakt, iż w jego trakcie działka nr 563/4 (działka inwestycyjna) oraz działka nr 563/6 (położona pomiędzy działką odwołujących i przedmiotową działką) wpisane były w odrębnych księgach wieczystych i w związku z tym stanowiły one odrębne nieruchomości. Okoliczności te - zdaniem organu - świadczyły również o tym, że planowana inwestycja nie spowoduje utrudnień w sposobie użytkowania nieruchomości skarżących. Organ I instancji wskazał też, że przed ustaleniem kręgu stron postępowania ocenił stan faktyczny oraz zanalizował zakres oddziaływania planowanej inwestycji na sąsiednie nieruchomości i określił w decyzji o warunkach zabudowy wymagania w celu ochrony interesów osób trzecich. Zarzucił ponadto, że skarżący nie wykazali swojego interesu prawnego w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy omawianej inwestycji, tj. nie wykazali, czy i w jaki sposób przedmiotowa inwestycja wpłynie na możliwość korzystania przez nich z własnej nieruchomości. Organ I instancji zaznaczył także, że analiza zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego wykazała, że zlokalizowane są na tym obszarze budynki mieszkalne wielorodzinne o maksymalnej wysokości głównej kalenicy dachów wynoszącej do 16,0 m. Reasumując, organ ten stwierdził, że nieruchomość skarżących jest położona poza zasięgiem oddziaływania planowanej inwestycji, dlatego nie zostali oni uznani za strony postępowania oraz nie posiadają uprawnień do skutecznego żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W odwołaniu od powyższej decyzji W. J., M. J., E. J. i P. J. wnieśli o jej uchylenie podnosząc zarzuty naruszenia art. 7, 8, 9, 10, 77, 80, 28, 107 § 1 i 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. a także § 3-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1589) – w skrócie "rozporządzenie". Zdaniem odwołujących organ I instancji nie uznał ich za strony postępowania o ustalenie warunków zabudowy z tego powodu, że ich działka nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji. Według odwołujących mają oni prawo do uzyskania statusu strony ze względu na to, że ich działka znajduje się w obszarze analizowanym. Skarżący podnieśli, że sporna inwestycja w sposób znaczący ograniczy i utrudni im sposób zagospodarowania i korzystania z ich nieruchomości ze względu na niezgodną - w ich ocenie - wysokość planowanego budynku. Za bezzasadny uznali także argument dotyczący wyodrębnionych działek 563/4 i 563/6. Zarzucili, że organ I instancji nie dokonał ustaleń odnośnie sposobu i zasięgu oddziaływania tej inwestycji na ich nieruchomość. Wskazali nadto, że w sprawie wycofanego wniosku S. S. z dnia [...] o wydanie decyzji o warunkach zabudowy działki nr 563/4 byli uznani za strony postępowania. Ponadto - w ich ocenie - analiza urbanistyczna jest wadliwa i nierzetelna, co ma wpływ na analizę obszaru oddziaływania. Na obszarze analizowanym przeważa funkcja mieszkaniowa jednorodzinna w zabudowie willowej wolnostojącej oraz szeregowej, a jej uzupełnienie stanowi pojedynczy budynek wielorodzinny oraz usługi towarzyszące. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Motywując podjęte rozstrzygnięcie Kolegium przywołało brzmienie art. 145 § 1 pkt 4, art. 148 § 1 i 2, art. 151 § 1 i 2, art. 146 k.p.a. i stwierdziło, że w ponownym postępowaniu organ I instancji prawidłowo ustalił, że wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Przechodząc do zbadania przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Kolegium podniosło, iż status strony postępowania administracyjnego ustala się na podstawie art. 28 k.p.a. Jednocześnie organ II instancji zwrócił uwagę na brzmienie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.) - dalej w skrócie "u.p.z.p." Zdaniem Kolegium trafne jest stanowisko organu I instancji, że planowana budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z miejscami do parkowania dla samochodów osobowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu nie będzie źródłem uciążliwych oddziaływań, jak: emisji hałasu, ciepła, wibracji, pola elektromagnetycznego, które mogłyby przenikać na teren nieruchomości sąsiednich. Na podstawie załączonych do akt sprawy map ukazujących usytuowanie poszczególnych działek oraz układ komunikacyjny w tym rejonie miasta K. uprawniony jest także pogląd, że inwestycja ta nie przyczyni się do nasilenia ruchu pojazdów na drogach publicznych w pobliżu