II SO/Łd 10/12

Dnia 12 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2013 roku sprawy ze skargi W. K. o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w R. grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność organu postanawia: wymierzyć Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w R. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych. LS Pismem z dnia [...] W. K. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w R. grzywny, w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: P.p.s.a.) za nieprzekazanie do sądu skargi na bezczynność tegoż organu w sprawie wniosku o wznowienie postępowania. W piśmie z dnia 8 lutego 2013r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. wyjaśnił, iż w dniu 17 października 2011r. W. K. zawiadomił organ o rozpoczęciu budowy chłodni przez Zakłady A Sp. z o.o. w W.. Na tę okoliczność przeprowadzone zostały oględziny, w toku których ustalono, iż prowadzone prace to utwardzenie terenu pod składowanie palet. Roboty wykonywano bez stosownego zgłoszenia, w związku z czym postanowieniem z dnia [...] zobowiązano inwestora do sporządzenia oceny technicznej wykonanych robót. W wyniku kolejnego pisma skarżącego, z dnia 10 maja 2012r., pracownicy organu w dniu 30 maja 2012r. dokonali ponownej kontroli stwierdzając, iż tym razem prowadzone są roboty polegające na utwardzeniu terenu kostką brukową, na które inwestor nie posiadał zgłoszenia, zatem kolejnym postanowieniem z dnia [...] zobowiązano inwestora do przedłożenia oceny technicznej tychże robót. Organ wskazał, że pomimo skutecznego powiadamiania skarżącego o kontrolach, w żadnej nie uczestniczył, przy czym składał kolejne pisma, które nie wnosiły żadnych nowych okoliczności do prowadzonego postępowania. Dalej organ podał, że w dniu 30 stycznia 2013r. przeprowadzona została kolejna kontrola na terenie należącym do Zakładów A Sp. z o.o. w W., podczas których stwierdzono prowadzenie robót budowlanych przy budowie magazynu asortymentu. W tym wypadku inwestor okazał pozwolenie na budowę, projekt budowlany oraz dziennik budowy. W trakcie kontroli organ nadzoru budowlanego ustalił, że inwestor prowadząc powyższe roboty budowlane dokonał istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, które polegało na zwiększeniu długości budynku. Skarżący w kontroli nie uczestniczył, został jednak zapoznany z protokołem kontroli. Dalej organ wskazał, iż pismem z dnia 4 lutego 2013r. powiadomił skarżącego o wykluczeniu go, jako strony postępowania, w sprawie prowadzonych robót budowlanych na terenie Zakładu. W odpowiedzi W. K. złożył kolejny wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, 5, 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływanej jako: K.p.a.). Również Starosta [...] nie przyznał skarżącemu prawa strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę magazynu asortymentu. Odnosząc się do wniosku o ukaranie grzywną Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. wskazał, iż skargę z dnia 8 listopada 2012r. potraktował jako skierowaną do wiadomości organu, ponieważ była kierowana do Sądu. Zwrócił uwagę, iż skarżący wprowadza w błąd Sąd sugerując, że przedmiotowa skarga była skierowana za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R.. Zdaniem organu skarżący pozostaje w przekonaniu, że organ nadzoru budowlanego winien prowadzić i wznawiać postępowania zgodnie z jego wolą, zaś wszystkie ustalenia kontroli strona uznaje za niewiarygodne. W ocenie organu brak satysfakcji strony z treści podejmowanych decyzji nie może powodować, ani wymuszać od tych organów wydania decyzji lub innych rozstrzygnięć o treści oczekiwanej przez stronę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: P.p.s.a.), zasadą jest, że organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, winien przekazać wniesioną do sądu administracyjnego za jego pośrednictwem skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa powyżej,. sąd może na wniosek skarżącego – na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a – orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Przepis art. 55 § 1 P.p.s.a. zawiera regulację dyscyplinującą organy administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. i ma niewątpliwie charakter represyjny. Wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest bowiem sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu w terminie, bez względu na przyczyny mające uzasadniać zwłokę w zaniechaniu tej powinności. Przyczyny te mogą zostać uwzględnione przez sąd wyłącznie dla potrzeb ustalenia wysokości nakładanej na organ grzywny. Istotne jest, iż dopełnienie obowiązku wynikającego z cytowanej normy prawnej, lecz z uchybieniem terminu przez organ nie skutkuje oddaleniem wniosku o wymierzenie grzywny. Sąd może wymierzyć grzywnę w każdym przypadku stwierdzenia uchybienia terminu przez organ, choćby organ już spełnił niewykonany w terminie obowiązek (vide: postanowienia NSA: z dnia 17 maja 2011r., w sprawie sygn. akt I OZ 344/11; z dnia 29 grudnia 2010r., w sprawie sygn. akt I OZ 972/10; z dnia 10 grudnia 