II SA/Łd 75/10

Dnia 26 lutego 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2010 roku przy udziale - sprawy ze skarg J. A., H. A., R. A., J. K., E. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. oddala skargi J. A., H. A., R. A.; 2. ze skarg J. K. oraz E. M. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwutorowej linii elektroenergetycznej, na odcinku zlokalizowanym na działkach o numerach ewidencyjnych 42, 44 i 45 w obrębie geodezyjnym [...], gmina Z.. 3. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M. W., prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł., przy ul. [...] kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, obejmującą należny podatek od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej, E. M., z urzędu oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych tytułem zwrotu uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa. LS Starosta [...] decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. nr 156 z 2006r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku A S.A. z siedzibą w W., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej - 400 kV O. – R. na odcinku zlokalizowanym na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...][...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w obrębie geodezyjnym W., gmina Z. W uzasadnieniu wskazanego rozstrzygnięcia Starosta [...] podniósł, iż w dniu 8.sierpnia 2008r. A S. A. w W. wystąpiła z wnioskiem w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej - 400 kV O. – R. na wyżej wymienionych działkach, w obrębie geodezyjnym W., w gminie Z.. Do wniosku załączono dokumenty, wymagane art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, a w szczególności cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z uzgodnieniami, sporządzonego przez osoby posiadające uprawnienia budowlane i należące do izby samorządu zawodowego, wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta i gminy Z., uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w Z. Nr [...] z dnia [...] oraz oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania terenem na cele budowlane. Ponadto organ wyjaśnił, odpowiadając na złożone w toku postępowania pisma J. A., R. A., H. A., J. K. i E. M., że wnioskodawca dysponuje nieruchomościami, stanowiącymi ich własność na cele budowlane, na podstawie decyzji Starosty [...] wydanych w trybie art. 122 i 124 ustawy z dnia 21.sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. nr 261 z 2004r., poz. 2603 ze zm.). Dodatkowo wskazano, że dla całego zamierzenia inwestycyjnego, na terenie Województwa [...], Wojewoda [...] ustalił wymagania ochrony środowiska w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...], znak: [...]. W konkluzji Starosta [...] wywiódł, iż wnioskodawca spełnił wymogi określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, niezbędne do uzyskania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Tożsame odwołania od powyżej wskazanej decyzji Starosty [...] wnieśli E. M. oraz J. K. wraz z R., J. i H. A. W treści złożonych odwołań strony podniosły zarzut, że inwestycja znacząco narusza prawo własności i negatywnie wpływa na zdrowie i życie osób mieszkających w jej pobliżu. Powołując się na rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 4.września 2008r. w sprawie śródokresowego przeglądu europejskiego planu działania na rzecz środowiska i zdrowia na lata 2004-2010 oraz raport Bioinictative Working Group w sprawie pól elektromagnetycznych odwołujący wskazali, iż konieczne jest "myślenie perspektywistyczne oraz branie pod uwagę niebezpieczeństwa, jakie stwarza taka inwestycja a możliwość jej wykonania kablem podziemnym, jest nierozpatrywana i pomijana mimo licznych próśb i sugestii". Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 p kt 2 k..p.a. decyzją z dnia [...] nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] w części dotyczącej działki nr [...] i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji dotyczące tej działki. W uzasadnieniu, po zacytowaniu treści art. 4 ust.1 i art. 50.ust.1 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz.717 ze zm.), wskazano, że inwestor występując z wnioskiem o pozwolenie na budowę dokonał tego w zgodzie z treścią uchwały Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Miasta i Gminy Z., w zakresie trasy linii elektroenergetycznej 400 kV. Wniosek inwestora obejmował działkę nr [...], która stanowi pas drogi krajowej. Na powyższą działkę pozwolenie na budowę inwestor otrzymał od Wojewody [...] decyzją nr [...] z dnia [...], zatem postępowanie w tym zakresie jako bezprzedmiotowe podlegać winno umorzeniu. Ponadto podnoszony w odwołaniach, zarzut iż decyzja