II SAB/Łd 80/14

Dnia 26 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant st. sekr. sąd. p.o. asystenta sędziego Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2014 roku sprawy ze skarg M.P.-Z. na bezczynność i przewlekłość postępowania [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji nakazującej rozbiórkę pomieszczenia gospodarczego oddala skargi. LS fSygn. akt II SAB/Łd 80/14 Uzasadnienie Skargą z dnia 12 maja 2014 r. M. P.-Z. zaskarżyła bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]nr [...]nakazującej rozbiórkę pomieszczenia gospodarczego wraz z tarasem. Zarzuciła naruszenie art. 35, art. 36, art. 138, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej powoływana również jako "K.p.a.") poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym. Wniosła o zobowiązanie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. do wydania decyzji w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt sprawy organowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania i wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżąca wyjaśniła, że pismem z dnia 8 lipca 2003 r. wraz z mężem M. Z. złożyła odwołanie od decyzji Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]2003 r. nr[...]. Pismo zatytułowane jako "odwołanie" złożone zostało z zachowaniem ustawowego terminu. W okresie poprzedzającym złożenie odwołania wydana została tylko jedna decyzja w stosunku do skarżącej. Organ II instancji rozpatrzył odwołanie i wydał decyzję kończącą postępowanie w tym przedmiocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. wyrokiem z dnia 4 maja 2005 r. o sygn. akt II SA/Łd 1437/03 stwierdził nieważność decyzji organu II instancji, ponieważ rozpoznaniu poddane zostało odwołanie zawierające niejasną treść. Zdaniem skarżącej organ winien wyjaśnić wątpliwości co do treści odwołania. Strona decyduje o charakterze pisma, a organ jest jedynie zobowiązany wyjaśnić jej rzeczywistą wolę. W dalszej części skargi M. P.-Z. podkreśliła, że w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji organu II instancji powstaje obowiązek ponownego rozpatrzenia odwołania. W niniejszej sprawie od dnia wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., tj. od dnia 4 maja 2005 r. do dnia dzisiejszego organ nie rozpoznał odwołania zawartego w piśmie z dnia 8 lipca 2003 r. Zdaniem skarżącej oznacza to, że konstytucyjnie zagwarantowane prawo do odwołania się od decyzji organu I instancji zostało jej bezprawnie odebrane. Poza tym w skardze nadmieniono, że dnia [...]2014 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...]odmówił wyznaczenia [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dodatkowego terminu na załatwienie sprawy, w którym to postanowieniu stwierdzono, że M. P.-Z. zrezygnowała z możliwości złożenia odwołania od decyzji. Skarżąca zaznaczyła, że nie zgadza się z wnioskami wskazanego rozstrzygnięcia, bowiem nigdy nie złożyła oświadczenia o rezygnacji z odwołania ani nie cofnęła go. Zdaniem strony skarżącej nie można skutecznie zrzec się odwołania. Organ winien rozpatrywać wszystkie pisma stron w kolejności według daty ich otrzymania. W treści wyroku z dnia 4 maja 2005 r. sąd administracyjny zawarł wskazanie wyjaśnienia treści odwołania z dnia 8 lipca 2003 r., a do dnia dzisiejszego organ nie poczynił żadnych ustaleń w celu rozpatrzenia odwołania. W odpowiedzi na skargę [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, szeroko opisując dotychczasowy przebieg postępowania. Organ wyjaśnił, że decyzją z [...]2003 r. nr [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał rozbiórkę samowolnie rozbudowanego pomieszczenia gospodarczego wraz z tarasem na posesji przy ulicy A w Ł. oraz przywrócenie go do stanu pierwotnego i uporządkowanie terenu po wykonanych robotach. M. P.-Z .oraz M. Z. złożyli środek zaskarżenia zatytułowany "Odwołanie: od decyzji nakazującej rozbiórkę wybudowanego ogrodzenia", w którego treści jest mowa o realizowaniu ogrodzenia na osiedlu Pienista w Ł. W wyniku rozpoznania środka zaskarżenia [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją nr [...]z dnia [...]2003 r. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Nr[...]. Następnie wyrokiem z dnia 4 maja 2005 r. sąd administracyjny stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]2003 r. nr [...]jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na uruchomienie trybu odwoławczego w sprawie, w której strona nie wniosła środka zaskarżenia. W motywach rozstrzygnięcia sąd stwierdził, że treść odwołania z dnia 8 lipca 2003 r. wskazuje, że strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem, w którym nakazano wykonać rozbiórkę ogrodzenia, a nie budynku gospodarczego, będącego z kolei przedmiotem postępowania zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]2003 r. nr[...]