II SA/Łd 284/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 września 2022 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 28 stycznia 2022 r. nr 28/2022 znak GPB-III.7721.324.2021 PF w przedmiocie umorzenia postępowania wszczętego odwołaniem od decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania przestrzennego oraz projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę oddala skargę. dc Decyzją z dnia 28 stycznia 2022 r., nr 28/2022 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) - dalej: k.p.a.; Wojewoda Łódzki umorzył postępowanie administracyjne wszczęte odwołaniem B.C. od decyzji Prezydenta Miasta Skierniewice z dnia 5 listopada 2021 r., nr 371/2021 w sprawie zatwierdzenia projektu zagospodarowania przestrzennego terenu oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że wskazaną wyżej decyzją z dnia 5 listopada 2021 r. Prezydent Miasta Skierniewice zatwierdził na wniosek E. Sp. z o.o. z siedzibą w S. projekt zagospodarowania przestrzennego terenu oraz projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, przewidzianego do realizacji w S. przy ul. [...], na działkach o nr ew. [...], [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B.C. – członek Wspólnoty Mieszkaniowej G. S., ul. [...], która to wspólnota, jak wynika z akt sprawy była stroną prowadzonego przed organem I instancji postępowania. Z treści odwołania oraz jego załączników wynika, iż strona kwestionuje zasadność budowy budynku o parametrach wskazanych w projekcie budowlanym; jego usytuowanie, powodujące miedzy innymi zacienienie działki sąsiedniej, na której usytuowany jest blok mieszkalny skarżącej, w tym między innymi istniejących na nieruchomości roślin; a nadto wskazuje na uciążliwość prac budowlanych związanych zarówno z rozbiórką istniejących na terenie planowanej inwestycji budynków, jak i z realizacją projektowanego budynku. Z uwagi na powyższe strona wnosi o przeprojektowanie planowanego do realizacji budynku na dwukondygnacyjny; uzupełnienie na terenie inwestycji roślinności, która stanowiłaby ekran akustyczny dla nieruchomości sąsiedniej; zobowiązanie inwestora do przeprowadzenia rozbiórki istniejących na terenie inwestycji obiektów posiadających pokrycie azbestowe oraz realizacji inwestycji w sposób zapewniający ochronę przed szkodliwym wpływem robót nieruchomości sąsiednich; przygotowanie rekompensat dla właścicieli lokali znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji oraz pobytu na czas prowadzonej rozbiórki. Pismem z dnia 14 grudnia 2021 r. Wojewoda Łódzki wezwał B.C. do wykazania, w terminie 7 dni indywidualnego interesu prawnego, który uzasadniałby uznanie jej za stronę przedmiotowego postępowania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia 27 grudnia 2021 r. skarżąca wyjaśniła, iż jej indywidualny interes prawny do udziału w toczącym się postępowaniu w charakterze strony wywodzi z "prawa do spokoju, powietrza, przestrzeni i słońca, którego władza publiczna tego miasta, nie umie i nie chce przestrzegać". Podnosiła, iż planowana inwestycja obniży standardy zamieszkania w istniejących blokach i jest ściśle powiązana z planami budowy monstrualnych bloków mieszkalno-użytkowych przy ul. [...]. Ponadto strona ponowiła argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia 28 stycznia 2022 r. Wojewoda Łódzki umorzył postępowanie wszczęte odwołaniem skarżącej od decyzji Prezydenta Miasta Skierniewice z dnia 5 listopada 2021 r. W uzasadnieniu odwołując się do przepisów ustawy z dnia 1994 r. o własności lokali (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 1048) oraz wypracowanego na ich tle orzecznictwa sądów administracyjnych organ wskazał, iż w sprawach zakresu prawa budowlanego dotyczących nieruchomości wspólnej, legitymację do reprezentowania interesu podmiotu zbiorowego – ogółu właścicieli lokali, tworzących daną wspólnotę mieszkaniową - posiada wspólnota mieszkaniowa, która występuje w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony. Natomiast członek danej wspólnoty mieszkaniowej może wystąpić w prowadzonym postępowaniu, jedynie w sytuacji, gdy wykaże on swój indywidualny własny interes oparty na konkretnym przepisie prawa. Dalej odwołując się do treści art. 28 k.p.a. organ wskazał, iż strona postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przy czym organ zastrzegł, iż cechą interesu prawnego, w odróżnieniu od interesu faktycznego, jest jego indywidualny, konkretny i aktualny charakter, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, stanowiących podstawy do stosowania