organu pierwszej instancji została wydana bez odpowiedniej analizy w sprawie wpływu pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez linię wysokiego napięcia na zdrowie ludzi, zwierząt i roślin jest bezpodstawny z uwagi na to, że załączona do wniosku o pozwolenie na budowę decyzja Wojewody [...] z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, określa obszar oddziaływania obiektu na otoczenie oraz określa warunki wykorzystania terenu i wymagania ochrony środowiska dla fazy realizacji i fazy eksploatacji przedsięwzięcia. Odnosząc się natomiast do kwestii prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane organ odwoławczy wskazał, iż do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodnie z treścią art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, w którym podał, iż posiada prawo do powyższych działek na podstawie umów cywilno-prawnych z właścicielami nieruchomości oraz na podstawie decyzji Starosty [...], wydanych w trybie art. 122 i 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W świetle obowiązującego prawa natomiast, inwestor nie musi udowadniać prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaś organ co do zasady nie ma kompetencji do tego, aby badać prawdziwość złożonego oświadczenia w tym przedmiocie. Jeżeli zaś nabierze wątpliwości w tym względzie, powinien wystąpić do organów ścigania, by zbadały tę kwestię w kontekście odpowiedzialności karnej za fałszywe oświadczenia. Dopiero wszczęcie postępowania karnego przez właściwy organ w sprawie złożenia fałszywego oświadczenia umożliwia, zdaniem organu odwoławczego, zawieszenie postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Organ administracji rozpatrujący sprawę o pozwolenie na budowę nie ma natomiast podstaw do wydania decyzji odmownej tylko z tego powodu, że wykazane przez inwestora w sposób niewadliwy prawo do dysponowania nieruchomością zostało zakwestionowane w innym postępowaniu. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, jednolitej treści, złożyli J. i H. A., R. A., J. K. i E. M. Zostały one zarejestrowane odpowiednio pod sygnaturami: II SA/Łd 14/09, II SA/Łd 15/09, II SA/Łd 16/09 i II SA/Łd 17/09. W uzasadnieniach złożonych skarg strony podniosły zarzut naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. wskazując, iż organ odwoławczy nie wziął pod uwagę wyroków wydanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w dniu 29.października 2008r. w sprawach o sygn.akt II SA/Łd 314/08 i 315/08. Rozstrzygnięcia powyższe wskazują zaś na to, iż inwestor nie dysponował tytułem prawnym do władania nieruchomościami skarżących na cele budowlane. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację, zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ wyjaśnił, że do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zgodnie z treścią art. 33 ust. 2 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane, w którym przedstawił, iż posiada to prawo na podstawie umów z poszczególnymi właścicielami działek oraz na podstawie decyzji odrębnych o ograniczonym prawie do korzystania z nieruchomości wydanych: jednych na podstawie art. 124 a drugich na podstawie art. 122 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Decyzje wydane na podstawie art. 124 wskazanej ustawy zostały przez E. M. i J. K. zaskarżone w postępowaniu odwoławczym do Wojewody [...] a następnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wyrokami z dnia 29.października 2008r., wydanymi w sprawach o sygn. akt II SA/Łd 314/08 i II SA/Łd 315/08 oraz wyrokami z dnia 26.marca 2008r. wydanymi w sprawach o sygn. akt II SA/Łd 287/08 i II SA/Łd 288/08 WSA w Łodzi uchylił decyzje Wojewody [...], zezwalające na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości położonych w obrębie W., w gminie Z. oznaczonych nr [...],[...], należącymi do E. M. i [...], której właścicielem jest J. K. oraz poprzedzające je decyzje Starosty [...]. Odnośnie powyższego, organ odwoławczy wyjaśnił, że inwestor mimo wielokrotnych negocjacji z właścicielami wskazanych działek nie uzyskał zgody na ograniczone prawo do korzystania z ich nieruchomości, celem montażu przewodów linii energetycznych 400kV, lecz uzyskał decyzję wydaną przez Starostę [...] na podstawie art. 122 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta pozwalała na czasowe zajęcie nieruchomości celem dokończenia montażu przewodów energetycznych, zaś działki właścicieli, którzy złożyli skargę do WSA w Łodzi są działkami, na których nie budowano słupów, a jedynie przebiegają przewody linii energetycznej. W piśmie z dnia 5.maja 2009r. pełnomocnik skarżącej E. M. podniósł zarzut naruszenia art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, wskazując