II SA/Łd 813/16

Dnia 21 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2017 roku sprawy ze skargi E. B. i A. B. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej A w Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Jak wynika z akt sprawy wnioskiem z dnia 24 marca 2016 r. A Spółka z o.o. z siedzibą w Ł. zwróciła się o udzielenie pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z garażami w parterze wraz z infrastrukturą techniczną, na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A, działka nr 590/18 w obrębie [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcy pozwolenia na budowę wspomnianego budynku wielorodzinnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane obejmuje nieruchomość, na której będzie realizowana inwestycja oraz działki nr 589/11, 590/17, 592, 591/16 w obrębie [...]. Organ w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. o warunkach zabudowy. Projekt zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji został wykonany na kopii aktualnej mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, został uzgodniony z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Projektowany budynek został zaprojektowany w odległościach zgodnych z § 12 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Budynek usytuowano ścianami z otworami okiennymi i drzwiowymi w odległościach: 8,08 m od granicy działki nr 591/16, 4,06 m od granicy działki nr 592 oraz 4,01 m od granicy działki nr 590/17. Wysokość projektowanego budynku wynosi maksymalnie 12,94 m. Odległości projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego od budynków usytuowanych na sąsiednich działkach wynoszą: ponad 20m m od budynku wielorodzinnego zlokalizowanego na działce nr 591/16 (przy ul. B), ponad 15 m od budynku jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr 589/11 (przy ul. C, która nie graniczy bezpośrednio z projektowaną inwestycją). Tym samym, zdaniem organu, są spełnione wymogi przepisu § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odległość projektowanego obiektu od będącego w budowie budynku wielorodzinnego na działce nr 592 wynosi 8,27 m, a więc jest mniejsza niż wysokość przesłaniania projektowanego budynku, w związku z tym projektant wykonał analizę zacieniania i nasłoneczniania dla budynku na działce nr 592, z której wynika, że projektowany budynek w żaden sposób nie narusza wymagań rozporządzenia dotyczących dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i nasłonecznienia. W wykonanej analizie nasłonecznienia projektant wykazał, że nie nastąpi ponadnormatywne ograniczenie dostępu światła słonecznego na działkach położonych przy ul. B i C. W odniesieniu do konieczności zaprojektowania mieszkania dla osoby niepełnosprawnej z uwagi na zaprojektowanie miejsca postojowego dla osoby niepełnosprawnej, organ stwierdził, że taki argument nie znajduje oparcia w przepisach techniczno-budowlanych. Przepisy prawa nakładają za to na inwestora konieczność zaprojektowania odpowiedniej liczby miejsc postojowych z uwzględnieniem miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych oraz zapewnienie dostępu do budynku dla osób niepełnosprawnych, w szczególności poruszających się na wózkach inwalidzkich, a przedłożony w sprawie projekt budowlany spełnia te wymogi. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli E.B., A. B. i Wspólnota Mieszkaniowa ul. B. W treści odwołania zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w związku z art. 144 K.c. i art. 32 Konstytucji RP przez błędną wykładnię i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie dojdzie do zakłócania korzystania z nieruchomości sąsiednich, tj. działek nr ewid. 589/11, 589/17 oraz 591/16 i to ponad przeciętną miarę. Zarzucili także naruszenie art. 35 ust. 1 pkt w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego i § 57 oraz § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) jak również w związku z treścią art. 140 oraz art. 144 Kodeksu cywilnego oraz w związku z treścią art. 21 ust. 1 oraz art. 32 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji poprzez nie sprawdzenie projektu budowlanego z punktu widzenia zasad prawa budowlanego wyrażonych w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy oraz w pozostałych przepisach, a w szczególności nie zbadanie czy na skutek wydania pozwolenia na budowę nie dojdzie do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego, w tym poprzez nie zbadanie czy projektowany budynek ograniczy dostęp światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a tym samym czy nie spowoduje zacieniania budynków zlokalizowanych przy ul. B oraz C. Zdaniem odwołujących doszło w sprawie do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 18 rozporządzenia poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego niezgodnego z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w zakresie liczby miejsc postojowych, nadto naruszono art. 4 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w zakresie planowanej inwestycji nadrzędny