II SA/Łd 464/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. dc Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 1 i § 3, art. 156 § 1 pkt 2, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) – dalej: k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu wniosku A sp. z o.o. z siedzibą w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] orzekającą o stwierdzeniu nieważności decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] r., znak: [...], w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 2 MW, przewidzianej do realizacji na działce nr 69 w obrębie [...] w S. (wysokość zawieszenia wirnika - około 110 m, średnica wirnika - około 90 m, fundament wieży o wymiarach 18,6 m x 18,6 m posadowiony na głębokości 2,25 m). Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że Burmistrz Gminy i Miasta S. decyzją z dnia [...] r. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla w/w inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 2 MW w S. na działce nr ew. 69. Wnioskiem z dnia 25 listopada 2011 r. J.L., właściciel nieruchomości oznaczonych nr ew. nr 100/1, 102/2, 103/3, 139 (obręb [...]) oraz nr ew. 96 (obręb [...]) w S., wskazując na art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza i Gminy S. z dnia [...] r., z uwagi na wydanie przedmiotowej decyzji z rażącym naruszeniem procedury określonej w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (dalej ustawa środowiskowa). Ostateczną decyzją z dnia czerwca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. umorzyło postępowanie administracyjne z wniosku J.L. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] r. z uwagi na brak przymiotu strony postępowania po stronie wnioskodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnym wyrokiem z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 843/12 uchylił powyższą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2012 r. Dalej jak wynika z akt sprawy, ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] r. z uwagi na brak wystąpienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Kwestionując zasadność powyższego rozstrzygnięcia J.L. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 171/15 skargę oddalił. Nie zgadzając się z wydanym orzeczeniem J.L. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt ll OSK 2200/15, w pkt. 1 uchylił zaskarżony wyrok, w pkt 2. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kolegium z dnia [...] października 2014 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozpoznający skargę Sąd I instancji błędnie uznał za niezasadny zarzut strony, co do wydania przez Burmistrza Gminy i Miasta S. decyzji z dnia [...] r. bez uwzględnienia kumulacji oddziaływań elektrowni wiatrowych znajdujących się na obszarze odziaływania przedsięwzięcia. W ocenie NSA, w ramach ponownie prowadzonego postępowania niezwinnościowego niezbędnym będzie przeprowadzenie postępowania dowodowego, celem określenia łącznego poziomu oddziaływań wytwarzanych przez wszystkie cztery elektrownie zlokalizowane na sąsiednich działkach. W toku ponownie prowadzonego postępowania, akta sprawy zostały uzupełnione o sporządzoną w dniu 1 marca 2017 r. opinię biegłych z zakresu ochrony środowiska, wskazująca na brak kumulacji oddziaływań wytwarzanych przez elektrownie wiatrowe znajdujące się na obszarze odziaływania przedsięwzięcia. Następnie ostateczną decyzją z dnia [...] października 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po raz kolejny odmówiło stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji z dnia [...] r., z uwagi na brak wystąpienia przesłanek niezwinnościowych, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 27 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 1007/17 wydanym wskutek rozpoznania skargi J.L. uchylił wskazaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2017 r. Uzasadniając wydane orzeczenie Sąd wskazał, iż Burmistrz Gminy i Miasta S. wydając decyzję środowiskową błędnie uznał, iż w sprawie nie zachodzi konieczność badania kwestii kumulacji oddziaływań wytwarzanych przez przedmiotową elektrownię wiatrową z oddziaływaniami wytwarzanymi przez trzy inne elektrownie wiatrowe, których dotyczą wydawane przez ten organ decyzje z dnia [...] r. i z dnia [...] maja 2008 r. Sąd przyznał, iż sporządzona, zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w wyroku z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt ll OSK 2200/15, opinia biegłych z zakresu z zakresu ochrony środowiska wskazuje, że skumulowane odziaływanie w/w czterech elektrowni nie przekroczy wartości dopuszczalnych w zakresie oddziaływania akustycznego, a oddziaływanie w zakresie PEM jest znikome. Jednakże nie sposób w ocenie Sądu I instancji pominąć argumentacji skarżącego, że rozpatrując sprawę ponownie organ pominął wnioski wynikające z wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2016 r., wydanych w sprawach o sygn. akt II OSK 2248/15 i II OSK 3082/15, dotyczących elektrowni wiatrowych usytuowanych na działkach o nr ew. 98 i 81, których skumulowane oddziaływanie było także przedmiotem oceny w niniejszej sprawie. W powołanych wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wskazał, że kwestia kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na