II SA/Łd 549/25

Dnia 13 listopada 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant st. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2025 roku sprawy ze skargi I. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 4 czerwca 2025 roku znak SKO.4141.36.25 w przedmiocie odmowy świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. dc 1. Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia 4 czerwca 2025 r. znak: SKO.4141.36.25 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Warty o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. 1. Jak wynika z akt sprawy wnioskiem z dnia 23 grudnia 2024 r. I. O. zwróciła się do Burmistrza Warty o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem D. O. 2. Decyzją z dnia 4 lutego 2025 r. znak: OPS.ŚP.5241.82.2025.DP, Burmistrz Warty odmówił I. O. przyznania wnioskowanego świadczenia. 3. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła I. O. 4. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu decyzją z dnia 21 marca 2025 r., znak: SKO.4141.16.25, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. 5. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w zakresie wskazanym przez Kolegium Burmistrz Warty ponownie odmówił stronie przyznania wnioskowanego świadczenia. Powołując się na art. 17 ust.1b ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz zakres sprawowanej opieki nad synem organ pierwszej instancji uznał, że strona nie spełnia przesłanek dających możliwość przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego, bowiem nie zrezygnowała z prowadzenia gospodarstwo rolnego. 6. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła I. O. podnosząc, że decyzja Burmistrza Warty jest dla niej niezrozumiała i krzywdząca, ponieważ jej syn wymaga całodobowej opieki i pomocy w funkcjonowaniu. 1. Wskazała, że nie tylko robi pranie, sprząta i gotuje. Wśród czynności opiekuńczych wyliczyła ćwiczenia rehabilitacyjne, masaż blizny, uczestnictwo w turnusach rehabilitacyjnych, wizyty lekarskie, spacery, emocjonalne wsparcie. Twierdzi, że dnia 1 maja 2020 r. zrezygnowała całkowicie z prowadzenia gospodarstwa rolnego oraz pracy w nim, a obowiązki te przejął jej mąż – K. O. Jej imię i nazwisko figuruje tylko w związku z pobieraniem dopłat bezpośrednich, całkowity dochód z tego tytułu jest natomiast na koncie indywidualnym męża i tylko on dysponuje tymi środkami. 2. Świadczenie pielęgnacyjne w 2020 r. zostało jej przyznane, pomimo że wówczas również wniosek o dopłaty bezpośrednie składany był na nią. Ta okoliczność nie może zatem dyskwalifikować jej do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne. Zmiana danych w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wymaga jej osobistej wizyty, a w związku z opieką nad synem nie jest w stanie tam dojechać. Wniosła o pozytywne rozpatrzenie odwołania i przyznanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem. 7. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 4 czerwca 2025 r. znak: SKO.4141.36.25 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. 1. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że z uwagi na fakt, że I. O. przysługiwało prawo do świadczenia pielęgnacyjnego do dnia wydania kolejnego orzeczenia o niepełnosprawności, jednak nie dłużej niż do dnia 31 marca 2025 r. (na mocy decyzji Kolegium z dnia 13 sierpnia 2020 r., znak: SKO.4141.128.20; zmieniona na mocy decyzji organu pierwszej instancji: z dnia 20 stycznia 2021 r., z dnia 10 stycznia 2022 r., z dnia 2 stycznia 2023 r., z dnia 18 lipca 2023 r., z dnia 10 sierpnia 2023 r., z dnia 9 stycznia 2024 r., z dnia 17 października 2024 r.) i osoba niepełnosprawna złożyła wiosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności w terminie wynikającym z art. 63 ust. 3 ustawy o świadczeniu wspierającym, należało przeanalizować stan faktyczny pod kątem spełnienia przez nią przesłanek wynikających z art. 17 ustawy w brzmieniu obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r. 2. Organ wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż syn wnioskodawczyni – D. O., ur. w 2000 r., legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności w rozumieniu ustawy (Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. z dnia 30 listopada 2024 r.). Oznacza to, że spełniony jest warunek dotyczący osoby wymagającej opieki wymieniony w art. 17 ust. 1 ustawy. 