II SA/Łd 271/16

Dnia 20 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2016 roku sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia - oddala skargę. a.tp. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., postanowieniem z dnia [...]., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 3, w związku z art. 144, art. 141 § 1 i art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a., utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...][...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] nr [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie zakładu termicznego przekształcania odpadów i wytwarzania energii wraz z infrastrukturą, planowanej do realizacji w Z. przy ul. A nr 26, działka nr 290/1, w obrębie [...]. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, iż w/w decyzją z dnia [...]. Prezydent Miasta Z., po rozpatrzeniu wniosku Spółki A .z o.o. w B., ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację w/w przedsięwzięcia. Pismem z dnia 8 sierpnia 2012r. K.S. wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia 14 [...].[...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]., wskazując, iż wnioskodawcy w przedmiotowej sprawie nie przysługuje przymiot strony. K.S., pismem z dnia 28 listopada 2012r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, domagając się uchylenia postanowienia SKO z dnia [...]. wraz z decyzją Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]r. i ponownego rozpatrzenia wniosku o stwierdzenia nieważności w/w decyzji. Zaskarżonemu postanowieniu oraz wskazanej decyzji Prezydenta Miasta Z. zarzucił m.in.: - naruszenie art. 156 § 2, w związku z art. 149 oraz art. 77 § 4 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie spornego zakładu termicznego przekształcania odpadów i wytwarzania energii w oparciu o błędne uznanie, iż wnioskodawca nie posiada przymiotu strony, podczas gdy w postanowieniu z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w jednoznacznie potwierdziło zasadność zarzutów, wskazanych przez K.S. i konieczność wznowienia postępowania z uwagi na naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., które to fakty były znane organowi z urzędu; - naruszenie art. 156 § 2, w związku z art. 7 k.p.a., poprzez niewszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz niepodjęcie czynności celem wyjaśnienia kwestii wskazanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w w postanowieniu z dnia [...], warunkujących konieczność wznowienia postępowania, to jest odległości nieruchomości K.S. od miejsca realizacji przedsięwzięcia, konieczności dokonania analizy dokumentów, które stanowiły podstawę do określenia środowiskowych uwarunkowań, w szczególności w zakresie zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia, co stanowi rażące naruszenie przepisów prawa; - naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z art. 7 k.p.a., poprzez odmowę stwierdzenia nieważności wyżej przywołanej decyzji, w postępowaniu o wydanie której zignorowano zasady ochrony środowiska jako determinantu planowania przestrzennego, a zwłaszcza wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych poprzez pominięcie wiążących wyników badań ekofizjograficznych, wykonanych dla potrzeb miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w 2005r. a także analiz "Prognozy Oddziaływania na Środowisko ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. dla terenów przemysłowych, obejmujących zasięgiem rejon byłych zakładów A w Z." z sierpnia 2007r., które nie dopuszczały wprowadzania nowych inwestycji mogących w znaczny sposób oddziaływać na środowisko na terenie miedzy innymi działki nr 290/1 przy ul. A nr 26 w Z. w obrębie [...], a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji zagrażającej życiu i zdrowiu ludzi, stwarzającej zagrożenie dla środowiska oraz naruszającej interes społeczny, a także prawo własności wnioskodawcy; - naruszenie art. 71, w związku z art. 59, w związku z art. 62 oraz art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 1999, poz. 1227 ze zm.), poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o błędnie sporządzoną ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko bez przeprowadzenia niezbędnych badań makroskopowych gruntu oraz dopuszczającej rażące przekroczenie norm wielkości i rodzajów emitowanych substancji do powietrza; - naruszenie art. 28, w związku z art. 29 k.p.a., poprzez nieuznanie statusu K.S., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Budowlane K.S. z siedzibą w W., jako strony w toczącym się postępowaniu, pomimo tego, iż przedmiotowe postępowanie