II SA/Łd 852/23

Dnia 5 grudnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski, Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.), Asesor WSA Beata Czyżewska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 grudnia 2023 roku sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 26 czerwca 2023 roku znak: SKO.4160.103.2023 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ustalającą opłatę adiacencką 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy Ksawerów z 22 maja 2023 roku, znak: RGP.3134.2.2023; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżącego K. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. MR Zaskarżonym postanowieniem z 26 czerwca 2023 r., znak: SKO.4160.103.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi po rozpatrzeniu zażalenia K.M. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a." oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 570 ze zm.) utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy Ksawerów z dnia 22 maja 2023 r. znak: RGP.3134.2.2023 wydaną na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 124 § 1 art. 147, art. 148 i art. 150 § 1 k.p.a. o odmowie wznowienia postępowania z wniosku K.M. z 2 stycznia 2023 r. w sprawie zakończonej decyzją Wójta Gminy Ksawerów znak: RGP.3134.26.2022 z 4 listopada 2022 r. w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej w wysokości 32 100,00 zł z tytułu wzrostu na skutek podziału wartości nieruchomości oznaczonej nr działki [...] położonej w obrębie K.. Z akt sprawy wynika, że żądaniem z 2 stycznia 2023 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. K.M. wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wójta Gminy Ksawerów z 4 listopada 2022 r. znak: RGP.3134.26.2022 w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej w wysokości 32 100,00 zł z tytułu wzrostu na skutek podziału wartości nieruchomości oznaczonej nr działki [...], położonej w obrębie K.. W uzasadnieniu wskazał, że nie otrzymał ww. decyzji w dniu 21 listopada 2022 r. przez co nie uczestniczył w prowadzonym postępowaniu twierdząc, że dowiedział się o decyzji dopiero 28 grudnia 2022 r. Organ wyjaśnił, że spór w sprawie dotyczy kwestii doręczenia decyzji znak: RGP.3134.26.2022 z 4 listopada 2022 r. wraz z decyzją znak: RGP.3134.27.2022 z 4 listopada 2022 r. co do której doręczenia skarżący nie wniósł zastrzeżeń. Organ stwierdził, że ma prawo doręczyć dwie decyzje w jednej kopercie, a skarżący obie decyzje otrzymał, czego dowodem jest zwrotne potwierdzenie odbioru opatrzone w datę i podpis odbiorcy oraz zawierające adnotację sporządzoną tym samym charakterem pisma i tym samym tuszem o treści "decyzja" ze wskazaniem numerów pism i daty pism, datę doręczenia, podpis doręczającego i odbiorcy. Potwierdzenie nie zawiera skreśleń, nie nosi cech dopisywania i poprawiania treści. W ocenie organu potwierdzenie zostało sporządzone prawidłowo i stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone, a organ doręczając dwie decyzje w jednej kopercie nie naruszył prawa. Wobec powyższego organ uznał żądanie strony za niedopuszczalne i wyjaśnił, że decyzja ostateczna w sprawie została wydana 4 listopada 2022 r. i doręczona stronie 21 listopada 2022 r., natomiast z żądaniem wznowienia postępowania w sprawie skarżący zwrócił się 2 stycznia 2023 r., zatem uznać należy je za złożone po upływie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedział się on o decyzji. K.M. wniósł odwołanie od powyższego postanowienia nie zgadzając się z jego rozstrzygnięciem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi po rozpoznaniu powyższego zażalenia utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Kolegium, po przywołaniu treści art. 145 § 1, art. 148 § 1, § 2, art. 149 k.p.a. stwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego, wynika, że skarżący dowiedział się o decyzji w sprawie ustalenia opłaty z chwilą jej doręczenia, tj. 21 listopada 2022 r. Organ I instancji doręczył dwie decyzje w jednej kopercie i działanie takie jest prawidłowe. Skarżący otrzymał obie decyzje, czego dowodem jest zwrotne potwierdzenie odbioru, znajdujące się w aktach sprawy. Przyjmując zatem datę 21 listopada 2022 r. jako termin dowiedzenia się o decyzji organ stwierdził, że miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął z dniem 21 grudnia 2022 