3. Jednakże w przedmiotowej sprawie występuje okoliczność, która w ocenie organu pierwszej instancji, nie pozwala na ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego I. O. w związku ze sprawowaniem opieki nad D. O. Mianowicie, strona pomimo oświadczenia o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego składała wnioski o dopłaty bezpośrednie. 4. Ponadto, organ pierwszej instancji nie kwestionując faktu sprawowania opieki przez wnioskodawczynię nad niepełnosprawnym synem, uznał, że czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego, w tym sprzątanie, pranie, robienie zakupów, gotowanie, towarzyszenie w wizytach lekarskich, załatwianie spraw urzędowych, nie należą do nadzwyczajnych i wymagających rezygnacji z aktywności zawodowej, stanowią bowiem czynności dnia codziennego wykonywane także przez osoby pracujące. 5. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 17b ust. 1 ustawy w przypadku, gdy o świadczenia, o których mowa w art. 16a i art. 17 ubiegają się rolnicy, małżonkowie rolników bądź domownicy, świadczenia te przysługują odpowiednio 1) rolnikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego; 2) małżonkom rolników lub domownikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego albo wykonywania przez nich pracy w gospodarstwie rolnym. 6. Zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego lub zaprzestanie wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym, o których mowa w ust. 1, potwierdza się stosownym oświadczeniem złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań (art. 17b ust. 2 ustawy). 7. Kolegium podkreśliło, że przepis art. 17 ustawy ustala generalną zasadę, zgodnie z którą prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ustala się podmiotom rezygnującym z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, która to przesłanka ma charakter pierwotny i podstawowy dla oceny prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Jeżeli nie występuje podstawowa przesłanka przyznania świadczenia w postaci związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z pracy zarobkowej (w tym przypadku - zaprzestaniem prowadzenia gospodarstwa rolnego), a koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, wszelkie pozostałe przesłanki tracą w istocie na znaczeniu. 8. Dowodem zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego jest, w świetle art. 17b ust. 2 ustawy, stosowne oświadczenie złożone przez rolnika pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Oświadczenie rolnika podlega jednak weryfikacji przez organ orzekający w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego. Istotne jest, że opieka nad osobą niepełnosprawną musi - w sposób oczywisty - stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zarobkowej (pracy w gospodarstwie rolnym). Zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia lub jego niepodejmowaniem (pracą w gospodarstwie rolnym), a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły. 9. Organ wskazał, że we wniosku z dnia 23 grudnia 2024 r. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad synem I. O. oświadczyła, że jest rolnikiem oraz że 1 maja 2020 r. zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego. Analiza akt sprawy uprawnia jednak do konkluzji, że skarżąca nie spełnia przesłanki zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawnym synem. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że I. O. jest wyłącznym właścicielem gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni 2,0325 ha przeliczeniowego (decyzja w sprawie wymiaru podatku rolnego z dnia 29 stycznia 2024 r., nr WPO.3121.70050.1.2024; decyzja w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego z dnia 29 stycznia 2024 r., Nr WPO.3123.7006.1.2024). W oświadczeniu z dnia 17 marca 2025 r. I. O. wskazała m.in., że "wnioski o dopłaty bezpośrednie były podpisywane przeze mnie, traktowałam to jako czynność techniczną, gdyż gospodarstwo figuruje na mnie. Pieniądze z dopłat wpływają na konto bankowe męża i to on jest ich dysponentem w miarę potrzeb gospodarstwa". 10. W oświadczeniu z dnia 3 kwietnia 2025 r., złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, I. O. wskazała, że wnioski o dopłaty obszarowe składane są przez nią od dnia 29 kwietnia 2021 r. do dziś, a dopłaty pobierane są nadal. Wniosek o dopłaty bezpośrednie w 2024 r. został przez nią złożony, a w 2025 r. jeszcze nie. 11. Oświadczyła ponadto, że nigdy nie składała wniosku o zwrot podatku akcyzowego. Wskazała także, że od 2008 r. jest objęta ubezpieczeniem z tytułu posiadania gospodarstwa rolnego w KRUS, a od 1 maja 2020 r. jest ono opłacane przez Burmistrza Warty. 