na brak po stronie inwestora tytułu prawnego do gruntu, którego dotyczy pozwolenie na budowę. Wywiódł nadto, iż zaskarżona decyzja narusza również inne przepisy prawa materialnego, a mianowicie art. 33 ust.1 ustawy Prawo budowlane, bowiem nie dotyczy całego zamierzenia budowlanego lecz jedynie jego wycinka, który nie może funkcjonować samodzielnie. Zauważył także, iż zaskarżona decyzja wydana została bez właściwych uzgodnień z Zakładem Energetycznym oraz Urzędem Lotnictwa Cywilnego i Dowództwem Sił Powietrznych. Pełnomocnik uczestniczki postępowania A S.A. w W. wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej, wywodząc, iż w dacie składania wniosku o pozwolenie na budowę inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomościami skarżących na cele budowlane. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 5.maja 2009r., działając na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., połączono do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt II SA/Łd 14/09, II SA/Łd 15/09, II SA/Łd 16/09, II SA/Łd 17/09. Następnie postanowieniem z dnia 19.maja 2009r. zawieszono, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie sądowoadministracyjne do czasu prawomocnego zakończenia spraw o sygnaturach akt: II SA/Łd 314/08, II SA/Łd 315/08, II SA/Łd 237/08 oraz II SA/Łd 238/08. Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2010r., wydanym na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a. podjęto zaś zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne. Jak bowiem ustalono, skargi kasacyjne inwestora od wyroków tutejszego Sądu z dnia 29.października 2008r., wydanych w sprawach o sygn.akt II SA/Łd 314/08 i 315/08, którymi uchylono decyzje Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości E. M. i J. K. zostały prawomocnie oddalone. Natomiast prawomocnymi wyrokami tutejszego Sądu z dnia 8.maja 2009r., wydanymi w sprawach o sygn.akt II SA/Łd 237/09 i II SA/Łd 238/09 oddalono skargi A S.A. w W. na decyzje Wojewody [...] z dnia [...] uchylające decyzje Starosty [...] udzielające inwestorowi zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości, oznaczonych jako działki nr [...],[...] i [...], należące do E. M. i J. K. i umarzające postępowania w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. nr 153, poz. 1279 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja w części, obejmującej zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę na terenie działek nr [...],[...] i [...], położonych w obrębie geodezyjnym W. w gminie Z., narusza przepisy prawa materialnego, w stopniu określonym w cytowanym przepisie. Podzielić należy bowiem zarzuty skarg J. K. i E. M., iż decyzja organu odwoławczego we wskazanej wyżej części uchybia normie art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie jej wydania. Faktem jest, iż w dacie składania wniosku o pozwolenie na budowę (i oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane) inwestor dysponował ostatecznymi decyzjami Wojewody [...] z dnia [...], wydanymi na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami a ograniczającymi sposób korzystania z nieruchomości tychże skarżących przez udzielenie zezwolenia A SA na przeprowadzenie przez wskazane działki dwutorowej, napowietrznej linii energetycznej 400 KV od stacji Ostrów do linii energetycznej 400 Kk R.-T. oraz decyzjami Starosty [...] z dnia [...]. i [...], wydanymi na podstawie art. 122 ust. 1 i 3 wspominanej ustawy, udzielającymi zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części tychże nieruchomości na czas budowy dwutorowej napowietrznej linii energetycznej, zaopatrzonymi w rygor natychmiastowej wykonalności. Jednakże opisane decyzje Wojewody [...] z dnia [...], zostały wyrokami tutejszego Sądu z dnia 29.października 2008r., wydanymi w sprawach o sygn.akt II SA/Łd 314/08 i II SA/Łd 315/08 uchylone. W dacie wydania zaskarżonej decyzji ([...]) wyroki wspomniane były nieprawomocne, jednakże w swej treści zawierały stwierdzenie, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu do dnia ich uprawomocnienia. Oznacza to, iż w tejże dacie inwestor nie posiadał prawa do dysponowania wskazanymi nieruchomościami na cele budowlane. Decyzje Starosty [...] z dnia [...] i [...], wydane na podstawie art. 122 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami tytułu tego bowiem nie stanowiły, gdyż po pierwsze: ich byt prawny zależał od pozostawania w obrocie decyzji wydanej uprzednio na podstawie art. 124 ustawy, po wtóre: z treści tychże decyzji wynikało jedynie upoważnienie do niezwłocznego zajęcia części nieruchomości na czas prowadzenia robót, nie zaś do skutecznego dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przepis