jest interes inwestora z pominięciem interesów właścicieli działek bezpośrednio sąsiadujących z planowaną inwestycją, tj. działek o nr ewid. 598/11 i 590/17 oraz 591/16 w szczególności w zakresie ich prawa do zagospodarowania i korzystania z będących ich własnością nieruchomości. Odwołujący powołali także art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. wskazując, że organ nie ustalił w toku prowadzonego postępowania administracyjnego właściwej reprezentacji Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. B. Ich zdaniem naruszono także art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 o ochronie przyrody poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo braku w dokumentacji projektowej zgody na wycinkę drzew. W opinii odwołujących organ administracji naruszył także przepisy postępowania, tj. art. 7, 8 i 80 K.p.a. Wobec przedstawionych zarzutów odwołujący się wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia podkreślił, że rozpatrując wniosek o pozwolenie na budowę wydaje się orzeczenie na podstawie aktualnego stanu faktycznego i prawnego, przy czym zarzuty skargi dotyczą zdarzeń przyszłych i niepewnych, zatem nie mogą zostać uwzględnione. Sprawę ograniczenia dostępu światła dziennego w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi - zacieniania budynków zlokalizowanych przy ul. B oraz C został obszernie omówiony w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z wymogiem zawartym w § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7.00-17.00, a w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się w/w ograniczenie co najmniej do jednego pokoju. Opracowanie graficzne zawarte w zatwierdzonym projekcie budowlanym zdaniem organu dowodzi, że projektowany budynek wielorodzinny nie oddziałuje od godz. 9.00 na usytuowany na działce nr ew. 589/11 budynek jednorodzinny, a zacienianie okien w ścianie zachodniej budynku wielorodzinnego istniejącego na działce nr ewid. 591/16 zaczyna się dopiero od godz. 16.00. Nie nastąpi zatem, w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji ponadnormatywne ograniczenie światła słonecznego dla pomieszczeń w w/w budynkach. Organ powtórzył, że wysokość projektowanego budynku wynosi maksymalnie 12,94m. Odległość projektowanego budynku od budynków usytuowanych na sąsiednich działkach wynoszą: ponad 20m od budynku wielorodzinnego zlokalizowanego na działce nr ewid. 591/16 - przy ul. A oraz ponad 15m od budynku jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr ewid. 589/11 - przy ul. C, która nie graniczy bezpośrednio z projektowaną inwestycją. Są zatem spełnione także wymogi przepisu § 13 rozporządzenia. Przepisy rozporządzenia chronią dostęp światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ale w żaden sposób nie dotyczą zacieniania działki. Zarzut zatwierdzenia projektu budowlanego niezgodnego z załączoną do wniosku o pozwolenie na budowę decyzją o warunkach zabudowy w zakresie wymaganej liczby miejsc postojowych nie znajduje z kolei potwierdzenia w badanym materiale dowodowym. Decyzja o warunkach zabudowy ustala: "Dla obsługi planowanej inwestycji należy zapewnić miejsca parkingowe/garażowe samochodów osobowych poza pasami dróg publicznych w liczbie minimum 1 mp/1 mieszkanie, lecz nie mniej niż 1 mp/60,0m² pow. mieszkań". Projektowana inwestycja obejmuje budowę 18 mieszkań o łącznej powierzchni użytkowej 928,59 m², a liczba miejsc postojowych to suma 14 miejsc garażowych i 4 miejsc postojowych w tym 1 dla osoby niepełnosprawnej, ilość ta spełnia zatem obydwa wymogi. Podniósł, że zapis zawarty w § 18 rozporządzenia stanowiąc o konieczności zaprojektowania miejsca postojowego dla samochodu, z którego korzysta osoba niepełnosprawna, nie nakłada bezwzględnego obowiązku zaprojektowania dla danej inwestycji miejsc postojowych dla osób przebywających okresowo na terenie nieruchomości, a wytyczne decyzji o warunkach zabudowy dla omawianej inwestycji nie zawierają takiego wymogu. Podnoszona w odwołaniu kwestia konieczności wykazania przez inwestora dostosowania wszystkich lokali oraz części wspólnych na potrzeby osób niepełnosprawnych, również została wyjaśniona w zaskarżonej decyzji. Organ podniósł dodatkowo, że projektant wyjaśnił w opisie technicznym do projektu zagospodarowania terenu, że: "Wszystkie kondygnacje budynku są dostępne dla osób niepełnosprawnych poruszających się na wózkach. Dźwig przystosowany jest do przewozu osób na wózkach inwalidzkich. Na drogach komunikacji nie występują progi powyżej 2cm. Drzwi do mieszkań również pozwalają na przejazd wózków". W odniesieniu do zarzutu nie skierowania przez organ I instancji zawiadomień o prowadzonym postępowaniu do właściwej reprezentacji zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej ul. B należy podkreślił, że skład członków zarządu zmienił się w toku prowadzonego postępowania. Zawiadomienie o jego wszczęciu zostało odebrane 29 kwietnia 2016 r. przez właściwą wówczas reprezentację członków zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej, a