. Pismo z 8 lipca 2003r. nie indywidualizuje decyzji wydanej przez organ I instancji poprzez wskazanie jej daty, numeru, znaku, natomiast przedmiot określa zupełnie odmiennie od określonego w decyzji z dnia [...]2003r. Pismem z dnia 16 sierpnia 2005 r. organ odwoławczy zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]2003 r. nr [...]na wniosek M. P.-Z. Decyzją z dnia [...]2005 r. odmówiono stwierdzenia nieważności tejże decyzji w części orzekającej nakaz rozbiórki i stwierdzono nieważność w części obejmującej nakaz przywrócenia obiektu do stanu pierwotnego i uporządkowania terenu po wykonanych robotach. Prawidłowość rozstrzygnięcia potwierdziły kolejne decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2013 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 513/13. Następnie M. P.-Z. wystąpiła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. o zmianę decyzji z dnia [...]2003 r. nr[...]. Organ nadzoru budowlanego pozostawił bez rozpoznania wniosek w tym zakresie. Podaniem z dnia 5 kwietnia 2007 r. skarżąca wystąpiła do organu I instancji z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...]2003 r. nr[...]. Postępowanie prowadzone w przedmiocie wznowienia również nie zakończyło się wyeliminowaniem kwestionowanej decyzji z obrotu prawnego. Reasumując, [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, iż obecnie organ ten ma obowiązek rozpoznać odwołanie od decyzji [...]2003 r. nr[...]. Z uwagi na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi można uznać, że odwołanie od decyzji nr [...]w ogóle nie zostało złożone. W ocenie organu postępowanie odwoławcze nie zostało wszczęte i nie można mówić o jego przewlekłym prowadzeniu. Ponadto organ zaznaczył, że M. P.– Z. domagała się wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nakazującą rozbiórkę pomieszczenia gospodarczego, co oznacza, że nie miała wątpliwości, iż decyzja nr [...]uzyskała przymiot ostateczności. Zdaniem organu skarżąca wysuwa w niniejszej sprawie nowe zarzuty z uwagi na negatywne zakończenie postępowania w przedmiocie wznowienia. Na uwagę zasługuje również fakt, że w treści odwołania przekazanego przy piśmie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 lipca 2003 r. nie wskazano numeru zaskarżonego rozstrzygnięcia, a strona podnosi, iż nie zgadza się z ustaleniami dotyczącymi budowy ogrodzenia, stanowiącego inny obiekt niż przedmiot postępowania zakończonego wydaniem decyzji nr[...]. Stąd nie można uznać, że odwołanie zostało wniesione od decyzji nr [...] a zatem zarzuty dotyczące bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania są niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, rozpoznając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu administracji, obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy sprawa, w której została wniesiona skarga, dotyczy skargi na akt wymieniony art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Zaskarżenie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów i czynności, pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, lecz mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. (vide T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska - Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. LexisNexis Warszawa 2010, s. 70 oraz wyroki WSA: w Gdańsku z dnia 21 maja 2014 r. o sygn. akt II SAB/Gd 40/14, w Warszawie z dnia 11 grudnia 2013 r. o sygn. akt I SAB/Wa 473/13 i inne dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem skargi na przewlekłe prowadzenia postępowania jest natomiast podejmowanie przez organ w toku postępowania czynności zbędnych lub wykonywanie czynności pozornych, co w konsekwencji prowadzi do nieuzasadnionego przedłużania terminu załatwienia sprawy (vide wyroki NSA: z 5 lipca 2012 r. o sygn. akt II OSK 1031/12, dnia 27 czerwca 2014 r. o sygn. akt I OSK 151/14 i inne dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku przewlekłości organ, prowadząc postępowanie opieszale, nie przekracza jednocześnie terminu załatwienia sprawy, a więc formalnie nie pozostaje w bezczynności. W sprawach ze skarg na bezczynność oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania sąd administracyjny nie przeprowadza kontroli legalności aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, gdyż skargi w tym zakresie służą jedynie zwalczaniu zwłoki organu w rozpatrywaniu sprawy i stanowią środek, którego celem jest doprowadzenie do wydania aktu administracyjnego. Sąd, uznając skargę na bezczynność organu za zasadną, zobowiązuje organ do wydania aktu w terminie przez siebie wskazanym (art. 149 § 1 zd.1 