przepisu prawa materialnego. Wojewoda Łódzki wskazał ponadto, iż zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 2351) za stronę w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę uznaję się: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Mając powyższe na uwadze, jak również treść przedłożonych przez stronę pism i wyjaśnień, organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca jako właściciel lokalu mieszkalnego zlokalizowanego w S. przy ul. [...], a tym samym członek Wspólnoty Mieszkaniowej G. S., ul. [...] nie wykazała istnienia indywidualnego, opartego na konkretnych przepisach prawa, interesu prawnego, co uzasadniałoby uznanie jej za stronę przedmiotowego postępowania administracyjnego. Zdaniem organu podnoszone przez stronę okoliczności odnoszące się do ogólnie pojętej uciążliwości prac budowlanych stanowią bowiem subiektywne przekonanie skarżącej o oddziaływaniu inwestycji na jej nieruchomość. Również formułowane przez skarżącą inwektywy oraz zarzuty wobec inwestora oraz "władz miasta", które wydały pozwolenie na realizację spornej inwestycji nie stanowią wykazania interesu prawnego strony, co pozwalałoby na merytoryczne rozpatrzenie jej odwołania. Jednocześnie organ podkreślił, iż interesy skarżącej w prowadzonym postępowaniu przed organem I instancji były reprezentowane przez Wspólnotę Mieszkaniową G., która w tym postępowaniu posiadała status strony. Wobec powyższego w ocenie organu odwoławczego, w sprawie wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego wskazana w art. 105 § 1 k.p.a., co uzasadnia wydanie decyzji o jego umorzeniu na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem B.C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której kwestionowała zasadność umorzenia zainicjowanego przez nią postępowania odwoławczego. Wskazała, iż przepisy powoływanej przez organ ustawy o własności lokali, w tym jej art. 6 stanowią regulacje mające na celu usprawnienie funkcjonowania wspólnot mieszkaniowych w zakresie zarządzania, korzystania z mediów i utrzymywania części wspólnych nieruchomości. W żaden sposób nie pozbawiają jednak członków wspólnoty prawa do podejmowania czynności prawnych. Podkreśliła, iż na swój interes prawny do udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym w charakterze strony wskazywała w składanych w toku postępowania pismach, a podstawową normą prawną, która będzie naruszana zarówno w czasie wykonywania inwestycji, jak i po jej zakończeniu jest przepis art. 129 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Strona ponowiła dotychczas prezentowaną argumentację, co do bliskiego położenia jej mieszkania w stosunku do terenu planowanej inwestycji, jak również zagrożeń i uciążliwości związanych z realizacją inwestycji, które jak sama podkreśliła mają charakter potencjalny. Zakwestionowała nadto celowość planowanego zagęszczenia zabudowy oraz budowy tak dużego budynku na niewielkich rozmiarów działce. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 7 lipca 2022 r. zatytułowanym "stanowisko w sprawie" skarżąca uzupełniła dotychczasową argumentację wskazując na znaczenie pojęcia "interes", a nadto podniosła, iż teren spornej inwestycji jest aktualnie porośnięty niepielęgnowaną roślinnością, z przewagą traw i wrotycz, które stanowią idealną ochronę osiedla przeciwko komarom i kleszczom. Pismem procesowym z dnia 11 lipca 2022 r. uczestnik postępowania – E. Sp. z o.o. z siedzibą w S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wnosił o oddalenie skargi oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego. W piśmie procesowym z dnia 25 sierpnia 2022 r. skarżąca odniosła się do argumentacji pełnomocnika uczestnika postępowania zawartej w w/w piśmie z dnia 11 lipca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że skarga B.C. została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem 8 COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) – dalej: ustawa covidowa. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowych spraw jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 27 czerwca 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, iż pomimo wezwania w zakreślonym terminie wszystkie strony postępowania nie złożyły oświadczenia, co do posiadanych możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie. Powyższe skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 1 sierpnia 2022 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu spraw na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z dnia 27 czerwca 2022 r.). Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w 10 części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi B.C. uczyniła decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 28 stycznia 2022 r. orzekającą o umorzeniu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., administracyjnego postępowania odwoławczego, zainicjowanego wniesionym przez skarżącą odwołaniem od decyzji Prezydenta Miasta Skierniewice z dnia 5 listopada 2021 r. orzekającej o zatwierdzeniu, na wniosek E. Sp. z o.o. z siedzibą w S., projektu zagospodarowania przestrzennego terenu oraz projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, przewidzianego do realizacji w S. przy ul. [...], na działkach o nr ew. [...], [...]. Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Stosownie zaś do treści art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie administracyjne. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie przywołanego wyżej art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy w toku prowadzonego postępowania odwoławczego organ II instancji stwierdzi, że zaszły okoliczności skutkujące bezprzedmiotowością tego postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a, to jest wówczas, gdy w postępowaniu tym nastąpił brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego skutkujący brakiem podstaw do merytorycznego załatwienia sprawy co do jej istoty (por. wyrok NSA z 1 kwietnia 2022 r., I OSK 25/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Bezprzedmiotowość postępowania może wynikać zarówno z braku istnienia przesłanki przedmiotowej, to jest braku materialno-prawnych podstaw do wydania decyzji administracyjne, jak też braku istnienia przesłanki podmiotowej, to jest sytuacji braku strony mającej interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia, wynikającej między innymi z nieposiadaniem przez dany podmiot legitymacji procesowej do bycia stroną postępowania administracyjnego (por. R.Hauser. M. Wierzbowski [red.] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2021, Wydanie 7, s. 904,908). W przypadku postępowania odwoławczego bezprzedmiotowość ze względów podmiotowych będzie zachodziła w sytuacji, gdy organ ustali w toku postępowania, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2022 r., II OSK 2394/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze stwierdzić zatem należy, iż ocena zgodności z prawem objętego przedmiotową skargą rozstrzygnięcia wymaga uprzedniego ustalenia, czy skarżącej przysługiwał, czy też ewentualnie mógł przysługiwać przymiot strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym powołaną wcześniej decyzją Prezydenta Miasta Skierniewice z dnia 5 listopada 2021 r. W tym zakresie wskazać należy, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 2351) - dalej: p.b., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 20 p.b. Powyżej powołany art. 28 ust. 2 p.b. stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej zasady wynikającej z art. 28 k.p.a. i może mieć zastosowanie, wyłącznie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę (por. wyroki NSA: z 27 stycznia 2017 r., II OSK 1145/15; z 5 grudnia 2017 r., II OSK 569/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, iż zakończone decyzją Prezydenta Miasta Skierniewice z dnia 5 listopada 2021 r. postępowanie prowadzone było w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Wskazać również należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym w postępowaniach z zakresu prawa budowlanego, mających związek z nieruchomością wspólną legitymację do reprezentowania interesu podmiotu zbiorowego - ogółu właścicieli lokali, ma utworzona przez nich wspólnota mieszkaniowa, działająca poprzez zarząd lub zarządcę. Ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy bowiem - stosownie do art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 1048) wspólnotę mieszkaniową, która może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. Stosownie zaś do art. 21 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Tym samym, co do zasady w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, status strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b. przysługiwać będzie wspólnocie mieszkaniowej reprezentowanej przez odpowiednie organy. Wyjątkowo status ten może zostać przyznany członkowi danej wspólnoty mieszkaniowej, jednakże wymaga to wykazania przez podmiot zainteresowany udziałem w postępowaniu w charakterze stronny, istnienia indywidualnego, niepokrywającego się z interesem wspólnoty mieszkaniowej, interesu