II SAB/Łd 124/18

Dnia 25 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2018 roku sprawy ze skargi S. M. i U. Z. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie legalności i prawidłowości wybudowania i użytkowania sieci telekomunikacyjnej 1. stwierdza, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżących S. M. i U. Z. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych i na rzecz S. M. kwotę 96,95 (dziewięćdziesiąt sześć, 95/100 złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A.B. Pismem z dnia 10 lipca 2018 r. S.M. i U.Z. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. postępowania administracyjnego, wszczętego wnioskiem z dnia 18 sierpnia 2014 r. w przedmiocie legalności i prawidłowości wybudowania i użytkowania sieci telekomunikacyjnej, położonego przy ul. A 2 w B., na działkach nr 340/43 i 643, obręb [...] B. Wobec powyższego skarżący wnieśli o: stwierdzenie, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wyznaczenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. dodatkowego terminu na wydanie decyzji kończącej postępowanie administracyjne; wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 w zw. z art. 156 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r. poz. 1302), dalej powoływanej jako "p.p.s.a."; przyznanie w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. od organu na rzecz skarżącej U.Z. sumy pieniężnej w wysokości 5.000 zł; przyznanie w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. od organu na rzecz skarżącego S.M. sumy pieniężnej w wysokości 5.000 zł; zasądzenie w trybie art. 200 p.p.s.a. od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania sądowego. Skarżący wskazali, że wniosek o wszczęcie postępowania w tej sprawie datowany jest na dzień 18 sierpnia 2014 r. Od tego czasu sprawa była załatwiana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego w B. Postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. został wyłączony od załatwienia tej sprawy i organem wyznaczonym do jej załatwienia został Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. Po doręczeniu akt sprawy organowi powiatowemu, ten pozostawał bezczynny przez 2 miesiące, po czym uruchomiona została procedura zapytań o archiwalne akta postępowań dotyczących pozwolenia na budowę obiektu stanowiącego przedmiot postępowania. Procedura ta zakończyła się niepowodzeniem, bo organ powiatowy w wydanej dnia [...] stycznia 2018 r. decyzji umarzającej postępowanie, nawet o tym nie wspomniał. Na skutek wniesionych przez skarżących odwołań, decyzja ta została uchylona decyzją organu odwoławczego z dnia [...] marca 2018 r. o numerze [...]. Od doręczenia decyzji organowi odwoławczemu upłynęło kolejnych kilka miesięcy zupełnej bezczynności organu powiatowego, który w sprawie nie podejmował żadnych czynności dowodowych, nie informował stron w trybie art.36 k.p.a. o przyczynach zwłoki, ani też nie informował ich o nowym terminie załatwienia sprawy. Skarżący w trybie art. 37 k.p.a. zaskarżyli w dniu 9 lipca 2018 r. bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. do organu wyższego stopnia – [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. W ocenie skarżących z przedstawionego toku postępowania wynika jednoznacznie, że organ powiatowy postępowanie prowadził pozornie od momentu przekazania mu akt sprawy. Skarżący stwierdzili, że podejmowane w niej czynności były sporadyczne, pozorne. Okresy, w których w sprawie organ nie dokonywał żadnych czynności są wielomiesięczne, a ostatnio 4 miesięczny. W świetle powyższych faktów, w ocenie skarżących, nie ulega wątpliwości, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. uchyla się od merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania decyzji administracyjnej, która by w rozumieniu art. 104 k.p.a. rozstrzygała sprawę co do jej istoty. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na wniosek Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 30 sierpnia 2017 r., postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2017 r. znak [...], na podstawie art. 24 § 3 i art. 26 § 2 k.p.a., wyłączył Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. od załatwienia sprawy dotyczącej wniosku S.M. z dnia 18 sierpnia 2014 r. w przedmiocie legalności i prawidłowości budowy oraz użytkowania sieci telekomunikacyjnej posadowionej na działkach nr 340/43 i 643, w obrębie[...], przy ul. A 2 w B. i jednocześnie wyznaczył do rozpatrzenia ww. wniosku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. Przed wyłączeniem od załatwienia przedmiotowej sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., w celu ustalenia legalności i daty wybudowania przedmiotowej sieci, występował do Archiwum Państwowego w P. oraz do Archiwum Zakładowego Urzędu Miasta B. - jednak bez uzyskania pozytywnej odpowiedzi. Ponieważ z przekazanych wraz z ww. postanowieniem akt sprawy wynika, iż przedmiotowa sieć telekomunikacyjna została