r., a złożenie wniosku 2 stycznia 2023 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu, ma ten skutek, że postępowanie nie może być wznowione ze wskazanej przesłanki, chyba, że uchybiony termin został przywrócony. Składając wniosek o wznowienie postępowania po upływie ustawowego terminu, skarżący nie wniósł o jego przywrócenie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K.M. zaskarżył w całości postanowienie organu II instancji zarzucając naruszenie: 1. art 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; 2. art 149 § 2 k.p.a. poprzez dokonanie oceny przesłanek wznowieniowych przed wznowieniem postępowania, tj. dokonanie oceny prawidłowości doręczenia oznaczonej decyzji dla skarżącego, a co za tym idzie skuteczności doręczenia orzeczenia - nie na dopuszczalnym etapie postępowania; 3. art 7 oraz art 7b w zw z art 8 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, działania z naruszeniem słusznego interesu strony , naruszenia zasady proporcjonalności i zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie poprzez niewyjaśnienie okoliczności wskazujących, że o decyzji wójta dowiedział się dopiero 28 grudnia 2022 r , a nie jak twierdzi organ 21 listopada 2022 r.; 4. art 58 § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy strona zachowała termin do wniesienia odwołania liczony od momentu powzięcia informacji o treści decyzji wójta tj. od 28 grudnia 2022 r.; 5. art 145 § pkt 4 k.p.a poprzez jego niezastosowanie, tj. brak wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej numer decyzji RGP.3134.26.2022 z powodu braku doręczenia w/w decyzji stronie, tj. przesłanki niebrania przez stronę bez swojej winy udziału w postępowaniu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych postanowień i po wznowieniu o uchylenie decyzji w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej znak: RGP.3134.26.2022. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że 21 listopada 2022 r. doręczona została decyzja znak: RGP 3134.27.2022. W rozmowie telefonicznej przeprowadzonej 28 grudnia 2022 r. żona skarżącego pozyskała informację o tym, że w jednej kopercie zdaniem organu znajdowała się oprócz decyzji znak: 3134.27.2022 także decyzja znak: RGP.3134.26.2022. Wskazaną informację o istnieniu drugiej decyzji przekazała 28 grudnia 2022 r. skarżącemu. Zdaniem skarżącego decyzja znak: RGP.3134.26.2022 nie została doręczona, albowiem w kopercie znajdowała się prawdopodobnie jedynie decyzja znak: RGP.3134.27.2022, której to doręczenia skarżący nie kwestionuje. Skarżący stwierdził, że organy dokonały oceny przesłanek wznowieniowych przed wznowieniem postępowania, albowiem odniosły się merytorycznie do okoliczności podniesionych przez skarżącego oceniając, że doręczenie oznaczonej decyzji było prawidłowe, zatem nie ma przesłanek do wznowienia postępowania. Abstrahując od prawidłowości dokonanej analizy, takie działanie organu jest niedopuszczalne. W ocenie skarżącego wygenerowanie stanu faktycznego w którym stronie doręcza się dwie decyzje w jednej kopercie, ale faktycznie, w kopercie znajduje się tylko jedna decyzja nie gwarantuje ochrony interesów procesowych. Oczywisty brak możliwości wzruszenia rozstrzygnięć których jej faktycznie nie doręczono, jest jaskrawym naruszeniem zasady czynnego udziału strony w danym postępowaniu. Przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący stwierdził, że na kopercie i na zwrotnym potwierdzeniu odbioru winna znajdować się informacją, że przesyłka zawiera oznaczone konkretne decyzje, natomiast na doręczonej kopercie brak takiej adnotacji. Kolegium zaniechało sprawdzenia wszelkich okoliczności dotyczących doręczenia przesyłki opierając się jedynie na stanowisku organu I instancji. Niedozwolona praktyka wkładania dwóch decyzji do jednej koperty już ze swojej istoty powoduje obniżenie gwarancji procesowych dla strony. W każdej takiej sytuacji oparcie się jedynie na oświadczeniu organu, który to wygenerował dany stan faktyczny stanowi pogłębienie destrukcji gwarancji procesowych eliminując w praktyce środki ochrony prawnej dla pokrzywdzonej strony. Skarżący dodał, że inny termin powzięcia informacji o treści decyzji niż wskazują organy skutkuje tym, że podjęcie czynności w zakresie przywrócenia terminu czyniłoby niniejsze postępowania bezprzedmiotowym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie należy do jednej z wymienionych kategorii, dlatego też sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała bowiem, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest zgodność z prawem postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymującego w mocy postanowienie Wójta Gminy Ksawerów o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wójta Gminy Ksawerów w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej w wysokości 32 100,00 zł z tytułu wzrostu na skutek podziału wartości nieruchomości oznaczonej nr działki [...] położonej w obrębie K.. Wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. został złożony przez K.M.. Termin na wniesienie podania w tej sprawie biegł od daty, w której uzyskał on wiedzę o decyzji. Jako przesłankę do wznowienia wnioskodawczyni wskazał art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Istota sprawy sprowadza się do ustalenia, czy skarżący K.M. dochowała miesięcznego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, liczonego od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji Wójta Gminy Ksawerów w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej w wysokości 32 100,00 zł z tytułu wzrostu na skutek podziału wartości nieruchomości oznaczonej nr działki [...] położonej w obrębie K.. Na wstępie, przed oceną legalności zaskarżonego aktu i zasadności podniesionych w skardze zarzutów, Sąd wskazuje, że instytucja wznowienia postępowania służy umożliwieniu ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, dotknięte jest jedną z wad wyczerpująco wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a. Jedną z takich wad jest sytuacja kiedy strona, bez własnej winy, nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). Skarżący wskazał, że nie otrzymał decyzji z dnia 21 listopada 2022 r. (wraz z decyzją RGP.3134.27.2022) przez co nie uczestniczył w prowadzonym postępowaniu twierdząc, że dowiedział się o decyzji dopiero 28 grudnia 2022 r. podczas rozmowy telefonicznej. Treść żądania i wskazana podstawa wznowienia są wiążące dla organu. Przed wznowieniem postępowania i zbadaniem zasadności zgłoszonej przesłanki, organ administracji rozpoznający wniosek powinien ustalić zaistnienie w sprawie wymaganych przesłanek przedmiotowych i podmiotowych, mogących stanowić przeszkody do wznowienia, jak też terminowość złożenia podania, gdy wznowienie następuje na wniosek. Wystąpienie negatywnych przesłanek, jak i uchybienie terminowi do zgłoszenia żądania w tej materii, tamuje bowiem drogę do prowadzenia tego postępowania. Stwierdzenie ich zaistnienia uzasadnia wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w doktrynie przyjmuje się, iż po złożeniu podania o wznowienie postępowania organ podejmuje określone czynności proceduralne mające na celu ustalenie wyżej opisanych okoliczności formalnych, niemniej jednak nie są one podejmowane w ramach postępowania administracyjnego. Nie są to czynności procesowe, lecz mają charakter wewnętrzny (por. wyrok NSA z 19 maja 2010 r., II OSK 893/09, a także B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 576; M. Jaśkowska /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 740). W toku tych czynności wstępnych organ bada, czy zachowano ustawowy termin do wniesienia podania, jak i przesłanki podmiotowe (np. legitymację wnioskodawcy, jego zdolność procesową) oraz przedmiotowe (wskazanie ustawowej podstawy wznowienia, istnienie sprawy administracyjnej, decyzji ostatecznej, właściwość organu), ewentualnie tamujące drogę do merytorycznego rozpatrzenia żądania, czyli uzasadniające odmowę wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z 11 czerwca 2013 r., II OSK 324/12). Jedną z podstawowych kwestii wymagających zbadania na tym etapie postępowania jest zachowanie terminu do wniesienia podania o wznowienie, która to kwestia jest kluczowa w niniejszej sprawie. Art. 148 K.p.a. dokonuje rozróżnienia daty początkowej terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania w zależności od przesłanki wznowienia. Stosownie do art. 148 § 2 K.