zmianę składu zarządu stanowią uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej Nr 8 i Nr 9 z 24 maja 2016 r. W ocenie organu odwoławczego, to zarząd winien zgłosić organowi prowadzącemu postępowanie fakt zmiany jego składu. W odniesieniu do zarzutu braku w zatwierdzonej dokumentacji projektowej zgody właściwego organu na wycinkę drzew, organ wyjaśnił, że obowiązek uzyskania takiej zgody nie ciąży na inwestorze przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Wojewody wskazał, że w badanej sprawie inwestor wypełnił wymogi obowiązującego prawa. Złożył wniosek o pozwolenie na przedmiotową budowę załączając oświadczenie o prawie do dysponowaniu terenem na cele budowlane oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego z decyzją Prezydenta Miasta Ł. o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, co stanowi o wywiązaniu się inwestora z obowiązków wynikających z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego koniecznych do spełnienia przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Inwestycja objęta zaskarżoną decyzją jest zgodna z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy. Zachowana została linia zabudowy; wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr ewid 590/18 wynosi 0,397 (dozwolony od 0.10 do 0,40), szerokość elewacji frontowej od strony ul. [...] to 25,74m (dozwolona od 6,5m do 26.0m), wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi 16,5 m (dozwolona od 6.2m do 15m); układ połaci dachowych jak w warunkach - dach wielospadowy; kąt nachylenia głównych połaci dachowych wynosi 3° (dozwolony więcej niż 1° mniej niż 30°), obsługa komunikacyjna inwestycji z ul. [...] ma się odbywać przez projektowane dwa zjazdy. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ odwoławczy stwierdził zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi; kompletność projektu budowlanego po jego uzupełnieniu i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 i wobec tego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli E. B., A. B. i Wspólnota Mieszkaniowa ul. B. Skarżący powielili argumentacją zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, zarzucając dodatkowo naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, tj.: art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 109 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienie czynnego udziału stronie postępowania B S.A. oraz naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. podczas gdy decyzja była wydana z naruszeniem prawa i zachodziły podstawy do jej uchylenia. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części, sąd ją oddala w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.). W stanie faktycznym sprawy przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z garażami w parterze wraz z infrastrukturą techniczną, na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A, działka nr 590/18 w obrębie [...]. Odwołanie od decyzji organu I instancji, a następnie skargę do sądu administracyjnego wywiedli właściciele sąsiednich nieruchomości – Wspólnota Mieszkaniowa ul. B w Ł. (dz. 591/16) oraz E. B. i A.B. (dz. 589/11 i 590/17). Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290). Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Na mocy art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego – w stanie prawnym obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji – przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. W razie stwierdzenia naruszeń w powyższym zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Podkreślić także należy, iż zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W cytowanym przepisie art. 35 Prawa budowlanego został określony zakres działania organu administracji architektoniczno – budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Warto zwrócić uwagę, że właściwy organ został przede wszystkim pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno – budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno – budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 Prawa budowlanego) uprawnienia budowlane. W przedmiotowej sprawie organ I instancji uznał, że złożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza żadnego z przepisów Prawa budowlanego oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nadto jest zgodne z decyzją ustalającą warunki zabudowy dla tego przedsięwzięcia. Konsekwencją powyższego stanowiska było wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Organ II instancji podzielił tę argumentację. Sąd na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego uznał, że inwestor przedmiotowego przedsięwzięcia przedłożył wymaganą przepisami prawa dokumentację budowlaną, o której mowa w art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 1-3 Prawa budowlanego, a organy orzekające w sprawie rzetelnie rozważyły jej zgodność z postanowieniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, przepisami Prawa budowlanego ze szczególnym uwzględnieniem