II SA/Łd 595/13

Dnia 25 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2013 roku sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak:[...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oraz zajęcie czasowe działek oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: K.p.a.) oraz art. 11g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008r., Nr 193, poz. 1194 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa), po rozpatrzeniu odwołania J. P. od decyzji Starosty [...] z dnia [...], Nr [...], udzielającej Burmistrzowi Miasta – Gminy S. zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pod nazwą: "Budowa dróg lokalnych dla obszaru S. – P.", do realizacji na terenie działek: obręb [...] działki o nr ewid.: 61/2, 62, 63/1, 64, 65, 66, 67, 68, 69, 70, 71, obręb [...] działki o nr ewid.: 116/2, 116/3, 172/2, 173/1, 173/2, 174, 175, 176/5, 177, 178/2, 179, 182, 183, 184/2, 185/2, 186/2, 187/2, 189/2, 190/2, 191/4, 194/5, 194/6, 194/7, 196/12, 196/13, 197/6, 197/7, 198/7, 198/8, 200/5, 200/6, 200/8, 202/2, 316/7, 316/13, 316/14, 316/15, 316/20, 316/21, 316/22, oraz zajęcie czasowe działek: obręb [...] działki o nr ewid.: 196/11, 199, 200/7, 316/9, obręb [...] działki o nr ewid.: 74, 78, 79, 80, 81, 82, 83, 84, 85 I uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji organu I instancji zapis: "VI. Określenie warunków nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności: Stosownie do art. 17 ust. 1 i 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, nadanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności na wniosek zarządcy drogi, uzasadnionego ważnym interesem społecznym lub gospodarczym, niniejszym oznacza z mocy prawa. 1) zobowiązanie stron do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, 2) uprawnienie do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi, 3) uprawnienie do rozpoczęcia robót budowlanych." i orzekł w tym zakresie: "VI. Działając na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych określam termin wydania nieruchomości na 120 dzień od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. VII. Działając na podstawie art. 17 ust. l i 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, nadaję niniejszej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, ze względu na uzasadniony interes społeczny i gospodarczy. Wobec powyższego, decyzja niniejsza: • zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, • uprawnienia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi, • uprawnienia do rozpoczęcia robót budowlanych." II. uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji organu I instancji zapis: "3. Oznaczam nieruchomości przeznaczone pod budowę i przebudowę urządzeń infrastruktury technicznej, na których wystąpią ograniczenia w korzystaniu, wynikające z art. 11f ust. 1 pkt 8 e), f), g), dowiązaniem projektowanej drogi do istniejącego układu drogowego, budową zjazdów indywidualnych, a) numery działek nie dzielonych: obręb [...] działki o nr ewid.: 196/11, 199, 200/7, 316/9, obręb [...] działki o nr ewid.: 74, 78, 79, 80, 81, 82, 83, 84, 85, b) numery działek powstałych po podziale: obręb [...] działki o nr ewid.: 116/5, 175/3, 175/1, 183/1, 183/3, 184/5, 184/7, 185/3, 185/5, 186/3, 186/5, 187/3, 187/5, 189/5, 190/5, 191/7, 194/10, 194/13, 196/22, 197/12, 198/15, 202/4, 200/9, 200/13, 200/11, 200/14, 316/30, 316/32, obręb [...] działki o nr ewid.: 61/4, 62/2, 64/2, 65/2, 66/2, 67/2, 68/2, 69/2, 70/2. i orzekł w tym zakresie: "3. Oznaczam nieruchomości przeznaczone pod przebudowę urządzeń infrastruktury technicznej, na których wystąpią ograniczenia w korzystaniu, wynikające z art. 11f ust. l pkt 8 e), f), g), b) numery działek powstałych po podziale: obręb [...] działki o nr ewid.: 175/3, 175/1, 183/1, 183/3, 184/5, 184/7, 186/3, 186/5, 187/5, 194/10, 194/13, 196/11, 197/12, 198/15, 200/9, 200/11, 200/14, obręb [...] działki o nr ewid.: 66/2, 68/2, 70/2. Uchylił załącznik nr 5 do decyzji organu I instancji – stanowiący zestaw map ewidencyjnych związany z czasowym korzystaniem z nieruchomości i w to miejsce zatwierdził załącznik Nr 5 stanowiący wykaz działek do czasowego zajęcia. 4. Określił obowiązek dokonania przebudowy istniejących sieci uzbrojenia terenu (poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji) na działkach określonych w punkcie 3. 5. Dla realizacji obowiązku, o którym mowa w punkcie 4 decyzji określił ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości położonych poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, poprzez udzielenie zezwolenia na przebudowę istniejących sieci uzbrojenia terenu i w tym zakresie wskazał, iż zgodnie z art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U z 2010r. Nr 102, poz. 651 ze zm.): 1) Inwestor – Burmistrz Miasta – Gminy S. jest zobowiązany do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po dokonaniu przebudowy istniejących sieci uzbrojenia terenu. