II SAB/Łd 7/12

Dnia 4 kwietnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2012 roku sprawy ze skargi Stowarzyszenie A w W. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Przedszkola nr 2 w Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. W dniu 7 stycznia 2012r. Stowarzyszenie A. w W. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Przedszkola Miejskiego Nr 2 w Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek wskazując, iż organ nie udostępnił żądanej informacji w ustawowym terminie. W związku z powyższym strona skarżąca wniosła o: - stwierdzenie obowiązku strony przeciwnej do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, - stwierdzenie obowiązku strony przeciwnej do opatrzenia informacji metadanymi, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, - zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, - wymierzenie organowi grzywny w trybie przepisu art. 149 § 2 ustawy o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż e-mailem z dnia 21 grudnia 2011r. strona skarżąca skierowała na adres e-mailowy organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Nadto wskazała, iż realizując projekt "Przyjazny urząd, przyjazne państwo", sprawdzała, jak strona przeciwna obsługuje obywateli na odległość, z wykorzystaniem systemów teleinformatycznych. Z tego też powodu wnioskowała o podanie danych na temat udzielania informacji publicznej za pomocą Biuletynu Informacji Publicznej. W powyższym zakresie zapytała o następujące kwestie: 1) czy jednostka posiada stronę podmiotową BIP, a jeżeli tak to wniosła o podanie bezpośredniego linku do tej strony i wskazania od kiedy jednostka posiada stronę podmiotową BIP, z podaniem dokładnej daty uruchomienia strony. W tym zakresie zaznaczono, iż na podstawie § 9 ust 1 rozporządzenia z dnia 18 stycznia 2007r. w sprawie Biuletynu Informacji Publicznej (Dz. U. nr 10, poz. 68) strony podmiotowe BIP prowadzone są w formie odrębnych stron www, stąd podkreślono, iż wniosek dotyczy podania linku do strony podmiotowej BIP jednostki, nie strony Urzędu Miasta Z., 2) kiedy kierownik jednostki dopełnił obowiązków, o których mowa w rozdziale 4 ww. rozporządzenia, ze wskazaniem dokładnej daty, 3) czy kierownik jednostki sporządza kopie bezpieczeństwa, o których mowa w § 18 ww. rozporządzenia i w jak kopie te są sporządzane. Następnie strona skarżąca w złożonym wniosku wniosła o: 4) podanie bezpośredniego linku do podstrony BIP jednostki, gdzie podano informacje o statusie prawnym lub formie prawnej, 5) podanie bezpośredniego linku do podstrony BIP jednostki, gdzie podano informacje o organizacji jednostki, 6) podanie bezpośredniego linku do podstrony BIP jednostki, gdzie podano informacje o przedmiocie działalności i kompetencjach, 7) podanie bezpośredniego linku do podstrony BIP jednostki, gdzie podano informacje o organach i osobach sprawujących w jednostce funkcje i ich kompetencjach, 8) podanie bezpośredniego linku do podstrony BIP jednostki, gdzie podano informacje o majątku i budżecie jednostki, 9) podanie bezpośredniego linku do podstrony BIP jednostki, gdzie podano informacje o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, 10) podanie bezpośredniego linku do podstrony BIP jednostki, gdzie podano informacje o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych, 11) podanie bezpośredniego linku do podstrony BIP jednostki, gdzie zamieszczono dokumentację przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Ponadto we wniosku domagano się wskazania: 12. ile od dnia 1 stycznia 2009r. jednostka prowadziła naborów na stanowiska urzędnicze, w szczególności: a) jakie to były stanowiska, b) jaki był termin składania dokumentów w odniesieniu do każdego naboru, c) w jaki sposób kierownik jednostki może udowodnić dopełnienie obowiązków, o których mowa w art. 13 ustawy o pracownikach samorządowych, d) w jaki sposób kierownik jednostki może udowodnić dopełnienie obowiązków, o których mowa w art. 15 tejże ustawy, 13. ile od dnia 1 stycznia 2009r. jednostka prowadziła postępowań przetargowych, ze wskazaniem dokładnej daty umieszczenia w BIP ogłoszenia o zamówieniu i dokładnej daty upływu terminu składania ofert. Zaznaczono jednocześnie, że jeżeli nie umieszczano informacji w BIP w tym zakresie, to w jaki inny sposób w odniesieniu do każdego postępowania kierownik jednostki może udowodnić