art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego i przepisami techniczno-budowlanymi. W pierwszej kolejności, odnosząc się do zarzutów skargi, podkreślić należy, że przedmiotem uwagi zarówno projektanta kwestionowanego projektu budowlanego jak i samych organów administracji była sprawa zacienienia m.in. budynków mieszkalnych zlokalizowanych przy ul. B (dz. nr 591/16) oraz terenu przy ul. C (dz. 590/17 i dz. 589/11), co znajduje swoje potwierdzenie w treści projektu budowlanego (Tom I Projekt Zagospodarowania Terenu i Ocena Oddziaływania obiektu) oraz w uzasadnieniu wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Stosowną analizę projektant przeprowadził z uwzględnieniem przepisu § 13 ust. 1 i 2, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015, poz. 1422) podkreślając, że lokalizacja projektowanego budynku ze względu na nasłonecznienie nie wpływa ujemnie na sąsiednie budynki i teren działki sąsiedniej. Zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części (§ 13 ust. 2). Zgodnie z § 57 ust. 1 rozporządzenia pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. Według z kolei § 60 ust. 1 rozporządzania pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 700-1700. W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny (ust. 2). W tym miejscu wskazać należy, że wysokość projektowanego budynku wynosi maksymalnie 12,94 m. Teren inwestycji graniczy od strony południowej z dz. 592, na której realizowany jest budynek wielorodzinny, od strony wschodniej z dz. 591/16, na której usytuowany jest budynek wielorodzinny (ul. B), a od strony zachodniej z niezabudowaną działką nr 590/17 oddzielającą teren inwestycji od dz. 589/11, na której usytuowany jest budynek jednorodzinny (ul. C). Najbliżej projektowanej inwestycji zlokalizowany jest budynek wielorodzinny realizowany na działce południowej nr 592 (8,27 m), pozostałe budynki odległe są od projektowanego budynku wielorodzinnego w odległości ok. 22 m (wschodnia dz. 591/16 z budynkiem wielorodzinnym) i ok. 15,5 m (zachodnia dz. 589/11 z budynkiem jednorodzinnym). Odległość projektowanego budynku od najbliżej położonego, będącego w realizacji budynku na dz. 592 jest mniejsza niż wysokość przesłaniania projektowanego budynku, dlatego projektant wykonał analizę zacieniania i nasłoneczniania dla tego budynku. Z przeprowadzonej analizy oddziaływania inwestycji wynika, że projektowany budynek nie wpływa na ograniczenie dostępu do naturalnego światła dla realizowanego budynku usytuowanego najbliżej projektowanej inwestycji tj. na dz. nr 592, bowiem ramiona kąta 60° wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania (rysunek S4). Ponadto, na rys. S2 analizy przedstawiono zasięg cienia rzucanego na teren, z uwzględnieniem rzeczywistych wysokości budynków. Na niezabudowanej działce 590/17 cień zaczyna pojawiać się od godz. 7:00 i schodzi całkowicie o godz. 10:00. Z budynku jednorodzinnego na dz. 589/11 cień schodzi o godz. 9:00 i przez resztę dnia nie oddziałuje na budynek. Z kolei na działce nr 591/16 cień pojawia się dopiero od godz. 15:00, a zacienianie okien w ścianie zachodniej budynku zaczyna się od godz. 16:00. Strona skarżąca w toku postępowania administracyjnego ani też przed sądem nie przedstawiła innej analizy zacienienia, która prowadziłaby do odmiennych wniosków, a zatem w żaden sposób nie podważyła znajdującej się w aktach sprawy analizy sporządzonej przez projektanta budynku, a złożonej przez inwestora. Podkreślenia wymaga przy tym, że ochronie przed zacienieniem podlegają wyłącznie pomieszczenia mieszkalne, ochronie nie podlega natomiast zacienienie działki (por. np. wyroki WSA: w Łodzi z dnia 28 czerwca 2011 roku, II SA/Łd 497/11; z dnia 25 sierpnia 2010 roku, II SA/Łd 279/10; w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 maja 2014 roku, II SA/Go 212/14; w Warszawie z dnia 26 listopada 2004 roku, IV SA 2427/03 - wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe ustalenia na względzie, przyznać należy zatem rację organom administracji, że projektowany budynek nie narusza wspomnianych przez stronę skarżącą wymagań rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w szczególności § 13 ust. 1 i 2, § 57 i § 60 rozporządzenia. Zdaniem sądu zatwierdzony projekt budowlany pozostaje ponadto w zgodzie z zapisami ostatecznej i prawomocnej decyzji Prezydenta Miasta Ł. o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]. Wbrew stanowisku strony skarżącej ilość miejsc postojowych jest zgodna z wymogami decyzji o warunkach zabudowy, a w sprawie nie doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 18 rozporządzenia. Decyzja ta dla obsługi planowanej inwestycji przewiduje konieczność zapewnienia miejsc parkingowych/garażowych dla samochodów osobowych poza pasami dróg publicznych w liczbie minimum 1mp/1 mieszkanie, lecz nie mniej niż 1 mp/60,0 m² powierzchni mieszkań. Kwestionowany projekt budowlany przewiduje w sumie 18 miejsc (14 miejsc garażowych i 4 miejsca postojowe na terenie dla samochodów osobowych) na 18 mieszkań, w tym 