III SA/Łd 1014/20

Dnia 17 lutego 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), , Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 lutego 2021 roku sprawy ze skargi R. M. T. na postanowienie Zarządu Województwa [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Zarząd Województwa [...], na podstawie art. 58 § 1 i 2 oraz art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej jako "k.p.a."), odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez R. T. w związku z decyzją Zarządu Województwa [...] nr [....] z dnia [...] W uzasadnieniu organ administracji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że Zarząd Województwa [...], działający jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...], wydając decyzję nr [...] z dnia [...] orzekł o odpowiedzialności R.T. za zobowiązania [...] Centrum Zdrowia Sp. z o.o. z siedzibą w R. powstałe w czasie pełnienia przez ww. funkcji Prezesa Zarządu [...] Centrum Zdrowia Sp. z o.o., obejmujące środki wykorzystane z naruszeniem procedur w związku z realizacją projektu pn. "Opiekun medyczny - zdobądź nowy zawód i zwiększ swoje szanse na rynku pracy" na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...] z dnia 30 listopada 2016 r. w następującej kwocie: 1) 221 625,00 zł określone uprzednio decyzją Zarządu Województwa [...] nr [...] z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Województwa [...] nr [...] z dnia [...]; 2) odsetki naliczone od ww. zaległości na dzień wydania decyzji w kwocie 57 950,00 zł; 3) koszty egzekucyjne w kwocie 15 573,04 zł, w związku z umorzeniem egzekucji administracyjnej wobec [...] Centrum Zdrowia Sp. z o.o. jako bezskutecznej. W dniu 24 sierpnia 2020 r. do Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] wpłynął wniosek złożony przez pełnomocnika R. T. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Zarządu Województwa [...] nr [...] z dnia [...] wraz z wnioskiem ponowne rozpatrzenie sprawy od ww. decyzji. Zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji Zarządu Województwa [...] nr [...] z dnia [...] od przedmiotowej decyzji przysługiwało stronie prawo do zwrócenia się do Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Jak wynika z dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru, datą odbioru przedmiotowej decyzji był dzień 17 lipca 2020r. zatem termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynął w dniu 31 lipca 2020 r. Natomiast wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został sporządzony i przekazany do Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] w dniu 19 sierpnia 2020 r., tj. 19 dni po upływie ustawowego terminu. Przedmiotowy wniosek pełnomocnik strony złożył wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pełnomocnik strony argumentując wniosek wskazał, iż R. T. w okresie od dnia 17 lipca 2020 r. do dnia 4 sierpnia 2020 r. wraz z rodziną przebywał na urlopie wypoczynkowym za granicą. Jednocześnie na czas wyjazdu ww. poprosił swoją matkę, by w przypadku nadejścia korespondencji, a w szczególności korespondencji urzędowej, niezwłocznie go o tym powiadomiła. W trakcie wyjazdu, jak i bezpośrednio po jego zakończeniu, R. T. nie otrzymał żadnej informacji o doręczonej korespondencji. Dopiero w dniu 12 sierpnia 2020 r. E. T., tj. matka R. T. poinformowała go, że w dniu 17 lipca 2020 r. odebrała przesyłkę zawierającą decyzję Zarządu Województwa [...]. W dalszej kolejności pełnomocnik strony wskazał, że przyczyną nieprzekazania korespondencji zawierającej decyzję Zarządu Województwa [...] było obciążenie obowiązkami polegającymi na sprawowaniu przez E. T. opieki nad wnukami i schorowaną matką. Na dowód ww. okoliczności pełnomocnik przedłożył dokumenty wskazujące okres przebywania przez R. T. na wyjeździe urlopowym, oświadczenie E. T. oraz dokumentację medyczną matki E. T. W ocenie pełnomocnika złożenie w terminie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Zarządu Województwa [...] nr [...] było niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody - pobyt za granicą i brak wiadomości o otrzymaniu decyzji zaś R.T., w ocenie strony, nie ponosi winy w uchybieniu terminu ponieważ podjął wszelkie możliwe kroki zabezpieczające jego sytuację procesową przed negatywnymi skutkami. Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] [...] Zarząd Województwa [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zarząd Województwa [...] stwierdził, iż w art. 58 § 1 k.p.a. ustawodawca wyraźnie wskazał, iż przywrócenie terminu na dokonanie czynności może mieć miejsce jedynie w sytuacji uprawdopodobnienia przez stronę, iż uchybienie terminu nie było przez niego zawinione, a w przedmiotowej sytuacji brak podstaw by mówić o okolicznościach, które wyłączałyby winę strony. Organ wskazał, iż w złożonym wniosku o przywrócenie terminu na złożenie środka odwoławczego pełnomocnik strony wyjaśnił, że R. T. w dniach 17 lipca 2020 r. - 4 sierpnia 2020 r. przebywał na zaplanowanym urlopie wypoczynkowym i na ten czas poprosił swoją matkę, by ta, w razie nadejścia jakiejkolwiek korespondencji, a w szczególności korespondencji urzędowej, niezwłocznie go poinformowała o tym fakcie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 3233/19 wskazał, że "Dłuższe przebywanie poza miejscem zamieszkania nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu. Strona należycie dbająca o swoje interesy, planując dłuższy pobyt poza miejscem swojego zamieszkania, powinna wskazać organowi inny adres do korespondencji bądź ustanowić pełnomocnika (procesowego lub do doręczeń), aby w ten sposób zapobiec niekorzystnym skutkom w postępowaniu administracyjnym." Zarząd stwierdził, że strona sama dokonała wyboru osoby odpowiedzialnej za odbiór korespondencji kierowanej pod jej adresem i ponosi związane z tym konsekwencje. W przedmiotowej sprawie decyzja organu z dnia 9 lipca 2020 r. została doręczona w trybie zastępczym (zgodnie z art. 43 k.p.a.) E. T., jako dorosłemu domownikowi strony. Odbiór ten nastąpił w dniu 17 lipca 2020 r., jednak zgodnie z oświadczeniem E. T. z dnia 17 sierpnia 2020 r. załączonym jako dowód w sprawie, ww. domownik poinformował stronę dopiero w dniu 12 sierpnia 2020 r. o odebranej w dniu 17 lipca 2020 r. korespondencji. Z oświadczenia E. T. wynika, że odbierająca przesyłkę opiekuje się na co dzień 85 - letnią matką chorą na cukrzycę i nadciśnienie. Jednocześnie w okresie letnim E. T. zajmuje się często wnukami. W ocenie organu, we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wskazano żadnych nadzwyczajnych okoliczności, które mogłyby prowadzić do stwierdzenia, że nieprzekazanie informacji w sprawie odbioru decyzji ZWŁ z dnia [...] przez dorosłego domownika tj. E. T., było niezawinione. Samo twierdzenie, że odbiorca decyzji pełni opiekę nad osobą w podeszłym wieku z licznymi schorzeniami oraz często zajmuje się wnukami, nie jest wystarczające. Natomiast twierdzenie, że odbiorca ten jako dorosły domownik zapomniał przekazać informację o odbiorze korespondencji jest tylko i wyłącznie potwierdzeniem winy tej osoby, której skutki, jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w ww. wyroku z dnia 16 czerwca 2020 r., zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych rozciągają się także na stronę jako adresata pisma (decyzji). Konkludując organ stwierdził, iż pełnomocnik strony nie wskazał żadnych obiektywnych okoliczności uniemożliwiających dorosłemu domownikowi zawiadomienie strony o odebranej korespondencji, a co za tym idzie to, że E. T. nie przekazała zainteresowanemu informacji o odbiorze przesyłki zawierającej decyzję ZWŁ w dniu jej odbioru (tj. 17 lipca 2020 r.), a uczyniła to dopiero w dniu 12 sierpnia 2020 r. nie oznacza, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Organ podniósł, iż przy ocenie wystąpienia winy