prawnego odnoszącego się bezpośrednio do jego sytuacji prawnej, której przepisy zapewniają ochronę w sferze prawa administracyjnego. Musi to być interes bezpośredni, konkretny, realny i znajdujący potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego. Od tak pojmowanego interesu należy odróżnić interes faktyczny, wynikający z subiektywnego przekonania podmiotów domagających się udziału w postępowaniu administracyjnym, że powinni oni być stroną postępowania, opartego na pewnych okolicznościach faktycznych, nie znajdujących jednak oparcia w prawie materialnym i wynikających z nich uprawnieniach wymagających ochrony prawnej. Inaczej mówiąc właściciel lokalu będący członkiem wspólnoty mieszkaniowej może być stroną postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, gdy wykaże, że planowana inwestycja będzie miała - w powiązaniu z odpowiednimi przepisami prawa materialnego - bezpośredni wpływ na jego prawa lub obowiązki i będzie ingerować w wykonywane przez niego prawo własności do lokalu (por. wyroki NSA: z 10 października 2017 r., II OSK 295/16; z 20 września 2018 ., II OSK 1078/18; z 10 października 2018 r.; II OSK 1428/16; z 20 listopada 2011 r., II OSK 730/18; z 20 września 2018 r., II OSK 2266/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie nie jest kwestionowane przez żadną ze stron sporu, że skarżąca nie brała udziału w postępowaniu przed organem I instancji w charakterze strony, a jej interesy były reprezentowane przez Wspólnotę Mieszkaniową G. S., ul. [...], której skarżąca jest członkiem. Odpis decyzji I instancji został doręczony w/w Wspólnocie Mieszkaniowej. Wobec powyższego Wojewoda Łódzki zasadnie uznał, iż skarżąca nie była stroną prowadzonego postępowania, a co za tym idzie nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia odwołania. Za prawidłowe w ocenie Sądu uznać również należy stanowisko organu odwoławczego, co do braku wykazania przez B.C. interesu prawnego, który uzasadniałby przyznanie skarżącej, równolegle z Wspólnotą Mieszkaniową, której jest członkiem, statusu strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Zdaniem Sądu argumentacja skarżącej koncentrująca się w zasadzie na szeroko pojętej uciążliwości prac budowlanych, obejmujących zarówno rozbiórkę istniejących na terenie planowanej inwestycji budynków, jak i prace związane z budową budynku wielorodzinnego, czy też wątpliwości skarżącej, co do zasadności projektowanego zagęszczenia zabudowy na osiedlu, na którym mieszka, nie stanowi okoliczności które powiązane z odpowiednimi, konkretnymi przepisami prawa materialnego, wskazywałyby, że planowana inwestycja będzie miała bezpośredni wpływ na prawa lub obowiązki skarżącej i będzie ingerować w wykonywane przez nią prawo własności do zajmowanego lokalu. Okoliczności tych nie stanowią także przywoływane przez skarżącą zarówno w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, jak i sądowoadminsitracyjnego "uciążliwości" związane z funkcjonowaniem istniejących lokali handlowo-usługowych, jak również formułowane przez stronę zarzuty, kierowane w stosunku do inwestora oraz "władz miasta". Natomiast, co do wskazanego w skardze art. 129 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 1973), którego naruszenie, zdaniem skarżącej uzasadnia przyznanie jej statusu strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, podkreślić należy, iż przywołany przepis reguluje przysługujące właścicielowi danej nieruchomości uprawnienia odszkodowawcze, związane z sytuacją ograniczenia wykonywania prawa własności do nieruchomości czy też związanych z nią praw rzeczowych, wynikającego z faktu wprowadzenia na danym terenie przewidzianych ustawą form ochrony przyrody, bądź też postanowień miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie żadna z powyższych sytuacji nie miała miejsca, a planowana do realizacji na nieruchomości sąsiedniej inwestycja w żaden sposób nie ogranicza przysługującego skarżącej prawa wykonywania własności w stosunku do zajmowanego przez nią lokalu mieszkalnego. Reasumując Sąd stwierdza, iż Wojewoda Łódzki wobec stwierdzenia w toku postępowania odwoławczego, zainicjowanego wniesionym przez B.C. w dniu 25 listopada 2021 r. odwołaniem, iż skarżąca nie była stroną postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Skierniewice z dnia 5 listopada 2021 r., jak również nie wykazała istnienia interesu prawnego, który uzasadniałby przyznanie jej statusu strony w tym postępowaniu, zasadnie umorzył postępowanie odwoławcze w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. k.ż.