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (strona nie brała udziału w sprawie bez swej winy) biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Uchybienie terminowi do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyklucza natomiast możliwość dokonania merytorycznej oceny decyzji kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym. Przy czym podkreślenia wymaga, że ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W związku z tym strona żądająca wznowienia postępowania jest zobowiązana do udowodnienia, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Organ administracji może przyjąć oświadczenie złożone w tym względzie przez stronę, poparte w razie potrzeby i możliwości, innymi dowodami. Zachowanie powyższego terminu musi być zatem udowodnione przez stronę, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze. Jeżeli organ uzna to oświadczenie oraz inne dowody przedstawione przez stronę za niewystarczające lub niewiarygodne, to przeprowadza we własnym zakresie postępowanie dowodowe umożliwiające ustalenie, czy rzeczywiście termin nie został zachowany przez stronę (por. wyrok NSA z 16 października 1998 r., III SA 2802/97). Istnieje bogate orzecznictwo sądowe, które dotyczy kluczowego zwrotu "strona dowiedziała się o decyzji". Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 czerwca 2019 r., I OSK 2396/18, "Ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji (jak np. termin do wniesienia odwołania określony w art. 129 § 1 K.p.a., czy termin z art. 111 § 1 K.p.a. do żądania uzupełnienia decyzji), lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. Artykuł 148 § 2 K.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona poznała dokładnie treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy". Podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z 5 marca 2014 r., I OSK 1941/12,: "Zgodnie z art. 148 § 2 K.p.a. ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. Za dowiedzenie się o decyzji nie można uznać powzięcia wiadomości wyłącznie o dacie jej wydania, numerze i sprawie, której dotyczy. Informacje te nie mówią bowiem wszystkiego o tym, co stanowi o jej najważniejszym elemencie - o rozstrzygnięciu. Dowiedzenie się o rozstrzygnięciu oznacza pozyskanie wiadomości o tym, jakiej sprawy dotyczyła decyzja, czy była to decyzja pozytywna bądź negatywna, czy też w inny sposób kończąca postępowanie. Wreszcie rozstrzygnięcie, jego treść, pozwala na subiektywną ocenę zasadności wniesienia podania o wznowienie postępowania decyzją tą zakończonego". W efekcie powyższych interpretacji należy przyjąć, że strona dowiaduje się o decyzji, jeśli poweźmie informację o dacie jej wydania, numerze i sprawie, a także o jej przedmiocie, w taki sposób, że jest w stanie ocenić zasadność wniesienia podania o wznowienie postępowania tą decyzją zakończonego. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał zarzuty skargi za uzasadnione, a konkluzję organów za co najmniej przedwczesną. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie da się wykluczyć, że w adresowanej do skarżącego przesyłce nie znajdowały się obie wydane decyzje. Sąd zauważa, że praktyka doręczania stronie postępowania kilku pism w jednej przesyłce nie narusza zasad ani trybu doręczania pism w postępowaniu administracyjnym, gdyż z żadnego przepisu nie wynika taki zakaz ani obowiązek rozdzielania pism. Jednak z doświadczenia życiowego wynika, że podczas kwitowania odbioru przesyłek u listonosza nie ma powszechnej praktyki polegającej na konfrontowaniu treści poświadczenia z treścią pism znajdujących się wewnątrz koperty. Skład orzekający w pełni podziela poglądy wyrażone w wyrokach: I SA/Gd 879/98 – "Doręczenia decyzji powinny być dokonywane przez organy starannie, tj. w sposób, by ze zwrotnych poświadczeń odbioru wynikało niewątpliwie, że doręczenie stronie decyzji w istocie miało miejsce. Doręczenie jednym pismem, w jednej kopercie i za jednym potwierdzeniem odbioru dwóch decyzji, takim starannym doręczeniem nie jest, jeśli z takiego zwrotnego potwierdzenia odbioru nie wynika niezbicie, że strona odebrała obydwie decyzje. To organ powinien wykazać, że konkretna decyzja została doręczona i musi to wynikać właśnie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. W sprawie niniejszej adnotacja na kopercie "x 2" i zapis dwóch numerów decyzji wcale jeszcze nie przesądza, że w kopercie tej znajdowały się dwie decyzje", III FZ 544/23 – "W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dowodowo niemożliwe jest wykazanie, że przesyłka rzeczywiście zawierała oba wezwania lub ich nie zawierała, jak