dotyczy jego interesu prawnego, a w konsekwencji pozbawienie skarżącego możliwości obrony swoich praw, wynikających z naruszenia warunków realizacji budowy wielorodzinnego budynku mieszkaniowego, określonych w prawomocnych decyzjach wydanych przez Prezydenta Miasta Z., to jest decyzji nr [...] z dnia [...] o warunkach zabudowy oraz przez Starostę [...], to jest decyzji nr [...] z dnia [...]: - naruszenie art. 73 pkt 3 ustawy - Prawo ochrony środowiska z dnia 27 kwietnia 2001r. (Dz. U. nr 25, poz. 150 ze zm.), poprzez utrzymanie w mocy decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie zakładu termicznego przekształcania odpadów i wytwarzania energii w granicy administracyjnej miasta, podczas gdy obowiązujące prawo zabrania budowy w granicach administracyjnych miast oraz w obrębie zwartej zabudowy wsi budowy zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności zagrożenie wystąpienia poważnych awarii, a w konsekwencji wydanie decyzji rażąco sprzecznej z prawem; - naruszenie art. 1 ust 2 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym to jest wymagań ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych poprzez zignorowanie analiz zawartych w "Prognozie Oddziaływania na Środowisko ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. dla terenów przemysłowych obejmujących zasięgiem rejon byłych zakładów A w Z." z sierpnia 2007 r., a w konsekwencji odmowę stwierdzenia nieważności decyzji, umożliwiającej budowę na tym terenie nowej inwestycji, mogącej w sposób znaczący oddziaływać na środowisko wbrew istniejącemu zakazowi realizacji inwestycji wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, a w konsekwencji umożliwienie realizacji zakazanej inwestycji w granicach jednego z dwóch zbiorników wód podziemnych na terenie miasta, stwarzając zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz środowiska a także naruszając interes społeczny, a także prawo własności wnioskodawcy; - naruszenie art. 97 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez utrzymanie w mocy decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie zakładu termicznego przekształcania odpadów i wytwarzania energii w granicy administracyjnej miasta, która to inwestycja zagraża gospodarce wodami a w konsekwencji naraża życie i zdrowie ludzi oraz środowisko. W dalszej części uzasadnienia wskazanego na wstępie postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wyjaśniło, iż legitymację do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego ma podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (art. 28 k.p.a.). Nadto zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu, planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Oceniając legitymację K.S. w postępowaniu nieważnościowym, Kolegium stwierdziło, że wnioskodawca nie posiada w tej sprawie interesu prawnego (a jedynie faktyczny), nie jest zatem stroną w tym postępowaniu, bowiem nie jest właścicielem terenu, objętego kwestionowaną decyzją. Nie jest też właścicielem nieruchomości sąsiedniej w stosunku do terenu inwestycji, ani też nieruchomości znajdującej się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji, gdyż nieruchomość wnioskodawcy dzieli od terenu inwestycji odległość 650 m. Nadto, zdaniem organu, okoliczności wskazane przez wnioskodawcę nie uzasadniają twierdzenia o możliwości skutecznego wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności spornej decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]. W ocenie Kolegium, wskazywane przez K.S. okoliczności nie kreują bezpośrednio jego uprawnień w sferze prawa administracyjnego. Przede wszystkim z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz map znajdujących się w aktach sprawy wynika, że należąca do wnioskodawcy działka nie znajdują się w obszarze oddziaływania zakładu termicznego przekształcania odpadów i wytwarzania energii. Powyższe postanowienie K.S., zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, podtrzymując i powtarzając zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wniosło o oddalenie skargi, argumentując jak w treści zaskarżonego postanowienia. Na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013r. pełnomocnik inwestora podniósł, że w sprawie wydana została ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji odmawiające, po wznowieniu postępowania, uchylenia decyzji środowiskowej z uwagi ma niespełnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Pełnomocnik skarżącego podniósł natomiast, iż decyzja wspomniana została przezeń zaskarżona do sądu administracyjnego. Jak wynikało z ustaleń poczynionych w dniu 24 kwietnia 2013r., do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w dniu 2 kwietnia 2013r. wpłynęła skarga na decyzję tego organu z dnia [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] o odmowie uchylenia decyzji tegoż organu z dnia [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie zakładu termicznego przekształcania odpadów i wytwarzania energii, planowanej przy ul. A nr 26 w Z. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowania sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy ze skargi K.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z dnia [...]. Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2013r., sygn. akt II SA/Łd 425/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, oddalił skargę K.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Natomiast wyrokiem z dnia 3 grudnia 2015r., sygn. akt II OSK 860/14, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną K.S. od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 grudnia 2013r. sygn. akt II SA/Łd 425/13, wskazując na brak interesu prawnego skarżącego w postępowaniu środowiskowym, dotyczącym kwestionowanej przezeń inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone postanowienie, naruszało przepisy prawa w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. Rozpoznając przedmiotową sprawę należy w pierwszej kolejności zauważyć, że stosownie do treści art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Nie budzi przy tym wątpliwości, że do postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji stosuje się ogólne zasady postępowania administracyjnego dotyczącego wszczęcia postępowania, w tym przepis art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym gdy żądanie wszczęcia postępowania zostaje wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Jak bowiem wyjaśnia się w doktrynie, odmowa wszczęcia postępowania nieważnościowego następuje obecnie na podstawie art. 61a w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego 2014, LEX/el; W. Chróścielewski, Zmiany w zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które weszły w życie w 2011 r., Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2011, Nr 4, s. 15). Postanowienie to jest wydawane, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub gdy z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Powyższe oznacza, że złożenie wniosku, w tym wniosku o stwierdzenie nieważności, obliguje organ orzekający do ustalenia, czy pod względem formalnoprawnym (m.in. podmiotowym) taki wniosek kwalifikuje się do merytorycznego rozpoznania. Konsekwentnie, w przypadku, gdy organ dostrzeże brak legitymacji do domagania się stwierdzenia nieważności decyzji przez konkretny podmiot, niemający w postępowaniu statusu strony w rozumieniu art. 157 § 2 k.p.a., jest on zobowiązany do odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 listopada 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1630/13, oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 844/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W powyższym świetle, jak zasadnie wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podstawowe znaczenie dla ustalenia, czy skarżący mógł skutecznie złożyć wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...], miało wyjaśnienie, czy legitymuje się on interesem prawnym do bycia stroną postępowania. Zauważyć bowiem należy, że legitymację do żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji na wniosek ma strona postępowania zakończonego wydaniem decyzji, której ma dotyczyć stwierdzenie jej nieważności oraz każdy podmiot, który twierdzi, że decyzja ta dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 k.p.a. albo którego interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności tej decyzji. W rozpoznawanej sprawie Kolegium obligowane było zatem do oceny interesu prawnego skarżącego dla ustalenia jego legitymacji, uprawniającej do ubiegania się o wszczęcie postępowania nieważnościowego w sprawie, której przedmiotem było ustalenie środowiskowych uwarunkowań do realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu termicznego przekształcania odpadów i wytwarzania energii wraz z infrastrukturą, planowanej do realizacji w Z., przy ul. A nr 26, na działce o numerze ewidencyjnym 290/1, w obrębie [...] W świetle zaś poczynionych ustaleń, dotyczących miejsca położenia nieruchomości, której właścicielem pozostaje skarżący oraz braku oddziaływania projektowanej inwestycji na tę nieruchomości, organ uznał, że przymiot strony skarżącemu w kontrolowanym postępowaniu nie przysługuje, w związku z