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości przysługuje odszkodowanie. Odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek przebudowy sieci uzbrojenia terenu zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu; 2) Jeżeli przebudowa istniejącej sieci uzbrojenia terenu uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel, użytkownik wieczysty może żądać, aby inwestor nabył od niego na rzecz gminy w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości; 3) Właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii sieci uzbrojenia terenu. Obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji w administracyjnej. Na inwestorze ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, a właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu przysługuje ewentualne odszkodowanie, o którym mowa wyżej, które ustala Starosta [...] w odrębnej decyzji; 4) Ostateczna decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Zezwolił na wykonanie obowiązku dokonania przebudowy istniejących sieci uzbrojenia terenu, poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, na działkach wymienionych w punkcie 3, ustalając, iż granice terenu niezbędnego do dokonania przebudowy sieci uzbrojenia terenu na nieruchomościach położonych poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji oznaczone zostały na projekcie zagospodarowania terenu. Umorzył postępowanie w części dotyczącej określenia ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, położonych poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji: - w zakresie budowy kanalizacji deszczowej na działce nr ewid. 200/7 obręb [...], - w zakresie konserwacji rowów melioracyjnych, która nie podlega przepisom Prawa budowlanego na działkach nr ewid.: - obręb [...]: 187/5, 189/5, 190/5, 191/7, 194/13, 196/22, 197/12, 198/15, 199, 202/4, 200/13, 316/9, - obręb [...]: 64, 65, 74, 78, 79, 80, 81, 82, 83, 84, 85, - w zakresie budowy zjazdów indywidualnych – nr ewid. działek powstałych po podziale: - obręb [...]: 116/5, 184/5, 184/7, 185/3, 186/3, 186/5, 185/5, 187/3, 187/5, 189/5, 191/7, 194/10, 194/13, 196/11, 196/22, 197/12, 198/15, 200/9, 200/13, 200/11, 200/14, 316/30, 316/32, obręb [...]: 61/4, 62/2, 66/2, 67/2, 69/2, 68/2, 70/2, Jednocześnie wskazując, iż powyższe działki nie są objęte wydaną decyzją. III. uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji organu I instancji zapis: "4. Zobowiązuję inwestora do uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie drogi przed przystąpieniem do użytkowania drogi, stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych." i orzekł w tym zakresie: "4. Co najmniej 21 dni przed zamierzonym terminem przystąpienia do użytkowania drogi inwestor zobowiązany jest do zawiadomienia właściwego organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy. IV . w pozostałej części zaskarżoną decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. W uzasadnieniu wydanej decyzji Wojewoda [...] wskazał, iż Burmistrz Miasta – Gminy S., jako inwestor, działając na podstawie art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, wystąpił w dniu 24 sierpnia 2012r. do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 11d ust. 1 powyższej ustawy, do wniosku załączono: - mapę w skali 1 : 500, na której przedstawiono projektowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejącego uzbrojenia terenu; - analizę powiązań drogi Nr [...] o długości ok. 0,65 km oraz drogi lokalnej Nr [...] o długości ok. 0,79 km z innymi drogami publicznymi: z drogami krajowymi Nr [...] i [...] za pomocą skrzyżowania typu rondo, zgodnie z decyzją Wojewody [...] z dnia [...]; - mapy zawierające projekty podziału nieruchomości; - informację o zmianach w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu; - cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane wraz z oświadczeniami projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, o których mowa w art. 20 ust. 4 tej ustawy, - informację o bezpieczeństwie i ochronie zdrowia; - decyzję Burmistrza Miasta – Gminy S. z dnia [...], o środowiskowych uwarunkowaniach, w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określającą warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, - decyzję Starosty [...] z dnia [...] którą udzielono pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 8 ustawy inwestor załączył ponadto do wniosku opinie: - postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...], pozytywnie opiniujące ww wniosek; - pismo z dnia 21 maja 2012r., którym Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał pozytywną opinię o projektowanej inwestycji pod warunkiem wprowadzenia w trakcie jej realizacji nadzorów archeologicznych; - pismo z dnia 6 czerwca 2012r., Urzędu Miasta – Gminy S. uzgadniające projekt budowlany i operat wodno prawny; - pismo z dnia 3 lipca 2012r. Gminnej Spółki Wodnej w zakresie uzgodnienia projektu budowlanego i operatu wodnoprawnego, - pismo z dnia 25 czerwca 2012r, A SA pozytywnie uzgadniające projekt budowlany zakresie przebudowy infrastruktury telekomunikacyjnej; - pismo z dnia 12 czerwca 2012r. Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. uzgadniające projekt budowlany w zakresie sieci wodociągowo – kanalizacyjnej; Nadto w dniu 21 marca 2012r B S A Oddział Ł. wydała warunki techniczne przyłączenia do sieci energetycznej. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż z uwagi na występujące w powyższym wniosku braki formalne, Starosta [...] na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., w związku z art. 11d ust. 1 ustawy, wezwał inwestora do ich usunięcia. W dniu 25 września 2012r. inwestor uzupełnił wniosek o ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach projektowanej inwestycji, stwierdzającą brak potrzeby prowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz ostateczną decyzję o pozwoleniu wodno prawnym na wykonanie urządzeń wodnych. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż inwestor uzyskał: - opinię Zarządu Województwa [...] z dnia 21 maja 2012r., - postanowienie Zarządu Powiatu [...] z dnia [...], - pismo Burmistrza Miasta – Gminy S. z dnia 14 maja 2012r., - postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] pozytywnie opiniujące realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Dodatkowo organ wskazał, iż jedynie [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków, pismem z dnia 21 maja 2012r., wydając pozytywną opinie o projektowanej inwestycji, podniósł warunek wprowadzenia w trakcie jej realizacji nadzorów archeologicznych. Organ podkreślił także, iż projekt budowlany został uzgodniony przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w Starostwie [...] (opinia z dnia 18 czerwca 2012r. i z dnia 25 lipca 2012 r.). Starosta [...], działając na podstawie art. 11d ust. 5 ustawy, pismem z dnia 2 października 2012r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedmiotowego przedsięwzięcia wnioskodawcę, właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości wskazanych we wniosku, wysyłając zawiadomienie na adres zamieszczony w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczeń w urzędzie Starostwa i urzędzie gminy S. właściwym ze względu na przebieg drogi. Ponadto informacje powyższe zostały zamieszczone na stronie internetowej Urzędu Powiatu [...], a także w prasie lokalnej. W aktach sprawy znajdują się dowody potwierdzające publikację obwieszczeń na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w Z. oraz na stronie internetowej Powiatu [...] w dniach od 1 do 16 października 2012r., a także na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta – Gminy S. w dniach od 2 do 17 października 2012 oraz w wydaniu prasy lokalnej "A" z dnia 4 października 2012r.. Organ odwoławczy wskazał, iż w toku postępowania przed organem I instancji wpłynęły pisma K. D. i S. W. wnoszące uwagi i zastrzeżenia dotyczące decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej dla projektowanej drogi. Do tych zarzutów Starosta [...] ustosunkował się na piśmie skierowanym do autorów uwag. Następnie uznając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, Starosta decyzją Nr [...], z dnia [...], rozstrzygnął o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie dróg lokalnych dla obszaru S. . oraz nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności. Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody [...], wniósł J. P., podnosząc, iż nie wyraża zgody na budowę drogi przez działki o nr. ewidencyjnych 190/2 i 191/4. W ocenie strona planowana droga ma przebiegać za blisko jego budynków gospodarczych. Nadto nie zgadza się na usunięcie 200 letniego drzewa, o wysokości 20m, obwodzie 355 cm, które stoi na prywatnej działce. Odwołujący wniósł o przesunięcie drogi i pozostawienie drzewa. Do odwołania strona załączyła dokumenty, z których wynika, iż pismem z dnia 18 października 2012r wystąpiła do Dyrekcji Parku Krajobrazowego A o objęcie drzewa – dębu szypułkowego, rosnącego na działce o nr ewidencyjnym 191/4, ochroną w postaci pomnika przyrody. Wojewoda [...] przystępując do analizy sprawy stwierdził, iż decyzja organu I instancji czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 ustawy, zawiera bowiem wszystkie elementy określone w tym przepisie. Organ wskazał, iż decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, określa linie rozgraniczające teren inwestycji (mapa w skali 1:500 przedstawiająca przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejącym uzbrojeniem trenu, stanowiąca załącznik nr 2 decyzji), zawiera także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy z projektem podziału nieruchomości w skali 1: 500, wraz z wykazami zmian gruntowych, stanowiąc załączniki nr 3, 4, i 5a decyzji). Organ podkreślił, iż na mocy przedmiotowej decyzji, zatwierdzono projekt budowlany, będący załącznikiem nr 1 decyzji. W decyzji określono także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Gminy S.. Poza tym ustalono warunki wynikające z potrzeb i ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, a także warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, jak również wymagania dotyczące nadzoru na budowie. W ocenie organu odwoławczego, w trakcie prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji, dokonując analizy przedmiotowej sprawy zasadnie nie stwierdził, aby we wniosku oraz w załączonym projekcie budowlanym inwestor dokonał istotnych zmian w stosunku do wymagań określonych w dołączonej do tego wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ odwoławczy rozpatrując ponownie sprawę uznał, że planowany przebieg inwestycji został ustalony w prawidłowy sposób. Organ uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które inwestor przedstawił w załączonej do wniosku