12. Zdaniem Kolegium otrzymywanie dopłat bezpośrednich potwierdza fakt bycia rolnikiem. Przesłanki pobierania płatności są ściśle powiązane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Za gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1176 ze zm.), o którym mowa w art. 3 pkt 6 ustawy, uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Stosownie zaś do art. 2 pkt 25 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1741 ze zm.) użyte w ustawie określenia "rolnik" oznaczają - rolnika w rozumieniu art. 3 pkt 1 rozporządzenia 2021/2115, którego gospodarstwo jest położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, czyli mówiąc inaczej "rolnik" oznacza osobę fizyczną lub prawną bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, których gospodarstwo jest położone na obszarze objętym zakresem terytorialnym stosowania Traktatów, określonym w art. 52 Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 349 i 355 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), oraz które prowadzą działalność rolniczą określoną przez państwa członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 2 niniejszego rozporządzenia. 13. Organ wskazał, że działalność rolnicza (art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 2021/2115) oznacza: a) wytwarzanie produktów rolnych obejmujące działania takie jak chów zwierząt lub uprawa, w tym w drodze użytkowania torfowisk - przy czym produkty rolne oznaczają produkty wymienione w załączniku 1 do TFUE, z wyjątkiem produktów rybołówstwa - a także bawełnę i zagajniki o krótkiej rotacji; b) utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy, bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza użycie zwykłych metod rolniczych i zwykłego sprzętu rolniczego. Zatem samo posiadanie gospodarstwa rolnego nie jest wystarczającym i samoistnym warunkiem otrzymania płatności. Nie kwalifikują się do płatności obszary, na których rolnik nie prowadzi działalności rolniczej, rozumianej jako wytwarzanie produktów rolnych przez hodowlę lub chów zwierząt do celów gospodarskich lub uprawę lub hodowlę roślin, lub utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza użycie zwykłych metod rolniczych i zwykłego sprzętu rolniczego (art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r.). Organ wyjaśnił również, że zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r., jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gruntu lub zwierzęcia, a ten grunt lub to zwierzę stanowi przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego, pomoc przysługuje posiadaczowi zależnemu. Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 885) producent rolny to osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, będąca rolnikiem w rozumieniu art. 3 pkt 1 rozporządzenia 2021/2115. Jak wyżej wskazano, w świetle art. 3 pkt 1 rozporządzenia 2021/2115 "rolnik" oznacza osobę fizyczną lub prawną bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków. Jednocześnie zgodnie z art. 12 ust. 4 powołanej ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. w przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się jeden numer identyfikacyjny temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę. Zatem w przypadku małżonków numer identyfikacyjny nadany temu małżonkowi, co do którego współmałżonek wyraził zgodę, identyfikuje producenta rolnego - małżonków. W przypadku małżonków producentem rolnym nie jest każdy z małżonków ani małżonek wpisany do ewidencji producentów rolnych. Małżonków należy traktować jako "grupę osób fizycznych" w rozumieniu art. 3 pkt 1 rozporządzenia 2021/2115, którym nadaje się jeden numer identyfikacyjny. Płatności z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przysługują osobom, które nie tylko są właścicielami gospodarstwa rolnego, ale które rzeczywiście wykonują pracę w gospodarstwie rolnym. Celem systemu wsparcia jest finansowe wspieranie rolników, czyli osób, które faktycznie uprawiają grunty rolne. Dopłaty nie są przewidziane dla właścicieli, którzy dysponują jedynie tytułem własności, ale nie zajmują się szeroko ujmowaną produkcją rolną. 14. Kolegium stwierdziło, że trudno dać wiarę oświadczeniu skarżącej zawartemu w odwołaniu, że nie może ona się stawić w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w celu dokonania stosownych zmian z racji opieki nad niepełnosprawnym synem. 