nieistnieniem przepisu prawa materialnego, z którego mógłby on wywieźć interes prawny, legitymujący go do ubiegania się o wszczęcie postępowania nieważnościowego. Stanowisko to uznać należy za prawidłowe. Kwestia interesu prawnego K.S. w sprawie o ustalanie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację opisanego wyżej przedsięwzięcia była przedmiotem oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 3 grudnia 2015r., wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 860/14, wyraził pogląd, że projektowana inwestycja nie będzie oddziaływała na działkę skarżącego. Jak wskazano w powyższym wyroku, skarżący swój interes prawny próbuje powiązać z ewentualnymi immisjami pośrednimi, powołując się wyłącznie na zsubiektywizowane, gołosłowne twierdzenia, że inwestycja będzie powodowała dla jego nieruchomości uciążliwości w postaci hałasu i zanieczyszczenia powietrza w wyniku funkcjonującej spalarni. W orzecznictwie ugruntowany jest natomiast pogląd, że tego rodzaju immisje zaliczane do immisji pośrednich nie stanowią źródła interesu prawnego, ponieważ co do zasady są dozwolone. Zakłócenia te nie powinny jednak przekraczać "przeciętnej miary" (art. 144 K.c.). W praktyce przy ustalaniu przeciętnej miary należy więc uwzględniać społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości emitującej zakłócenia, jak też nieruchomości doznającej zakłóceń. Dopuszczalne są tylko takie zakłócenia, które wynikają z normalnej eksploatacji nieruchomości, na której umiejscowione jest źródło zakłóceń, zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i jednocześnie nie naruszają normalnej eksploatacji nieruchomości doznającej zakłóceń zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Zatem samo podniesienie argumentu, że inwestycja będzie powodowała immisje pośrednie nie jest wystarczające do przyznania skarżącemu statusu strony. Taka argumentacja świadczy bowiem wyłącznie o subiektywnym przekonaniu strony, niepopartym żadnymi konkretami. Argumentacja skarżącego nie jest zatem związana z wystąpieniem interesu prawnego, który powinien być indywidualny, konkretny, bezpośredni i realny. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił także, że kwestia obniżenia wartości lokali mieszkalnych i ewentualny brak zainteresowania klientów są natomiast wpisane w normalne funkcjonowanie działalności gospodarczej prowadzonej przez dewelopera, który jako właściciel gruntu w takiej sytuacji może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. Nie następuje w ten sposób prawne ograniczenie interesu prawnego właściciela gruntu, który może korzystać w pełni z przyznanych normatywnie praw i obowiązków wynikających z art. 140 K.c. Nie narusza to interesu prawnego dewelopera, a co najwyżej interes faktyczny, bo nastawiony na większe zyski z nieruchomości. Zgodnie natomiast z treścią art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wyrok prawomocny ma przy tym powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (art. 171 p.p.s.a.). Zakres powagi rzeczy osądzonej, jak i zakres związania prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego odnosi się zatem do tego, co było przedmiotem rozstrzygnięcia w konkretnej, rozpoznawanej sprawie. Z powagi rzeczy osądzonej korzysta przy tym jedynie sentencja wyroku, a jego motywy tylko w takich granicach, w jakich stanowią konieczne uzupełnienie rozstrzygnięcia, niezbędne do wyjaśnienia jego zakresu. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2011r., sygn. akt I OSK 1394/10 i z dnia 7 maja 2010r., sygn. akt II FSK 2103/08, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W rozpoznawanej sprawie, w świetle przytoczonych wyżej motywów wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2015r., za przesądzone uznać należało, iż skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia, polegającego na budowie zakładu termicznego przekształcania odpadów i wytwarzania energii wraz z infrastrukturą, planowanej do realizacji w Z., przy ul. A nr 26, na działce o numerze ewidencyjnym 290/1, w obrębie [...]. W konsekwencji też nie może on skutecznie ubiegać się o wszczęcie postępowania nieważnościowego, bowiem, jak wyżej wskazano, z wnioskiem takim wystąpić może wyłącznie strona postępowania (art. 157 § 2 k.p.a.) Prawidłowo zatem, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., powołując się na treść art. 61 a § 1 k.p.a. w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. odmówiło wszczęcia postępowania z uwagi na brak interesu prawnego skarżącego. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi, wobec braku podstaw do jej uwzględnienia. IB