1 stanowisko dla osoby niepełnosprawnej. Wspomniana ilość miejsc przekracza jednocześnie minimalną liczbę miejsc postojowych wskazaną w decyzji o warunkach zabudowy (min. 1 mp/60,0 m² przy powierzchni użytkowej mieszkań 930,73 m²). Pamiętać należy, że zgodnie z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne (§ 18 ust. 2 rozporządzenia). Decyzja ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji podlegała kontroli legalności tut. sądu, który w sprawie sygn. akt II SA/Łd 344/16 oddalił skargę A. B. i E.B. Decyzja ta jako prawomocna i ostateczna pozostawała zatem wiążąca dla organu rozpoznającego wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, również w zakresie ilości miejsc postojowych. Nie można zaakceptować argumentacji autora skargi, według której w przedmiotowej sprawie naruszono art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo braku w dokumentacji projektowej zgody na wycinkę drzew. Żaden przepis nie uzależnia bowiem uzyskania pozwolenia na budowę od posiadania takiego zezwolenia. Zgoda na wycięcie drzew nie jest rodzajem dokumentu, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 2 czy też w art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy. Ponadto, brak jest przepisów szczególnych, które definiowałyby taki obowiązek w kontekście wycięcia drzew. Nie jest z pewnością takim przepisem wskazany przez skarżących art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 4 Prawa budowlanego, bowiem w sytuacji zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W takiej sytuacji interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z przepisami prawa, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 14 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1489/06 – Lex nr 425367, 24 września 2015 r. sygn. akt II OSK 182/14 – Lex nr 1987067, 3 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1433/08 – Lex nr 1166028 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Łodzi z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 568/15 – Lex nr 1945237, Rzeszowie z dnia 26 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 486/10 – Lex nr 754610 oraz Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Go 212/14 – Lex nr 1485712). Nie budzi też wątpliwości, że organy administracji zapewniły w prowadzonym postępowaniu czynny udział wszystkim stronom postępowania. Spółka Akcyjna B z siedzibą w S. była stroną postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] marca 2016 r. przeniesiono natomiast decyzję ustalającą warunki zabudowy na A Spółkę z o.o. z siedzibą w Ł., która wnioskiem z dnia 24 marca 2016 r. wszczęła niniejsze postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę. Spółka Akcyjna B z siedzibą w S. nie kwalifikowała się zatem do zaliczenia jej w poczet uczestników niniejszego postępowania. Zarzut dotyczący naruszenia art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. i wskazujący na brak ustalenia przez organ I instancji właściwej reprezentacji Zarządu Wspólnoty przy ul. B jest z kolei niejasny w sytuacji, gdy Wspólnota niemalże od samego początku prowadzonego postępowania reprezentowana była przez prawidłowo ustanowionego profesjonalnego pełnomocnika, któremu organ ten zapewnił czynny udział w toczącym się postępowaniu. Wprawdzie w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego zasadny okazał się zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 10 K.p.a., ponieważ przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ II instancji nie wypełnił ciążącego na nim obowiązku wynikającego z tej normy prawnej, jednakże uchybienie w tym zakresie sąd ocenił jako nierzutujące na wynik sprawy. W orzecznictwie NSA, podzielanym w pełni przez tutejszy sąd podkreśla się, że zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyroki NSA z dnia 27 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 1767/13 – Lex nr 1773573 i z dnia 24 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 747/14 – Lex nr 2108802). Autor skargi nie wskazał natomiast jakich to konkretnie czynności procesowych strona skarżąca nie mogła dokonać wobec naruszenia wspomnianych norm procesowych. Nie sposób zatem przyjąć, że stwierdzone uchybienie może stanowić powołaną przez skarżących przesłankę wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., czyli w sytuacji, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Reasumując, sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, zaś zaskarżona decyzja została wydana na podstawie kompletnego i poprawnie ocenionego materiału dowodowego. W toku postępowania poprzedzającego jej wydanie nie doszło do naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 czy też art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. W motywach decyzji sporządzonych z poszanowaniem reguł art. 107 § 3 K.p.a. organy rzeczowo przedstawiły przesłanki, które zadecydowały o ich podjęciu. Z tych wszystkich powodów, sąd nie stwierdziwszy przesłanek do usunięcia zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. DC