nieruchomości skarżących, gdyż jest ona usytuowana przy innej drodze publicznej niż teren inwestycji. Z przedłożonych map wynika, że teren planowanej inwestycji posiada wjazd od strony ul. A, zaś nieruchomość skarżących położona jest od strony ul. B, a obie te drogi nie łączą się ze sobą. Biorąc pod uwagę to wszystko uzasadniony jest wniosek, że planowana inwestycja nie utrudni korzystania przez skarżących ze swojej nieruchomości i nie będzie na nią negatywnie wpływała. Dlatego też logiczny i uzasadniony jest wniosek wysunięty w oparciu o powyższe ustalenia dotyczący nie występowania negatywnego oddziaływania inwestycji na nieruchomość odwołujących, a tym samym zasadne jest twierdzenie, że nie przysługiwał im przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy zakończonym przez organ I instancji w/w ostateczną decyzją. Sami odwołujący podnosząc ogólnikowo, że sporna inwestycja w sposób znaczący ograniczy i utrudni im sposób zagospodarowania i korzystania z ich nieruchomości ze względu na niezgodną - w ich ocenie - wysokość planowanego budynku, również nie wskazali konkretnie na czym będą polegały te ograniczenia i utrudnienia i w czym się będą przejawiały. Biorąc to wszystko pod uwagę Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i tym samym przesłanka do uchylenia we wznowionym postępowaniu dotychczasowej decyzji. Odpowiadając na pozostałe zarzuty podniesione w odwołaniu Kolegium nie podzieliło stanowiska organu I instancji, iż przyczyną nie uznania odwołujących się za strony postępowania o ustalenie przedmiotowych warunków zabudowy jest okoliczność, iż nie jest jedną nieruchomością działka inwestycyjna nr 563/4 i działka nr 563/6 (oddzielająca tę pierwszą od nieruchomości odwołujących się). Jak wskazano powyżej przyczyną nie uznania ich za stronę jest brak stwierdzenia negatywnego oddziaływania przedmiotowej inwestycji na ich nieruchomość. Również fakt położenia nieruchomości odwołujących się na obszarze analizowanym nie przyznaje im automatycznie statusu strony postępowania, bowiem nie wszyscy właściciele i użytkownicy wieczyści działek położonych w granicach wyznaczonego przez organ obszaru analizowanego stają się z urzędu stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Wobec stwierdzenia przez organy w niniejszej sprawie, że nie wystąpiła przesłanka wznowienia i brak jest podstaw do uchylenia we wznowionym postępowaniu spornej decyzji, nie oceniano w niniejszej sprawie merytorycznych okoliczności sprawy w zakresie ustalonych warunków zabudowy, w tym prawidłowości przeprowadzonej analizy. Organ zaznaczył, że sami odwołujący potwierdzili, iż na obszarze analizowanym istnieje już inny budynek mieszkalny wielorodzinny, a analiza wykazała, że planowany budynek odpowiada gabarytami temu obiektowi. Zatem wysokość planowanego budynku w niniejszej sprawie nie przesądza o statusie stron właścicieli działek położonych w bliższym lub dalszym sąsiedztwie. Kolegium zaznaczyło nadto, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest uzależnione od tego, czy planowany budynek mieści się w zakresie przeważającej funkcji obiektów usytuowanych dotychczas na obszarze analizowanym. Istotne jest, aby wpisywał się on w istniejące na obszarze analizowanym funkcje zabudowy i nie był z nimi rażąco sprzeczny. W niniejszym postępowaniu natomiast nie ocenia się sprawy z wycofanego wniosku poprzedniego inwestora. Na powyższą decyzję Kolegium wywiedzione zostały przez E. J. i P. J. (sygn. akt II SA/Łd 169/17) oraz W. J. i M. J. (sygn. akt II SA/Łd 170/17) dwie jednobrzmiące skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarżący w obu skargach wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania i podnieśli zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. Ich zdaniem doszło do rażącego naruszenia prawa na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez rażące naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych ("u.s.k.o."), art. 2 u.s.k.o. i art. 19 ust. 1 u.s.k.o. poprzez wskazanie faktów niezgodnych z prawdą, rażące naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Niezależnie od powyższych zarzutów, działając z ostrożności procesowej, na wypadek gdyby sąd nie uwzględnił wskazanych wyżej zarzutów, autorzy skarg zarzucili także: a) naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji: 1. art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. poprzez