II SO/Łd 3/25

Dnia 7 lipca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2025 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. F. o wymierzenie Przewodniczącemu Samorządu Studentów A. w P. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie skargi na niewykonanie wyroku w sprawie II SAB/Łd 94/24 p o s t a n a w i a: 1. wymierzyć Przewodniczącemu Samorządu Studentów A. w P. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; 2. zasądzić od Przewodniczącego Samorządu Studentów A. w P. na rzecz skarżącego J. F. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 28 kwietnia 2025 r. J.F. złożył do sądu administracyjnego wniosek o wymierzenie Przewodniczącemu Samorządu Studentów A. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), [dalej: "p.p.s.a."], za nieprzekazanie skargi na niewykonanie wyroku w sprawie II SAB/Łd 94/24 wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie. Jednocześnie skarżący wniósł o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wniosku skarżący wyjaśnił, że w dniu 28 stycznia 2025 r. wezwał Przewodniczącego Samorządu Studentów A. do wykonania prawomocnego wyroku WSA w Łodzi z dnia 3 października 2024 r. sygn. akt II SAB/Łd 94/24. Następnie w dniu 7 lutego 2025 r. skierował za pośrednictwem organu skargę na niewykonanie tegoż wyroku, która jednak do chwili obecnej nie została przekazana do sądu. Na mocy zarządzenia sędziego z dnia 19 maja 2025 r. doręczono organowi odpis wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a., celem odniesienia się do jego treści, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wniosku. Odpis ww. wniosku doręczono organowi w dniu 28 maja 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. jest zasadny. Na wstępie wskazać należy, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a). Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.). W razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 55 § 1 p.p.s.a.). Zaznaczyć trzeba, że grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny. Kara finansowa służy zapobieganiu naruszeniom prawa przez organ w przyszłości. Grzywna stanowi bowiem istotną dolegliwość, szczególnie w przypadkach, gdy organ notorycznie nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 4 listopada 2010 r., sygn. akt I OZ 836/10; z 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OZ 597/11; z 23 września 2011 r., sygn. akt II OZ 790/11; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Rolą grzywny jest jednocześnie ukaranie organu za jego nieprawidłowe działania. W ten sposób organ ponosi odpowiedzialność za uniemożliwienie albo utrudnienie realizacji prawa do sądu. Sfomułowanie "sąd może orzec o wymierzeniu grzywny", użyte w § 1 powołanego przepisu wskazuje, że wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne i kwestia ta pozostawiona jest uznaniu sądu. Sąd wymierzając organowi grzywnę bierze pod uwagę specyfikę i charakter danej sprawy - może uwzględnić m.in. charakter, pozycję i sytuację organu administracji; przykład, jaki postępowanie tego organu daje innym; wagę uchybienia w świetle standardów państwa prawnego; potrzebę kształtowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości w optyce organów; a wreszcie i to, czy wnioskujący o wymierzenie grzywny będzie mógł mieć obiektywne poczucie, że wymierzona grzywna i związana z nią dolegliwość dla organu jest proporcjonalna do negatywnych konsekwencji, jakie wnioskującemu o wymierzenie grzywny przyniosło niedopełnienie przez organ dyspozycji art. 54 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 17 stycznia 2014 r., sygn. akt I OZ 1259/13; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z załączonej do wniosku o wymierzenie grzywny kserokopii skargi na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 października 2024 r., sygn. akt II SAB/Łd 94/24, wynika, że skarga ta wysłana została drogą mailową w dniu 7 lutego 2024 r. Ponieważ trzydziesty dzień terminu, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a wypadał w niedzielę (9 marca 2024 r.), organ winien był przekazać ww. skargę do sądu wraz z aktami i odpowiedzią na skargę najpóźniej do dnia 10 marca 2024 r. Termin ten upłynął jednak bezskutecznie. Co prawda wspomniana skarga została wysłana na adres mailowy organu, to jednak warto mieć na uwadze, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. sąd bada jedynie, czy organ, do którego skarga została skierowana wykonał obowiązki określone w art. 54 § 2 p.p.s.a. (por uchwała NSA z 16 kwietnia 2024 r. sygn. akt III OPS 1/23; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewywiązanie się z obowiązku przekazania skargi do sądu w terminie wynikającym z ustawy uzasadnia wymierzenie organowi grzywny, bowiem wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu grzywny jest niewypełnienie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. Podkreślić również trzeba, iż ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu sądu, a jedynie jej górną granicę określono w art. 154 § 6 p.p.s.a., który stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W niniejszej sprawie określając wysokość grzywny należało w ocenie Sądu uwzględnić przede wszystkim to, że stan opóźnienia w realizacji obowiązku przekazania skargi do chwili obecnej nie został przez organ usunięty. Ponadto organ, pomimo wezwania sądu, nie ustosunkował się również do wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi sądu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności uznano, że grzywna w kwocie 500 zł będzie adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku przekazania skargi i jednocześnie spełni cele, dla których została ustanowiona. Warto końcowo zaznaczyć, że wymierzenie grzywny nie zwalnia organu z obowiązku przekazania skargi na bezczynność, jeżeli do dnia wydania postanowienia w tym przedmiocie, organ ciążącego na nim obowiązku nie wykonał. Jeżeli organ nie przekaże sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości (art. 55 § 2 p.p.s.a.). O rażących przypadkach naruszenia obowiązków, o których mowa w § 2 lub w art. 54 § 2 p.p.s.a, skład orzekający lub prezes sądu zawiadamia organy właściwe do rozpatrywania petycji, skarg i wniosków (art. 55 § 3 p.p.s.a.). Z powyższych względów, działając na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 154 § 6 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. O kosztach postępowania rozstrzygnięto w punkcie drugim postanowienia na podstawie art. 200 p.p.s.a.