P.p.s.a.). Rozstrzygnięcie w tym zakresie zapaść może wyłącznie do czasu wydania decyzji lub dokonania czynności w sprawie. Wskazać należy, że realizacja zasady szybkości i prostoty postępowania jako jedna z zasad rządzących postępowaniem przed organami administracji, jest zagwarantowana przepisami określającymi terminy załatwiania spraw. Zgodnie z art. 12 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy. Jednocześnie są zobowiązane podejmować wszelkie kroki niezbędne do jej wyjaśnienia i załatwienia w myśl art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. W tym miejscu wypada przypomnieć, że zgodnie z art. 35 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki; załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, w postępowaniu odwoławczym zaś - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 K.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, a ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 1 i 2 K.p.a.). Przedmiotem niniejszych skarg jest bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie rozpoznania odwołania M. P.-Z. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]2003 r. nr [...]nakazującej rozbiórkę pomieszczenia gospodarczego wraz z tarasem. Jak wynika z akt sprawy, dnia 8 lipca 2003 r. M. P.-Z. wniosła do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. pismo zatytułowane "odwołanie od decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego ogrodzenia". W treści pisma skarżąca nie podała daty ani numeru decyzji, od której składa odwołanie. Podważyła ustalenia dotyczące budowy ogrodzenia. Wskazała, że przystąpiła do budowy ogrodzenia, posiadając zgodę spółdzielni mieszkaniowej i nie legitymując się jednocześnie decyzją administracyjną w tym zakresie. Podniosła, że nie ukończyła robót budowlanych z uwagi na wydanie decyzji o rozbiórce części ogrodzenia. M. P.-Z. oświadczyła, że nie zgadza się ze stwierdzeniem organu administracji, że częściowo zrealizowane ogrodzenie stanowi obiekt budowlany podlegający restrykcji rozbiórki. Zatem stwierdzić należy, że w treści pisma z dnia 8 lipca 2003 r. nie ma mowy o obiekcie budowlanym w postaci pomieszczenia gospodarczego z tarasem, które stanowiło przedmiot decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]nr [...] Wobec braku indywidualizacji zaskarżonej decyzji w istocie nie wiadomo, z jakim rozstrzygnięciem M. P.-Z. się nie zgadza. Mimo wskazanych wyżej niejasności pismo z dnia 8 lipca 2003 r. zostało potraktowane jako odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]2003 r. nr [...]i przekazane organowi wyższego stopnia celem rozpoznania. Organ I instancji niezwłocznie przekazał odwołanie organowi II instancji zgodnie z brzmieniem art. 133 K.p.a. Postępowanie w tym przedmiocie toczyło się przed organem odwoławczym, który w wyniku rozpoznania odwołania uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W wyniku rozpoznania skargi H. K.-S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1437/03 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji organu II instancji z dnia [...]2003 r. nr[...], jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, z uwagi na potraktowanie pisma skarżącej z 8 lipca 2003r. jako odwołania od decyzji z dnia [...]2003r. ( nr[...]) mimo, że nie wskazano daty, numeru, znaku decyzji organu I instancji, a ponadto jako przedmiot określono rozbiórkę ogrodzenia. W tym miejscu wskazać należy, że orzeczenie Sądu zaopatrzone w klauzulę prawomocności wpłynęło do Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dnia 19 lipca 2005 r. W tym samym dniu do organu II instancji wpłynęło pismo M. P.-Z., w którym skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]2003 r. nr[...]. Pismo zatytułowane zostało jako "wniosek". W przedmiotowym piśmie M. Z. jednoznacznie wskazała podstawę swego żądania, a mianowicie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W piśmie zawarła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...]oraz wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji na podstawie art. 159 K.p.a. Podniosła, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji nr [...]jako rażąco naruszającym prawo. Uznać zatem należy, że treść wniosku M. P.-Z., który wpłynął do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. po wydaniu wyroku przez sąd administracyjny, nie budzi wątpliwości. Podnieść trzeba, że organ nie może zastępować strony w określeniu żądania, a brak doprecyzowania tego żądania przez stronę uniemożliwia prawidłowe rozpatrzenie sprawy. W rozpatrywanej sprawie nie podjęto czynności w celu precyzyjnego wyjaśnienia intencji strony po wyroku sądu stwierdzającym nieważność decyzji organu II instancji, wobec wpływu jednoznacznego żądania M. P.