błędne zastosowanie do omawianej sprawy i w związku z tym nie wypełnienie obowiązków wynikających z art. 149 § 2 k.p.a., a także z art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 1 i § 3 k.p.a.; 2. art. 61 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie przez organ I i II instancji, że skarżący nie wykazali na czym konkretnie polegają ograniczenia i w związku z tym nie mogą skorzystać z art. 28 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.; 3. rażące naruszenie § 3 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną interpretację, na skutek niewskazania w zaskarżonej decyzji zasadności odstąpienia od klarownych reguł ustalania wskaźników, określonych w przepisach rozporządzenia i konkretnych okoliczności (przesłanek), które - zdaniem skarżących - powinny być zastosowane i które uzasadniałyby przyjęcie konkretnych parametrów inwestycji, wymienionych w zaskarżonej decyzji z dnia [...]. Cytowany przepis wymaga precyzyjnego określenia konkretnych ustaleń, jakie wynikają z przeprowadzonej analizy oraz wskazania okoliczności uzasadniających każdorazowe odstąpienie od stosowania przepisów ww. rozporządzenia i oparcie się na analizie, przy ustalaniu poszczególnych parametrów inwestycji, wymienionych w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Organ I instancji powtórzył te niezgodne z prawem błędy w swojej decyzji, a organ II instancji powielił je w konsekwencji naruszając art. 149 § 2 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.; 4. rażące naruszenie § 9 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną interpretację wskutek nieuzasadnionego pominięcia czytelnych zasad ustalania warunków zabudowy w konsekwencji naruszając art. 149 § 2 a także art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 1 i § 3 k.p.a.; 5. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że planowana inwestycja spełnia przesłankę kontynuacji funkcji (budynek wielorodzinny), jak również przesłankę w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym intensywności wykorzystania terenu, podczas gdy ustalone warunki zabudowy pozostają prima facie w sprzeczności z wymienionymi elementami, wyznaczonymi przez sąsiadującą zabudowę, jak również w sprzeczności z zasadą dobrego sąsiedztwa przy ustalaniu warunków zabudowy. Organ I instancji powtórzył te niezgodne z prawem błędy, w swojej decyzji, a organ II instancji powielił je w konsekwencji naruszając art. 149 § 2 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.; 6. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 1, § 5 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 ust. 1, § 8 rozporządzenia poprzez błędne i niezgodne ze stanem faktycznym zastosowanie; 7. art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93) – w skrócie "k.c.", poprzez wprowadzenie zmian mających wpływ na korzystanie z nieruchomości w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Nie może być przecież tak, że jeden właściciel ponad miarę utrudnia innym korzystanie z ich własności, a organy administracyjne rażąco łamiąc prawo umożliwiły zamierzenie inwestycyjne, które narusza ład przestrzenny i jest sprzeczne z zasadą zachowania kontynuacji zabudowy. Inwestor korzystając z wydanej decyzji uzyskał pozwolenie na budowę, w konsekwencji rozpoczął budowę ogromnego jak na obszar analizowany budynku wielorodzinnego określonego przez inwestora jako apartamentowiec, który będzie miał 5 kondygnacji nadziemnych oraz jedną podziemną; b) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy: 1. art. 149 § 2 k.p.a. poprzez jego wybiórcze traktowanie organy nie przeanalizowały rzetelnie wpływu inwestycji na otoczenie i działkę skarżących łącznie z brakiem uwzględnienia stawianych zarzutów rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji z dnia 29 grudnia 2015 r.; 2. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego błędną interpretację i niewykonanie rzetelnej analizy wynikającej ze złożonych przez skarżących wniosków; 3. art. 149 § 2 k.p.a. poprzez nierzetelne i wybiórcze przeprowadzenie postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy przez organ I i II instancji; 4. art. 7, 77 § 1, 10 § 1, 15 i 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżących równego traktowania wobec prawa, nieobiektywną ocenę materiału dowodowego, rozpatrzenie sprawy na podstawie niekompletnego materiału dowodowego i wybiórcze jego potraktowanie, a nadto nierozpatrzenie przez organ II instancji całości sprawy i kierowanych żądań strony w odwołaniu; 5. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie żądania stron dotyczącego przeprowadzenia dowodu, a polegającego na sprawdzeniu informacji zawartej w analizie urbanistyczno-architektonicznej łącznie z poddaniem jej weryfikacji na podstawie innych materiałów zgromadzonych w sprawie jak i wizji lokalnej; 6. art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 104 i art. 138 § 1 i 2 k.p.a. przez dowolne ustalenie przez organ I instancji stanu faktycznego odnośnie analizy urbanistyczno-architektonicznej, które skutkuje przedwczesnym zakończeniem postępowania administracyjnego i uniemożliwia dokonanie właściwej analizy; 7. art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 w związku z art. 104 i art. 138 § 1 i 2 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy organ ten nie wyjaśnił dostatecznie okoliczności sprawy oraz przy rozpatrywaniu sprawy nie uwzględnił słusznego interesu stron, polegającego na uwzględnieniu zastrzeżeń; 8. art. 11 w zw. z art. 104 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie przez organ II instancji zasadności przesłanek, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy i wydawaniu decyzji; 9. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p., poprzez ich niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego i niewłaściwą ocenę dowodów oraz poprzez błędną interpretację faktów; 10. art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a. przez jego niezastosowanie, a w konsekwencji poprzez niewyjaśnienie w sposób należyty i wyczerpujący zastrzeżeń wnoszonych przez skarżących; 11. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie zarzutów skarżących w sposób należyty i wyczerpujący dający podstawę do uznania ich jako rozpatrzone; 12. art. 6, art. 7, art. 8, art. 71, art. 72 k.p.a. poprzez opisanie przez organ I instancji czynności, które nie mają odzwierciedlenia w odpowiedziach na informację publiczną złożoną przez P. J.; 13. art. 6, art. 7, art. 8, art. 61 § 1 k.p.a., poprzez nieuznanie zarzutów skarżących, w konsekwencji nie gromadząc faktów mogących rzetelnie podjąć decyzję o zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 28; 14. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niedokonanie ustaleń odnośnie sposobu i zasięgu oddziaływania danej inwestycji na nieruchomość skarżących. Organ tego obowiązku nie wypełnił rzetelnie wybiórczo traktując uzasadnienie faktyczne i prawne naruszając przede wszystkim art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.; 15. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a. poprzez brak oceny merytorycznej w zakresie prawidłowości przeprowadzonej analizy, a jednocześnie powołanie się na jej wynik; 16. art. 6, art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. w związku z przedstawieniem przez skarżących przesłanek wynikających z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i niepodjęciem przez organ I instancji rzetelnej analizy i wykonaniu czynności po powzięciu informacji o zaistniałym naruszeniu; 17. art. 6, art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. w związku z przedstawieniem przez skarżących przesłanek wynikających z art. 157 § 2 k.p.a. i niepodjęciem przez organ II instancji czynności w sposób wyczerpujący; 18. art. 6, art. 7, art. 8, art. 71, art. 72 k.p.a. poprzez niewłaściwe rozpoznanie głównych argumentów wskazanych we wnioskach i zastrzeżeniach skarżących, a w szczególności nieprzeprowadzenie czynności sprawdzających rzetelność danych, które służą do prawidłowo sporządzonej analizy urbanistycznej. W odpowiedzi na skargi Kolegium wniosło o ich oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 7 czerwca 2017 r. sąd na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. połączył sprawę o sygn. akt II SA/Łd 169/17 ze sprawą o sygn. akt II SA/Łd 170/17, celem ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia wskazując, że dalej sprawy będą prowadzone za sygn. akt II SA/Łd 169/17. Następnie skarżący P. J. i E. J. poparli skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skargi jako niezasadne podlegały oddaleniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie sąd dokonując w zakreślonych wyżej granicach kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K., wydanych