II SAB/Łd 82/18

Dnia 23 sierpnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2018 roku sprawy ze skargi W. T. na bezczynność Burmistrza A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza A. do załatwienia wniosku skarżącego W. T. z dnia 3 kwietnia 2018 roku w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych organowi, 2. stwierdza, że bezczynność Burmistrza A. miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa, 3. zasądza od Burmistrza A. na rzecz W. T. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł. Pismem z 4 maja 2018 r. W. T. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Burmistrza A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z treścią wniosku z dnia 3 kwietnia 2018 r., domagając się zobowiązania organu do załatwienia wniosku oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że 3 kwietnia 2018 r. złożył drogą elektroniczną wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: pkt 1 - posiadaczy bankowych kart służbowych w Urzędzie; pkt 2 - zestawienia zawierającego informacje o użytkowniku, dacie, kwocie transakcji i jej opisie; pkt 3 - przypisanego kodu wydatków budżetowych przedmiotowych operacji transakcji, za okres 2015 roku. Jako sposób udostępnienia wskazał adres poczty elektronicznej. W odpowiedzi na powyższy wniosek z 17 kwietnia 2018 r. organ stwierdził, że tożsamy wniosek skarżącego został już przez niego w części rozpatrzony, w części dotyczy "przedmiotowo tego samego tematu" tj. udostępnienia wyciągów, który został już "prawomocnie rozstrzygnięty". Według skarżącego stanowisko to jest błędne, ponieważ do dnia złożenia skargi organ nie udostępnił informacji publicznej ani też nie wydał decyzji administracyjnej. Pozostając w bezczynności organ naruszył art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., dalej w skrócie "u.d.i.p."). W odpowiedzi na skargę Burmistrz A. wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że po przeanalizowaniu wniosku z 3 kwietnia 2018 r., pismem z 17 kwietnia 2018 r. poinformował skarżącego, iż tożsamy wniosek o udostępnienie informacji publicznej został już przez niego złożony i rozpatrzony, zapadło także w tym przedmiocie rozstrzygnięcie WSA w Łodzi. Zatem organ nie jest uprawniony do rozpatrywania wniosku z 3 kwietnia 2018 r. w ramach nowej sprawy z zakresu dostępu do informacji publicznej. W dalszej kolejności organ wyjaśnił, że 13 marca 2017 r. do Urzędu Miejskiego w A. wpłynął tożsamy wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej o treści: "Mając na uwadze informacje z Centralnego Rejestru Umów i Porozumień prowadzonego przez Urząd Miejski w A., wnoszę w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej o udostępnienie w formie elektronicznej na mój adres: [...] wyciągów z służbowych kart płatniczych wydanych dla: J. L., R. K., A.B. za okres 2015 i 2016 roku". Pismem z 28 marca 2017 r. organ wezwał skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w sprawie, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a następnie decyzją z [...] r. odmówił udostępnienia informacji publicznej. Decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, uchyliło powyższą decyzję organu I instancji w całości i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kontynuując postępowanie, organ I instancji decyzją z [...]r. ponownie odmówił udzielenia informacji publicznej. Wspomniane rozstrzygnięcie w toku postępowania odwoławczego zostało uchylone mocą decyzji Kolegium z [...] r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Pismem z 13 września 2017 r. organ poinformował W. T., że objęta wnioskiem z 13 marca 2017 r. informacja, czyli wyciągi ze służbowych kart płatniczych wydanych dla ww. osób nie stanowią informacji publicznej. W rezultacie skarżący wywiódł skargę na bezczynność organu do WSA w Łodzi, który postanowieniem z dnia 23 stycznia 2018 r. sygn. akt II SAB/Łd 228/17, odrzucił ją w trybie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odnosząc powyższe uwagi do sprawy niniejszej organ stanął na stanowisku, że w ustawowym terminie ustosunkował się do wniosku skarżącego z 3 kwietnia 2018 r., który jest tożsamy podmiotowo i przedmiotowo z wcześniejszym wnioskiem. Wobec tego zasadne było poprzestanie na powiadomieniu o tym fakcie wnioskodawcy "zwykłym" pismem, co organ uczynił. Burmistrz dodał, że co prawda wnioski skarżącego z 13 marca 2017 r. i 3 kwietnia 2018 r. nie są identyczne, jednak przedmiotowo dotyczą tego samego tematu - udostępnienia wyciągów, czyli zestawienia operacji wykonanych służbowymi kartami płatniczymi będącymi w dyspozycji pracowników Urzędu Miejskiego w A. Podkreślił także, że we wniosku z 3 kwietnia 2018 r. skarżący żądał podania informacji o posiadaczach służbowych kart płatniczych, podczas, gdy z treści wniosku z 13 marca 2017 r. wynika, iż wie on, którzy pracownicy Urzędu nimi dysponują, ponieważ wymienił ich z imienia i nazwiska (J. L., R. K., A.B.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest bezczynność Burmistrza A. w sprawie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem W. T. z 3 kwietnia 2018 r. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że problematyka dostępu do informacji publicznej została uregulowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764) – dalej w skrócie "u.d.i.p.". Według art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy katalog informacji publicznych, podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Definicja pojęcia "informacji publicznej" wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., co wielokrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny, ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (np. wyroki z 4 lutego 2016 r. I OSK 2223/14 – Lex nr 2036020, 31 stycznia 2018 r. I OSK 1227/16 – Lex nr 2473623, 30 września 2015 r. I OSK 2093/14 – Lex nr 1839074). Zgodnie z brzmieniem art. 7 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8 (pkt 1), udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2) – czyli na wniosek bądź w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych, wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); umieszczania informacji publicznych w centralnym repozytorium (pkt 4). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust.1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Sąd, po przeanalizowaniu akt sprawy w świetle przywołanych wyżej norm prawnych i poczynionych wyżej uwag natury ogólnej stwierdził, że wniosek z 3 kwietnia 2018 r. adresowano do Burmistrza A., a więc podmiotu zobligowanego do udostępnienia informacji w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Niespornym pozostaje nadto fakt, że informacja objęta wnioskiem skarżącego posiada walor informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p., dotyczy bowiem wydatkowania środków publicznych. Stanowisko powyższe znajduje oparcie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Łodzi z 14 lutego 2018 r. II SAB/Łd 238/17, Lublinie z 28 grudnia 2016 r. sygn. akt II SAB/Lu 183/16, Białymstoku z 16 kwietnia 2015 r. II SAB/Bk 13/15, Gorzowie Wielkopolskim z 9 kwietnia 2015 r. II SAB/Go 13/15, 30 kwietnia 2015 r. II SAB/Go 12/15, 6 maja 2015 r. II SAB/Go 15/15, Gliwicach z 11 maja 2015 r. IV SAB/Gl 26/15, Warszawie z 17 listopada 2014 r. II SAB/Wa 521/14 oraz NSA z 4 listopada 2016 r. I OSK 900/15 – dostępne w CBOIS na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z materiału dowodowego sprawy niniejszej wynika, że skarżący wnioskiem z 3 kwietnia 2018 r. domagał się od organu informacji o posiadaczach bankowych kart służbowych w Urzędzie, zestawienia zawierającego informacje o użytkowniku, dacie, kwocie transakcji i jej opisie, przypisanym kodzie wydatków budżetowych przedmiotowych operacji transakcji za okres 2015 roku. Burmistrz natomiast 17 kwietnia 2018 r., z zachowaniem ustawowego terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. ustosunkował się do treści wniosku wywodząc, że tożsamy wniosek skarżącego z 13 marca 2017 r. został już przezeń rozpatrzony i zapadło w tym przedmiocie rozstrzygnięcie Sądu o odrzuceniu skargi. Organ przyjął bowiem, że wniosek z 3 kwietnia 2018 r. jest tożsamy podmiotowo i przedmiotowo z wnioskiem z 13 marca 2017r. W przekonaniu Sądu stanowisko prezentowane przez organ, biorąc pod uwagę treść obu wniosków, jest błędne, podobnie jak i twierdzenie, że skoro skarżący z imienia i nazwiska wskazywał we wniosku z 2017 r. użytkowników kart, to posiada pełną wiedzę w tym zakresie. Nie można bowiem wykluczyć i z góry założyć, że użytkownikami kart są jeszcze inne podmioty, poza wskazywanymi przez skarżącego we wniosku z marca 2017 r. i do tej kwestii organ winien się jednoznacznie ustosunkować. Ponadto zaznaczyć trzeba, że odrzucenie skargi, na które powołał się Burmistrz A. w odpowiedzi na skargę nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej. Wreszcie podkreślić należy, że organ załatwiając wniosek W. T. z marca 2017 r. poinformował skarżącego pismem z 13 września 2017 r., że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Abstrahując zatem od merytorycznej poprawności rozpatrzenia wniosku z marca 2017 r. Sąd stwierdził, że na dzień wniesienia skargi jak i obecnie Burmistrz A. pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z 3 kwietnia 2018 r., wobec czego skarga jest uzasadniona. W związku z powyższym Sąd w punkcie 1 wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Burmistrza A. do załatwienia wniosku skarżącego W. T. z 3 kwietnia 2018 r. w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych organowi. W punkcie 2 wyroku, Sąd uwzględniając brzmienie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. U podstaw takiego stanowiska leży fakt, że Burmistrz w ustawowym terminie udzielił odpowiedzi na wniosek, wychodząc jednak z błędnego założenia, że rozpatrywał już identyczny wniosek skarżącego w 2017 r. Zatem jego bezczynność nie była celowa i zamierzona, a co za tym idzie rażąca. O kosztach postępowania należnych skarżącemu od organu orzeczono w punkcie 3 wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 100 zł składa się równowartość uiszczonego wpisu sądowego od skargi. A.B.