dokumentacji. Analizując zaskarżoną decyzję pod kątem spełnienia warunku określonego w przepisie art. 16 ust. 2 ustawy, który stanowi, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej określa termin odpowiednio wydania nieruchomości lub wydania nieruchomości i opróżnienia lokali oraz innych pomieszczeń organ wskazał, iż termin ten nie może być krótszy niż 120 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stalą się ostateczna. W tym zakresie organ stwierdził, iż badane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji nie zawiera określenia terminu wydania nieruchomości objętych liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. Starosta [...] po uwzględnieniu wniosku inwestora, na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy nadał zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, który zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń oraz uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi i rozpoczęcia robót budowlanych. Organ odwoławczy podkreślił jednak, iż użycie w art. 16 ust. 2 ustawy sformułowania: "decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej określa termin" jest obligatoryjne. Wobec powyższego obowiązek zamieszczenia w sentencji decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zapisów określających termin wydania nieruchomości istnieje niezależnie od faktu nadania temu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności. Uzyskanie przez omawianą decyzję waloru ostateczności skutkuje ustaniem rygoru natychmiastowej wykonalności, wobec czego wykonanie tej decyzji wynika z faktu jej ostateczności, a nie przymiotu natychmiastowej wykonalności. Organ odwoławczy wskazała dalej, iż w przypadku nieobjęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi do dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, konieczne staje się rozstrzygnięcie w przedmiocie określenia terminu wydania nieruchomości niezbędnych dla realizacji inwestycji. W takim przypadku zastosowanie znajduje termin określony w decyzji – zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy. W związku z powyższym, Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., w punkcie I wydanej decyzji uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji znajdujący się na 4 stronie zapis dotyczący obowiązków i uprawnień wynikających z nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i orzekł w tym zakresie – w miejsce uchylonego zapisu – iż termin wydania nieruchomości wynosi 120 dni liczonych od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Jednocześnie, działając na podstawie art. 17 ust. 1 i 3 nadał niniejszej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, ze względu na uzasadniony interes społeczny i gospodarczy. Wobec powyższego wydana decyzja • zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, • uprawnienia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi, • uprawnienia do rozpoczęcia robót budowlanych. Nadto Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., w punkcie II niniejszej decyzji uchylił zapis zawarty w pkt II. 3 zaskarżonej decyzji dotyczący oznaczenia nieruchomości przeznaczonej pod budowę i przebudowę urządzeń infrastruktury technicznej (na których wystąpią ograniczenia w korzystaniu, wynikające z art. 11f ust. 1 pkt 8 e, f, g) w zakresie ograniczenia korzystania z nieruchomości w celu budowy zjazdów indywidualnych, kanalizacji deszczowej, konserwacji rowów melioracyjnych i z uwagi na to, że inwestor wycofał wniosek w tym zakresie orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości na potrzeby budowy zjazdów indywidualnych, kanalizacji deszczowej i konserwacji rowów melioracyjnych. Dalej organ powołał się na przepis art. 11f ust. 1 pkt 8 g ustawy, który stanowi, że w razie potrzeby, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności: określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o których mowa w lit. e i f. Natomiast mający zastosowanie w sprawie przepis art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. e ustawy dopuszcza określenie ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości, gdy dotyczą realizacji obowiązku dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu. Określenie przez organ pierwszej instancji ograniczeń w korzystaniu z poszczególnych nieruchomości dla realizacji przebudowy sieci drenarskiej, przebudowy sieci energetycznej, przebudowy sieci telekomunikacyjnej, przebudowy sieci wodociągowej, było uzasadnione. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, w punkcie III niniejszej decyzji uchylił znajdujący się w sentencji zaskarżonej decyzji, na 2 stronie w punkcie 4 zapis dotyczący zobowiązania inwestora do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie drogi przed przystąpieniem do jej użytkowania. W tym zakresie organ wskazał, iż przepis art. 32 ust. 1 ustawy, z dniem 19 maja 2012r., został zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 marca 2012r. (Dz. U z 2012r., poz. 549) i stanowi, że do oddania do użytkowania drogi stosuje się przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. 