w toku postępowania wznowieniowego o odmowie uchylenia decyzji o warunkach zabudowy, nie dopatrzył się istotnych naruszeń przepisów obowiązującego prawa, które skutkowałoby koniecznością ich usunięcia z obrotu prawnego. Dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej konieczne jest wyjaśnienie, że wznowienie postępowania administracyjnego jest obok postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych. Oba tryby nadzwyczajne są rozłączne, co oznacza, że nie można w ramach jednego z nich badać wystąpienia przesłanek drugiego postępowania. Przesłanki wznowienia postępowania zostały enumeratywnie określone przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. oraz art. 145a § 1 k.p.a. i art. 145b § 1 k.p.a. Warunkiem jego uruchomienia jest przede wszystkim funkcjonowanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji, której owo postępowanie miałoby dotyczyć, złożenie wniosku w tym przedmiocie przez uprawniony podmiot ze wskazaniem jednej z przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., art. 145a § 1 k.p.a., art. 145b § 1 k.p.a. oraz zachowanie terminu, o którym stanowi art. 148 k.p.a. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.), jednakże termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Spełnienie łącznie wspominanych przesłanek stanowi podstawę do wydania przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania w trybie art. 149 § 1 k.p.a., które stanowi następnie podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Jeśli jednak termin do wznowienia postępowania nie został zachowany wówczas organ powinien w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: pkt 1 - odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo pkt 2 - uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Z powyższego jasno wynika, że wznowienie postępowania administracyjnego samo w sobie nie otwiera możliwości ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, ponieważ w pierwszej kolejności nakierowane jest na zbadanie, czy w realiach konkretnej sprawy wystąpiła przesłanka wznowienia postepowania, czy też taka przesłanka nie wystąpiła. Pozytywne ustalenie przez organ wystąpienia (istnienia) przesłanki wznowienia, otwiera organowi drogę do ewentualnego uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, chyba że wystąpią okoliczności określone w art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 k.p.a. Natomiast negatywne ustalenia w tym zakresie, czyli mówiąc inaczej - stwierdzenie braku wystąpienia ustawowej przesłanki wznowienia postępowania, zamyka organowi drogę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, akceptowanym w pełni przez tutejszy sąd, podkreśla się, że sens uregulowania zawartego w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. polega na braku możliwości przejścia do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, gdy stwierdzi się, iż nie zaistniała żadna z podstaw wznowienia postępowania. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej może być podjęta po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i dowodowego, w wyniku którego jednoznacznie można stwierdzić, iż nie istniały określone w k.p.a. podstawy wznowienia postępowania. Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie to może bowiem odnosić się wyłącznie do kwestii ustalenia istnienia kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. i z tej przyczyny w jego toku organ nie można prowadzić rozważań materialnoprawnych. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). Wydanie tej decyzji jest bowiem następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy. Ustalenie to pozbawia bowiem organ możliwości przystąpienia do oceny decyzji dotychczasowej, a w szczególności oceny, czy zapadła ona z naruszeniem prawa. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej stanowi stwierdzenie prawidłowości tej decyzji, co lepiej służy realizacji zasady trwałości decyzji, niż stwierdzenie jej wydania z naruszeniem prawa (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Lublinie z dnia 20 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 940/15 – Lex nr 2117249, Warszawie z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1672/14 – Lex nr 1655246, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 768/09 – Lex nr 597846). W tej sprawie skarżący jako podstawę wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...] o ustaleniu na rzecz S. S. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z miejscami do parkowania dla samochodów osobowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu, na działce nr 563/4, położonej w K. przy ul. A, obręb [...], powołali przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Organ I instancji po prawidłowym ustaleniu zachowania przez wnioskodawców terminu z art. 148 § 2 k.p.a., w dniu 9 maja 2016 r. wznowił postępowanie i poprawnie skoncentrował się na zbadaniu, czy skarżącym przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wspomnianą wyżej decyzją i czy faktycznie podmioty te bez swojej winy zostały w nim pominięte. W tym miejscu wskazać należy, iż w myśl art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie "interesu prawnego" nie zostało dotychczas zdefiniowane w przepisach obowiązującego prawa, niemniej jednak w judykaturze sądów administracyjnych dominujące jest stanowisko, że interes prawny to osobisty, konkretny i aktualnie prawnie chroniony interes, który może być realizowany na podstawie określonego przepisu, bezpośrednio wiążący się z indywidualnie i prawnie chronioną sytuacją strony. O istnieniu tego interesu można mówić, gdy istnieje związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu na gruncie administracyjnoprawnym. Od tak pojętego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, tj. sytuację, w której dany podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie znajduje oparcia w przepisach prawa materialnego powszechnie obowiązującego (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2148/14 – Lex nr 2083429, WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1622/15 – Lex nr 2113878 i w Olsztynie z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 77/17 – Lex nr 2247339). W przypadku postępowań o ustalenie warunków zabudowy krąg stron ustalany jest w oparciu o zasadę dobrego sąsiedztwa uregulowaną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 28 k.p.a. Zatem stroną takiego postępowania oprócz wnioskodawcy, który niekoniecznie musi być właścicielem terenu przeznaczonego pod inwestycję, mogą być właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio lub pośrednio z nieruchomością, na której planowana jest realizacja inwestycji. Przymiot strony tych podmiotów za każdym razem musi być jednak oceniany przez pryzmat wymogów wymienionych w art. 28 k.p.a. Sam fakt bycia właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą sąsiedniej nieruchomości nie przesądza o tym, że podmiot taki automatycznie staje się stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy. O interesie prawnym (art. 28 k.p.a.) tych osób przesądza jednak zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (por. wyroki NSA z dnia: 29 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2665/14 – Lex nr 2083563, 29 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1358/14 – Lex nr 2034071 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Opolu z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Op 376/16 – Lex nr 2191074, Gdańsku z dnia 21 września 2016 r. sygn. akt II SA/Go 165/16 – Lex nr 2141770, Rzeszowie z dnia 28 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 111/14 – Lex nr 1479413, Krakowie z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1224/13 – Lex nr 1493081 oraz Łodzi z dnia 10 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 738/16 – Lex nr 2201988 i z dnia 21 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Łd 1403/11 – Lex nr 1130447). Dodatkowo na podkreślenie zasługuje fakt, iż trzeba widzieć wyraźną różnicę pomiędzy pojęciem obszaru analizowanego a pojęciem obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać. Obszar analizowany wyznacza się zgodnie z regułami rozporządzenia wykonawczego do u.p.z.p., celem ustalenia wymagań i parametrów dla nowej zabudowy. Wobec tego okoliczność, że dana nieruchomość znajduje się w obrębie obszaru analizowanego, nie przesądza sama przez się, że jej właściciel czy inny podmiot dysponujący prawem do niej, będzie stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, w której taki obszar został wyznaczony. Natomiast obszar oddziaływania inwestycji może mieć znaczenie przy ustalaniu kręgu stron postępowania, o ile jest regulowane przepisami prawa i podmioty legitymujące się uprawnieniami do nieruchomości znajdujących się w obszarze tego oddziaływania mogą skorzystać z ochrony przewidzianej w tych przepisach (vide: przywołane wyżej wyroki). Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, prawidłowo ocenionego przez organy obu instancji wynika, że skarżący są właścicielami działki nr ewid. 564/12, znajdującej się w granicach terenu analizowanego, na podstawie którego organ badał przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i ustalał parametry nowej zabudowy, jednak nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji, jest bowiem oddalona od terenu inwestycji o działkę wydzieloną przez inwestora z terenu inwestycji nr ewid. 563/6. Jak zostało to już wcześniej podniesione sam fakt usytuowania nieruchomości w graniach terenu analizowanego nie przesądza automatycznie o posiadaniu przez konkretny podmiot przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Konieczne jest bowiem przeanalizowanie przez organ rodzaju inwestycji i zasięgu jej ewentualnego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. W tej sprawie na działce nr 563/4 inwestor planuje zabudowę mieszkaniową o funkcji wielorodzinnej. Zabudowa mieszkaniowa, co nie budzi wątpliwości, jest zbieżna z zabudową występującą na działce skarżących, choć w tym wypadku o funkcji jednorodzinnej. Teren inwestycji oraz działka skarżących mają zapewnioną odrębną obsługę komunikacyjną, posiadają dostęp do innych dróg publicznych, które się ze sobą nie łączą. Nadto zgodzić się trzeba z organem, że planowana inwestycja nie utrudni skarżącym korzystania z nieruchomości stanowiącej ich własność i nie będzie na nią negatywnie wpływała poprzez emisję hałasu, ciepła, wibracje czy też pole elektromagnetycznego, które mogłyby przenikać na teren nieruchomości skarżących, nie spowoduje także, o czym była wyżej mowa, wzmożonego ruchu pojazdów w obrębie nieruchomości skarżących. Wprawdzie skarżący pojęcie negatywnego oddziaływania inwestycji na ich nieruchomość wiążą z nadmierną - w ich ocenie - wysokością budynku wielorodzinnego, który miałby zostać zrealizowany przez inwestora, niemniej jednak nie precyzują na czym konkretnie miałoby polegać owo negatywne oddziaływanie, którego skutkiem będzie ograniczenie (pozbawienie) możliwości dotychczasowego zagospodarowania i użytkowania nieruchomości, nadto nie wiążą tego oddziaływania z konkretną normą prawną, z której wynikałaby przewidziana dlań ochrona. Przyznają przy tym, że w granicach terenu analizowanego znajduje się jeden budynek wielorodzinny o gabarytach podobnych do projektowanego, jednakże błędnie przyjmują, iż jest to niewystraczające do ustalenia warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji. Skoro więc organy obu instancji trafnie oceniły, że nieruchomość skarżących nie znajduje się w zasięgu oddziaływania inwestycji, ponieważ ten zamyka się w granicach działki inwestycyjnej nr 563/4, to w toku postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla tejże inwestycji, nie przysługiwał im przymiot stron postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. W konsekwencji nie można stwierdzić, że skarżący bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu. Zaznaczyć również trzeba, że kwestia ochrony praw osób trzecich została dostatecznie zagwarantowana w decyzji o warunkach zabudowy w pkt II.5. Wobec powyższego poprawne jest ustalenie przez organy orzekające w sprawie, iż w realiach tej konkretnej sprawy nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, o której stanowi art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co obligowało organ I instancji do wydania decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. o odmowie uchylenia własnej decyzji o warunkach zabudowy z dnia 29 grudnia 2015 r., a organ odwoławczy do utrzymania tej decyzji w mocy. W związku z powyższym zaskarżona decyzja, podobnie jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji – wbrew przekonaniu skarżących – nie naruszają przepisów obowiązującego prawa. Sąd nie dopatrzył się również jakichkolwiek podstaw uchylenia wspomnianych wyżej rozstrzygnięć w oparciu o liczne zarzuty podniesione w skardze. Podkreślić trzeba, że zarzuty skarżących dotyczące rażącego naruszenie prawa przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] nie podlegały badaniu w niniejszym postępowaniu, albowiem zarzut rażącego naruszenia prawa