działkach o nr ew. 69, 98, 99, 90, 81, 82, 78, 64 i 89 nie była przedmiotem oceny Burmistrza Gminy i Miasta S., co stanowiło rażące naruszenie art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy środowiskowej. Sąd podkreślił, że wydany w niniejszej sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt II OSK 2200/15 nie zawiera jednoznacznego sformułowania, z którego wynikałoby charakter naruszenia prawa przez Burmistrza Gminy i Miasta S., jednakże odwołanie się do stanowiska wyrażonego w powołanych wyżej orzeczeniach nie narusza art. 153 p.p.s.a., gdyż wyrażone w nich poglądy nie są odmienne niż te wyrażone w wyroku z dnia 6 września 2016 r., a jedynie je precyzują. Sąd podzielił ponadto zarzuty skargi dotyczące wadliwego sformułowania decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] r. oraz braku obligatoryjnego załącznika w postaci charakterystyki przedsięwzięcia. Kwestionując zasadność wydanego orzeczenia A sp. z o.o. z siedzibą w W. wywiodła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1665/18 skargę kasacyjną oddalił. Uzasadniając Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że dostrzega podnoszoną przez Sąd I instancji różnicę pomiędzy oceną prawną wyrażoną w sprawach sygn. akt II OSK 3082/15, sygn. akt II OSK 2248/15 i sygn. akt II OSK 2200/15. Naczelny Sąd Administracyjny, w dwóch pierwszych sprawach, jednoznacznie stwierdził, że doszło do rażącego naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy środowiskowej (wyroki z dnia 22 listopada 2016 r.). Natomiast we wcześniejszym wyroku z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt II OSK 2200/15, Naczelny Sąd Administracyjny nie zajął tak jednoznacznego stanowiska. Konieczne było, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przeprowadzenie postępowania dowodowego, na podstawie którego określone zostanie jaki jest łączny poziom oddziaływań wytwarzanych przez [...] wszystkie cztery elektrownie. Sąd stwierdził także, że dopiero posiadając te dane możliwe będzie ustalenie czy doszło do rażącego naruszenia przepisów regulujących np. dopuszczalny poziom hałasu, w sytuacji wykazania naruszenia jednoznacznie brzmiącego przepisu rozporządzenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygającego sprawę na obecnym etapie, pomimo wskazanej wyżej rozbieżności, nie ulega wątpliwości, że sprawy dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowych w odniesieniu do działek nr 81 i nr 98 dotyczą obecnie tej samej kwestii, a więc braku przeprowadzenia przez Burmistrza Gminy i Miasta S. oceny w zakresie kumulowania się tych przedsięwzięć. Stąd też Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że we wszystkich sprawach dotyczących tych przedsięwzięć, toczących się obecnie pod sygn. akt II OSK 1665/18, sygn. akt II OSK 1778/18 i sygn. akt II OSK 1779/18, organy powinny były uwzględnić dalej idącą ocenę prawną wyrażoną w późniejszych wyrokach z dnia 22 listopada 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak przeprowadzenia przez Burmistrza Gminy i Miasta S. oceny w zakresie kumulowania się tych przedsięwzięć bezsprzecznie stanowiło rażące naruszenie art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy środowiskowej. Ponadto Sąd podzielił stanowisko Sądu I instancji, co do naruszenia art. 84 ustawy środowiskowej poprzez brak załączenia do decyzji obligatoryjnego załącznika w postaci charakterystyki przedsięwzięcia. Tego rodzaju ocena prawna Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie było uprawnione do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] r. W oparciu o powyżej wskazaną wiążącą ocenę prawną, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] r. Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem A sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym żądając uchylenia kwestionowanej decyzji oraz wydania rozstrzygnięcia o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r., zarzucała naruszenie: - art. 153 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że zakres związania organu wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza de facto obowiązek powtórzenia wyroku oraz brak możliwości wydania własnej decyzji w sprawie, podczas gdy - choć organ jest związany oceną prawną i wskazaniami wyroku - nie zwalnia to organu od samodzielnego rozpoznania sprawy, analizy stanu faktycznego, wydania własnego rozstrzygnięcia i przedstawienia własnego stanowiska w sprawie administracyjnej; - art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej i w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej wskutek błędnego przyjęcia, że wady formalne przedmiotowej decyzji środowiskowej obligują do stwierdzenia jej nieważności, w sytuacji, gdy jej rozstrzygnięcie jest prawidłowe, a decyzja wydana bez wskazanych w decyzji wad byłaby merytorycznie tej samej treści; - art. 7b k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy obowiązkiem organu było ustalenie i wyważenie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zastosowanie środków adekwatnych i proporcjonalnych, mając na uwadze zasadę szybkości postępowania. Okoliczności tych organ w ogóle nie rozważył; - art. 16 § 1 k.p.a., tj. zasady trwałości decyzji administracyjnych w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. (sygn. akt