2010, Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 54 tej ustawy, do użytkowania obiektu, na którego wzniesienie wymagane jest pozwolenie na budowę, można przystąpić po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy. Przepis art. 55 ustawy – Prawo budowlane, przewidując wyjątki od tak ukształtowanej zasady zobowiązuje, przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego, do uzyskania pozwolenia na użytkowanie w trzech przypadkach: - gdy chodzi o obiekty zaliczane do kategorii enumeratywnie określonych w załączniku do ustawy, - gdy jest konsekwencja procedury legalizacji samowoli budowlanej, - gdy przystąpienie do użytkowania ma nastąpić przez wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Mając na uwadze, iż żaden z powyższych przypadków nie miał miejsca w sprawie, to nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie drogi nie znajduje oparcia w prawie. Po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym organ drugiej instancji stwierdził nadto, iż decyzja organu I instancji, pomimo poprawności pod względem formalnym, wymaga korekty merytoryczno – reformacyjnej. Organ odwoławczy uznał, że nie ma konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, ponieważ zgodnie z art. 136 K.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość wymaganiom ustawy oraz, że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i rozstrzygniętą zreformowaną decyzją. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, Wojewoda [...] wskazał, iż zwrócił się do Burmistrza Miasta – Gminy S. o wypowiedzenie się w sprawie zagadnień poruszanych w odwołaniu, w tym w sprawie możliwości ewentualnej zmiany lokalizacji przedmiotowej inwestycji zgodnie z oczekiwaniami odwołującego się. Pismem z dnia 25 stycznia 2013r. inwestor ustosunkował się do zarzutów podniesionych przez skarżącego wyjaśniając, iż przebieg projektowanej drogi został przewidziany w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Strykowie Nr XXXI/248/2009 z dnia 25 lutego 2009r. (Dziennik Urzędowy Województwa Łódzkiego Nr 81, poz. 764, z dnia 4 kwietnia 2009r.) Usytuowanie drogi zgodnie z planem jest najbardziej optymalnym rozwiązaniem. Taki układ dróg lokalnych ma na celu podniesienie atrakcyjności terenów inwestycyjnych oraz umożliwienie dojazdu do projektowanych centrów logistycznych. W celu obsługi wszystkich przyległych terenów zaprojektowano wykonanie zjazdów. Odległość projektowanej drogi od budynków gospodarczych J. P. wynosi 11m. W ocenie inwestora, uwzględniając zaprojektowanie dwóch zjazdów, właściciel posesji będzie mógł swobodnie poruszać się maszynami rolniczymi. Nadto wskazano, iż przedmiotowe drzewo jest usytuowane w pasie drogi i należy je usunąć, czego J. P. domagał się we własnym wniosku z 2008r.. Powyższe stanowisko inwestora organ odwoławczy przedstawił J. P., informując o prawie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań. W dniu 28 lutego 2013r. z aktami zapoznał się przedstawiciel inwestora składając do akt dokumenty potwierdzające, iż J. P. w latach 2007 – 2008 zamierzał wyciąć przedmiotowy dąb, oceniając jego wiek na 50 lat. Wnioskiem z dnia 15 października 2007r. zwrócił się do Urzędu Miasta – Gminy S. o zezwolenie na wycięcie 27 drzew w wieku około 50 lat – w tym przedmiotowego dębu, teren po wycince drzew wnioskodawca zamierzał przeznaczyć na sprzedaż. Decyzją z dnia [...], Burmistrz Miasta – Gminy S. zezwolił wnioskodawcy na wycinkę 12 drzew gatunku robinia akacjowa i 12 drzew gatunku brzoza, jednocześnie nie zezwalając na wycięcie 3 dębów. Następnie wnioskiem z dnia 28 stycznia 2008r. J. P. ponownie zwrócił się do Urzędu Miasta – Gminy S. o zezwolenie na wycięcie 2 drzew: dębów, rosnących na działce o nr ewid. 191/2.. We wniosku Wnioskodawca podał, że po wycince drzew teren zamierza przeznaczyć pod uprawy. Za powód usunięcia tych drzew wnioskodawca podał wysuszanie terenu przez drzewa, brak możliwości upraw w ich pobliżu, a także fakt, że w tym miejscu jest planowana droga, a drzewa przeszkadzają w jej zrealizowaniu. Dalej organ wskazał, iż w dniu 26 lutego 2013r. z materiałem dowodowym zapoznał się K. Ł., który jest właścicielem działki nr 189 i złożył oświadczenie, iż wyraża zgodę na przeprowadzenie drogi przez swoją działkę za odpowiednim wynagrodzeniem. Podobnie H. W. po zapoznaniu się z aktami sprawy oświadczyła, że wyraża zgodę na budowę drogi po rzetelnej wycenie gruntów. Z materiałem dowodowym zapoznali się również: K. D. i J. W., nie wnosząc żadnych zastrzeżeń, co potwierdzili w oświadczeniach z dnia 28 lutego 2013r.. W dniu 1 marca 2013r., po zapoznaniu się z aktami sprawy, oświadczenie o wyrażeniu zgody na przedmiotową budowę złożyli: W. W., I. G., L. W. i J. W.. Pismem z dnia 28 lutego 2013r. mieszkańcy i właściciele gruntów położonych we wsi S., popierając realizację projektowanej inwestycji, wnieśli do Wojewody [...] o szybką i pozytywną decyzję w tej sprawie, wskazując, iż budowa drogi jest ogromną szansą nie tylko dla mieszkańców tej wsi ale dla całej gminy S.. Pismem z dnia 29 stycznia 2013r, uczestniczka postępowania A. B., polemizując z zarzutami odwołania w kwestii ochrony drzewa, potwierdziła, że w 2008r. J. P. wystąpił do Gminy S. o pozwolenie na ścięcie 3 drzew na działce nr ewid. 190/2, w tym drzewa które aktualnie zamierza chronić. Wówczas twierdził, że drzewo ma pięćdziesiąt lat. W odwołaniu