dochowanie terminu, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ustawy – Prawo zamówień publicznych, 14. Kto w jednostce odpowiada za aktualizację strony podmiotowej BIP, ze wskazaniem imienia, nazwiska i funkcji tej osoby, 15. w jakich terminach od dnia 1 stycznia 2009r. dokonywano nowelizacji statutu jednostki, podając w odniesieniu do każdej nowelizacji datę umieszczenia zmienionych treści na stronie podmiotowej BIP. Dalej w uzasadnieniu wskazano, iż powyższy wniosek o udzielenie informacji został złożony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej i wnioskodawca oczekuje konkretnej odpowiedzi na każde zadane pytanie w terminie określonym przez ową ustawę. Jednocześnie wskazano, iż w razie odpowiedzi nieprecyzyjnych albo braku odpowiedzi w terminie, wnioskodawca – w ramach środków przeznaczonych na realizację projektu "Przyjazny urząd, przyjazne państwo" – będzie kierować skargę na bezczynność do właściwego miejscowo sądu administracyjnego, co narazi pytaną jednostkę na poniesienie kosztów postępowania sądowego. Jednocześnie przypomniano, iż odmowa udzielenia informacji publicznej może rodzić odpowiedzialność karną z art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Następnie w skardze wskazano, iż wnioskujące stowarzyszenie otrzymało wprawdzie od Przedszkola Miejskiego nr 2 w Z. odpowiedź, ale nie była to odpowiedź na postawione pytania. I tak w pytaniu nr 1 wnioskowany był link jednostki do własnej strony podmiotowej BIP. W odpowiedzi wskazano natomiast link do strony BIP Urzędu Miasta Z. W ocenie strony skarżącej należy przypuszczać, że Przedszkole Miejskie Nr 2 w Z. nie utworzyło własnej strony podmiotowej BIP. Zdaniem strony skarżącej, jednostka w odpowiedzi na stawiane pytanie nie potwierdziła jasno, że takiej strony nie utworzyła. W tych okolicznościach skarżące Stowarzyszenie wskazało, iż nie było w stanie na potrzeby prowadzonego projektu stwierdzić z całą pewnością jaki jest stan faktyczny. Przedszkole nie potwierdziło bowiem, że własnej strony podmiotowej BIP nie utworzyło, a jednocześnie nie linkowało na stronę, którą można uznać za własną stronę podmiotową BIP. W tym właśnie strona skarżąca upatruje bezczynności organu. Dalej skarżące Stowarzyszenie wskazało, iż pojęcie własnej strony podmiotowej BIP było wielokrotnie definiowane w orzecznictwie, było też przedmiotem wykładni Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, choćby w piśmie z dnia 27 października 2008r. (znak: DSI/0667-10-846-08/DK). Kwestia tworzenia własnych stron podmiotowych BIP była też wielokrotnie przedmiotem kontroli prowadzonych przez NIK. Stąd w sytuacji, gdy ustawa obowiązuje od wielu lat, dawno też zostały wydane rozporządzenia wykonawcze do niej, nieumiejętność strony przeciwnej w zakresie rozumienia podstawowych pojęć ustawowych świadczy o braku organizacyjnego przygotowania podmiotu do wykonywania przepisów ustawy i skutkuje łamaniem konstytucyjnych praw obywatelskich. W ocenie strony skarżącej – wobec treści udzielonej odpowiedzi – nie jest możliwe ustalenie czego tak naprawdę dotyczą odpowiedzi na pytania 1a oraz 2, 3 i 3a. Odpowiedzi na pytania 4-10 dotyczą Urzędu Miasta Z., nie zaś Przedszkola nr 2. Zdaniem strony skarżącej udzielając odpowiedzi dotyczącej BIP innego podmiotu, strona przeciwna pozostaje w bezczynności. Na pytania 11-15 odpowiedzi udzielono, natomiast w odniesieniu do pytania 15 a odpowiedzi nie udzielono, bowiem odesłano do rejestru zmian na własnej stronie BIP podmiotu, podczas gdy adresu URI takiej strony w odpowiedzi na pytanie 1 nie podano. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Przedszkola Miejskiego nr 2 w Z. wniósł o odrzucenie skargi, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano, iż kwestie dostępu do informacji publicznej reguluje ustawa z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.). Zgodnie z art. 10 ust. 1 tej ustawy informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek. W świetle postanowień art. 13 ust. 1 tej ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek co do zasady następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Dalej organ wskazał, iż pozostawanie w bezczynności przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej oznacza niepodjęcie, w terminie wskazanym w art. 13 ustawy, stosownych czynności, a więc nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia. Jak bowiem wynika z ust. 1 tego przepisu, w związku z art. 16 ust. 1, jeżeli w momencie otrzymania wniosku podmiot zobowiązany jest w posiadaniu informacji publicznej, to jest on zobligowany do jej udostępnienia bez zbędnej zwłoki lub wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia, przy czym decyzja odmowna, oraz decyzja o umorzeniu, o której mowa w art. 14 ust. 2 ustawy, to dwa przypadki, w których ustawa przewiduje wydanie decyzji administracyjnej. Z bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej mamy do czynienia również w przypadku, gdy nie powiadamia on, w trybie art. 13 ust. 2 ustawy, o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona. Dalej wskazano, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje własnych rozwiązań dotyczących sposobu liczenia terminów. Oznacza to, że w tym zakresie wchodzą w grę rozwiązania przyjęte w art. 57 k.p.a. W przedmiotowej sprawie wniosek o udzielenie informacji publicznej został wysłany e-mailem w dniu 20 grudnia 2011r. Przedszkole nie posiada elektronicznej skrzynki podawczej, a wiadomość została odczytana w dniu 21 grudnia 2011r., zatem w tym dniu skutecznie dotarła do adresata i mógł się on zapoznać z jej treścią. Ustawowy czternastodniowy termin do udzielenia informacji publicznej rozpoczął bieg od dnia 22 grudnia 2011r. Organ, udzielając żądanych informacji w dniu 27 grudnia 2011r. uczynił to niezwłocznie. Organ wskazał nadto, iż udzielił odpowiedzi na wszystkie pytania zawarte we wniosku z dnia 20 grudnia 2011r. mimo tego, iż większość informacji będących przedmiotem wniosku została udostępniona w BIP, a w myśl art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, na wniosek udostępniana jest informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie. Organ podkreślił, iż udzielenie odpowiedzi nastąpiło na każde pytanie, dokładnie w żądanej przez Skarżącego formie – poprzez podanie linku do podstrony BIP jednostki, a odpowiedź została udzielona pocztą elektroniczną na adres e-mail strony skarżącej. Odnosząc się zarzutów skargi na bezczynność organ wskazał, iż w dniu 27 grudnia 2011r. organ otrzymał od skarżącego Stowarzyszenia odpowiedź, z której wynikało, iż udzielona informacja nie była satysfakcjonująca. W dniach 27-28 grudnia 2011r. nastąpiła wymiana korespondencji mailowej między stronami, w której organ starał się wyjaśnić stronie wszelkie wątpliwości. Po przeanalizowaniu treści skargi organ doszedł natomiast do wniosku, iż w istocie celem wniosku inicjującego niniejsze postępowanie nie jest uzyskanie informacji publicznej, ale wykazanie, iż posiadana przez jednostkę strona BIP nie jest zgodna z przepisami prawa. Organ przyznał, iż jego strona BIP jest podstroną Urzędu Miasta Z. Wyjaśniając przyczyny takiego stanu rzeczy wskazał, iż w marcu 2009r. Prezydent Miasta Z. otrzymał pismo z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, z którego wynika, iż jednostki posiadające niskie budżety mogą posiadać w BIP jako podstrony urzędu miasta lub gminy. Zdaniem organu, taka forma jest również uzasadniona polityką oszczędności oraz rozwagi w wydatkowaniu pieniędzy publicznych. Jednocześnie organ chce podkreślić, iż po uruchomieniu strony BIP w dotychczasowej formule, a więc po dniu 24 sierpnia 2009r. NIK przeprowadzała kontrolę w Urzędzie Miasta Z. Sprawdzano również stronę BIP Urzędu, na której znajdują się informacje o Przedszkolu Miejskim nr 2 i NIK nie zgłosił w tym zakresie żadnych zastrzeżeń. Dalej organ wskazał, iż w myśl postanowienia WSA w Łodzi z dnia 16 października 2008r. w sprawie o sygn.akt II SAB/Łd 40/08 tworzenie i prawidłowość prowadzenia BIP nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a to oznacza, iż wykonywanie tych czynności nie podlega kontroli instancyjnej oraz sądowo instancyjnej. Jak słusznie zostało podkreślone "nie jest dopuszczalne wniesienie skargi na bezczynność organu polegającą na takim sposobie prowadzenia BIP, który jest przez stronę postępowania uznawany za nieprawidłowy". Następnie organ wywodził, iż na temat bezczynności organu w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, iż organ nie jest w bezczynności w sytuacji, gdy odpowiada na wniosek nawet, jeśli odpowiedź na wniosek nie satysfakcjonuje wnioskodawcy. W tym zakresie organ przywołał stanowisko WSA w Warszawie