P 46/13), poprzez niezbadanie, a w konsekwencji nieuwzględnienie jakie skutki prawne przyniesie stwierdzenie nieważności decyzji po niemal 11 latach od jej wydania oraz po zrealizowaniu inwestycji; - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie pomimo niezbadania konsekwencji zastosowania tej normy, w sytuacji, gdy z całokształtu okoliczności sprawy wynika, że decyzja w swej merytorycznej treści odpowiada prawu, a zatem nie można uznać, że skutki, które wywołuje decyzja są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności; - art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia przedmiotowej decyzji, w sytuacji, gdy organ jest zobligowany do przedstawienia co było podstawą jego rozstrzygnięcia, zarówno co do okoliczności faktycznych, jak i ocen prawnych, również w przypadku związania oceną prawną sądu administracyjnego; - art. 7, 8 i 77 k.p.a. poprzez nierozważenie a w następstwie nieuwzględnienie konsekwencji prawnych, ekonomicznych i gospodarczych stwierdzenia nieważności decyzji, w sytuacji, gdy organ był do tego zobligowany. Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] r. Uzasadniając wskazało na dokonane w sprawie ustalenia faktyczne oraz wskazało na podstawy prawne wydanego rozstrzygnięcia, podkreślając jednocześnie, iż postępowanie prowadzone w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, nie ma na celu ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, a jedynie odnosi się do kwestii zaistnienia przesłanek wadliwości decyzji, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Dalej przechodząc do meritum sprawy Kolegium odwołując się do treści art. 153 w zw. z art. 193 p.p.s.a. wskazało na wiążącą ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, ujęte w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1665/18, w którym Sąd w sposób jednoznaczny stwierdził, iż decyzja Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] r. wydana została z rażącym naruszeniem art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b, jak również z naruszeniem art. 84 ustawy środowiskowej. Powyższe obligowało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A sp. z o.o. w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] r., zarzuciła naruszenie: - art. 153 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1665/18, a co za tym idzie błędne przyjęcie, iż stwierdzenie przez NSA, że "(...) kwestia kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na działkach ew. nr 69, 98, 99 cz. 90, 81 , 82, 78, 64 i 89 nie była przedmiotem badania przez Burmistrza Gminy i Miasta S., co stanowi rażące naruszenie powyższego przepisu [tj. art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko" przesądza automatycznie o treści rozstrzygnięcia, jakie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zobowiązane było wydać po ponownym rozpoznaniu sprawy, podczas gdy stwierdzenie przez NSA należy odczytywać jako wystąpienie oczywistości naruszenia prawa, która jest tylko jedną z przesłanek, jakie muszą zostać łącznie spełnione, aby decyzja administracyjna mogła zostać uznana za wydaną z rażącym naruszeniem prawa; - art. 80 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak zbadania wystąpienia przesłanki związanej ze skutkami społeczno-gospodarczymi, jakie wywołała decyzja organu I instancji, mimo że w dacie wydania zarówno decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji środowiskowej z dnia [...] r., w uzupełnionym materiale dowodowym sprawy znajdowała się opinia biegłych z zakresu ochrony środowiska stwierdzająca brak przekroczenia dopuszczalnych norm oddziaływania, również biorąc pod uwagę kumulatywne oddziaływanie elektrowni, co dawało Kolegium podstawę do przyjęcia, iż nie została spełniona przesłanka wystąpienia skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, a co skutkowałoby wydaniem rozstrzygnięcia o odmiennej treści; - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji środowiskowej, w sytuacji braku podstaw do uznania, iż jej wydanie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; - art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez brak uwzględnienia przez Kolegium, przy ponownym rozpoznaniu sprawy okoliczności, że wady formalne decyzji środowiskowej obligują do odmowy stwierdzenia jej nieważności, w sytuacji, gdy jej rozstrzygnięcie jest prawidłowe, a decyzja wydana bez wskazanych w decyzji wad byłaby merytorycznie tej samej treści; - art. 7b k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a poprzez nierozważenie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz brak zastosowania środków adekwatnych i proporcjonalnych, mając na uwadze zasadę szybkości postępowania. Na wypadek nie podzielenia powyższych zarzutów i uznanie za prawidłową interpretację Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. oceny prawnej wyrażonej przez NSA, strona z ostrożności procesowej, zarzuciła dodatkowo naruszenie: - art. 7 , art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 oraz § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez wybiórcze rozważenie materiału dowodowego w sprawie, a tym samym pominięcie ustaleń i wniosków wynikających z opinii biegłych z zakresu ochrony środowiska stwierdzającej brak przekroczenia