podnosi natomiast, że drzewo ma 200 lat. Uczestniczka podniosła także, iż wcześniej J. P. nie kwestionował ustaleń miejscowego planu, a teraz domaga się zmiany przebiegu projektowanej drogi ze względu na istniejące w świetle drogi drzewo. Uczestniczka podkreśliła, iż budowa drogi, która przebiegać będzie przez wieś S. jest ogromną szansą na poprawę przyszłości dla jej mieszkańców. Następnie organ wskazał, iż J. P., po zapoznaniu się z materiałem dowodowym, pismem z dnia 26 lutego 2013r. potwierdził brak zgody na przedmiotową inwestycję i wniósł o jej przesunięcie. Pismem z dnia 28 lutego 2013r. uczestnicy postępowania – mieszkańcy wsi S. wyrazili akceptację dla pisma A. B. z dnia 28 stycznia 2013r. podkreślając, że gorąco popierają realizację tej inwestycji drogowej. Zwrócili uwagę, iż budowa drogi ta jest jedyną szansą skomunikowania terenów wsi, co w przyszłości wpłynie na rozwój gminy S.. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, iż organy administracji architektoniczno – budowlanej pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organu, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, a nie jest uprawniony do wyznaczania i korygowania trasy projektowanej inwestycji drogowej, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. To inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz o wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziału nieruchomości. Organy mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. Ocenie dokonanej przez organy administracji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, bowiem stosownie do przepisu art. 11 lit. e ustawy, nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnego rozwiązania. Organ odwoławczy za racjonalne uznał stanowisko inwestora zawarte w piśmie z dnia 25 stycznia 2013r., z którego wynika, że niemożliwe było zaprojektowanie drogi z ominięciem nieruchomości J. P.. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, iż brak jest racjonalnych argumentów uzasadniających uwzględnienie wysuniętych przez skarżącego żądań. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. P. wskazał, iż zaskarżona decyzja organu I, jak i II instancji winny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie ich nieważności, gdyż wydane zostały bez podstawy prawnej, co przewiduje art. 156 §1 pkt 2 K.p.a..Skarżący wyjaśnił, iż jako podstawę prawną zaskarżonych aktów organy wskazały przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Decyzje swoim zakresem obejmowały m.in. budowę zjazdów. Zgodnie natomiast, za stanowiskiem NSA wyrażonym w wyroku z dnia 25 stycznia 2007r., w sprawie sygn. akt II OSK 220/06, zjazd nie jest częścią drogi publicznej. Zgodnie z poglądem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego budowa zjazdów może się odbywać jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, nie zaś na podstawie decyzji wydanej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Dodatkowo skarżący zarzucił, iż zachodzi domniemanie, że projektanci wykonujący projekt posiadają uprawniania budowlane w zakresie dróg, nie mają prawa projektować zjazdu, które nie są ich częścią. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., nr 270, powoływana dalej jako P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji tzw. pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (vide: wyrok NSA z dnia 25 września 2009r., w sprawie sygn. akt I OSK 1403/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). Materialnoprawną podstawą wydania decyzji w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008r., nr 193, poz. 1194 ze zm.). Przed przystąpieniem do oceny zaskarżonej decyzji, z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, należy przede wszystkim podkreślić specyficzny (wyjątkowy) charakter powyższej specustawy drogowej. Jest to akt prawny szczególny, wprowadzający specjalną, uproszczoną procedurę realizacji inwestycji drogowej i to uproszczenie zostało osiągnięte w wyniku kolejnych nowelizacji tejże ustawy, które doprowadziły do skumulowania w jednej decyzji szeregu rozstrzygnięć. Aktualnie wskutek nowelizacji dokonanej ustawą z 25 lipca 2008r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008r. Nr 154, poz. 958) – decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rozstrzyga jednocześnie o wszystkich kwestiach umożliwiających realizację inwestycji drogowej, za wyjątkiem ustalenia odszkodowania. Z dniem 16 grudnia 2006 r. rozszerzono także stosowanie ustawy na wszystkie kategorie dróg publicznych. Celem specustawy jest zatem przyspieszenie i uproszczenie procedur przygotowania i realizacji inwestycji drogowych. W ten sposób realizowany jest priorytetowy interes publiczny, a więc poprawa infrastruktury drogowej w Polsce. Wynikające z analizy poszczególnych przepisów specustawy przyspieszenia procesu budowy dróg publicznych nie pozostaje bez wpływu na sposób, w jaki należy interpretować jej przepisy. Taka wykładnia nie pozostaje także bez wpływu na ocenę legalności decyzji kontrolowanej w niniejszym postępowaniu. W realiach niniejszej sprawy należy wskazać, iż postępowanie dotyczące ustalenia lokalizacji drogi toczyło się z wniosku inwestora – zarządcy drogi, który łącznie z wnioskiem przedłożył wymaganą