15. Pozostaje to bowiem w sprzeczności z oświadczeniem strony z dnia 3 kwietnia 2025 r., złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, z którego wynika m.in., że w sytuacji jej nieobecności opiekę tę sprawować może matka skarżącej. Ponadto I. O. objęta jest ubezpieczeniem społecznym rolników z tytułu posiadania gospodarstwa rolnego, co również potwierdza fakt bycia rolnikiem. Ubezpieczenie społeczne rolników przysługuje rolnikom prowadzącym gospodarstwo rolne o powierzchni powyżej 1 ha przeliczeniowego lub prowadzącym dział specjalny produkcji rolnej. Ubezpieczeniem KRUS objęci są również domownicy pracujący w gospodarstwie rolnika, spełniający określone kryteria. Wobec tego w opinii Kolegium uznać należy, że skarżąca jest rolnikiem prowadzącym gospodarstwo rolne oraz, że nie zaprzestała pracy w gospodarstwie rolnym, a co za tym idzie nie jest uprawniona do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawnym synem. 16. Powyższej oceny nie zmienia fakt, że I. O., w związku z opieką nad synem, przysługiwało prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przyznane jej na mocy decyzji Kolegium z dnia 13 sierpnia 2020 r., znak: SKO.4141.128.20. 17. Nie podlega bowiem ochronie prawnej domaganie się wydania decyzji błędnej w ramach za chowania zasady zaufania. Nie można powołać się na naruszenie zasady z art. 8 § 2 k.p.a. w sytuacji, kiedy wydana w sprawie decyzja, choćby była odmienna od innej decyzji, wydanej w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, jest jednak prawidłowa i zgodna z prawem. Wzgląd na zachowanie zasady praworządności ma w tej sytuacji priorytet nad oczekiwaniem strony do otrzymania decyzji takiej samej jak decyzje uprzednio wydawane w analogicznych stanach faktycznych i prawnych, bowiem oczekiwanie takie nie jest "słuszne" i "uzasadnione" jako naruszające zasadę praworządności. 18. W przedmiotowej sprawie uległa zmianie sytuacja faktyczna, bowiem pierwszy wniosek o przyznanie dopłat bezpośrednich został przez I. O. złożony, zgodnie z jej oświadczeniem, w dniu 29 kwietnia 2021 r., a zatem już po dacie wydania decyzji Kolegium. Skoro nie można uznać, że skarżąca zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego, to nie może być jej przyznane świadczenie pielęgnacyjne na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. tylko z tego powodu, że pobierała ona to świadczenie na mocy decyzji Kolegium z dnia 13 sierpnia 2020 r. Skarżąca nie spełnia przesłanki z art. 17b ust. 1 pkt 1 w związku z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, ponieważ nie zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego, co uzasadnia odmowę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Rolnik przy właściwej organizacji pracy może prowadzić gospodarstwo rolne - zarządzać nim i jednocześnie sprawować opiekę nad osobą niepełnosprawną (uchwała NSA 7 sędziów z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt I OPS 5/12). Jest bowiem organizatorem własnej pracy. Kolegium nie zakwestionowało osobistego zaangażowania skarżącej w opiekę nad synem, która niewątpliwie jest absorbująca. Jednakże podkreśliło, że aby możliwe było przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego konieczne jest spełnienie wszystkich określonych przez ustawodawcę przesłanek, przy jednoczesnym braku negatywnych, czego w przedmiotowej sprawie stwierdzić nie można. 1. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła I. O., reprezentowana przez r.pr. M. P. 1. Zaskarżonej decyzji zarzucono: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. naruszenie art. 17b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że faktyczne całodobowe sprawowanie przez skarżącą opieki nad niepełnosprawnym synem i jednoczesna rezygnacja z pracy w gospodarstwie rolnym nie wypełnia przesłanki uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na okoliczność, iż skarżąca pozostaje w rejestrze przedsiębiorców rolnych i otrzymuje dopłaty bezpośrednie w związku z wykonywaniem przez jej męża pracy na gospodarstwie rolnym; 2. naruszenie art. 17b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że samo podleganie ubezpieczeniu społecznemu rolników automatycznie przesądza o nieprawdziwości złożonego oświadczenia o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego oraz braku możliwości przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, podczas gdy skarżąca podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników z tytułu pobierania świadczenia pielęgnacyjnego