dopuszczalnych norm oddziaływania, również biorąc pod uwagę kumulatywne oddziaływanie elektrowni na terenie gminy S. i brak odniesienia się do niej w wydanych przez siebie decyzjach, pomimo że stanowi ona element materiału dowodowego sprawy, który organ obowiązany był rozpatrzyć w całokształcie, a powoływanie się na zasadę związania organu oceną prawną wyrażoną przez sąd nie zwalnia organu od przeprowadzenia wszechstronnej oceny materiału dowodowego w sprawie; - art. 107 § 3 oraz § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez brak obligatoryjnego elementu uzasadnienia prawnego decyzji z dnia [...] r., a w szczególności brak rozważenia wszystkich zarzutów wskazanych we wniosku o ponowne rozważenie sprawy i brak odniesienia się do nich w uzasadnieniu decyzji ; - art. 7 , art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. poprzez nierozważenie, a w następstwie nieuwzględnienie, konsekwencji prawnych, ekonomicznych i gospodarczych stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, w sytuacji gdy organ był do tego zobowiązany; - art. 156 § 2 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 16 k.p.a. w zw.z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13 poprzez błędną wykładnię art. 156 § 2 k.p.a., a wobec tego niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w świetle powołanego wyroku Trybunale Konstytucyjnego i pominięcie, że upływ 12 lat od dnia wydania decyzji środowiskowej wyłącza możliwość stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, podczas gdy w świetle przywołanego wyroku, odstąpienie od stwierdzenia nieważności decyzji może nastąpić w przypadku wystąpienia przesłanki znacznego upływu czasu od dnia jej wydania, zważywszy na skutki społeczno-gospodarcze, jakie może wywołać decyzja z dnia [...] r. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. oraz poprzedzającej jej decyzji [...] stycznia 2021 r. w całości. W obszernym uzasadnieniu skarżąca spółka przedstawiła argumentację wskazującą w jej ocenie na zasadność podniesionych zarzutów i wniosków. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 17 listopada 2021 r. stanowiącym odpowiedź, na zawiadomienie o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, skarżąca spółka oświadczyła, iż podtrzymuje dotychczas podnoszone zarzuty i przedstawioną na ich zasadność argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że skarga A sp. z o.o. z siedzibą w W. została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) – dalej: ustawa covidowa. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowych spraw jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 22 września 2021 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, iż zarówno organ administracji, jak i uczestnicy postępowania, nie złożyli stosownego oświadczenia, co do posiadania możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 25 października 2021 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu spraw na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z dnia 22 września 2021 r.). Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dokonując kontroli sądowoadministracyjnej w powyższym zakresie Sąd stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, co obligowało Sąd do oddalenia skargi. W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi A sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] r., nr [...] orzekającą o stwierdzeniu nieważności decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] r., znak: [...] w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 2 MW, przewidzianej do realizacji na działce nr 69 w obrębie [...] w S. (wysokość zawieszenia wirnika - około 110 m, średnica wirnika - około 90 m, fundament wieży o wymiarach 18,6 m x 18,6 m posadowiony na głębokości 2,25 m). Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) - dalej: k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast stosownie do treści art. 157 § 1 k.p.a. właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. Przepisów o milczącym załatwieniu sprawy nie stosuje się (art. 158 § 1 k.p.a.). Przystępując do oceny zasadności wniesionej skargi w pierwszej kolejności podkreślić należy, że uregulowane w art. 156 i następne k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 k.p.a. Postępowanie to nie stanowi typowego postępowania jurysdykcyjnego zmierzającego do powtórnego rozstrzygnięcia decyzją sprawy administracyjnej, lecz jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, którego celem jest ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Obowiązkiem organu w postępowaniu nieważnościom jest zatem dokonanie oceny, czy w świetle zaistniałego stanu faktycznego w sposób prawidłowy znalazły zastosowanie obowiązujące normy prawne, czy też wydanie decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślić również należy, że oceny zgodności z prawem, czyli zaistnienia przesłanki nieważnościowej, należy dokonywać według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego oraz obowiązującego w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Natomiast w postępowaniu sądowoadministracyjnym mającym za przedmiot kontrolę decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym w postępowaniu nieważnościowym, rolą sądu jest