II SA/Łd 228/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka, Asesor WSA Beata Czyżewska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 12 grudnia 2022 r. znak: SKO.4150.521.531.2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. MR Zaskarżoną decyzją z 12 grudnia 2022 r. znak: SKO.4150.521.531.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi po rozpatrzeniu odwołania T.B. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", art. 59 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U z 2022 r. poz. 503 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.p.z.p." oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018r. poz. 570) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Łęczycy z 14 października 2022 r. nr 17/22, znak: GP.6730.21.2020 wydaną na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, ust. 4, art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 104 k.p.a. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną przewidzianej do realizacji: na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] i części działki nr ewid.: [...] położonej przy ul. [...] w Ł. Z akt sprawy wynika, że K. K. wystąpiła 22 października 2020 r. z wnioskiem w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla zadania inwestycyjnego polegającego na rozbudowie i przebudowie budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną projektowanego na nieruchomościach oznaczonych jako: działka nr ewid. [...] położona przy ul. [...] i działka nr ewid. [...] położona przy ul. [...]. Zgodnie z wnioskiem inwestora i załączoną w toku postępowania koncepcją architektoniczno-budowlaną inwestor planuje rozbudowę istniejącej części handlowo-usługowej budynku, położonej w głębi działki (w jej południowej części), za budynkiem frontowym, w którym w części parterowej znajdują się pomieszczenia usługowe, zaś na piętrze pomieszczenia mieszkalne. Część obiektu objęta zamierzeniem inwestycyjnym (część parterowa) jest niższa aniżeli dwukondygnacyjna część frontowa budynku, ma dach płaski, prowadzona jest w niej obecnie działalność handlowa (sklepy "[...]" i "[...]"). Zgodnie z koncepcją architektoniczno-budowlaną planowana rozbudowa ma nastąpić z zachowaniem gabarytów wysokościowych – analogicznie do części istniejącej. Wysokość kalenicy ma wynosić ok. 5,5 m, a wysokość elewacji ok. 4,1 m. Natomiast według pierwotnego wniosku inwestora wysokość planowanej rozbudowy ma wynosić ok. 6 m (I kondygnacja). Aktualnie powierzchnia zabudowy wynosi ok. 410 m2, powierzchnia sprzedaży ok. 380 m2, natomiast po rozbudowie powierzchnia zabudowy będzie wynosić ok. 1160 m2, a powierzchnia sprzedaży wzrośnie do ok. 900 m2. Decyzją nr 23/20, znak: GP.6730.21.2020 z 21 grudnia 2020 r. Burmistrz Miasta Łęczyca ustalił warunki zabudowy dla przedsięwzięcia. W wyniku złożonego odwołania decyzją z 2 lutego 2021 r., znak SKO.4150.9.2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu decyzją nr 16/21 znak: GP.6730.21.2020 z 11 maja 2021 r. Burmistrz Miasta Łęczyca ponownie ustalił warunki zabudowy dla inwestycji. Decyzją znak: SKO.4150.174.2021 z 23 czerwca 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wyrokiem z 17 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 729/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta Łęczyca ustalającą warunki zabudowy. Prowadząc ponownie postępowanie organ I instancji 3 sierpnia 2022 r. wezwał do uzupełnienia materiału dowodowego o określenie w formie graficznej obszaru podlegającego przekształceniu, obszaru odziaływania, sposobu unieszkodliwienia odpadów oraz wyjaśnienie dokładne zakresu przebudowy i rozbudowy. Zgodnie z wytycznymi Sądu organ przeprowadził ponownie analizę urbanistyczną terenu. Wobec dokonanych ustaleń organ decyzją nr 17/22 z 14 października 2022 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku usługowo-mieszkalnego wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji w Ł., na działce nr [...] przy ul. [...] oraz części działki nr [...] przy ul. [...]. Od decyzji odwołanie wniosła T.B. wskazując, że organ I instancji prowadził postępowanie w oparciu o niewłaściwe przepisy, nie wykonał zaleceń z wyroku Sądu oraz nie określił w decyzji powierzchni zabudowy usługowej po rozbudowie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi po rozpoznaniu powyższego odwołania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ na wstępie wyjaśnił, że granicę obszaru analizowanego wyznaczono w odległości określonej przez 3-krotną szerokość frontu działki (51,5 m x 3 = 154,5 m) wokół działek objętych wnioskiem. W związku z faktem, że granica ta przecina działki zabudowane, które z uwagi na pełnioną funkcję mogą zostać uznane na późniejszym etapie analizy jako właściwe w celu stwierdzenia dobrego sąsiedztwa, konieczne jest rozszerzenie granic obszaru objętego analizą o pełen zasięg tych działek, co pozwoli na precyzyjne i faktyczne odzwierciedlenie sposobu zagospodarowania przedmiotowych nieruchomości. Wyznaczone granice obszaru objętego analizą obejmują zatem obszar w odległości od ok. 156 m do ok. 235 m od granic działek objętych wnioskiem. Na obszarze występuje zabudowa mieszkalno-usługowa, usługowa (w tym m.in. handlowa). W tabeli szczegółowo opisano i funkcje i parametry istniejących obiektów. Teren inwestycji przylega do drogi publicznej – [...], ul. [...]. Istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1326 ze zm.), warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. został spełniony. Decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Projekt decyzji uzgodniono z właściwym zarządcą drogi. Kolegium zgodziło się, że planowana inwestycja spełnia łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zabudowa istniejąca na sąsiednich działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej niewątpliwie kontynuuje funkcję istniejącą w obszarze analizowanym i pozwala na ustalenie wymagań dla nowej, planowanej zabudowy. Inwestycja spełnia również pozostałe z przesłanek określonych przez ustawodawcę w treści art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Analiza urbanistyczna została sporządzona prawidłowo, zaś jej wyniki pozwoliły na przyjęcie określonych w decyzji parametrów projektowanej zabudowy w odniesieniu do zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich w zakresie gabarytów, formy architektonicznej, usytuowania linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu W obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa i usługowa zatem nie można wyprowadzić wniosku o sprzeczności tej zabudowy z zabudową planowaną, zatem spełniona jest przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., czyli zasada dobrego sąsiedztwa. Powołana zasada ma