właśnie w związku z zaprzestaniem prowadzenia gospodarstwa rolnego, b) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy niezgodnej z prawem decyzji organu I instancji; 2. art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie okoliczności, iż od 1 maja 2020 r. skarżąca podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników w związku z nabyciem uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i zaprzestaniem prowadzenia gospodarstwa rolnego, co doprowadziło do błędnych ustaleń, że skarżąca jest rolnikiem prowadzącym gospodarstwo rolne; 3. art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, tj. pominięcie okoliczności, iż wywiad środowiskowy przeprowadzony w dniu 16 stycznia 2025 r. potwierdził wykonywanie całodobowej opieki nad synem, co samo w sobie wyklucza prowadzenie gospodarstwa rolnego, a w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń, wedle których skarżąca nie zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego; 4. art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń, że w stosunku do poprzednio przysługującego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ustalonego decyzją z dnia 13 sierpnia 2020 r. zmianie uległ stan faktyczny, gdyż pierwszy wniosek o przyznanie dopłat bezpośrednich skarżąca złożyła 29 kwietnia 2021 r., a więc po dacie wydania decyzji, podczas gdy wnioski o dopłaty bezpośrednie skarżąca składa od 2020 r., tj. również przed 13 sierpnia 2020 r. i nie stanowiło to przesłanki do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. 2. W związku z powyższymi zarzutami strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji Burmistrza Warty, a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. 2. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wniosło o jej oddanie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: 3. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 1. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie przejmuje sprawy do jej końcowego załatwienia, ale bada co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). 2. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie stała się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 4 czerwca 2025 r. znak: SKO.4141.36.25 utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Warty o odmowie przyznania I. O. świadczenia pielęgnacyjnego. Organy stanęły na stanowisku, że skarżąca nie spełnia przesłanek uprawniających do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, bowiem nie zrezygnowała z pracy w gospodarstwie rolnym, co – w ocenie organu – wynika z faktu, że skarżąca jest ubezpieczona w KRUS, nadto pobiera dopłaty unijne. 3. Należy zauważyć, że wniosek w niniejszej sprawie o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego został złożony przez skarżącą dnia 23 grudnia 2024 r., przy czym we wniosku tym skarżąca oświadczyła, że jest rolnikiem oraz że zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego albo wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym od dnia 1 maja 2020 r. 4. Materialnoprawne podstawy wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 390 z późn. zm.). 1. Należy jednak zauważyć, że ww. ustawa była w ostatnim czasie nowelizowana, m.in. na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. poz. 1429 z późn. zm.), [dalej: "u.ś.w."], stąd też pojawia się kwestia rozstrzygnięcia jaki stan prawny ma zastosowanie w niniejszej sprawie. 2. Zgodnie z art. 63 ust. 1 u.ś.w. w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Stosownie zaś do art. 63 ust. 2 u.ś.w. osoby, którym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, albo od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., przyznane zostało co najmniej do dnia 31 grudnia 2023 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, zachowują, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego nie dłużej jednak niż do końca okresu, na który prawo zostało przyznane, z uwzględnieniem ust. 3 i 4. Art. 63 ust. 3 u.ś.w. stanowi natomiast, że osoby, o których mowa w ust. 2, zachowują prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., również w przypadku, gdy osobie nad którą sprawują opiekę zostało wydane nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenie o niepełnosprawności. Warunkiem zachowania prawa odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego na zasadach określonych w zdaniu pierwszym jest złożenie wniosku o nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności w terminie 3 miesięcy od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin ważności dotychczasowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenia o niepełnosprawności, a następnie złożenie wniosku o ustalenie prawa odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego w terminie 3 miesięcy, licząc od wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności. 