może być formułowany w postępowaniu nieważnościowym prowadzonym w trybie art. 156 § 1 i następne k.p.a., które - o czym była wyżej mowa - jest postępowaniem nadzwyczajnym odrębnym od postępowania wznowieniowego. W rezultacie w toku postępowania prowadzonego w trybie art. 145 k.p.a. nie bada się wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Za nieuzasadnione sąd uznał zatem zarzuty skargi odnoszące się do rażącego naruszenia: art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., § 3 ust. 1 i § 9 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., art. 149 § 2 k.p.a., art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z przedstawieniem przez skarżących przesłanek wynikających z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 157 § 2 k.p.a. Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że podnoszona w skardze kwestia podziału nieruchomości przez inwestora i dopuszczalności podziału w świetle obowiązujących przepisów prawa nie podlegała kontroli organów administracyjnych ani tym bardziej sądu na etapie badania legalności decyzji wydanych w toku postępowania wznowieniowego dotyczącego ustalenia warunków zabudowy. Poza zakresem rozważań sądu pozostawała wreszcie sprawa, w której inwestor cofnął wniosek o warunki zabudowy. To inwestor decyduje czy, kiedy i z jakich powodów złożyć lub cofnąć wniosek o ustalenie warunków zabudowy, postępowanie w tym przedmiocie ma charakter skargowy. Wadliwe są także wszelkie pozostałe zarzuty skargi dotyczące prawidłowości postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją o warunkach zabudowy oraz samej decyzji. Analiza treści skargi i wywiedzionych w niej zarzutów, uzasadnia konkluzję, że skarżący błędnie uważają, iż samo wznowienie postępowania otwierało organowi drogę do ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy, a więc nakładało nań obowiązek zbierania w tym zakresie stosownych dowodów, ponownego ustalenia granic obszaru analizowanego i badania, czy została spełniona zasada dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., oceny poprawności ustalonych parametrów nowej zabudowy itd. Stanowisko to jest jednak zupełnie błędne i nie mające oparcia w przepisach prawa, ponieważ ocena w tym zakresie byłaby możliwa, tylko wówczas, gdyby w toku właściwego postępowania wznowieniowego organ ustalił, że skarżącym przysługiwał przymiot strony w tym postępowaniu, a bez własnej winy zostali oni pominięci w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Ustalenia w tym zakresie są natomiast negatywne, a ich poprawność nie budzi zastrzeżeń ze strony sądu. Błędne są wobec tego zarzuty dotyczące naruszenia: art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 149 § 2 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a.; art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 1, § 5 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 ust. 1, § 8 rozporządzenia; art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p.; art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a.; art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 104 i art. 138 § 1 i 2 k.p.a.; art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a. Dodatkowo sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek uchybień przepisom art. 149 § 2 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 28, art. 140 k.c., art. 7, art. 77 § 1, art. 10 § 1, art. 15, art. 107 § 1 i 3, art. 8, art. 104, art. 138 § 1 i 2 k.p.a., art. 11, art. 6, art. 9, art. 71, art. 72, art. 61 § 1 k.p.a. Nietrafny jest wreszcie zarzut dotyczący naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 28 k.p.a., art. 149 § 2 k.p.a., art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Argumenty dotyczące dyskomfortu estetycznego, przesłonięcia widoku, nasłonecznienia terenu działki (za wyjątkiem kwestii nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, które są badane na etapie pozwolenia na budowę), czy spadku wartości nieruchomości, mające charakter subiektywny, nie stanowią warunku sine qua non do przyznania przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym, z całą zaś pewnością nie są to przesłanki wynikające z przepisów obowiązującego prawa, które stanowiłyby przeszkodę do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Z tych wszystkich względów sąd oddalił skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. a.tp.