II SAB/Łd 146/14

Dnia 9 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2014 roku sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. do rozpatrzenia wniosku skarżącego S. K. z dnia [...] sierpnia 2014 roku w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku; 2) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. na rzecz skarżącego S. K. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Pismem z dnia 8 września 2014 r. (data wpływu 11 września 2014 r.) P. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na niezałatwienie sprawy przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z wniosku z dnia [...] sierpnia 2014 r. Skarżący wyjaśnił, że wnioskiem z [...] sierpnia 2014 r. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. o udostępnienie informacji publicznej w postaci treści jednej - dowolnie wybranej - decyzji administracyjnej wydanej w lipcu 2014 r. Do dnia wniesienia skargi nie otrzymał tej informacji, co oznacza stan naruszenia prawa. Twierdzenia organu, jakoby treść decyzji administracyjnej in genere nie była informacją publiczną uznał za błędne. Decyzja, jako przejaw władztwa administracyjnego, zdaniem skarżącego, zawsze dotyczy spraw publicznych (tym bardziej w sprawach dotyczących właściwości tego organu); jej treść i postać jest zatem informacją publiczną. Z treści decyzji - jako aktu władzy publicznej wywieść można zarówno przedmiot działalności i kompetencje, osobę sprawującą funkcję; tryb działania, sposób załatwiania spraw. Wskazał, że decyzja administracyjna jest sprawą publiczną właśnie ze względu na podmiot administrujący, działający w sferze publicznej (nie zaś organizatorskiej) i to bez względu na okoliczność czy decyzja nakłada prawa lub obowiązki wobec indywidualnego adresata, będącego również podmiotem publicznym. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia mu odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, zasądzenie kosztów postępowania oraz "niewymierzanie organowi grzywny". W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że w dniu [...] sierpnia 2014r. otrzymał drogą e-mailową wniosek o udostępnienie informacji publicznej tj. treści dowolnie wybranej decyzji wydanej w lipcu 2014r. Przesłana decyzja miała podlegać ocenie działalności inspektoratu, dokonanej przez skarżącego. Odpowiadając na powyższy wniosek Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. pismem z dnia 1 września 2014r. udzielił odpowiedzi, wskazując, że cecha dokumentu urzędowego jakim jest decyzja administracyjna nie jest wystarczającą przesłanką do udostępnienia jej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tylko treść aktów administracyjnych zawierających informację publiczną podlega udostępnieniu. Decyzje administracyjne rozstrzygają indywidualne sprawy obywateli, te sprawy nie dotyczą (przynajmniej nie zawsze) spraw publicznych. Organ uznał tym samym skargę za bezzasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu ograniczone jest do badania przez sąd, czy organ miał wynikający z prawa obowiązek udostępnienia informacji publicznej i czy dokonał tego w terminie określonym w art. 13 ustawy z dnia 6 września 2011 r. o udostępnieniu informacji publicznej (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz. 782). Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udzielenie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270, powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości orzeka między innymi w zakresie skarg na bezczynność organów administracji w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a.. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. W przypadku spraw dotyczących dostępu do informacji publicznej organ administracji pozostaje w bezczynności w szczególności wówczas, gdy nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, iż żądana przez stronę skarżącą informacja jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tejże ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie w niej określonych.. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 3 ust. 1 pkt 1-3 ustawy, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskiwania informacji publicznej, w tym uzyskiwania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; wglądu do dokumentów urzędowych oraz dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej, zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych (art. 3 ust. 2 ustawy). Z kolei w art. 4 ustawy wskazane są podmioty zobligowane do udostępniania informacji publicznej, do których zalicza się organy władzy publicznej, zaś art. 6 ust. 1 pkt 1-5 ustawy, w sposób nieenumeratywny, wskazuje informacje publiczne podlegające udostępnieniu, wśród których możemy wyróżnić informacje dotyczące danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" tiret pierwszy ustawy). W świetle powyższych reguł stwierdzić należy, że żądana przez stronę skarżącą informacja jest informacją publiczną. Ocena ta znajduje potwierdzenie w ugruntowanym już stanowisku sądów administracyjnych, iż decyzje administracyjne wydawane przez organy administracji publicznej, jako stanowiące treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, należą niewątpliwie do informacji o danych publicznych i stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. (por. wyroki NSA: z dnia 11 listopada 2013 r., sygn.akt I OSK 1558/13; z dnia 5 września 2013 r., sygn.akt I OSK 894/13; z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn.akt I OSK 2157/12; z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn.akt I OSK 609/12; wyroki WSA: w Krakowie z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn.akt II SAB/Kr 127/14; w Gdańsku z dnia 8 maja 2014 r., sygn.akt II SAB/Gd 11/14; w Lublinie z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn.akt II SAB/Lu 698/13; w Opolu z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn.akt II SAB/Op 72/13; w Olsztynie z dnia 9 maja 2013 r., sygn.akt II SA/Ol 206/13; w Łodzi z dnia 27 listopada 2014 r., sygn.akt II SAB/Łd 149/14 – wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wątpliwości nie budzi również, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej myśl art. 4 ust. 1 ustawy. Do udostępniania informacji publicznej zobowiązane są bowiem władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy). Ocena powyższa winna prowadzić do udostępnienia przez zobowiązany podmiot informacji publicznej. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bowiem bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 ustawy). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 ustawy). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonej we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 ustawy). Niemniej jednak jak wynika z akt sprawy uznawszy, iż żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy organ odstąpił od jej udzielenia mimo, iż informacja ta znajdowała się w jego posiadaniu a organ dysponował niewątpliwie środkami technicznymi do jej udzielenia. Nie wydał także decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 ustawy), poprzestając jedynie na piśmie informującym, że żądane informacje nie stanowią, w jego mniemaniu, informacji publicznej. Ustalenie, iż organ nie wydał decyzji o odmowie udzielenia informacji, ani też tej informacji nie udzielił w ustawowym terminie, ani nie poinformował wnioskodawcy o przyczynach opóźnienia w realizacji wniosku (art. 13 ust. 2), uzasadnia ocenę, iż organ pozostawał w bezczynności. Tym bardziej, iż pisemnej odpowiedzi dnia 1 września 2014 r. nie sposób zakwalifikować jako decyzji o odmowie udzielenia informacji, stosownie do art. 16 ust. 2 ustawy. Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. Badając przedmiotową skargę Sąd miał także na względzie, że art. 149 p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając bezczynność organu, Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Uwzględniono bowiem, iż wprawdzie organ nie udzielił żądanej informacji publicznej, jednocześnie jednak nie zignorował wniosku strony, na piśmie przedstawiając swoje stanowisko w sprawie. Wobec powyższego na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 2 sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto w pkt 3 wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu (100,-zł.) oraz wynagrodzeniu pełnomocnika, będącego radcą prawnym, ustalonemu na oparciu o treść § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) na kwotę 240,-zł. LS