na celu zachowanie w procesie inwestycyjnym kontynuacji funkcji, formy architektonicznej, gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu. Zachowanie tych elementów oznacza, że powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Stwierdzona w obszarze analizowanym zabudowa pozwala na określenie parametrów planowanej zabudowy. Organ w oparciu o analizę ustalił następujące parametry: Zabudowa usługowa: linia zabudowy: nieprzekraczalna – zgodnie z załącznikiem graficznym, powierzchnia zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji: nie większa niż 45%, powierzchnia terenu biologicznie czynnego w stosunku do powierzchni terenu inwestycji: nie mniejsza niż 15%, szerokość elewacji frontowej: bez zmian, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki: bez zmian, geometria dachu: układ i kąt nachylenia połaci dachowych: istniejąca część budynku — bez zmian, część stanowiąca rozbudowę – dach płaski (<12°), wysokość głównej kalenicy: bez zmian, kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki: bez zmian. Budynek będący przedmiotem rozbudowy i przebudowy usytuowany jest w północnej części działki nr ewid. [...]. Bryła budynku składa się z dwukondygnacyjnej części wyższej, usytuowanej na froncie działki oraz zlokalizowanej za nią części parterowej. W parterze przedmiotowego budynku prowadzona jest działalność handlowa ("[...]" i "[...]"). Część pomieszczeń na piętrze pełni funkcję mieszkaniową. Zgodnie z wnioskiem i koncepcją architektoniczną rozbudowy załączoną przez wnioskodawcę planowana jest rozbudowa części parterowej w kierunku południowym. Rozbudowa i przebudowa ma na celu powiększenie istniejących lokali handlowo- usługowych. Zgodnie z wnioskiem inwestora i załączoną w toku postępowania koncepcją architektoniczno-budowlaną inwestor planuje rozbudowę istniejącej części budynku handlowo-usługowej, położonej w głębi działki, za budynkiem frontowym, w którym w części parterowej znajdują się pomieszczenia usługowe. Zgodnie z koncepcją architektoniczno-budowlaną planowana rozbudowa ma nastąpić z zachowaniem gabarytów wysokościowych - analogicznie do części istniejącej. Zdaniem organu skoro zatem rozbudowa nie dotyczy części mieszkalnej to niecelowe byłoby odnoszenie się do tej kwestii w decyzji. Ustalenie parametru wskaźnika zabudowy na poziomie do 45% jest zgodne z wynikami analizy (średnia z obszaru to 40%) Przyjęte rozwiązanie w stanie faktycznym kontrolowanej sprawy jest dopuszczalne w oparciu o sporządzoną analizę urbanistyczną i mieści się w granicach obowiązującego prawa nie burząc istniejącego ładu przestrzennego. Uwzględniając niejednolitą strukturę zagospodarowania stanowiącą podstawę wyznaczenia przedmiotowego parametru obejmująca zarówno nieruchomości zainwestowane w niewielkim stopniu jak i działki zabudowane dopuszcza się zastosowanie odstępstwa określenie wartości innej niż średnia wynikająca z analizy tzn. stanowiącej przedział, którego górną granicę stanowi wartość zbliżona do określonej we wniosku – nie większa niż 45 %. W przypadku powierzchni biologicznie czynnej wymagany parametr określa się na poziomie nie mniej niż 15% w stosunku do powierzchni obszaru związanego faktycznie z realizacją inwestycji jako wartość umożliwiającą retencję wód opadowych i roztopowych. W kwestii szerokość elewacji frontowych zawiera się ona w zakresie od 5 m do 70 m – średnia dla obszaru objętego analizą 25 m. Zgodnie z wnioskiem wartość rozpatrywanego parametru w przypadku planowanej inwestycji wynosić będzie dla istniejącej części budynku podlegającej przebudowie: bez zmian, zaś dla planowanej rozbudowy: ok. 23 m. Przywołana wartość (ok. 23 m) odnosi się do elewacji części stanowiącej rozbudowę, która zlokalizowana będzie w południowej części istniejącego budynku stanowiąc niejako jego przedłużenie, natomiast front działki zlokalizowany od strony północnej nie ulegnie zmianie. Uwzględniając przedmiot inwestycji niewywołujący konieczności zmiany parametru szerokości elewacji frontowej, wskazana wartość spełnia warunek kontynuacji w zakresie gabarytów i formy architektonicznej. Wysokość górnych krawędzi zabudowy zlokalizowanej w granicach obszaru objętego analizą zawiera się w zakresie od 3 m do 17 m – średnia dla obszaru objętego analizą 8,6 m. Jak wynika z wniosku w przypadku planowanej inwestycji dla istniejącej części budynku podlegającej przebudowie: bez zmian, dla planowanej rozbudowy: ok. 4,1 m. Mając na uwadze fakt, że sytuacja wygląda tożsamo jak w kwestii szerokości elewacji, tj. przywołana wartość (ok. 4,1 m) odnosi się do elewacji części stanowiącej rozbudowę, która zlokalizowana będzie w południowej części istniejącego budynku, natomiast elewacja frontowa zlokalizowana jest od strony północnej – właściwa wartość parametru nie ulegnie zmianie. Zatem wskazana wartość również spełnia warunek kontynuacji w zakresie gabarytów i formy architektonicznej. Geometria dachów właściwa dla zabudowy zlokalizowanej w granicach obszaru analizowanego obejmuje dachy płaskie (<12°), dachy wielospadowe od 12° do 80°, dwuspadowe od 12° do 45°, jednospadowe od 12° do 30° a wysokość głównych kalenic w przedziale od 3m do 17 m. Jak wynika z wniosku inwestora układ i kąt nachylenia połaci dachowych dla istniejącej części budynku podlegającej przebudowie pozostają bez zmian, zaś dla planowanej rozbudowy – dach płaski a wysokość głównej kalenicy dla istniejącej części budynku podlegającej przebudowie – bez zmian, dla planowanej rozbudowy – ok. 5,5 m. Analiza projektowanego zagospodarowania wskazuje, przywołana wartość odnosząca się do wysokości i kierunku głównej kalenicy odnosi się do wartości właściwej dla części stanowiącej rozbudowę, niebędącej główną częścią budynku, a jedynie rozbudową, zatem wysokość głównej kalenicy całego budynku nie ulegnie zmianie. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podkreślił, że strona nie zadała sobie trudu zapoznania się z dokumentami w ponownie prowadzonym postępowaniu tylko przepisała treść uzasadnienia wyroku. Odwołanie koncentruje się na wadach analizy, którą ocenił już Sąd, a nie odnosi się w żadnym miejscu do analizy którą sporządzono w tym postępowaniu. Strona zarzuca, że decyzja zawiera te same błędy, co poprzednie rozstrzygnięcie, nie mając wiedzy w temacie jakie kroki poczynił organ w ponownie prowadzonym postępowaniu i co stanowiło podstawę podjętej decyzji. Niedoręczenie skarżącej przez organ I instancji decyzji wraz z załącznikiem graficznym stanowiącym mapę z wynikami analizy, o której mowa w § 9 ust. 2 rozporządzenia jest naruszeniem art. 109 § 1 k.p.a., co nie jest jednak istotnym naruszeniem prawa, a więc taką wadą, która uzasadniałaby konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji. Aby taki zarzut mógł doprowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji konieczne jest ustalenie, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, to zaskarżona decyzja mogłaby być odmienna. Odnosząc się do kwestii stosowanych przepisów, organ przywołał treść art. 9 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2021r. poz.1986), powoływanej dalej jako: ustawa zmieniająca" i wskazał, że wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy złożony został 22 października 2020 r., więc bezspornym jest, że w znajdą zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Konkludując Kolegium stwierdziło, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, a jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i jest zgodne z przepisami odrębnymi, to nie można odmówić wnioskodawcy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Przedmiotu oceny nie stanowią natomiast zagadnienia związane z wpływem planowanej inwestycji na korzystanie z nieruchomości sąsiadujących, ani też kwestia czy planowane powiększenie powierzchni zabudowy, będzie w przyszłości stanowiło punkt wyjścia do realizacji przez innych inwestorów coraz to większych obiektów handlowo[?]usługowych. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T.B., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, zaskarżyła w całości decyzję organu II instancji zarzucając naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji pomimo istotnych wad polegających na zastosowaniu złej podstawy prawnej przy rozstrzygnięciu, braku odniesienia się organu w uzasadnieniu decyzji do analizy urbanistycznej, pominięciu tego, że treść analizy urbanistycznej stanowi integralny element decyzji ustalającej warunki zabudowy, które to uchybienia powinny skutkować wydaniem rozstrzygnięcia kasatoryjnego; 2. art. 8, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie odnoszącym się do spełnienia przez organ I instancji wszystkich przesłanek warunkujących wydanie decyzji oraz w zakresie odnoszącym się do zarzutu dot. braku zastosowania przez organ I instancji właściwego stanu prawnego; 3. art. 4 ustawy zmieniającej polegające na zastosowaniu art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym od 3 stycznia 2022 r. w sytuacji, gdy zgodnie z treścią naruszonego przepisu do spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem w życie ustawy (z 17 września 2021 r.), stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym, a w konsekwencji niezastosowanie § 2 i § 3; 4. art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. a u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588), powoływanego dalej jako: "rozporządzenie MI" polegającą na braku oceny analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu wokół działki, na której planowana jest inwestycja w treści decyzji o ustaleniu warunków zabudowy; Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wyjaśniła, że zaskarżona decyzja została wydana z pomięciem przepisów k.p.a., bez uwzględnienia istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a przede wszystkim pobieżną analizą sprawy i zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji. Następnie wskazała, że do decyzji nie załączono treści analizy urbanistycznej, a jedynie jej "wyniki", których treść nie pozwala na ustalenie na jakich przesłankach oparto wnioskowanie ujęte ostatecznie w wynikach analizy. Ponadto z poła widzenia organu umknęła również konieczność dokonania przez organ I instancji właściwego uzasadnienia prawnego i faktycznego wydawanej decyzji, a tym samym m.in. elementów takich jak motywy działania organu oraz ustalenia analizy pozwalające na dokonanie oceny, że inwestycja odpowiada warunkom określonych w u.p.z.p. Analizą urbanistyczną należy objąć wszelkie elementy wymienione w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., a wydanie decyzji o warunkach zabudowy musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia MI. Sporządzana analiza urbanistyczna ma wskazywać parametry zabudowy, a ich określenie ma wynikać z opisanego w części tekstowej analizy rozumowania, opartego na stwierdzonym stanie faktycznym (istniejącym zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, układzie urbanistycznym), jak również na wyliczeniach matematycznych. Wyniki analizy również obarczone są błędami, które powinny skutkować wydaniem decyzji kasatoryjnej. Skoro ustawodawca ustalił, że wyniki analizy stanowią załącznik do decyzji, to treść tego dokumentu powinna odzwierciedlać jasno i czytelnie szczegółowe wyniki przeprowadzonej analizy (z podaniem numerów działek i budynków na tych działkach, które były brane pod uwagę przy ustalaniu wskaźników i parametrów), które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zawarte w analizie informacje powinny też potwierdzać, że organy działały nie dowolnie, lecz w granicach prawa, a ponadto winny stanowić ważki element wyjaśniający i uzasadniający podstawowe motywy rozstrzygnięcia, nie tylko dla stron postępowania, ale również dla kontroli instancyjnej i sądowej. Ponadto, o ile w toku postępowania organ administracji publicznej korzysta z analizy urbanistyczno-architektonicznej sporządzonej przez osobę uznaną za posiadającą wiedzę specjalną w określonej dziedzinie, powinien taki dokument ocenić, jaki każdy dowód, na zasadach wynikających z art. 80 k.p.a., czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Następnie skarżąca stwierdziła, że próżno jest szukać w treści decyzji organu I instancji odnoszącej się do zabudowy, jej funkcji i rodzaju występującej na terenie nieruchomości sąsiednich znajdujących się w granicach terenu analizowanego, określającej wskaźniki, parametry i cechy zastanej zabudowy w oparciu o konkretne dane, niejednokrotnie oparte na wyliczeniach matematycznych, występujących w formie tabeli. Trudno jest nawet odczytać w jaki sposób wyznaczenie obszaru analizowanego pozwoliło na stwierdzenie prze organ, że zasięgiem obszaru objętego analizą objęto zwarty obszar o regularnym kształcie w odległości od 154,5 m (tj. trzykrotnej szerokości działek frontowych nr [...] i [...]) a od granic terenu objętego wnioskiem stwierdzono możliwość przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, skoro załączniki graficzne obrazują wyłącznie granice terenu objętego analizą oraz linie zabudowy od frontu działki. Zasadą jest, że obszar analizowany należy wyznaczyć dookoła działki, czyli we wszystkich kierunkach (koncentrycznie) w równej odległości, a zatem granice tego obszaru powinny przyjąć kształt okręgu o promieniu nie mniejszym niż trzykrotna szerokość frontu działki i nie mniejszym niż 50 m. W ocenie skarżącej wydana w sprawie decyzja została wydana w sposób uznaniowy, z