-Z. o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Jeszcze raz należy podkreślić, że z uwagi na wyrok sądu administracyjnego z dnia 4 maja 2005 r. P.-Z. wyjaśniła, że w tej sytuacji wnosi o rozpoznanie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] i wstrzymanie wykonania tejże decyzji. W konsekwencji stwierdzić należy, że organ nie był zobowiązany do dalszego wzywania do sprecyzowania treści pisma 8 lipca 2003 r., bowiem w chwili otrzymania wyroku sądu administracyjnego, który uzyskała również skarżąca, dysponował już stanowiskiem strony i w związku z określeniem żądania podjął stosowne czynności postępowania - wszczęte zostało postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. W dalszej kolejności zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Dnia 14 września 2005 r. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wydał postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Nr[...], a następnie dnia [...]2005 r. wydał decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności tejże decyzji w części orzekającej nakaz rozbiórki i stwierdził nieważność w części obejmującej nakaz przywrócenia obiektu do stanu pierwotnego i uporządkowania terenu. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie można mówić, iż w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy doszło do bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji nr[...]. Uprawnione jest natomiast stwierdzenie, że postępowanie odwoławcze od decyzji nr [...]nie zostało w ogóle skutecznie uruchomione, skoro decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]2003 r. nr [...]została wyeliminowana z obrotu prawnego wyrokiem sądu z dnia 4 maja 2005 r. W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić, że odwołanie od decyzji nr [...]w ogóle nie zostało wniesione Zauważyć również trzeba, że strona ma możliwość wyboru trybu postępowania, który - w jej ocenie - najlepiej zabezpieczy jej interes prawny. Jeśli zatem strona wyraźnie we wniosku powołuje się na przepis art. 156 § 1, to organ stopnia wyższego winien rozpoznać ten wniosek w trybie stwierdzenia nieważności (vide wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 7 sierpnia 2007 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 387/07, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Z treści pisma skarżącej wynika, iż zrezygnowała ona z możliwości odwołania się od decyzji nr [...]na rzecz kontroli tej decyzji w postępowaniu nadzwyczajnym. M. P.–Z. po wydaniu wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1437/03, wyraźnie wskazała, że w obecnej sytuacji żąda przeprowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Na marginesie zauważyć wypada, że skarżąca podejmuje liczne próby podważenia mocy prawnej decyzji nr [...]z 2003 r. nakazującej rozbiórkę samowolnie rozbudowanego pomieszczenia gospodarczego wraz z tarasem na posesji przy ulicy A w Ł. Spowodowała bowiem wszczęcie postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji i występowała z wnioskiem o zmianę tejże decyzji. Na wniosek skarżącej wszczęte zostało również postępowanie wznowieniowe w sprawie decyzji nr [...]. Z akt sprawy wynika, że skarżąca aktywnie korzysta z wszelkich możliwości zaskarżania niekorzystnych dla niej rozstrzygnięć dotyczących decyzji nr[...], mimo iż w wyniku przeprowadzanych postępowań organy administracji potwierdzają prawidłowość orzeczonego nakazu rozbiórki, a podnoszone przez skarżącą okoliczności nie uzasadniają wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać należy, że skarżąca dopiero po upływie ponad 10 lat w treści zażalenia na niezałatwienie sprawy podniosła, że nie zostało rozpatrzone jej odwołanie od decyzji nr [...]z 2003 r. w sytuacji, gdy decyzja ta kontrolowana była - jako ostateczna - w trybach nadzwyczajnych. W tej sytuacji nie ma wątpliwości, że skargi M. P.-Z. w przedmiocie bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania są kolejnym środkiem mającym doprowadzić do podważenia legalności decyzji nakazującej rozbiórkę pomieszczenia gospodarczego wraz z tarasem na posesji przy ulicy A w Ł., co do której były już przeprowadzane liczne postępowania przed organami administracji oraz sądu, mającymi na celu kontrolę jej zgodności z prawem. Reasumując, analiza czynności podjętych w sprawie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. wskazuje, iż nie pozostawał on w bezczynności w rozpoznaniu pisma MP.-Z. z dnia 8 lipca 2003 r. zatytułowanego "odwołanie", a przedmiotowe postępowanie nie było prowadzone przewlekle, ponieważ odwołanie od decyzji z dnia [...]2003r. nr [...]faktycznie w ogóle nie wpłynęło. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a oddalił skargi. k.ż.