2010r., w sprawie sygn. akt I OZ 936/10; z dnia 30 listopada 2010r., w sprawie sygn. akt I OZ 895/10; z dnia 20 października 2010r., w sprawie sygn. akt I OZ 668/10; z dnia 6 stycznia 2010r., w sprawie sygn. akt I OZ 1108/09; z dnia 5 lipca 2006r., w sprawie sygn. akt II OSK 10/06; z dnia 6 maja 2005r., w sprawie sygn. akt II OZ 171/05 http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Użyte w art. 55 § 1 P.p.s.a. sformułowanie "może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny wskazuje, że podejmując rozstrzygnięcie w tej kwestii sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., a także okres, jaki upłynął od wniesienia skargi i właśnie to, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (vide: T. Woś, H. Knysiak – Molczyk. M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarze, Warszawa 2005, s. 259). W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w dniu 8 listopada 2012r. skarżący złożył do organu – Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. pismo zatytułowane "skarga", kierowane do tutejszego Sądu, w którym wskazywał, że nie otrzymał od organu odpowiedzi na pismo z dnia [...] w którym domagał się "wznowienia postępowania w sprawie nielegalnych prac budowlanych" prowadzonych w jego sąsiedztwie. Nadto skarżący wskazał, iż nie otrzymał odpowiedzi na swoje pismo, pomimo wystąpienia do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z zażaleniem. Analiza powyższego pisma nie pozostawia wątpliwości, iż mamy do czynienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub na przewlekłe prowadzenie postępowania. Kwestia ta jest wątpliwa, bowiem skarżący formułując zarzuty nie posługuje się nomenklaturą prawniczą. Z analizowanego pisma wynika jednak ponad wszelką wątpliwość, iż skarżący zarzuca organowi niezałatwienie jego wniosku z dnia [...]. Skoro skarga została złożona w organie w dniu 8 listopada 2012 r., o czym świadczy prezentata organu, to termin do jej przekazania wraz z aktami upłynął bezskutecznie w dniu 8 grudnia 2012r.. Dla oceny zachowania organu znamienne jest to, że do dnia rozprawy organ nie przekazał Sądowi skargi na bezczynność wraz z aktami administracyjnymi sprawy. Nie budzi w związku z tym wątpliwości, iż organ uchybił obowiązkowi wynikającemu wyraźnie z przepisu art. 54 § 2 P.p.s.a. Zostały zatem spełnione przesłanki wynikające z art. 55 § 1 P.p.s.a.. Jak już zostało to powyżej powiedziane, przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie skargi Sądowi pozostają bez znaczenia dla możliwości wymierzenia grzywny. W realiach niniejszej sprawy należy wskazać, iż organ w istocie nie przedstawił powodów, dla których dotychczas nie przekazał tutejszemu Sądowi skargi z dnia 8 listopada 2012r.. Za rozbrajająco nieporadne należy uznać tłumaczenie, jakoby pismo złożone w organie zatytułowane "skarga", które skierowane zostało do sądu administracyjnego, w którym organowi zarzuca się niezałatwienie wniosku złożonego kilka miesięcy wcześniej, jest jedynie pismem kierowanym "do wiadomości" tegoż organu. Treść powyższej skargi – wbrew temu co podnosi organ – jednoznacznie wskazuje, z jakiego rodzaju pismem mamy do czynienia. Co więcej pisma tego rodzaju, których celem jest skontrolowanie przez sąd administracyjny działań, bądź zaniechań organów administracji publicznej winny być przez te organy traktowane ze szczególną wrażliwością. Uznaje się bowiem za niedopuszczalne aby to do organu administracji publicznej, za pomocą którego wnoszona jest skarga do sądu administracyjnego, należało decydowanie o charakterze tego rodzaju pisma. W powyższym zakresie wyłącznym obowiązkiem organu jest przekazanie skargi wraz z odpowiedzią do sądu administracyjnego, co stanowi wypełnienie obowiązków, o jakich mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a.. Podkreślenia wymaga, iż to wyłącznie sąd uprawniony jest do oceny zasadności żądania strony. Zaaprobowanie poglądu, zgodnie z którym, to organ administracji decydowałby, czy dane pismo należy zakwalifikować jako skargę sądowoadministracyjną, mogłoby prowadzić do uniemożliwienia efektywnej kontroli działań organów administracji publicznej przez sąd administracyjny (vide: postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 24 maja 2012r., w sprawie sygn. akt II SO/Po 1/12 http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Zgodnie z art. 154 § 6 P.p.s.a., grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Zgodnie z ostatnim dostępnym obwieszczeniem Prezesa GUS z dnia 17 lutego 2012r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2011r. i w drugim półroczu 2011r. (M.P. z 2012r., nr 94, poz. 156), przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2011r. wyniosło 2.974,69 zł.. Tym samym wymierzenie organowi grzywny w wysokości 500 zł. osiągnie cel przewidziany w przepisie art. 55 § 1 P.p.s.a.. Grzywna będzie odpowiednim środkiem dyscyplinującym organ, odpowiada czasowi uchybienia i stanowi wystarczającą dolegliwość. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 55 § 1, w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. a.bł.