dowodzi strona. W obu przypadkach jest to domniemanie, które można jedynie uprawdopodobnić. Z doświadczenia życiowego wynika, że racjonalnym działaniem strony zainteresowanej w rozpoznaniu jej sprawy jest wykonywanie wszelkich obowiązków, które są warunkiem nadania biegu sprawie w postępowaniu, które przecież strona skarżąca sama zainicjowała"; II GZ 30/23 – "jeżeli istnieją wątpliwości, co do prawidłowości doręczenia zarządzeń nakładających na stronę określone obowiązki i to pod rygorem formalnego zakończenia sprawy poprzez odrzucenie skargi, to uwzględniając okoliczności sprawy, należy kierować się potrzebą doprowadzenia do merytorycznego jej zbadania (por. postanowienia NSA z: 1 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1448/11; 26 września 2012 r., sygn. akt I OSK 2161/12; 3 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1388/15)". Biorąc pod uwagę powyższe stanowiska oraz fakt, że akta sprawy były prowadzone niestaranie Sąd uznał, że wyjaśnienia skarżącego zasługują na wiarę i uzasadniają przypuszczenie, że w toku technicznego przygotowania przesyłki mogło dojść do przypadkowego niezałączenia drugiej decyzji, a zaistniałe wątpliwości nie mogą obciążać skarżącego. Analiza akt sprawy I instancyjnej może budzić wątpliwości czy prawidłowo wszczęto postępowanie gdyż, zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 8 marca 2022r. posiada znak RGP.3134.5,6.2022 przy czym znak ten powstał po na niesieniu na nim poprawek, odręcznie bez żadnych adnotacji i podpisów. Jednocześnie zwrotka od powyższego zawiadomienia posiada znak RGP.3134.4.2022 to wskazuje, że na etapie wszczęcia postępowania o ustalenie opłaty adiacenckiej organ I instancji sam nie wiedział ile wyda decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi w zaskarżonym postanowieniu z 26 czerwca 2023 r., znak: SKO.4160.103.2023 utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy Ksawerów z dnia 22 maja 2023 r. znak: RGP.6831.2.2023. Przy czym w aktach sprawy jest postanowienie Wójta Gminy Ksawerów z dnia 22 maja 2023 r. znak: RGP.3134.2.2023. Jest to oczywista pomyłka pisarska nie mniej wskazuje ona, że organy administracji popełniają błędy a błędy te nie powinny obciążać skarżącego. Sąd stoi także na stanowisku, że organ powinien rozważyć czy faktycznie można przyjąć, że skarżący dowiedział się o decyzji dopiero 28 grudnia 2022 r. – tj. powinien odnieść się do treści rozmowy, (w aktach sprawy brak notatki z takiej rozmowy) ewentualnie przedstawić swoje stanowisko w tym zakresie np. poprzez wskazanie innej daty w której skarżący dowiedział się o decyzji. Nie ustalenie powyższych okoliczności sprawy przy przyjęciu przez organ wersji niekorzystnej dla skarżącego prowadzi, w oparciu o art. 7 i 77 K.p.a., do uchylenia zaskarżonych postanowień. Zdaniem Sądu organy nie wykazał, że termin na wniesienie podania o wznowienie postępowania dla skarżącgo rozpoczął swój bieg w dniu wskazanym na zwrotnym potwierdzeniu decyzji. Wydaje się, że pożądaną praktyką, w sytuacji wysyłania dwóch decyzji w jednej kopercie było np. wysyłanie pisma przewodniego i wyraźnie wskazywać, że doręczenie dotyczy kilku pism (decyzji) wymienionych w treści pisma lub umieszczać informacje o zawartości przesyłki także na kopercie. Wykazanie zachowania terminów, o jakich mowa w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. powinno sprowadzać się do przedstawienia takich dowodów, z których będzie niezbicie wynikało, z jednej strony: w jakim konkretnie dniu rozpoczął bieg termin do wniesienia podania o wznowienia postępowania, a z drugiej strony: że wskazana w podaniu data nie jest dowolna (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 6 czerwca 2017 r., II SA/Rz 44/17 ). Ponownie rozpoznając sprawę organ rozważy kwestię zachowania terminu przy założeniu, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania o wznowienie postępowania. Zaistnienie tej okoliczności nie jest uwarunkowane ewentualnymi obowiązkami jakie powinna podjąć strona aby uzyskać wiedzę o decyzji (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2019r. II OSK 2083/17, LEX nr 2695813). Z wymienionych przyczyn, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit."c" oraz 135 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt I sentencji. O kosztach orzeczono w pkt II oparciu o art. 200 w/w ustawy.