przepisami i kompletną dokumentację (art. 11d specustawy), w tym w szczególności 1) mapę w skali co najmniej 1:5000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu; 2) analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi; 3) mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami; 4) określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu; 5) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane aktualnym na dzień opracowania projektu; 6) pozwolenie wodnoprawne (art. 11d ust. 4 specustawy), 7) decyzję środowiskową (art. 11d ust. 1 pkt 9 specustawy), 8) wymagane prawem opinie, w tym: dyrektora właściwego regionalnego zarządu gospodarki wodnej i właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków (art. 11d ust. 1 pkt 8 specustawy). Analiza powyższych dokumentów nie pozostawia wątpliwości co do prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia. Także skarżący nie podnosił zarzutów w powyższym zakresie, oczywiście poza kwestiami związanymi z zezwoleniem na budowę zjazdów i brakiem uprawnień osób sporządzających projekt drogowy do projektowania owych zjazdów. Ponieważ kwestie te zostaną omówione w dalszej części uzasadnienia. To aktualnie wypada jedynie wskazać, iż skarżący nie podnosił zastrzeżeń do kompletności wniosku inicjującego kontrolowane postępowania. Sąd również analizując owe kwestie z urzędu nie dopatrzył się naruszenia prawa. Organy w toku postępowania administracyjnego dokonały sprawdzenia czy wniosek spełnia wymagania przewidziane przepisami ustawy, oraz czy dotyczy inwestycji o charakterze publicznym. Uznanie spełnienia tych warunków przez organy obu instancji uznać należy za prawidłowo wyprowadzony wniosek. Zobowiązywało to organy do wydania decyzji zezwalającej na realizację wnioskowanej inwestycji drogowej. Nie budzi także uwag krytycznych poprawność poinformowania stron o toczącym się postępowaniu i o wydanych w jego toku rozstrzygnięciach. (art. 11d ust. 5 i 6 specustawy). W tym zakresie skarżący także nie zgłaszał uwag krytycznych. Analiza rozstrzygnięć zawartych w decyzji organu odwoławczego prowadzi do wniosku, iż kontrolowane rozstrzygnięcie pozostaje w zgodzie z treścią art. 11f ust. 1 specustawy, tak w zakresie kompletności elementów rozstrzygnięcia, jak i poprawności merytorycznej. Reformatoryjne rozstrzygnięcie organu odwoławczego wyeliminowało z decyzji organu I instancji elementy pozostające w sprzeczności z prawem, a odnoszące się chociażby do zagadnienia rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 17 specustawy) i terminu wydania nieruchomości (art. 16 ust. 1 specustawy), a także sposobu oddania inwestycji do użytkowania (art. 32 ust. 1 specustawy). Także w powyższym zakresie strona skarżąca nie formułowała zarzutów. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi należy przede wszystkim wskazać, iż ukształtowany przepisami specustawy charakter postępowania prowadzącego do wydania decyzji zezwalającej na realizacje inwestycji drogowej znacząco ogranicza kompetencje organów w zakresie kontroli wniosku inwestora. Scharakteryzowana powyżej szczególna rola specustawy oraz jej cel sprawiają, iż organy orzekające o lokalizacji drogi w powyższym trybie nie posiadają kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora. Ocena taka miałaby charakter pozaprawny. O przebiegu drogi decyduje zarządca drogi (wnioskodawca), który wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno - wykonawcze. Przepisy specustawy nie zobowiązują również inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji. Stąd też ocena organów, a w konsekwencji również i ocena sądu, ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca. Organ, a w konsekwencji i sąd rozpoznający skargę mogą jedynie zbadać zgodność z prawem rozwiązań decyzji. Ten kierunek orzecznictwa, w który wpisuje się również wyrok wydany w sprawie niniejszej, jest dominujący (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2006r., w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 638/06; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2007r., w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 46/07; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2008r., w sprawie sygn. akt I SA/Wa 323/08; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2009r., w sprawie sygn. akt IV SA/Po 130/09; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 września 2010r., w sprawie sygn. akt II SA/Sz 563/10; wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2011r., w sprawie sygn. akt II OSK 2416/10 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W realiach niniejszej sprawy na uwagę zasługuje także to, że przebieg projektowanej inwestycji jest zgodny z zapisami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miasta Gminy w Strykowie Nr XXXI/248/2009, z dnia 25 lutego 2009r. zmieniająca uchwałę w sprawie "Zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Stryków dla obszaru położonego we wsi Sosnowiec – Pieńki" (Dziennik Urzędowy Województwa Łódzkiego Nr 81, poz. 764). Wprawdzie nie znajdują w rozpoznawanej sprawie zastosowania przepisy ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym, a przez to również zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to jednak