dokonanie kontroli zgodności z prawem dokonanej przez organ oceny co do wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. (por. wyroki NSA z 17 kwietnia 2013 r., I GSK 123/12, z 16 maja 2014 r., II OSK 2992/12; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy tego, czy wskazana wyżej decyzja Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] r. wydana w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 2 MW, przewidzianej do realizacji na działce nr 69 w S., podjęta została z rażącym naruszeniem art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. nr 199 poz. 1227 ze zm.) – dalej: ustawa środowiskowa, co skutkowało koniecznością stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu powołanego przepisu to naruszenie tzw. kwalifikowane, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, oczywiste czyli takie, które stanowi zaprzeczenie stanu prawnego istotnego z punktu widzenia danego rozstrzygnięcia. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa (por. wyroki NSA z 5 stycznia 2021 r., I GSK 1472/20; z 25 stycznia 2021 r., I OSK 1893/20; z 11 lutego 2021 r., III OSK 3362/21; z 18 maja 2021 r., III OSK 423/21; z 25 sierpnia 2021 r., II OSK 1708/18; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia również wymaga, iż kwestia oceny, co do wydania decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] r. z rażącym naruszeniem art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy środowiskowej była już poddana kontroli sądowoadministracyjnej, przeprowadzanej zarówno przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, jak i przez Naczelny Sąd Administracyjny. Natomiast zasadniczym dla rozstrzygnięcia przedmiotowego sporu pozostaje wydany w niniejszej sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1665/18 oddalający skargę kasacyjną skarżącej spółki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 1007/17 orzekającego o uchyleniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r. odmawiających stwierdzenia nieważności wyżej wskazanej decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] r. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie przez sąd pierwszej instancji istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, a więc nie tylko samą wykładnię w ścisłym tego słowa znaczeniu. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za wadliwe. Ocena ta może odnosić się do przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego i dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie (por. wyrok WSA w W. z 20 grudnia 2006r., VII SA/Wa 1803/06, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei wskazania stanowią konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie. Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania mają wytyczać kierunek działania organu przy ponownym przyszłym rozpoznaniu sprawy, określają one sposób ich postępowania w przyszłości. Mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości. Między oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi więc ścisły związek (por. wyroki NSA z 25 października 2006r., I OSK 1377/05; 13 września 2006r., II FSK 1099/05; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast związanie sądu oceną prawną wyrażoną w wyroku wydanym w danej sprawie oznacza, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym nie może on formułować ocen odmiennych od wiążącej go oceny prawnej, ale musi się do niej zastosować oraz konsekwentnie reagować na naruszenie tych zasad przez organy przy rozpoznawaniu skargi na akt wydany po wyroku formułującym ocenę prawną. W razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2018 r., I FSK 985/16; z 2 września 2021 r., II OSK 1502/21; z 9 września 2021 r., I GSK 702/21; z 29 października 2021 r; I GSK 655/21; wyroki WSA w Gliwicach z 19 kwietnia 2018 r., I SA/Gl 77/18; z 15 maja 2018 r. IV SA/Gl 1124/17; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powołanym wyżej wyrokiem z dnia 15 grudnia 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalając wywiedzioną przez skarżącą spółkę skargę kasacyjną wskazał, iż podziela stanowisko Sądu I instancji, co do stwierdzonego pominięcia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosków wynikających z wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2016 r., wydanych w sprawach o sygn. akt II OSK 2248/15 i II OSK 3082/15, a dotyczących elektrowni wiatrowych usytuowanych na działkach o nr ew. 98 i 81, których skumulowane oddziaływanie było także przedmiotem oceny w niniejszej sprawie. W powołanych wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wskazał, że kwestia kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na działkach o nr ew. 69, 98, 99, 90, 81, 82, 78, 64 i 89 nie była przedmiotem oceny Burmistrza Gminy i Miasta S., co stanowiło rażące naruszenie art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy środowiskowej. Sąd podkreślił, że wydany w niniejszej sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt II OSK 2200/15 nie zawiera jednoznacznego sformułowania, z którego wynikałoby charakter naruszenia prawa przez Burmistrza Gminy i Miasta S., jednakże odwołanie się do stanowiska wyrażonego w powołanych wyżej orzeczeniach nie narusza art. 153 p.p.s.a., gdyż wyrażone w nich