pominięciem przepisów prawa materialnego oraz z naruszeniem przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca stwierdziła również, że SKO w Łodzi błędnie pominęło fakt, że organ I instancji wadliwie zastosował przepisy u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym od 3 stycznia 2022 r. Organ I instancji w komparycji decyzji przywołując podstawę materialnoprawną tj. przepisy u.p.z.p. podał następujący dziennik ustaw: Dz.U. z 2022 r. poz. 503, w którym opublikowano tekst jednolity uwzględniający zmiany dokonane w tej ustawie, ustawą zmieniającą. Ponadto, organ I instancji przywołał § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez wskazania konkretnego punktu ww. rozporządzenia. § 2 również został zmieniony rozporządzeniem z 17 grudnia 2021 r. które weszło w życie 3 stycznia 2022 r. Organ II instancji dokonując oceny legalności decyzji pod tym kątem zaakceptował podstawy prawne zastosowane w decyzji i wskazał, że w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy art. 61 ust. 1 do 5 u.p.z.p. (czego skarżąca nie neguje) i jak wynika z analizy materiału dowodowego organ procedował prawidłowo nie wyjaśniając, w jaki sposób doszedł do takich wniosków. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych i przyczyny wzruszenia aktów organów administracji publicznej Sąd stwierdził, że zaskarżone decyzje odpowiadają prawu, co uzasadnia oddalenie skargi w całości. Oceniając legalność zaskarżonych decyzji Sąd uznaje, że organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przedmiotem skargi w kontrolowanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Łęczycy ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną przewidzianej do realizacji: na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] i części działki nr ewid.: [...] położonej przy ul. [...] w Ł. Wobec tak zakreślonego przedmiotu stwierdzić należy, że przedmiotem analizy jest prawidłowość dokonanej przez organy obu instancji oceny możliwości ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W kontrolowanej sprawie organ I instancji wskazał, że analiza warunków oraz stanu faktycznego oparta na zgromadzonym materiale dowodowym wykazała możliwość określenia warunków zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia wobec spełnienia warunki określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji wskazując, że planowana inwestycja spełnia łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Wyjaśniło, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa i usługowa zatem nie można wyprowadzić wniosku o sprzeczności tej zabudowy z zabudową planowaną. Teren inwestycji przylega do drogi publicznej – [...], ul. [...]. Istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, projekt decyzji uzgodniono z właściwym zarządcą drogi. Z kolei skarżąca zwróciła uwagę na zastosowanie złej podstawy prawnej przy rozstrzygnięciu, brak odniesienia do analizy urbanistycznej, pominięcie, że treść analizy urbanistycznej stanowi integralny element decyzji ustalającej warunki zabudowy, zastosowanie art. 61 ust. 5a u.p.z.p. mimo jego nieobowiązywania w dacie wszczęcia postępowania oraz brak oceny analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu wokół działki, na której planowana jest inwestycja w treści decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W pierwszej kolejności rozważań należy wskazać, że istotne znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy ma okoliczność, że była ona wcześniej przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie o sygn. II SA/Łd 729/21 w której uchylono decyzje organów obu instancji. Sąd stwierdził w wydanym wyroku m. in., że część tekstowa i graficzna analizy uniemożliwia uniemożliwiają jednoznaczne i kategoryczne ustalenie, jaka konkretnie zabudowa występuje na poszczególnych nieruchomościach (działkach sąsiednich) znajdujących się w granicach terenu analizowanego, nie ma możliwości zweryfikowania podstawowych parametrów zabudowy występującej w granicach terenu analizowanego, tylko w przypadku wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, o którym mowa w § 5 rozporządzenia MI, w formie tabelarycznej zobrazowane zostały dane wyjściowe do ustalenia wielkości parametru obejmujące powierzchnię 24 działek oraz ustalenie średniego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki parametru na poziomie od 37,5% do 50,0%, zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia MI wymagało ze strony organów orzekających dogłębnej analizy i uzasadnienia swojego stanowiska w tym zakresie w aspekcie występującej w obszarze analizowanym zabudowy. Powyższe skutkuje koniecznością zastosowania art. 153 oraz art. 170 p.p.s.a. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszym orzeczeniu. Użyty w tym przepisie zwrot "w sprawie" wskazuje na tożsamość przedmiotu oceny prawnej określonego orzeczenia sądowego oraz przedmiotu skargi sądowej, która dotyczy szeroko rozumianej sprawy administracyjnej pozostającej w zakresie właściwości organów administracji publicznej. Innymi słowy, kiedy mowa o "sprawie", chodzi w danym wypadku o konkretną sytuację faktyczną, w której wzajemne uprawnienia i obowiązki indywidualne określonego podmiotu (lub podmiotów) oraz administracji publicznej podlegają prawnej kwalifikacji na podstawie obowiązujących przepisów materialnego prawa administracyjnego (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, 2011, Komentarz do art. 153, Pkt 3, a także T. Woś (w:) H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IV, Warszawa 2016, Komentarz do art. 153, Pkt 5). Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. W orzecznictwie podkreśla się, że działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97 i z 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako: "CBOSA"). Rolą obecnie kontrolującego zaskarżoną decyzję Sądu staje się zatem weryfikacja, czy organy w pełni zastosowały się do zaleceń i wskazań zawartych w ww. orzeczeniu WSA w Łodzi. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.), powołanej dalej jako: "u.p.z.p." oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U z 2003 r., nr 164, poz. 1588), powoływanego dalej jako: "rozporządzenie MI" w brzmieniu obowiązującym do dnia 2 stycznia 2022 r. z uwagi na fakt, że wniosek strony skarżącej o wydanie warunków zabudowy złożony został 22 października 2020 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1986), nowelizującą przepisy u.p.z.p. od 3 stycznia 2022 r. do spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym. Również § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazuje, że do spraw ustalenia warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. W tym miejscu godzi się wyjaśnić, że w pierwotnej treści decyzji Burmistrz Miasta Łęczyca jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał "art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503), § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000)". Jednakże postanowieniem z 7 listopada 2022 r. na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. organ sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w decyzji Burmistrza z 14 października 2022 r. (nr 17/22) o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną przewidzianą do realizacji na działce nr ewid.: [...] położonej przy ul. [...] i części działki nr ewid.: [...] położonej przy ul. [...] w Ł., w następujący sposób, że: na stronie 1 w wierszu 7 po art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dodać art. 4 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowalne oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U z 2021 r., poz. 1986); na stronie 1 wiersze 16-17 o treści: "po przeprowadzeniu analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5 a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r, poz. 503 ze zm.) otrzymują brzmienie: "po przeprowadzeniu analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588)". Zastosowanie przez organ w sprawie przepisów sprzed nowelizacji przy wyłącznie omyłkowym braku przywołania przepisu przejściowego, który pozwalał na zastosowanie dotychczas obowiązujących przepisów nie budzi wątpliwości Sądu co do tego, że organ stosował przepisy obowiązujące do 2 stycznia 2022 r. Również Kolegium zastosowało przepisy sprzed nowelizacji wskazując w uzasadnieniu, że "zastosowanie znajdą przepisy sprzed nowelizacji". Chybione są zatem zarzuty skarżącej odnoszące się do zastosowania złej podstawy prawnej przy rozstrzygnięciu, w tym art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym od 3 stycznia 2022 r., bowiem sytuacja taka nie miała miejsca, na co jednoznacznie wskazuje ww. postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej, którego prawidłowość została potwierdzona przez WSA w Łodzi w wyroku z 6 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 229/23 oraz NSA w wyroku z 9 października 2024 r., sygn. akt II OSK 2402/23. Przepisy intertemporalne jednoznacznie wskazują, że nowelizacja w rozpoznawanej sprawie nie mogła zostać zastosowana. W dacie wejścia w życie znowelizowanych przepisów, tj. 3 stycznia 2022 r. toczyło się już postępowanie w rozpoznawanej sprawie, zatem była ona zgodnie z przytoczonymi przepisami "wszczęta i niezakończona decyzją ostateczną" przed tą datą. Podsumowując godzi się jednoznacznie stwierdzić, że w sprawach o wydanie warunków zabudowy wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed wejściem w życie przywoływanej nowelizacji, czyli takich jak w rozpoznawanej sprawie, należy stosować przepisy u.p.z.p. i rozporządzenia MI w dacie sprzed 3 stycznia 2022 r., czego dochowały organy obu instancji. Wyjaśnić następnie należy, że zgodnie z art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. warunki zabudowy ustala się na wniosek inwestora. Wniosek ten, stosownie do art. 52 ust. 2 u.p.z.p., powinien zawierać m.in. określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenie i gabaryty projektowanych obiektów budowlanych oraz określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać. Jest to o tyle istotne, że treść wniosku i wynikający z niej zamiar realizacji przedsięwzięcia o zindywidualizowanych w stopniu ogólnym parametrach stanowi jednocześnie punkt wyjścia i odniesienia dla ustaleń faktycznych przeprowadzonych w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy, jak i dla podjętego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 12 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2735/14, CBOSA). Z kolei rozpoznanie sprawy ponad żądanie lub niezgodnie z żądaniem traktuje się jako działanie bez podstawy prawnej, gdyż w decyzji nie mogą zostać ustalone warunki, które nie są zgodne z wnioskiem. Złożony wniosek wyznacza przedmiot postępowania, determinując jego kierunek, a zatem jest wiążący dla organów orzekających w sprawie. Przy czym w toku postępowania wniosek ten może zostać przez inwestora zmodyfikowany, stąd obowiązkiem organu jest dokładne określenie intencji strony. Natomiast, gdy powstaną wątpliwości co do treści żądania, organ powinien zwrócić się do wnioskodawcy, aby ten ją sprecyzował. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej (art. 60 ust. 4 u.p.z.p.). Natomiast stosownie do treści art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie tj.: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem art. 5, jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Decyzja o warunkach zabudowy jest instrumentem prawnym służącym określeniu sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Określa podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu unormowanym w przepisach Prawa budowlanego oraz przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych. Decyzja o warunkach zabudowy terenu zastępuje na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy przedmiotowa inwestycja jest dopuszczalna na danym terenie w świetle przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia MI, a więc nie jest to decyzja uznaniowa. Decyzja o warunkach zabudowy jedynie określa, czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa (por. wyrok NSA z 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 229/11, CBOSA). Decyzję o warunkach zabudowy wydaje się na skutek wniosku zawierającego konkretne wskazania dla projektowanej inwestycji i organ związany jest treścią sformułowanego wniosku, co oznacza, że jeżeli wnioskowana funkcja, cechy i parametry planowanej zabudowy nie są możliwe do zaakceptowania na danym terenie to organ odmawia ustalenia warunków zabudowy dla takiej inwestycji. Wynika z tego też dalsza konsekwencja, że organ dokonuje oceny możliwości ustalenia warunków zabudowy dla konkretnie sformułowanego wniosku i brak ograniczeń w tym ile takich wniosków złożono dla konkretnych inwestycji, z których każda może się różnić, zatem organy nie dokonują porównywania, gdy dla danego terenu wydana zastała już uprzednio decyzja o warunkach zabudowy. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje się bowiem dla konkretnie sformułowanego wniosku, gdy spełnione zostaną wymogi o jakich mowa w art. 61 u.p.z.p. Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom, a obowiązek odmowy ma tylko wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki przewidzianej w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest zatem możliwe, a nawet wymagane, w sytuacji łącznego spełnienia określonych w u.p.z.p. warunków. Z kolei brak spełnienia chociażby jednego z warunków, o których stanowi art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest podstawą do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Jeżeli wszystkie ww. przesłanki są spełnione to organ nie może odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy. Instrumentem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest analiza funkcji oraz cech i parametrów zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana analizą architektoniczno-urbanistyczną, której sporządzenie nakazuje § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia MI. Jej sporządzenie ma fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść analizy jest podstawowym dowodem, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. Analizy architektoniczno-urbanistycznej nie można utożsamiać z warunkami zabudowy opisanymi w samej decyzji i załącznikach do niej, ponieważ jest ona odrębnym dokumentem i na podstawie jej treści i oczywiście pozostałego materiału dowodowego, organ podejmuje rozstrzygnięcie w kwestii ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Analiza urbanistyczna stanowi podstawowy dowód w sprawie wskazując parametry zabudowy, a ich określenie ma wynikać z opisanego w jej części tekstowej rozumowania, opartego na stwierdzonym stanie faktycznym (istniejącym zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, układzie urbanistycznym) oraz na wyliczeniach matematycznych. Odrębnie sporządzone wyniki tej analizy, ich rzetelność, kompletność i zgodność z przepisami rozporządzenia MI przesądzają w znacznej mierze o wynikach całego postępowania. Wyniki analizy stanowią swego rodzaju streszczenie, podsumowanie i wyciągnięcie wniosków z samej analizy funkcji, cech i parametrów istniejącej zabudowy na konkretnym terenie. W aktach postępowania administracyjnego musi znaleźć się – i w niniejszej sprawie znajduje się – taka analiza zawierająca zarówno część tekstową i graficzną zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia MI. Następnie godzi się wyjaśnić, że wyniki analizy w części tekstowej i graficznej stanowiące załączniki do zaskarżonej decyzji organu I instancji (§ 9 rozporządzenia MI) sporządzone zostały w sposób prawidłowy. Zawierają konkretne parametry istniejącej zabudowy w zakreślonym obszarze wynikające z przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech i parametrów zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wskazują jednoznacznie, że opisana we wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestycja czyni zadość kryteriom stawianym w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia MI w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji, cech i parametrów zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-6 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznaczono na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w skali 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia MI). Ustalając granice obszaru analizowanego, mając na względzie ustawową zasadę dobrego sąsiedztwa, organ może ustalić granice obszaru analizowanego w rozmiarach większych niż minimalne określone w rozporządzeniu, jednakże ze szczegółowym uzasadnieniem, że służy to ustawowemu wymogowi zachowania ładu przestrzennego na danym obszarze (por. wyrok WSA w Łodzi z 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 64/12, CBOSA). Przepis § 3 rozporządzenia określa bowiem minimalne granice obszaru analizowanego, co oznacza, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy może wyznaczyć większy obszar wokół terenu inwestycji, który będzie tworzył całość CBOSA 488144). Zabieg taki wymaga jednak dodatkowego uzasadnienia podyktowanego określonymi potrzebami wynikającymi z konieczności zachowania ładu przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie granicę obszaru analizowanego wyznaczono w odległości określonej przez 3-krotną szerokość frontu działki (51,5 m x 3 = 154,5 m) wokół działek objętych wnioskiem. Jednakże w związku z faktem że granica ta przecina działki zabudowane, organ słusznie rozszerzył granice obszaru objętego analizą o pełen zasięg tych działek, tj, objął analizą obszar w odległości od ok. 156 m do ok. 235 m od granic działek objętych wnioskiem, co umożliwiło precyzyjne i rzeczywiste odzwierciedlenie sposobu zagospodarowania wszystkich tych nieruchomości. W ocenie Sądu przyjęty obszar analizowany jest wystarczający dla oceny jego zagospodarowania oraz parametrów występującej w nim zabudowy oraz ustalenia wymagań dla nowej zabudowy. W analizie ujęto wszystkie zabudowane nieruchomości znajdujące się w obszarze analizowanym, w sposób prawidłowy dokonano oznaczenia terenu analizowanego na właściwej kopii mapy oraz w wymaganej skali. Zadaniem organu administracyjnego jest zatem ustalenie, czy projektowana zabudowa może obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z obecną funkcją istniejącej zabudowy na analizowanym terenie, a także, czy charakter planowanej inwestycji nie ogranicza zastanego sposobu użytkowania sąsiedniego terenu. W ramach prawidłowo wyznaczonego obszaru analizowanego na właściwej kopii mapy obowiązkiem organu staje się przeprowadzenie analizy istniejącej zabudowy w celu sprawdzenia, czy możliwe jest na jej podstawie ustalenie parametrów dla wnioskowanej inwestycji jako stanowiącej kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania już istniejącego. Przypomnieć należy, że przedmiotem wniosku inwestor uczynił rozbudowę i przebudowę budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną. Budynek będący przedmiotem rozbudowy i przebudowy usytuowany jest w północnej części działki nr ewid. [...]. Bryła budynku składa się z dwukondygnacyjnej części wyższej, usytuowanej na froncie działki oraz zlokalizowanej za nią części parterowej. W parterze budynku prowadzona jest działalność handlowa. Część pomieszczeń na piętrze pełni funkcję mieszkaniową. Inwestor zaplanował rozbudowę części parterowej w kierunku południowym. Rozbudowa i przebudowa ma na celu powiększenie istniejących lokali handlowo-usługowych, tj. części budynku położonej w głębi działki, za budynkiem frontowym, w którym w części parterowej znajdują się pomieszczenia usługowe. W rozpoznawanej sprawie w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkalno-usługowa, usługowa (w tym m.in. handlowa), w związku z czym należy zgodzić się ze stanowiskiem organów obu instancji, że planowana inwestycja polegająca na rozbudowie i przebudowie budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną, kontynuuje funkcję zastaną na analizowanym terenie. Pozostałe wymagania stawiane w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. dotyczą tzw. "zasady dobrego sąsiedztwa", której celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.p.z.p., a więc takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Innymi słowy "zasada dobrego sąsiedztwa" zakłada zgodność nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan istniejącej zabudowy, jej cech i parametrów. Chodzi bowiem o to, że oprócz kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, projektowana zabudowa musi również kontynuować sposób zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przedmiotowa zabudowa powinna zatem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej na terenie analizowanym (por. wyrok WSA z Poznaniu z 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Po 346/23, CBOSA). Wymagane cechy i parametry zabudowy istniejącej na analizowanym obszarze wymienione są w § 4 do § 8 rozporządzenia MI. Zgodnie z § 4 rozporządzenia MI obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przypadku, gdy nie da się wyznaczyć linii zabudowy jako przedłużenia linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich wyznacza się taką linię albo stosownie do przepisów odrębnych (§ 4 ust. 2), albo uwzględniając istniejący uskok w linii zabudowy (§ 4 ust. 3), a jeżeli nie da się w żaden z ww. sposobów określić linii zabudowy dopuszcza się wyznaczenie innej linii zabudowy, o ile będzie to wynikało ze sporządzonej analizy (§ 4 ust. 4). W rozpoznawanej sprawie wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy w granicy terenu objętego wnioskiem z działką [...] (ul. [...]), jako że rozbudowa budynku nie może przekroczyć istniejącej na działkach linii zabudowy w stosunku do pasa drogowego drogi [...]. Powyższe w ocenie Sądu stanowi kontynuację istniejącego zagospodarowania na działkach, na których planowana jest inwestycja. Wyznaczenie linii zabudowy zgodnie z wnioskiem jest dopuszczalne i wpisuje projektowaną inwestycję w istniejący kontekst przestrzenny. Odnosząc się do kwestii kontynuacji wskaźnika powierzchni zabudowy należy wskazać, że zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia MI wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu. Odstępstwa od średnich parametrów, jako wyjątki od zasady, powinny być szczegółowo umotywowane, albowiem jeżeli normy prawne dopuszczają określone odstępstwa od reguł, to każdorazowo wymagają uzasadnienia, które znajdzie odzwierciedlenie w zgromadzonym w toku postępowania wyjaśniającego materiale dowodowym (por. wyrok NSA z 10 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 1228/18, CBOSA). Mając powyższe na uwadze analizujący organ powinien wskazać na konkretne, dostrzeżone w wyniku przeprowadzonej analizy obszaru analizowanego, prawidłowości architektoniczne czy urbanistyczne, przemawiające: 1) na rzecz uczynienia odstępstwa od wyliczonej średniej; 2) na rzecz odstępstwa w takim, a nie innym kierunku (tj. wielkości mniejszej od średniej albo wielkości większej od średniej) oraz na rzecz takiej, a nie innej konkretnej ostatecznej wielkości wskaźnika (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 14 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 764/19, CBOSA). W tym miejscu należy również zwrócić uwagę, że w przywołanym na wstępie wyroku WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 729/21 wskazano m.in., że ustalenie średniego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki parametru na poziomie od 37,5% do 50,0%, wymagało dogłębnej analizy i uzasadnienia stanowiska w aspekcie występującej w obszarze analizowanym zabudowy. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ ustalił, że wskaźnik powierzchni zabudowy odnoszący się do ogółu zabudowy zlokalizowanej w granicach terenu objętego wnioskiem zawiera się w przedziale od 1% do 100%, natomiast średni wskaźnik w obszarze analizowanym wynosi 40%. Zgodnie z wnioskiem wartość ww. parametru w przypadku planowanej inwestycji kształtować się będzie na poziomie do 43% (po realizacji planowanej inwestycji włączając istniejący stan – 27% oraz planowana rozbudowę – 16 %). Organ ustalił parametr wskaźnika zabudowy na poziomie do 45% wskazując na niejednolitą strukturę zagospodarowania obejmującą zarówno nieruchomości zainwestowane w niewielkim stopniu jak i działki zabudowane. Wskazać zatem należy, że ustalony parametr w niewielkim stopniu odbiega od średniej określonej dla obszaru objętego analizą, przy czym mieści się w zakresie analizowanych wartości. Uwzględniając niejednolitą strukturę zagospodarowania w analizowanym obszarze, uzasadnione było, w ocenie Sądu, zastosowanie odstępstwa wynikającego z § 5 ust. 2 rozporządzenia MI. Ponadto przyjęta wartość mieści się w zakresie występującym w analizowanym obszarze. Ustalony w decyzji wskaźnik wielkości nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego wnioskiem jest uzasadniony zastanym stanem zainwestowania na sąsiednich działkach, zbliżony do poziomu średniej i gwarantuje zachowanie ładu przestrzennego zabudowy dla planowanej inwestycji. W przypadku powierzchni biologicznie czynnej wymagany parametr określono na poziomie nie mniej niż 15% w stosunku do powierzchni obszaru związanego faktycznie z realizacją inwestycji jako wartość umożliwiającą retencję wód opadowych i roztopowych. W § 6 rozporządzenia MI wskazano sposób określania kontynuacji w zakresie szerokości elewacji frontowej. Zgodnie z ust. 1 szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 2). Szerokość elewacji frontowych występujących w obszarze objętym analizą zawiera się w przedziale od 5 m do 70 m, a średnia dla obszaru objętego analizą 25 m. W rozpoznawanej sprawie szerokość elewacji frontowej od strony frontu działki nie ulegnie zmianie w stosunku do istniejącego frontu budynku, zatem wskazana wartość spełnia wprost warunek kontynuacji w zakresie gabarytów i formy architektonicznej, Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7 ust. 1 rozporządzenia MI). Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (ust. 2). Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust. 3). Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 4). Wysokość górnych krawędzi zabudowy zlokalizowanej w granicach obszaru objętego analizą zawiera się w zakresie od 3 m do 17 m, a średnia dla obszaru objętego analizą 8,6 m. W rozpoznawanej sprawie wartość tego parametru wynosząca 4,1 m również nie ulegnie zmianie, zatem również i w tym przypadku prawidłowo organy uznały, że wskazana wartość spełnia wprost warunek kontynuacji w zakresie gabarytów i formy architektonicznej. Geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym (§ 8 rozporządzenia MI). W niniejszej sprawie geometria dachów właściwa dla zabudowy zlokalizowanej w granicach obszaru analizowanego obejmuje dachy płaskie (<12°), dachy wielospadowe od 12° do 80°, dwuspadowe od 12° do 45°, jednospadowe od 12° do 30° a wysokość głównych kalenic w przedziale od 3m do 17 m. Z wniosku inwestora wynika, że układ i kąt nachylenia połaci dachowych dla istniejącej części budynku podlegającej przebudowie pozostają bez zmian, zaś dla planowanej rozbudowy – dach płaski a wysokość głównej kalenicy dla istniejącej części budynku podlegającej przebudowie – bez zmian, dla planowanej rozbudowy – ok. 5,5 m. Przywołana wartość odnosząca się do wysokości i kierunku głównej kalenicy odnosi się do wartości właściwej dla części stanowiącej rozbudowę, niebędącej główną częścią budynku, a jedynie rozbudową, zatem wysokość głównej kalenicy całego budynku również nie ulegnie zmianie. Konkludując należy wskazać, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy rozstrzyga tylko kwestię zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wobec braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wszelkie inne kwestie dotyczące warunków technicznych projektowanej zabudowy będą mogły być zasadnie podnoszone dopiero na dalszym etapie postępowania budowlanego. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, do której to ochrony organ jest zobowiązany z mocy art. 54 pkt 2 lit. d w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., nie może być więc oceniana w takim zakresie, w jakim nastąpi to na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z 21 maja 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 438/08, CBOSA). Mając powyższe na uwadze Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W sprawie ustalono, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących przedmiotowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, a następnie dokonano prawidłowej analizy urbanistycznej w tym zakresie. Określone warunki zabudowy mieściły się w kryteriach wskazywanych w rozporządzeniu MI. W ocenie Sądu, przedmiotowa inwestycja spełnia wymogi kontynuacji funkcji, cech i parametrów kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu istniejących na prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym. Ponadto inwestycja spełnia pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Teren inwestycji przylega do drogi publicznej - [...], ul. [...]. Istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1326 z późn. zm.). Decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Stosownie do art. 53 ust. 4 u.p.z.p. projekt decyzji uzgodniono z właściwym zarządcą drogi. Jednocześnie Sąd stwierdza, że organy sprostały wytycznym wskazanym w przywołanym wyroku WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 729/21 i w pełni się do nich zastosowały i prawidłowo uzupełniając stwierdzone w nich uchybienia. W ponownej analizie organ w formie tabelarycznej wskazał gabaryty i formę architektoniczną zabudowy zlokalizowanej w obszarze analizowanym zaznaczając parametry wynikające z rozporządzenia MI w stosunku do każdej z działek. Organ pominął przy tym obiekty towarzyszące poszczególnym terenom, przede wszystkim budynki gospodarcze i garażowe obejmując analizą wyłącznie budynki o wiodącej funkcji, co jednakże, uwzględniając różnorodność funkcjonalną terenu objętego analizą, było w ocenie Sądu dopuszczalne. Analiza urbanistyczna sporządzona na potrzeby niniejszego postępowania umożliwia jednoznaczne i kategoryczne ustalenie, jaka konkretnie zabudowa występuje na poszczególnych nieruchomościach (działkach sąsiednich) znajdujących się w granicach terenu analizowanego, a także zawiera wskazanie niezbędnych wymaganych parametrów i wskaźników dotyczących budynków położonych w obszarze analizowanym, odnoszących się do linii zabudowy, powierzchni zabudowy, szerokości i wysokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu. W ocenie Sądu sporządzona analiza urbanistyczna została wykonana w sposób wnikliwy, pełny, precyzyjny i wyczerpujący pozwalając na ustalenie warunków zabudowy zgodnie z przepisami prawa, zaś organy precyzyjnie, szczegółowo, i przekonująco uzasadniły przyjęte w decyzji parametry. Mając na uwadze powyższe rozważania nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. a u.p.z.p. w zw. § 3 ust. 2 rozporządzenia MI przez brak oceny analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu wokół działki. Organ wyszczególnił wszystkie wyszczególnione w nim zagadnienia i określił warunki niezbędne dla realizacji inwestycji mając na względzie ochronę i kształtowanie ładu przestrzennego. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że inwestycja w kształcie zaproponowanym przez inwestora nie będzie kontynuować funkcji i sposobu zagospodarowania terenów sąsiednich. Sąd wskazuje również, że zarzut niedoręczenia analizy urbanistycznej jest chybiony, ponieważ doręczeniu podlegają zgodnie z § 9 rozporządzenia MI wyniki analizy zawierające część tekstową i graficzną, które, co wynika z przekazanych akt sprawy, zostały doręczone w sposób prawidłowy. Zatem załącznikiem do decyzji są wyłącznie wyniki analizy, a nie analiza urbanistyczna. Jednocześnie podkreślić również należy, że w rozpatrywanej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie miał zastosowania przepis art. 61 ust. 5a u.p.z.p., o czym mowa w pierwszej części uzasadnienia. Wobec powyższych ustaleń Sąd stwierdza zatem, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który pozwolił na wyczerpujące ustalenie istotnych okoliczności sprawy. Ponownie przeprowadzone postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie kontrolowanych w sprawie decyzji zostało przeprowadzone przez organy obu instancji zgodnie z wymogami art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Ustalenia poczynione w tym zakresie znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zawierającym w pełni wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego przez organ rozstrzygnięcia, które w ocenie sądu skonstruowane zostało zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. odpowiada prawu. W ocenie Sądu organy podjęły niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydały trafne rozstrzygnięcie, prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. W związku z tym nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty podniesione w skardze. Natomiast sam fakt, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z oczekiwaniami i przekonaniami skarżącej, nie oznacza automatycznie jej wadliwości. Skoro zatem w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia norm prawa procesowego i materialnego w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy, a zarzuty skargi okazały się niezasadne, Sąd nie stwierdziwszy podstaw do uchylenia wydanych w sprawie decyzji zobowiązany był oddalić skargę. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. dc