II SAB/Łd 118/24

Dnia 27 listopada 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 listopada 2024 roku sprawy ze skargi C. W. na bezczynność Wójta Gminy Ksawerów w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy Ksawerów miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 2. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Wójta Gminy Ksawerów do załatwienia wniosku skarżącej C. W. z dnia 15 czerwca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej; 3. zasądza od Wójta Gminy Ksawerów na rzecz skarżącej C. W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. ał C. W., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wójta Gminy Ksawerów w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek z dnia 10 czerwca 2024 r.; 2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "u.d.i.p.") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej polegający na pozostawieniu go bez odpowiedzi, a tym samym braku: 1/ decyzji odmownej oraz 2/ powiadomienia o okolicznościach wskazujących na brak możliwości udostępnienia tejże informacji zgodnie z wnioskiem. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o: 1. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 15 czerwca 2023 r., 2. przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w przedmiotowej skardze, 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych; 4. przekazanie przedmiotowej sprawy do rozpoznania na rozprawie. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wskazał, że w dniu 15 czerwca 2023 r. C.W. złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie obejmującym udostępnienie: skanów wszystkich faktur VAT za okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia złożenia wniosku, dotyczących sprawowania opieki weterynaryjnej na zlecenie Gminy, skanów dotyczących tego, kto w okresie od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia złożenia wniosku sprawował opiekę weterynaryjną nad zwierzętami, skanów dokumentów dotyczących powierzenia sprawowania opieki weterynaryjnej lekarzowi weterynarii w okresie od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia złożenia wniosku (np. umowy zlecenia, umowy o pracę itd.), skanów faktur za okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia złożenia wniosku dotyczących zakupu pokarmu dla zwierząt znajdujących się pod opieką Gminy, skanów wszystkich zaświadczeń o szczepieniu zwierząt znajdujących się pod opieką Gminy w okresie od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia złożenia wniosku. Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazano przesłanie informacji pocztą elektroniczną na podany adres. Mając na uwadze poszanowanie czasu pracy wyznaczono również sposób alternatywny w postaci możliwości przekazania informacji poprzez linki/hiperłącza kierujące do właściwych dokumentów. Pełnomocnik skarżącej stwierdził przy tym, że termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo przekroczenia tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi. Pełnomocnik skarżącej zwrócił także uwagę, że organ nie skorzystał również z możliwości opóźnienia terminu udostępnienia informacji, co zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jest dopuszczalne, pod rygorem powiadomienia wnioskodawcy (w terminie 14 dni od złożenia wniosku) o powodach tego opóźnienia wraz ze wskazaniem terminu przekazania informacji (nie dłuższego niż 2 miesiące od złożenia wniosku). Ponadto pełnomocnik skarżącej podniósł, że organ nie zawiadomił wnioskodawcy o braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem przez wzgląd na brak dyspozycji odpowiednimi środkami technicznymi. Organ nie wskazał na konieczność uiszczenia opłaty na poczet kosztów związanych z udostępnieniem informacji (związanych z przekształceniem w formę wskazaną we wniosku lub też wynikających z wnioskowanego sposobu przekazania) oraz nie wskazał zaleceń zmiany wniosku co do sposobu lub formy przekazania informacji publicznej, przez co okoliczności te nie wystąpiły. Pozostawienie wniosku o udzielenie informacji publicznej bez odpowiedzi, w ocenie pełnomocnika skarżącej, jednoznacznie wskazuje na bezczynność organu. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Ksawerów wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. Jednocześnie w zakresie wniosku o odrzucenie skargi organ ten wskazał, że skarżąca nie wniosła ponaglenia, a zatem skarga jest przedwczesna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem organu, nie miała miejsca bezczynność w sprawie, ponieważ nie otrzymał wniosku skarżącej z dnia 15 czerwca 2023 r., przesłanego za pośrednictwem poczty elektronicznej. Po otrzymaniu skargi wraz z załączonym wnioskiem nadał jednak bieg sprawie i pismem z dnia 23 września 2024 r. wezwał skarżącą do wykazania, że udostępnienie informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego - w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. W związku z powyższym w przypadku nieodrzucenia skargi, skarga powinna zostać oddalona jako bezzasadna. W dniu 10 października 2024 r. organ przesłał wystosowane do skarżącej wezwanie z dnia 23 września 2024 r. do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego przetworzenia informacji publicznej oraz wskazał, że wezwanie zostało przesłane drogę mailową na adres skarżącej w dniu 24 września 2024 r. i nie wpłynęła na nie odpowiedź, a nadto wyjaśnił, że oryginał wezwania wraz z pismem przewodnim został przekazany do wysłania pocztą tradycyjną. Następnie w piśmie z dnia 30 października 2024 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę i zawarte w niej stanowisko oraz wniósł o: zobowiązanie organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych, a także stwierdzenie, że działanie organu miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto pełnomocnik skarżącej wskazał, że organ nie podjął próby udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącej nawet pod złożeniu skargi. Wobec powyższego organ nadal pozostaje w bezczynności w zakresie odpowiedzi na wniosek skarżącej i zasadne jest dalsze procedowanie skargi. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej dodał, że brak doręczenia odpowiedzi na wniosek na wskazany przez skarżącą adres poczty elektronicznej spowodował bezczynność w przedmiotowej sprawie. Nie sposób bowiem uznać skierowanie odpowiedzi na adres poczty nienależący do adresata za prawidłowe i zgodne z przepisami prawa. Końcowo pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że skarżąca przedstawiła dowód doręczenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej - poprzez załączenie do skargi wydruku z poczty elektronicznej. Na poparcie swego stanowiska pełnomocnik odwołał się do poglądów wyrażonych w orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczących obowiązków organu w zakresie konfiguracji poczty elektronicznej i organizacji obsługi tej poczty przez organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 tej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić przy tym należy, że w myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stąd też Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym – bez wyznaczania rozprawy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Wójta Gminy Ksawerów w sprawie udostępnienia informacji publicznej w zakresie dotyczącym udostępnienia dokumentów, tj. skanów wszystkich faktur VAT za okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia złożenia wniosku, dotyczących sprawowania opieki weterynaryjnej na zlecenie Gminy, skanów dotyczących tego, kto w okresie od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia złożenia wniosku, sprawował opiekę weterynaryjną nad zwierzętami, skanów dokumentów dotyczących powierzenia sprawowania opieki weterynaryjnej lekarzowi weterynarii w okresie od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia złożenia wniosku (np. umowy zlecenia, umowy o pracę itd.), skanów faktur za okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia złożenia wniosku dotyczących zakupu pokarmu dla zwierząt znajdujących się pod opieką Gminy, skanów wszystkich zaświadczeń o szczepieniu zwierząt znajdujących się pod opieką Gminy w okresie od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia złożenia wniosku, zgodnie ze wskazanym sposobem udostępnienia tych informacji. Odnosząc się w pierwszej kolejności do oceny kwestii formalnych należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jednakże w przypadku skargi na bezczynność organu, której przedmiotem jest dostęp do informacji publicznej, należy przyjąć, iż skarga nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Brak jest bowiem podstaw do występowania z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazywania, że złożone zostało ponaglenie w trybie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie jest więc zasadne, zawarte w odpowiedzi na skargę, żądanie odrzucenia skargi z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia. W związku z tym należało uznać, że skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Przechodząc zatem do merytorycznego rozpoznania skargi tytułem wprowadzenia należy wskazać, że problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.; powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.d.i.p."). Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu został wymieniony w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Jednocześnie zauważyć należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania (por. wyrok z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11, CBOSA). W ocenie Sądu, Wójt Gminy Ksawerów - jako organ władzy publicznej - jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., natomiast informacje, których udostępnienia domagała się skarżąca we wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 15 czerwca 2023 r. (na str. 1 skargi wskazano błędnie na "wniosek z dnia 10 czerwca 2024 r.") dotyczą bezspornie informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) i pkt 5 lit. c) u.d.i.p., tj. dotyczą trybu działania władzy publicznej oraz majątku publicznego. W dalszej kolejności należy zauważyć, że udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 u.d.i.p., następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w portalu danych, o których mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641) - (pkt 4). Według art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też w drodze decyzji odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem. Analiza akt rozpoznawanej sprawy z perspektywy powołanych regulacji dowodzi, że skarżąca drogą elektroniczną (mailową) w dniu 15 czerwca 2023 r. wystąpiła do organu o udostępnienie wskazanych na wstępie informacji w postaci skanów wszystkich faktur VAT za okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia złożenia wniosku, dotyczących sprawowania opieki weterynaryjnej na zlecenie Gminy, skanów dotyczących tego, kto w okresie od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia złożenia wniosku sprawował opiekę weterynaryjną nad zwierzętami, skanów dokumentów dotyczących powierzenia sprawowania opieki weterynaryjnej lekarzowi weterynarii w okresie od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia złożenia wniosku (np. umowy zlecenia, umowy o pracę itd.), skanów faktur za okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia złożenia wniosku dotyczących zakupu pokarmu dla zwierząt znajdujących się pod opieką Gminy, skanów wszystkich zaświadczeń o szczepieniu zwierząt znajdujących się pod opieką Gminy w okresie od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia złożenia wniosku. Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazano przesłanie informacji pocztą elektroniczną na podany adres. Mając na uwadze poszanowanie czasu pracy wyznaczono również sposób alternatywny w postaci możliwości przekazania informacji poprzez linki/hiperłącza kierujące do właściwych dokumentów. Do dnia wniesienia skargi Wójt Gminy Ksawerów nie udostępnił żądanej informacji i nie wydał też decyzji odmawiającej jej udostępnienia ani nie poinformował o braku możliwości udostępnienie informacji w żądanej formie. Jak wyjaśnił w odpowiedzi na skargę, w sprawie nie miała miejsca bezczynność, ponieważ nie otrzymał wniosku skarżącej z dnia 15 czerwca 2023 r., przesłanego za pośrednictwem poczty elektronicznej. Po otrzymaniu skargi wraz z załączonym wnioskiem nadał jednak bieg sprawie i pismem z dnia 23 września 2024 r. wezwał skarżącą do wykazania, że udostępnienie informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego - w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. W ocenie Sądu, skarga w powyższym zakresie okazała się zatem usprawiedliwiona, bowiem organ w dniu wniesienia skargi pozostawał bezczynny. Dopiero po wniesieniu skargi do tutejszego Sądu organ ten wydał decyzję z dnia 18 listopada 2024 r., w której odmówił skarżącej udostępnienia informacji publicznej ze względu na brak wykazania szczególnej istotności przetworzenia z punktu widzenia interesu publicznego. Okoliczność wydania tej decyzji rodzi jednakże ten skutek, że postępowanie w zakresie zobowiązania organu do dokonania wymaganych czynności w dniu orzekania przez Sąd okazało się bezprzedmiotowe. Tym niemniej, kwestia legalności zawartego w tej decyzji rozstrzygnięcia dotyczącego wnioskowanego zakresu nie może być przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie, bowiem tym przedmiotem jest wyłącznie zagadnienie bezczynności organu w załatwieniu konkretnej sprawy. Wydanie decyzji w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. oznacza załatwienie sprawy przez organ, a zatem postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Jednocześnie Sąd po analizie akt sprawy stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Taka zaś sytuacja – wobec przedstawionych wyjaśnień organu - nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Ponadto wyjaśnić należy, że w sprawie brak było podstaw do uwzględnienia wniosku dowodowego zgłoszonego w skardze. Dokumenty "wskazane w skardze" to dokumenty, które składają się na akta administracyjne przedmiotowej sprawy. W stosunku do takich dokumentów, które składają się na akta administracyjne sprawy, brak jest podstawy oraz potrzeby dopuszczania dowodu w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a Uwzględniając powyższe, Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (pkt 1 sentencji wyroku). Jednocześnie w pkt 2 sentencji wyroku Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 15 czerwca 2023 r. w oparciu o treść art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 3 sentencji wyroku na podstawie art.200 w zw. z art. 206 p.p.s.a., przyznając skarżącej zwrot kosztów w kwocie 357 zł (obejmującej zwrot wpisu od skargi w wysokości 100 zł, zwrot opłaty od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł i wynagrodzenie dla pełnomocnika w kwocie 240 zł). W tym względzie Sąd zdecydował o zasądzeniu kosztów postępowania w części, poprzez miarkowanie kosztów postępowania (wynagrodzenia pełnomocnika) w oparciu o art. 206 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Jednocześnie Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela prezentowane w orzecznictwie poglądy, że uzasadnionym przypadkiem, w rozumieniu art. 206 p.p.s.a., mogą być nie tylko okoliczności odnoszące się do niewielkiego wkładu pracy pełnomocnika wobec treści skargi i jej seryjności, ale także takie okoliczności jak niezwłoczne usunięcie stanu bezczynności przez organ, inicjowanie podobnych postępowań sądowych przez stronę, istnienie wątpliwości co do rzeczywistych intencji strony skarżącej, tj. czy rzeczywistą intencją skargi jest doprowadzenie do usunięcia bezczynności organu (por. postanowienia NSA z dnia 25 stycznia 2019 r., I GZ 502/18; z dnia 4 września 2019 r., I GZ 261/19; z z dnia 13 września 2016 r., I OZ 930/16; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., I OSK 2642/16; wyrok WSA w Kielcach z dnia 26 marca 2020 r., II SAB/Ke 7/20; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 27 lutego 2020 r., II SAB/Ol 3/20; wyrok WSA w Szczecinie z z dnia 4 listopada 2021 r., II SAB/Sz 118/21). Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie zachodzą powyższe okoliczności wskazujące na uzasadniony przypadek odstąpienia od zasądzenia pełnej kwoty zwrotu kosztów. Sądowi wiadomo z urzędu, że skarżąca zainicjowała postępowania sądowoadministracyjne dotyczące dostępu do informacji publicznej w kilku sprawach już rozpoznanych przez sądy administracyjne (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 18 stycznia 2022 r., II SAB/Op 110/21; wyrok WSA w Kielcach z dnia 19 stycznia 2022 r., II SAB/Ke 165/21; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 stycznia 2022 r., II SAB/Ol 181/21; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 20 stycznia 2022 r., II SAB/Bk 1/22; wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 lutego 2022 r., II SAB/Łd 230/21, a także wyrok WSA w Łodzi z dnia 25 listopada 2022 r., II SAB/Łd 115/22). Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu, łącznie rozpatrywane okoliczności w postaci: powtarzających się skarg i wynikającego stąd niewielkiego nakładu pracy pełnomocnika reprezentującego skarżącą wyczerpują przesłankę uzasadnionego przypadku w rozumieniu art. 206 p.p.s.a., dającego podstawę do odstąpienia od zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów zastępstwa procesowego w części wynoszącej połowę wnioskowanej kwoty, tj. 240 zł. Ponadto podkreślić należy, że skarga została uwzględniona w części. To już więc stanowiło wystarczającą podstawę do tego, by zgodnie z art. 206 p.p.s.a. odstąpić od zasądzenia na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w części.