poglądy nie są odmienne niż te wyrażone w wyroku z dnia 6 września 2016 r., a jedynie je precyzują. Powyższe oznacza, że stanowisko wyrażone w sprawach o sygn. akt II OSK 3082/15 i II OSK 2248/15 jest wiążące również w tej sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pomimo wskazanej wyżej rozbieżności, nie ulega wątpliwości, że sprawy dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowych w odniesieniu do działek nr ewid. 69, 81 i 98 dotyczą obecnie tej samej kwestii, a więc braku przeprowadzenia przez Burmistrza Gminy i Miasta S. oceny w zakresie kumulowania się tych przedsięwzięć. Stąd też we wszystkich sprawach dotyczących tych przedsięwzięć organy powinny były uwzględnić dalej idącą ocenę prawną wyrażoną w późniejszych wyrokach z 22 listopada 2016 r. Jak już wyżej wskazano, w obu tych wyrokach, Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że brak przeprowadzenia przez Burmistrza Gminy i Miasta S. oceny w zakresie kumulowania się tych przedsięwzięć stanowiło rażące naruszenie art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy środowiskowej. Tego rodzaju wiążąca ocena prawna Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie było uprawnione do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej Burmistrza Gminy i Miasta S. z [...] r., o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji, co do stwierdzonego braku załączenia do decyzji z [...] r. obligatoryjnego załącznika w postaci charakterystyki przedsięwzięcia, co stanowiło dodatkowe uzasadnienie dla uwzględnienia skargi. Zdaniem Sąd rozpoznającego niniejszą skargę, wobec tak jednoznacznie sformułowanej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w powołanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1665/18, jak również wobec braku zarówno stanu faktycznego sprawy oraz obowiązującego stanu prawnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. było zobligowane do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] r. Jak już bowiem wcześniej wskazano bezwzględnie obowiązujący charakter przepisu art. 153 p.p.s.a. skutkuje tym, iż zarówno organ administracji publicznej, jak i sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu i formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem. Inaczej mówiąc ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak również wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym, zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Wobec powyższego Sąd stwierdza, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. orzekając, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. o nieważności decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] r., z uwagi na jej podjęcie z rażącym naruszeniem art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy środowiskowej, w pełni zastosowało się do oceny prawnej wyrażonej w powołanym wcześniej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2020 r. Tym samym zarzut skargi, co do naruszenia art. 153 p.p.s.a. uznać należało za chybiony. Z uwagi na wskazany powyżej zakres związania wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2020 r., bez wpływu na wynik niniejszego orzeczenia pozostają także pozostałe zarzuty skargi odnoszące się, co do naruszenia zarówno wskazanych w niej przepisów prawa materialnego, jak i przepisów prawa procesowego. Podkreślenia raz jeszcze wymaga bowiem, że w ramach nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, procedujące w sprawie organy nie dokonują nowych ustaleń faktycznych, jak również nie przeprowadzają dodatkowego postępowania dowodowego. Postępowanie to nie ma bowiem na celu powtórnego rozstrzygnięcia decyzją sprawy administracyjnej, lecz jedynie ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w tym konkretnym przypadku pkt 2 przywołanego przepisu. W niniejszej sprawie kwestia ta, jak już wcześniej wskazano została prawomocnie przesądzona wiążącym organy, jak i Sąd wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1665/18. Natomiast, co do powoływanego przez stronę skarżącą wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 ., sygn. akt P 46/13 orzekającego o częściowej niezgodności art. 156 2 k.p.a. z art. 2 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepis ten nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, wskazać należy, że wyrok ten ma charakter zakresowy o pominięciu prawodawczym. Wyrok taki nie powoduje zmiany normatywnej, w szczególności nie oznacza derogacji tego przepisu. Nakłada jedynie na ustawodawcę obowiązek rozszerzenia unormowania art. 156 § 2 k.p.a., zgodnie z treścią wydanego wyroku. Wykonanie powyższego obowiązku nastąpiło w drodze ustawy z dnia 11 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 1491), obowiązującej od dnia 16 września 2021 r., której art. 1 pkt 1 nadaje nowe brzmienie art. 156 § 2 k.p.a. o następującej treści "nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne". Ponadto jak wynika z art. 2 § 1 ustawy nowelizującej do postępowań administracyjnych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Objęta niniejszą skargą ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. wydana została przed dniem wejścia w życie znowelizowanych przepisów. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. dc