3. Należy zwrócić uwagę, że okolicznością bezsporną w sprawie jest, że skarżącej przysługiwało prawo do świadczenia pielęgnacyjnego do dnia wydania kolejnego orzeczenia o niepełnosprawności, jednak nie dłużej niż do dnia 31 marca 2025 r., co wynikało z decyzji Kolegium z dnia 13 sierpnia 2020 r., która była kilkukrotnie zmieniana. Osoba niepełnosprawna złożyła wiosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności w terminie wynikającym z art. 63 ust. 3 u.ś.w. Powyższe słusznie skutkowało koniecznością dokonania przez organy oceny stanu faktycznego pod kątem spełnienia przez skarżącą przesłanek wynikających z przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 r., przede wszystkim wynikających z art. 17 ust. 1 i 17b u.ś.r. Należy w tym miejscu zaważyć, że określone w ww. przepisach przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego muszą być spełnione łącznie. 5. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. 6. Z brzmienia przywołanego wyżej art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, że zasadniczą przesłanką przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest to, aby opiekun osoby niepełnosprawnej nie podejmował lub rezygnował z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest bowiem częściowe zrekompensowanie opiekunowi niepełnosprawnego strat finansowych związanych z niemożnością podjęcia pracy lub rezygnacją z pracy, spowodowaną koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną (por. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1124/18; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ma na celu zrekompensowanie osobom wychowującym niepełnosprawne dzieci bądź sprawującym opiekę nad innymi niepełnosprawnymi członkami rodziny utraty możliwości uzyskania dochodu z racji konieczności podejmowania tej opieki. Kluczową przesłanką jest rezygnacja z pracy zarobkowej bądź jej niepodejmowanie pozostające w ścisłym związku przyczynowoskutkowym ze sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną. 7. W aktach sprawy znajduje się orzeczenie o niepełnosprawności z dnia 30 listopada 2024 r. wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S., z którego wynika, że D. O. został zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności do dnia 30 listopada 2029 r., przy czym wymaga stałej lub długotrwałej opieki innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością stałej egzystencji. Zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy zaświadczeniem z dnia 25 września 2024 r. wydanym przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. wniosek o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności złożony został w dniu 25 września 2024 r. Powyższa okoliczność jest bezsporna. Na marginesie należy wskazać w tym miejscu na art. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2023 r. o szczególnych rozwiązaniach służących zachowaniu ważności niektórych orzeczeń o niepełnosprawności oraz orzeczeń o stopniu niepełnosprawności (Dz. U. poz. 2768), na podstawie którego przedłużono okres ważności dotychczasowych orzeczeń o niepełnosprawności do dnia 30 września 2024 r. 8. Sąd podkreśla, podobnie jak organy, iż nie kwestionuje faktu sprawowania opieki (abstrahując w tym miejscu od jej zakresu) przez skarżącą nad niepełnosprawnym synem oraz związanych z tym dodatkowych obowiązków i uciążliwości. Fakt ten nie jest jednak wystarczającą okolicznością do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, a to z tej przyczyny, że spełnione być muszą również inne przesłanki wynikające z przepisów u.ś.r. W realiach niniejszej sprawy spór sprowadza się zaś do oceny, czy skarżąca zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego, co jest przesłanką przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w niniejszej sprawie. 9. Mając na uwadze treść art. 17 ust. 1 u.ś.r., należy uwzględnić również art. 17b ust. 1 u.