wybudowana na początku lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku, tutejszy organ wystąpił do Archiwum Zakładowego Urzędu Wojewódzkiego w Ł. o przeprowadzenie kwerendy pozwoleń na budowę wydanych przez ówczesny Urząd Wojewódzki w P., gdyż ten urząd był wówczas właściwy do wydania takiej decyzji. Również w tym przypadku odpowiedź była negatywna. Jednak to, że nie udało się odnaleźć w archiwach pozwolenia na budowę przedmiotowej sieci telekomunikacyjnej, wcale nie oznacza, że taka decyzja nie była wydana albo, że dana budowla została wykonana nielegalnie. W niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nie jest organem właściwym i nie ma uprawnienia do badania legalności całej sieci telekomunikacyjnej biegnącej z ul. B do Osiedla C w B., gdyż wymienionym na wstępie postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., został wyznaczony do załatwienia sprawy dotyczącej legalności i prawidłowości budowy oraz użytkowania sieci telekomunikacyjnej posadowionej na działkach nr 340/43 i 643, w obrębie. [...], przy ul. A 2 w B., co jest również zgodne z wnioskiem S.M. z dnia 18 sierpnia 2014 r. Tym samym został dokładnie określony zakres (właściwość miejscowa i rzeczowa wyznaczonego do załatwienia sprawy organu) zleconej tutejszemu organowi sprawy i tylko w tym zakresie mógł on prowadzić postępowanie. W niniejszej sprawie nie udało się ustalić dokładnej daty budowy przedmiotowej sieci telekomunikacyjnej, jednak bezsprzecznie nastąpiło to pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1974 r. i w związku z powyższym legalność jej wybudowania oraz użytkowania należy rozpatrzyć w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229, ze. zm.), której art. 28 ust. 4 stanowi, że Minister Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska określi w drodze rozporządzenia zakres, warunki i tryb uzyskiwania pozwoleń na budowę, rodzaje robót budowlanych zwolnione od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz rodzaje rozbiórek zwolnione od obowiązku zgłoszenia. Zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1 (Dział 2 - Budownictwo jednostek gospodarki uspołecznionej oraz innych jednostek organizacyjnych) rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48, ze. zm.) - Uzyskanie pozwolenia na budowę obowiązuje w razie: inwestycji, dla których zgodnie z przepisami w § 9 jest wymagane ustalenie przez właściwy organ miejsca i warunków realizacji inwestycji, natomiast § 9 ust. 1 pkt 4 tego rozporządzenia stanowi - ustalenia przez właściwy organ miejsca i warunków realizacji inwestycji budowlanej wymaga: wykonanie stałych sieci łub linii uzbrojenia terenu: wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych i na paliwa płynne, z wyjątkiem sieci i linii uzbrojenia terenu poszczególnych nieruchomości, pasów drogowych, obszarów kolejowych i lotnisk. W związku z powyższym decyzją nr [...]z dnia [...] stycznia 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. umorzył postępowanie w sprawie legalności i prawidłowości budowy oraz użytkowania sieci telekomunikacyjnej posadowionej na działkach nr 340/43 i 643, obręb [...], przy ul. A 2 w B. Organ II instancji, po rozpatrzeniu odwołania S.M. oraz U.Z., decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. znak [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dniu 3 sierpnia 2018 r. organ pozyskał ze Starostwa Powiatowego w B. wypisy i wyrysy z ewidencji gruntów, wg których obecne numery działek, na których posadowiona jest przedmiotowa sieć telekomunikacyjna, są następujące: działka nr 643/1 będąca współwłasnością S.M. i U. Z. oraz działki nr 340/49 i 643/2 będące własnością Gminy Miasto B. Nie przeprowadzono oględzin na działkach objętych postępowaniem, ponieważ oględziny te nie wniosłyby niczego nowego do sprawy. Wystarczającymi dowodami na istnienie przedmiotowej sieci i jej przebieg są: ekspertyza techniczna znajdująca się w aktach sprawy oraz aktualny wypis i wyrys z ewidencji gruntów na kopii mapy zasadniczej. Decyzją z dnia [...]sierpnia 2018 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności i prawidłowości budowy oraz użytkowania sieci telekomunikacyjnej, posadowionej na działce nr 340/49 (dawniej części działki nr 340/43) oraz działkach nr 643/1 i nr 643/2 (dawniej działka nr 643) obręb [...], przy ul. A 2 w B. Na rozprawie w dniu 25 października 2018 roku skarżący poparli skargę z wyjątkiem punktu dotyczącego zobowiązania organu do wydania decyzji. Nadto S.M., składając wykaz wydatków, wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości bada, czy działania podejmowane przez organ administracji publicznej są zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a. Zatem skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1 – 3); w sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4) oraz w sprawach, w których są wydawane pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a). Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy wskazać, że warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Dopiero po wyczerpaniu trybu z art. 37 k.p.a. strona może wnieść skutecznie skargę. W realiach rozpoznawanej sprawy skarżący w dniu 9 lipca 2018 r. złożyli do organu wyższego stopnia pisma w ww. trybie, a następnie w dniu 10 lipca 2018 r. wywiedli skargę do tutejszego Sądu. Skarga jest zatem dopuszczalna. W dalszej kolejności wskazać trzeba, iż organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.). Przechodząc zaś do meritum sprawy zauważyć należy, że w rozpoznawanej sprawie skarżący wnieśli skargę zarówno na bezczynność, jak i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, w związku z rozpatrzeniem wniosku S.M. z dnia 18 sierpnia 2014 r. w przedmiocie legalności i prawidłowości budowy oraz użytkowania sieci telekomunikacyjnej posadowionej na działkach nr 340/43 i 643, w obrębie [...], przy ul. A 2 w B. Z uwagi na powyższe podkreślić należy, że przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia "bezczynności" oraz "przewlekłego prowadzenia postępowania". Wykładając treść pierwszego z wyżej wymienionych pojęć wskazać należy, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął postępowania w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosowanej czynności. Istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa lub stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Instytucja skargi na bezczynność ma więc na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Niewątpliwie w przedmiotowej sprawie wystąpił stan bezczynności. W tym miejscu podkreślić jednakże należy, że oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności Sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Z powyższego przepisu wynika bowiem, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność. Tym samym, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on być w bezczynności. Odnośnie zaś drugiego pojęcia, zgodzić się należy z poglądem orzecznictwa sądowoadministracyjnego, że z przewlekłym prowadzeniem postępowania mamy do czynienia w razie prowadzenia postępowania, które - wbrew zasadzie wynikającej z art. 12 k.p.a. - nie zmierza do bezpośredniego załatwienia sprawy. Przewlekłość postępowania wystąpi wówczas, gdy organ będzie działał w sposób nieefektywny, gdy działania organu w toku postępowania polegać będą na wykonywaniu szeregu czynności w dużym odstępie czasu, względnie wykonywaniu czynności pozornych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożeniu przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy, co w efekcie prowadzi do znacznego przesunięcia w czasie załatwienia sprawy. Tym samym przewlekłość obejmować będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak też nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Oznacza to podejmowanie przez organ czynności, które wbrew zasadzie wynikającej z art. 12 k.p.a. nie zmierzają do załatwienia sprawy w rozsądnym terminie, albo mają charakter czynności nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12; wyroki WSA w Opolu: z dnia 9 października 2012 r., II SAB/Op 29/12 i z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II SAB/Op 23/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 705/15, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Inaczej rzecz ujmując istotą przewlekłego prowadzenia postępowania jest podejmowanie przez organ w toku postępowania czynności zbędnych lub wykonywanie czynności pozornych, a także powstrzymywanie się od podejmowania czynności niezbędnych do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co w konsekwencji prowadzi do nieracjonalnego przedłużenia terminu jej załatwienia (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1809/16). Taka też sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy, wskazać należy, że w dniu [...] sierpnia 2018 r. organ wydał decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie legalności i prawidłowości budowy oraz użytkowania sieci telekomunikacyjnej posadowionej na działce nr 340/49 (dawniej część działki nr 340/43) oraz działkach nr 643/1 i nr 643/2 (dawniej działka nr 643), obręb [...], przy ul. A 2 w B., zatem z tym dniem postępowanie w zakresie zobowiązania organu do dokonania czynności w dniu orzekania przez Sąd okazało się bezprzedmiotowe. Działając zatem na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w tym zakresie, czemu dał wyraz w punkcie drugim wyroku. Zaistnienie powyższej sytuacji nie zwalnia jednak Sądu z obowiązku orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy w sprawie miała miejsce przewlekłość prowadzonego postępowania i czy bezczynność i przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Powtórzyć przyjdzie, że stosownie do treści § 1a przepisu art. 149 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie przyjmuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Owo przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione racjonalnego uzasadnienia (vide: wyrok WSA w Olsztynie z dnia 5 maja 2016r. sygn. akt II SAB/Ol 31/16; wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 października 2015r. sygn. akt II SAB/Łd 137/15; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015r. sygn. akt II OSK 652/15, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe rozważania do stanu niniejszej sprawy stwierdzić należy, że bezspornym jest, że załatwienie sprawy nastąpiło z naruszeniem art. 35 w zw. z art. 12 k.p.a. Nie budzi również wątpliwości, że w rozpatrywanej sprawie doszło do przewlekłości w jej załatwieniu. Postępowania w przedmiocie legalności i prawidłowości wybudowania i użytkowania sieci telekomunikacyjnej, położonej przy ul. A 2 w B., na działkach nr 340/43 i 643, [...] B. prowadzone było w sposób przewlekły, opieszale, nieskutecznie i niesprawnie. Stwierdzić należy, iż po dacie doręczenia organowi postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., z dnia [...]września 2017r. nr [...] wyłączającego Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. od załatwienia sprawy dotyczącej wniosku S.M. z dnia 18 sierpnia 2014 r., co miało miejsce w dniu [...] września 2018 r., organ pierwsze czynności w przedmiotowej sprawie podjął dopiero 15 listopada 2017 r. Następnie [...] stycznia 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. w dniu [...]stycznia 2018 r. wydał decyzję nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie legalności i prawidłowości budowy oraz użytkowania sieci telekomunikacyjnej posadowionej na działkach nr 340/43 i 643, obręb [...], przy ul. A 2 w B. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] uchylił w całości powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ww. decyzję wraz z aktami organ powiatowy otrzymał w dniu 23 marca 2018 r. Natomiast dopiero w dniu [...] sierpnia 2018 r. (po dacie wpłynięcia skargi do sądu) decyzją nr [...] ponownie umorzył przedmiotowe postępowanie. Powyższe świadczy o tym, że zarówno bezczynność, jak i przewlekłość w sprawie wystąpiły, choć niewątpliwie również zauważyć należy dążenie do załatwienia sprawy, czego wyrazem jest wydanie jednak już drugiej decyzji od przekazania sprawy organowi w B. Stosownie więc do treści § 1a przepisu art. 149 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że bezczynność i przewlekłość nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 1 wyroku). W tym miejscu wyjaśnić należy, że ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana zawsze w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Każda bezczynność czy przewlekłość jest bowiem naruszeniem prawa. Nie można jednak przyjąć, że w każdej bezczynności czy przewlekłości mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa. Jak wynika z akt sprawy od dnia wyznaczenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. do załatwienia sprawy dotyczącej wniosku S.M. z dnia 18 sierpnia 2014 r. organ, aczkolwiek przy spełnieniu przesłanek bezczynności i przewlekłości, wydał jednak rozstrzygnięcia, a także podejmował czynności w sprawie, takie jak pozyskiwanie informacji od innych organów, co automatycznie przesunęło w czasie rozpatrzenie sprawy. Oceniając całokształt czynności procesowych kontrolowanego organu i ich spóźnione podejmowanie w czasie, Sąd jednak nie dopatrzył się w tej bezczynności i przewlekłości celowego, przemyślnego, zawinionego braku podejmowania w ustawowym terminie rozstrzygnięcia, bądź celowego, zawinionego lekceważenia praw strony domagającej się czynności organu. Przywołane okoliczności miały także wpływ na oddalenie w punkcie 3 wyroku skargi w pozostałym zakresie tj. co do wymierzenia grzywny i przyznania sumy pieniężnej. Przepis art. 149 § 2 p.p.s.a. nie obliguje sądu do orzeczenia o wymierzeniu grzywny czy przyznania sumy pieniężnej, ustawodawca pozostawił ocenę co do zasadność wydania orzeczenia w tym zakresie sądowi. W niniejszej zaś sprawie, Sąd po analizie ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych i prawnych doszedł do przekonania, iż uzasadniają one oddalenie skargi w omawianej części . Celem bowiem regulacji art. 149 p.p.s.a. jest doprowadzenie do podjęcia przez organ aktu lub czynności wymaganych przez prawo, zatem środki restrykcyjne i dyscyplinujące, określone w tymże przepisie służyć mają realizacji wspomnianego celu. Niekwestionowane wykonanie obowiązku, jakkolwiek z uchybieniem terminu, uzasadnia zdaniem Sądu odstąpienie od stosowania w przedmiotowej sprawie takich środków. Konkludując, Sąd w punkcie pierwszym wyroku stwierdził, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez rażącego naruszenia prawa. W punkcie drugim umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu. Natomiast w punkcie trzecim wyroku Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił w punkcie 4 wyroku, na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. k.ż.