II SAB/Łd 164/14

Dnia 2 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska (spr.) Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 roku sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. do załatwienia wniosku S. K. z dnia [...]w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz skarżącego S. K. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł. W dniu 15 października 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga S. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych oraz niewymierzenie organowi grzywny. Jak wynika z uzasadnienia skargi, w dniu [...] skarżący wystąpił do organu o udostępnienie informacji publicznej w postaci treści jednej, dowolnie wybranej decyzji administracyjnej wydanej w lipcu 2014 roku. Do dnia dzisiejszego skarżący nie otrzymał odpowiedzi, co oznacza stan naruszenia prawa. Dodał, iż twierdzenia organu, jakoby treść decyzji administracyjnej in genere nie była informacją publiczną są błędne, gdyż decyzja jako przejaw władztwa administracyjnego zawsze dotyczy spraw publicznych, tym bardziej w sprawach dotyczących właściwości tego organu. Jej treść i postać jest informacją publiczną w myśl art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r., 782 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa). Z treści decyzji, jako aktu władzy publicznej wywieść można zarówno przedmiot działalności i kompetencję, osobę sprawującą funkcję, tryb działania, sposób załatwiania spraw. Decyzja administracyjna sui generis jest sprawą publiczną właśnie ze względu na podmiot administrujący, działający tutaj w sferze publicznej (nie organizatorskiej) i to bez względu na okoliczność, że decyzja taka nakłada prawa lub obowiązki wobec indywidualnego adresata, który nie zawsze (a w zasadzie rzadko) będzie podmiotem publicznym. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, iż na żądanie strony skarżącej, przesłane drogą elektroniczną w dniu [...], udzielił odpowiedzi pismem z dnia 4 września 2014 r. Wskazując w nim . iż przewidziane w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo wglądu do dokumentów urzędowych dotyczy wyłącznie dokumentów zawierających informację publiczną. W myśl art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych (i tylko taka informacja) stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownego wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Natomiast decyzje administracyjne rozstrzygają o prawach i obowiązkach konkretnych osób w indywidualnych sprawach, które w przeważającej większości nie stanowią spraw publicznych. Z kolei dostęp do akt administracyjnych sprawy zakończonej wydaniem decyzji jest uregulowany w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego. Nadto organ wyjaśnił, iż o bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej można mówić wówczas, gdy w przepisanym terminie organ nie podejmie czynności materialno-technicznej polegającej na udostępnieniu informacji zgodnie z wnioskiem, względnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia. Jednakże powyższe uwagi odnoszą się tylko do sytuacji gdy spełnione są dwie przesłanki o charakterze podstawowym: żądana informacja kwalifikuje się do kategorii informacji publicznej, organ będący adresatem żądania jest w posiadaniu tej informacji. W innym razie właściwym sposobem załatwienia wniosku jest powiadomienie wnoszącego na piśmie, iż jego żądanie nie znajduje podstaw w przepisach prawa. Tego rodzaju informacja została stronie udzielona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu ograniczone jest do badania przez sąd, czy organ miał wynikający z prawa obowiązek udostępnienia informacji publicznej i czy dokonał tego w terminie określonym w art. 13 ustawy z dnia 6 września 2011 r. o udostępnieniu informacji publicznej. Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udzielenie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości orzeka między innymi w zakresie skarg na bezczynność organów administracji w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a.. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. W przypadku spraw dotyczących dostępu do informacji publicznej organ administracji pozostaje w bezczynności w szczególności wówczas, gdy nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W ocenie sądu nie budzi wątpliwości, iż żądana przez stronę skarżącą informacja jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 pkt 1-3 ustawy prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskiwania informacji publicznej, w tym uzyskiwania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; wglądu do dokumentów urzędowych oraz dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych (art. 3 ust. 2 ustawy). Z kolei w art. 4 ustawy wskazane są podmioty zobligowane do udostępniania informacji publicznej, do których zalicza się organy władzy publicznej, zaś art. 6 ust. 1 pkt 1-5 ustawy, w sposób nieenumeratywny, wskazuje informacje publiczne podlegające udostępnieniu, wśród których możemy wyróżnić informacje dotyczące danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" tiret pierwszy ustawy). W świetle powyższych reguł stwierdzić należy, że żądana przez stronę skarżącą informacja jest informacją publiczną. Ocena ta znajduje potwierdzenie w ugruntowanym już stanowisku sądów administracyjnych, iż decyzje administracyjne wydawane przez organy administracji publicznej, jako stanowiące treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, należą niewątpliwie do informacji o danych publicznych i stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. (por. wyroki NSA: z dnia 11 listopada 2013 r., sygn.akt I OSK 1558/13; z dnia 5 września 2013 r., sygn.akt I OSK 894/13; z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn.akt I OSK 2157/12; z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn.akt I OSK 609/12; wyroki WSA: w Krakowie z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn.akt II SAB/Kr 127/14; w Gdańsku z dnia 8 maja 2014 r., sygn.akt II SAB/Gd 11/14; w Lublinie z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn.akt II SAB/Lu 698/13; w Opolu z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn.akt II SAB/Op 72/13; w Olsztynie z dnia 9 maja 2013 r., sygn.akt II SA/Ol 206/13; w Łodzi z dnia 27 listopada 2014 r., sygn.akt II SAB/Łd 149/14 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobnie sąd nie ma wątpliwości, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej myśl art. 4 ust. 1 ustawy. Do udostępniania informacji publicznej zobowiązane są bowiem władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy). Ocena powyższa winna prowadzić do udostępnienia przez zobowiązany podmiot informacji publicznej. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bowiem bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 ustawy). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 ustawy). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonej we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 ustawy). Niemniej jednak jak wynika z akt sprawy uznawszy, iż żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy organ odstąpił od jej udzielenia mimo, iż informacja ta znajdowała się w jego posiadaniu i do udzielenia której posiadał niewątpliwie środki techniczne. Nie wydał decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 ustawy), poprzestając jedynie na piśmie informującym, że żądane informacje nie stanowią w jego mniemaniu informacji publicznej. Ustalenie, iż organ nie wydał decyzji o odmowie udzielenia informacji, ani też tej informacji nie udzielił w ustawowym terminie, ani nie poinformował wnioskodawcy o przyczynach opóźnienia w realizacji wniosku (art. 13 ust. 2), uzasadnia ocenę, iż organ pozostawał w bezczynności. Tym bardziej, iż pisemnej odpowiedzi dnia 4 września 2014 r. nie sposób zakwalifikować jako decyzji o odmowie udzielenia informacji, stosownie do art. 16 ust. 2 ustawy. Z uwagi na powyższe sąd, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. Badając przedmiotową skargę sąd miał także na względzie, że art. 149 p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Oceniając bezczynność organu sąd nie znalazł podstaw do uznania, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Uwzględnił bowiem, iż wprawdzie organ nie udzielił żądanej informacji publicznej, jednocześnie jednak nie zignorował wniosku strony, na piśmie przedstawiając swoje stanowisko w sprawie. Wobec powyższego na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji. O kosztach postępowania na rzecz skarżącego orzeczono w pkt 3 wyroku na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. a.bł.