ś.r., który stanowi, że w przypadku, gdy o świadczenia, o których mowa w art. 16a i art. 17 ubiegają się rolnicy, małżonkowie rolników bądź domownicy, świadczenia te przysługują odpowiednio: 1) rolnikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego; 2) małżonkom rolników lub domownikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego albo wykonywania przez nich pracy w gospodarstwie rolnym. Zgodnie z art. 17b ust. 2 u.ś.r. zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego lub zaprzestanie wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym, o których mowa w ust. 1, potwierdza się stosownym oświadczeniem złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.". Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. 10. Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 25 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1741 z późn. zm.), za rolnika uważa się rolnika w rozumieniu art. 3 pkt 1 rozporządzenia 2021/2115, którego gospodarstwo jest położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 3 pkt 1 cyt. wyżej rozporządzenia "rolnik" oznacza osobę fizyczną lub prawną bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, których gospodarstwo jest położone na obszarze objętym zakresem terytorialnym stosowania Traktatów, określonym w art. 52 Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 349 i 355 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), oraz które prowadzą działalność rolniczą określoną przez państwa członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 2 niniejszego rozporządzenia. Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 21 ust. 1 cyt. wyżej ustawy o Planie Strategicznym warunkiem przyznawaniu pomocy jest fakt prowadzenia przez rolnika działalności rolniczej. Tym samym należy podzielić stanowisko Kolegium, że samo posiadanie gospodarstwa nie jest wystarczającym warunkiem otrzymania dopłat. 11. Mając na uwadze treść powyższej normy organy zobowiązane były do dokonania oceny czy skarżąca faktycznie zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego. Z akt sprawy wynika, że skarżąca złożyła oświadczenie o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego. Niemniej jednak nie budzi wątpliwości, co skarżąca sama przyznaje, że składała wnioski o dopłaty bezpośrednie. 12. Zgodnie z powołanym wyżej art. 17b ust. 2 u.ś.r., dowodem zaprzestania prowadzenia działalności w gospodarstwie rolnym jest oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Oświadczenie takie stanowi dokument potwierdzający tę okoliczność i podlega ocenie według zasad ogólnych postępowania dowodowego. Przepisy prawa nie przewidują innych dokumentów poświadczających rezygnację z działalności gospodarczej w gospodarstwie rolnym, w odróżnieniu od procedur obowiązujących przy rozwiązaniu stosunku pracy. Warto podkreślić, że – zgodnie z powszechnie przyjętym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem - uproszczenie wymogów dowodowych nie zwalnia organu orzekającego z obowiązku weryfikacji treści oświadczenia w toku postępowania dotyczącego przyznania świadczenia pielęgnacyjnego (tak np. wyrok NSA z 14.10.2025 r., I OSK 1935/24). 13. Należy zauważyć, że – zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądowym poglądem - sama własność lub posiadanie gospodarstwa nie stanowią podstawy do uznania za jego prowadzenie, o ile nie towarzyszy im rzeczywista działalność rolnicza. Analogicznie, posiadanie statusu rolnika zgodnie z przepisami prawa krajowego lub unijnego nie jest równoznaczne z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, jeżeli nie generuje faktycznych korzyści wynikających z przyznanych płatności. Dopiero osiąganie dochodów z gospodarstwa rolnego lub pobieranie dopłat jako świadczeń finansowych powiązanych z prowadzeniem gospodarstwa stanowi przeszkodę w ubieganiu się o świadczenie pielęgnacyjne (tak. np. Wyrok NSA z 14.03.2025 r., I OSK 687/24; wyrok WSA w Krakowie z 22.05.2025 r., III SA/Kr 1817/24; Wyrok NSA z 6.11.2024 r., I OSK 2754/23; Wyrok NSA z 12.09.2024 r., I OSK 2359/23). 