wypada podkreślić, że wytyczony przez inwestora przebieg dróg w powyższym obszarze jest zgodny z obowiązującym na terenie planowanej inwestycji planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego. Zarzut skarżącego wskazujący na konieczność zmiany trasy projektowanej drogi z uwagi na potrzebę ominięcia drzewa, nie zasługuje na uznanie także z punktu widzenia norm ochrony środowiska. W powyższym zakresie należy bowiem jednoznacznie wskazać, iż stosownie do treści art. 11a ust. 4 specustawy drogowej, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może być wydana po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). W powyższej regulacji ustawodawca wskazuje na potrzebę legitymowania się przez inwestora decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dla projektowanej drogi, jako koniecznego elementu dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W realiach niniejszej sprawy powyższy wymóg został spełniony, bowiem organy rozstrzygając kwestię zasadności wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej, dysponowały ostateczną decyzją Burmistrza Miasta – Gminy S. z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. Decyzja ta – wskazując na konieczność spełnienia przez projektowaną inwestycję określonych norm z zakresu ochrony środowiska – nie formułowała warunków ograniczających przebieg projektowanej drogi z punktu widzenia kolizji z drzewem znajdującym się na działce o nr ewid. 191/4. Brak ograniczeń w powyższym względzie, które mogłyby zostać sformułowane w decyzji określającej warunki środowiskowe, zasadnie został dostrzeżony przez organy ferujące decyzję w niniejszej sprawie. Tym samym zarzuty stawiane w powyższym zakresie przez skarżącego nie znajdują oparcia w przepisach prawa i nie mogą stanowić postawy do uznania, iż sprawie doszło do nieuwzględnienia istotnych okoliczności niniejszej sprawy. Z punktu widzenia wymagań prawnych stawianych przez przepisy specustawy drogowej, takie okoliczności jak: brak zgody właściciela nieruchomości na wycięcie drzewa znajdującego się na jego działce, czy też subiektywnie oceniana na zbyt małą odległość pasa drogowego od zabudowań gospodarczych na działce skarżącego, nie stanowią okoliczności, które organ winien analizować z punktu widzenia warunków realizacji inwestycji drogowej. Tym samym nieuwzględnienie przez organy powyższych zarzutów pozostaje w zgodzie z prawem. Nie można również zgodzić się z zarzutem skargi zmierzającym do wykazania, iż zaskarżona decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, poprzez to, że obejmuje także pozwolenie na budowę zjazdów z drogi publicznej rozstrzyga kwestię zastrzeżoną wyłącznie dla decyzji o pozwoleniu na budowę wydawanej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane. W powyższym zakresie należy wskazać, iż specustawa drogowa w sposób kompleksowy rozstrzyga o wszelkich kwestiach mających związek z budową drogi, pozostawiając jedynie poza sferą decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zagadnienie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość przejętą na rzecz Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego w związku z budową drogi (art. 12 ust. 4a specustawy). Tym samym projekt budowlany będący elementem wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej winien wskazywać także lokalizację zjazdów, a więc nie stanowiących drogi publicznej połączeń tejże drogi z nieruchomościami położonymi przy drodze, stanowiących bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej, w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 21 maja 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013r.; poz. 260). Ukształtowanie owych zjazdów w projekcie budowlanym winno odpowiadać przepisom § 55 oraz § 77 – 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43, poz. 430 ze zm.). Mając na uwadze, iż zaskarżona decyzja zatwierdza projekt budowlany zawierający rozstrzygnięcia co do lokalizacji zjazdów z projektowanej drogi, które odpowiadają wskazanym powyżej przepisom, to brak jest powodów do kwestionowania legalności zaskarżonej decyzji z powyższego punktu widzenia. Zresztą w skardze brak jest zarzutów w kwestii poprawności lokalizacji zjazdów i ich parametrów technicznych. Ponadto, świetle przedłożonych zaświadczeń, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, wątpliwości sądu nie wzbudza uprawnienie osób opracowujących projekt budowlany, do projektowania także zjazdów z drogi publicznej. Odpowiadając na zarzuty skargi należy jasno wskazać, iż skarżący formułując swe zastrzeżenia w powyższym zakresie myli kwestie budowy zjazdów, jako elementu infrastruktury, w oparciu o przepisy specustawy drogowej, z budową zjazdu w oparciu o przepisy ustawy – Prawo budowlane, a więc w sytuacji gdy droga publiczna już istnieje (bez względu w jakim trybie została zrealizowana), a zachodzi potrzeba budowy połączenia tej drogi z nieruchomością znajdującą się przy drodze. W tej drugiej sytuacji budowa zjazdu możliwa będzie rzeczywiście wyłącznie na podstawie przepisów ustawy – Prawo budowlane. Z taką jednak sytuacją w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia. Wobec powyższego skargę jako bezzasadną należało oddalić (art. 151 P.p.s.a.. a.tp.