wskazujące, iż "od milczenia organu trzeba odróżnić sytuację, w której organ administracji odpowiada na wniosek o udzielnie informacji, lecz nie może podać żądanych informacji, bo ich nie ma, bądź też nie może udzielić takiej informacji np. z uwagi na ochronę danych osobowych. W tej sytuacji odpowiedź organu na wniosek zainteresowanego podmiotu należy potraktować, jako udzielenie informacji, choć może to nie zadowalać zainteresowanego" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2004r., w sprawie sygn. akt II SAB 425-426/03): Podobnie pogląd organ odszukał w wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 września 2007r., w sprawie sygn. akt II SAB/Wa 205/06, gdzie wskazano, że: "organ pozostaje w bezczynności, jeżeli w ogóle nie udzielił informacji. Bez znaczenia jest fakt, czy dana informacja satysfakcjonuje skarżącego". Zdaniem organu, treść tych orzeczeń wskazuje, że bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej wiąże się z brakiem jakiegokolwiek działania organu. Jeżeli zaś organ udzielił odpowiedzi, która może nawet nie satysfakcjonuje wnioskodawcy, to organ ten nie pozostaje w bezczynności, a więc skarga na bezczynność w takiej sprawie powinna podlegać oddaleniu. Reasumując organ wskazał, iż o bezczynności na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej mówić można wówczas, gdy podmiot zobowiązany wnioskiem złożonym przez stronę, nie udziela informacji w terminach określonych przepisami prawa lub odmawia jej udzielenia lecz nie wydaje określonego aktu. Tylko w takim przypadku składający skargę na zachowanie organu administracji publicznej posiada interes prawny w doprowadzeniu do weryfikacji przez sąd zachowania organu administracji publicznej. Zdaniem organu, strona skarżąca nie posiada interesu prawnego we wniesieniu skargi, w myśl art. 50 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a co za tym idzie przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna i jako taka powinna ulec odrzuceniu bez rozstrzygania jej meriti. Skarga na bezczynność organów administracji należy bowiem do właściwości sądów administracyjnych wyłącznie w przypadkach, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brak jest natomiast właściwości sądów administracyjnych w zakresie kontroli działania legalności organów administracji w innych przypadkach bezczynności. Ponadto we wskazanym zakresie strona skarżąca nie dysponuje interesem prawnym do wniesienia przedmiotowej skargi. Żądanie zamieszczenia określonych informacji publicznych w publikatorze oraz zamieszczenia ich w określony sposób nie jest działaniem podejmowanym w interesie indywidualnym, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jest to dbałość o interes publiczny i nie może być identyfikowana z interesem prawnym na gruncie art. 50 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), w związku z art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do treści art. 3 par. 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 tegoż przepisu. Dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje zatem wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji. Ponadto w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji sąd orzeka, biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy w czasie orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy (J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 196). Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał decyzję lub inny akt, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ ten nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149 p.p.s.a. Nie może bowiem zobowiązać organu do wydania określonego aktu lub podjęcia czynności, które przed dniem orzekania zostały wydane lub podjęte (T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 467). Przechodząc do meritum sprawy należy wyjaśnić, iż przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest skarga na bezczynność w przedmiocie udzielenia skarżącemu informacji publicznej. Kwestie dostępu do tego typu informacji reguluje ustawa z dnia 6. września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) stanowiąc w art. 1, iż każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Stosownie do treści art. 7 omawianej ustawy udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: 1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, 2) udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 i 11, 3) wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia. Z owego katalogu sposobów udostępnienia informacji publicznej istotne, z punktu widzenia niniejszej sprawy, jest udostępnienie informacji publicznej na wniosek podmiotu zainteresowanego. Taki bowiem wniosek zainicjował niniejsze postępowanie. Powyższe ma istotne znaczenie, bowiem informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 omawianej ustawy). Przeciwstawienie tych dwóch sposobów udzielania informacji publicznej ma doniosłe znaczenie, gdyż udostępnienie informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej wyłącza obowiązek ponownego jej udostępnienia na wniosek zainteresowanego w trybie art. 10 ust. 1 tej ustawy (vide wyrok WSA w Gdańsku z dnia 1 grudnia 2005r., w sprawie sygn. akt II SA/Gd 436/05, ONSAiWSA 2006/6/161, oraz wyrok WSA w W. z dnia 16 lipca 2010r., w sprawie sygn. akt II SAB/Wa 58/10, LEX nr 674723). Z powyższym poglądem wypada się zgodzić. W realiach niniejszej sprawy, przy udzielaniu żądanej informacji nie miał on jednak poważniejszego zastosowania, bowiem organ indagowany w niniejszej sprawie – niepomny powyższego stanowiska w momencie udzielania informacji – i tak udzielił wnioskodawcy odpowiedzi na każde ze stawianych pytań niezależnie od tego czy odpowiedź ta udostępniona była już w Biuletynie czy też nie. W łączności z tym co zostało powyżej powiedziane pozostaje kwestia kognicji sądu administracyjnego w kontrolowaniu samego tworzenia i prowadzenia przez podmioty publiczne Biuletynu Informacji Publicznej. O ile nie wywołuje kontrowersji stanowisko, iż powyższe działania nie stanowią czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.(vide: postanowienie WSA w W. z dnia 15 czerwca 2005r. w sprawie sygn. akt II SA/Wa 408/05, LEX nr 235137; postanowienie WSA w Łodzi z dnia 16 października 2008r., w sprawie sygn. akt II SAB/Łd 40/08, LEX nr 504540), o tyle informacja w jaki sposób prowadzony jest Biuletyn – a taki był w istocie charakter informacji żądanych w niniejszej sprawie – może być przedmiotem odrębnej informacji publicznej, udzielanej na wniosek zainteresowanego podmiotu. W tym kontekście nie ma zatem racji organ, gdy domaga się odrzucenia skargi, wniesionej w niniejszej sprawie z uwagi na to, iż nie dotyczy ona czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Podobnie nie ma jej gdy zarzuca stronie skarżącej brak interesu prawnego w domaganiu się udostępnienia informacji publicznej w żądanym zakresie i również z tego powodu domaga się odrzucenia skargi. Otóż, stosownie do treści art. 2 omawianej ustawy, co do zasady, każdemu przysługuje prawo do informacji publicznej, a od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Skoro więc nie jest dopuszczalne badanie interesu prawnego w żądaniu dostępu do informacji publicznej, to także nie może być mowy o konieczności posiadania interesu prawnego w inicjowaniu postępowania sądowoadministracyjnego, prowadzonego dla skontrolowania legalności udzielenia tego dostępu. Przechodząc do kwestii związanych z pojęciem bezczynności na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznych należy wskazać, iż omawiana ustawa ustanawia, wymienia i precyzuje trzy formy załatwienia (zakończenia) sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. A mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek winien alternatywnie: - udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy), - odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy), - umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy). Co do zasady, udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno – technicznej, nie zaś w drodze decyzji administracyjnej. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział tylko w określonych wypadkach, w szczególności gdy informacja, której udostępnienia żąda określony podmiot jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia. Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno – technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje ale jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia. Innymi słowy z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. W realiach niniejszej sprawy z sytuacją taką nie mamy do czynienia, bowiem organ w terminie zakreślonym przez art. 13 ust. 1 omawianej ustawy odpowiedział wnioskodawcy na wszystkie postawione mu pytania. Kwestią sporną pozostaje natomiast jakość udzielonych informacji, a w szczególności satysfakcja strony skarżącej z uzyskanych informacji. W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje przekonanie, iż przedstawienie informacji zupełnie innej, niż ta, o którą wnioskowano albo też informacji niepełnej może powodować wątpliwości co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi (vide: wyroki WSA w Warszawie z dnia 9 grudnia 2010r. w sprawie sygn. akt II SAB/Wa 280/10, LEX nr 756226; z dnia 28 kwietnia 2010r. w sprawie sygn. akt II SAB/Wa 54/10, LEX nr 620018 i z dnia 13 kwietnia 2010r. w sprawie sygn. akt II SAB/Wa 40/10, LEX nr 620017). Wypada zatem odnieść się do udzielonej odpowiedzi. Metodologia stawianych przez stronę skarżącą pytań, zdaje się potwierdzać wniosek organu, iż w istocie chodzi o wykazanie sposobu udostępniania informacji publicznej w BIP, a w szczególności o ustalenie czy organ posiada stronę podmiotową w BIP i czy umieszcza tam konkretne interesujące wnioskodawcę informacje. Skoro jednak już z odpowiedzi na pierwsze z postawionych pytań wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż organ nie posiada własnej strony w BIP i korzysta z podstrony Urzędu Miasta Z., to dość oczywiste jest, iż kierownik jednostki, a więc dyrektor Przedszkola Miejskiego nr 2 w Z. nie mógł twierdząco odpowiedzieć na pytania 1a – 3 i 15a, a więc na to od kiedy posiada stronę podmiotową w BIP, czy i kiedy przekazał ministrowi właściwemu do spraw informatyzacji informacje niezbędne do prowadzenia strony głównej BIP, czy tworzy się kopie zapasowe i kiedy dokonywano aktualizacji statusu jednostki. Ponieważ jednak udzielając informacji publicznej na każde z postawionych pytań organ odpowiedział twierdząco, to należy wnioskować – i takie jest też stanowisko organu – iż te informacje dotyczą bezpośrednio strony podmiotowej Urzędu Miasta Z., z której podstrony korzysta organ. Ponieważ domeną instytucji dostępu do informacji publicznej jest przekazywanie informacji zgodnych z prawdą, a nie zaś wyłącznie zgodnych z prawem, to powyższe informacje wypada zaakceptować, bowiem nawet strona skarżąca nie zarzuca im rozbieżności z rzeczywistym stanem rzeczy, a jedynie formułuje zarzuty co braku własnej strony podmiotowej w BIP. Odpowiedzi na pytania 4 – 10, w świetle tego co zostało powyżej powiedziane o tym, iż udostępnienie informacji publicznej w BIP wyłącza obowiązek ponownego jej udostępnienia na wniosek zainteresowanego, w ogóle nie musiały być udzielone. Skoro żądane informacje zawarte były już w Biuletynie, to organ w sposób generalny dopełnił obowiązku udostępnienia informacji publicznej w powyższym zakresie i nie jest już zobligowany do jej udostępnienia na indywidualne żądanie określonego podmiotu. Okoliczność, iż informacje te nie zostały umieszczone na stronie podmiotowej organu w BIP, lecz na podstronie Urzędu Miasta Z. nie ma doniosłego znaczenia z punktu widzenia samego faktu ujawnienia powyższych informacji w Biuletynie. Odpowiedzi na pytania 11-15 nie wzbudziły kontrowersji strony skarżącej. W tym stanie rzeczy wskazać należy, iż udzielona informacja publiczna odpowiada rzeczywistości. Okoliczność, iż rozmija się ona z oczekiwaniami strony skarżącej co do posiadania przez organ strony podmiotowej w BIP pozostaje bez wpływu możliwość postawienia zarzutu bezczynności w załatwieniu wniosku inicjującego kontrolowane postępowanie. Na marginesie jedynie wypada wskazać, iż postępowanie z zakresu dostępu do informacji publicznych ma gwarantować transparentność działań władz publicznych oraz innych podmiotów wykonujących zadania publiczne poprzez możliwość uzyskania od tych podmiotów różnego rodzaju informacji o publicznym charakterze. Postępowanie to samo w sobie, w obliczu ewentualnie ujawnionych nieprawidłowości w funkcjonowaniu owych podmiotów, nie ma samodzielnie charakteru naprawczego, a co najwyżej może stanowić zaplecze – poprzez zebranie stosownych informacji – dla wdrożenia takiego postępowania. Mając na uwadze powyższe rozważania oraz stan faktyczny sprawy, skargę jako bezzasadną należało oddalić (art. 151 p.p.s.a.). Powyższe rozstrzygnięcie niemożliwym czyni uwzględnienie wniosku strony skarżącej o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. B.C.