14. Z akt sprawy wynika, że skarżąca jest wyłącznym właścicielem gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni 2,0325 ha przeliczeniowego. W znajdującym się w materiale aktowym oświadczeniu skarżącej z dnia 3 kwietnia 2025 r., skarżąca oświadczyła, że od 29 kwietnia 2021 roku do dziś są składane wnioski o dopłaty obszarowe dla gospodarstwa, a ponadto dopłaty pobierane są nadal, wniosek w 2024 r. składany był na skarżącą. W ocenie Sądu materiał aktowy nie daje jest podstaw do przyjęcia – co strona skarżąca podnosi w skardze (s. 3) – że dopłaty były pobierane już przed wydaniem przez Kolegium decyzji w 2020 r. 15. W ocenie Sądu w świetle okoliczności faktycznych sprawy organy prawidłowo dokonały oceny złożonego przez skarżącą oświadczenia o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa uznając, że wbrew jego treści strona nie zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego, gdyż pomoc w postaci dopłat bezpośrednich może zostać przyznana rolnikowi aktywnemu zawodowo, prowadzącemu działalność rolniczą. Mając na uwadze powyższe okoliczności, przede wszystkim zaś fakt pobierania dopłat, brak było podstaw do przyjęcia, że skarżąca zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego w związku z opieką nad synem, co uzasadniało wydanie decyzji o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Na ww. ocenę nie ma wpływu fakt, że skarżącej, w związku z opieką nad synem, przysługiwało prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przyznane jej na mocy decyzji Kolegium z dnia 13 sierpnia 2020 r., znak: SKO.4141.128.20 (następnie kilkukrotnie zmienianej). W tym miejscu Sąd zwraca uwagę na istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy uwarunkowania faktyczne, a mianowicie, że – jak wynika z akt sprawy - pierwszy wniosek o przyznanie dopłat bezpośrednich przez skarżącą złożony został, zgodnie z jej oświadczeniem, dnia 29 kwietnia 2021 r., a zatem już po dacie wydania decyzji przez SKO. Wydanie decyzji przez SKO przed tą datą nie mogło uwzględniać faktu pobierania dopłat przez skarżącą. 16. Sąd podziela stanowisko SKO, że skoro brak jest podstaw do uznania, że skarżąca zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego, to tym samym brak jest podstaw do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. tylko z tej to przyczyny, że pobierała ona to świadczenie na mocy decyzji SKO z dnia 13 sierpnia 2020 r. (kilkakrotnie zmienianej) wobec niespełnienia przez skarżącą przesłanki określonej w art. 17b ust. 1 pkt 1 w związku z art. 17 ust. 1 u.ś.r. Mając na uwadze powyższe rozważania, fakt objęcia skarżącej ubezpieczeniem społecznym rolników (bez względu na podstawę) z tytułu posiadania gospodarstwa rolnego, ma znaczenie drugorzędne. 17. Należy też zauważyć, że zgodnie z Uchwałą NSA(7w) z 11.12.2012 r., I OPS 5/12 (ONSAiWSA 2013, nr 3, poz. 40), prowadzenie gospodarstwa rolnego przez rolnika stanowi negatywną przesłankę do przyznania tej osobie świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 22 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. 18. W ocenie Sądu podnoszony w skardze argument, iż skarżąca występowała z wnioskiem o dopłaty bezpośrednie jednak środki z tego tytułu były przekazywane bezpośrednio na rachunek bankowy należący do jej męża, który te środki przeznaczał na gospodarstwo rolne, nie ma w realiach niniejszej sprawy znaczenia. Zdaniem Sądu, podzielić należy także stanowisko SKO, które nie zgodziło się z argumentacją skarżącej zawartą w odwołaniu, w którym to skarżąca twierdzi, że nie może stawić się w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa celem dokonania stosownych zmian, gdyż sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym synem. Ze złożonego 3 kwietnia 2025 r. przez skarżącą oświadczenia wynika bowiem, że kiedy musi załatwić jakąś naglą sprawę prosi swoją mamę, aby przyszła do syna. Tym samym udanie się do ARiMR celem załatwienia formalności w przypadku skarżącej nie jest niemożliwe. 19. W świetle powyższego podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 17b ust. 1 pkt 1 u.ś.r. nie mógł być uznany za zasadny, podobnie jak zarzuty naruszenia prawa procesowego. 20. Na marginesie Sąd zauważa, że w obecnym stanie prawnym istnieje możliwość ubiegania się przez osoby niepełnosprawne o przyznanie świadczenia wspierającego stosownie do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym. 21. Reasumując, zdaniem Sądu, ustalenia Kolegium co do stanu faktycznego należy uznać za prawidłowe, znajdują one bowiem potwierdzenie w zgromadzonym i prawidłowo ocenionym materiale dowodowym, z zachowaniem reguł postępowania wyjaśniającego określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W szczególności, z ustalonego przez Kolegium stanu sprawy wynika, że nie została spełniona przesłanka zaprzestania pracy w gospodarstwie rolnym. Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa ani tych wskazanych w skardze, ani innych, które winien wziąć pod uwagę z urzędu. 22. Ze względu na powyższe, wobec braku zasadności skargi, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił. lp