art. 122 ma natomiast charakter przepisu szczególnego, który należy traktować jako wyjątek od zasady. Jako taki musi być więc wykładany ściśle, co wyłącza jego wykładnię rozszerzającą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24.maja 1983r., sygn.akt I SA 20/83, ONSA 1983/1/36). Podkreślić należy również, że składane w trybie art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest skuteczne o tyle, o ile z materiału zebranego w sprawie nie wynika wniosek przeciwny. Oświadczenie to stwarza bowiem tylko domniemanie, iż składającemu przysługuje wymienione prawo. Domniemanie to może być obalone dowodami wskazującymi, iż złożone oświadczenie nie odpowiada rzeczywistości. Wbrew wywodom zawartym w odpowiedzi na skargę, nie jest przy tym niezbędne uprzednie skazanie inwestora za złożenie fałszywego oświadczenia w tym zakresie. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11.maja 2007r., sygn.akt II OSK 775/06, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 336711). W rozpoznawanej sprawie, organ odwoławczy dysponował wiedzą o treści wyroków z dnia 29.października 2008r., wydanych w sprawach o sygn.akt II SA/Łd 314/08 i 315/09, bowiem był jedną ze stron postępowań toczących się ze skarg J. K. i E. M. Okoliczności wspomnianej nie uwzględnił zaś, wydając zaskarżone orzeczenie. Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane musi natomiast przysługiwać inwestorowi najpóźniej w chwili składania wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i w dacie wydawania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5.lipca 2007r., sygn.akt II OSK 1033/06, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 366265). Biorąc pod uwagę powyższe, ze skarg E. M. i J. K. w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji w części, pisanej w punkcie 1 wyroku. Konstrukcja sentencji orzeczenia w tym zakresie związana jest natomiast z redakcją decyzji zaskarżonej, która wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.marca 2008r., sygn.akt I OSK 822/07, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 401749). Odnosząc się natomiast do zarzutów, podniesionych w piśmie pełnomocnika skarżącej E. M., związanych z wadliwością zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia art. 33 ust. 1 oraz art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, wskazać należy, iż są one niezasadne. Zgodnie bowiem z treścią art. 33 ust. 1 pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W rozpoznawanej sprawie jest nim budowa odcinka napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej, nie zaś wybranych obiektów czy zespołu obiektów. Ocena czy mogą one czy też nie funkcjonować samodzielnie zgodnie z przeznaczeniem, jest zatem bezprzedmiotowa. Zatwierdzony projekt posiada też wszelkie wymagane prawem uzgodnienia oraz opinie, w tym także Urzędu Lotnictwa Cywilnego (k.49 projektu), Dowództwa Sił Powietrznych (k.47-48 projektu). Wyrażona została również zgoda oraz ustalone warunki techniczne nr 98/10/2005/07 przebudowy sieci elektroenergetycznej B S.A. (k.44-46 projektu). Na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono więc o oddaleniu skarg J. A., H. A. oraz R. A., ponieważ zaskarżona decyzja posiada wady, związane jedynie z prawem do dysponowania na cele budowlane, nieruchomościami stanowiącymi własność J. K. i E. M. Decyzje Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] i nr [...], ograniczające sposób korzystania z nieruchomości (działek o geodezyjnych numerach odpowiednio 29 i 51 oraz 38), stanowiących własność J. A., H. A. oraz R. A. były zaś w dacie składania oświadczenia przez inwestora oraz w dacie wydania zaskarżonej decyzji, ostateczne. Przeto oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w tym zakresie nie budzi wątpliwości. Skarżący J. A., H. A. i R. A. nie posiadają zaś interesu prawnego, w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. do kwestionowania zaskarżonej decyzji w części, obejmującej uprawnienie inwestora do dysponowania na cele budowlane działkami nr [...],[...] i [...] stanowiącymi własność J. K. i E. M.. Z uwagi natomiast na fakt, że inwestycja została w całości zrealizowana w miesiącu grudniu 2008r. za bezprzedmiotowe uznano rozstrzyganie w trybie art. 152 p.p.s.a. w sprawie wykonania zaskarżonej decyzji. Po myśli art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 2 pkt 1 lit c i § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.), orzeczono zaś o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu skarżącej żądanego wynagrodzenia, powiększonego o należny podatek od towarów i usług, wobec złożonego przezeń oświadczenia, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części. m.o.