lub jej braku należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie danej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu działań mających na celu zabezpieczenie dotrzymania terminu (por. postanowienie NSA z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II GZ 752/13, LEX nr 1404609). W ocenie organu R. T. planując dłuższy wyjazd poza granice kraju, a także mając świadomość, że E. T. obciążona jest obowiązkami obejmującymi opiekę nad wnukami oraz schorowaną osobą w podeszłym wieku, powinien wyznaczyć pełnomocnika procesowego lub pełnomocnika do doręczeń i poinformować o tym organ. Zarząd podkreślił, że R. T. miał wiedzę, że toczy się w jego sprawie postępowanie administracyjne, gdyż o wszczęciu postępowania poinformowany został zawiadomieniem z dnia 25 marca 2020 r. Kolejnym zawiadomieniem z dnia 2 czerwca 2020 r. poinformowano go o prawie do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a wraz z tym zawiadomieniem na podstawie art. 41 § 1 i 2 k.p.a. organ udzielił stronie pouczenia m.in. o obowiązku poinformowania organu o każdej zmianie adresu. Strona mogła i powinna liczyć się z możliwością skierowania do niej przez organ korespondencji w toczącej się sprawie, która będzie wymagała odpowiedzi w zakreślonym terminie. Pełnomocnictwo procesowe dla radcy prawnego C. P. zostało zaś udzielone przez R. T. dopiero po powrocie z urlopu, w dniu 18 sierpnia 2020 r., tj. dzień przed złożeniem wniosku o przywrócenie terminu na wniesienie środka odwoławczego. Mając na uwadze powyższe organ nie zgodził się z twierdzeniem, że strona postępowania administracyjnego nie ponosi winy za spóźnione wniesienie wniosku o ponownego rozpatrzenie sprawy. Strona wyjeżdżała na zaplanowany urlop wiedząc, jak długo będzie przebywała poza miejscem zamieszkania. Strona właściwie dbająca o swoje obowiązki procesowe i mająca wiedzę o tym, że toczy się w jej sprawie postępowanie administracyjne powinna mieć pełną świadomość ciążących na niej wymagań. Takie postępowanie strony należy uznać co najmniej za objaw niedbalstwa (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 czerwca 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 329/19, LEX nr 2693129). W konsekwencji, w ocenie Instytucji Zarządzającej RPO WŁ, pełnomocnik strony nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy spowodowane było okolicznościami wyłączającymi winę strony. Skargę na powyższe postanowienie wniósł R. T., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 58 § 1 k.p.a. poprzez odmowę skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w sytuacji gdy z okoliczności faktycznych przedstawionych w sprawie wynika, że przesłanki opisane w art. 58 § 1 k.p.a. zaistniały. Skarżący powtórzył argumenty zawarte we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż w okresie od dnia 17 lipca 2020 r. do 4 sierpnia 2020 r. wraz z rodziną przebywał na zaplanowanym urlopie wypoczynkowym. Jednocześnie na czas wyjazdu R. T. poprosił swoją matkę, by ta, w razie nadejścia jakiejkolwiek korespondencji, a w szczególności korespondencji urzędowej, niezwłocznie go poinformowała o tym fakcie. Jednakże, z przyczyn niezależnych zarówno od skarżącego oraz od jego matki, przedmiotowa korespondencja została skarżącemu przekazana dopiero w dniu 12 sierpnia 2020 r. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przywrócenie skarżącemu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 tej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest postanowienie Zarządu Województwa [...] z dnia [...] o odmowie przywrócenia terminie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przystępując do wyjaśnienia podstawowego zagadnienia należy przytoczyć art. 58 § 1 k.p.a., który stanowi, iż w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.). Wynika stąd zatem, że przywrócenie terminu obwarowane jest spełnieniem czterech przesłanek. Dodać należy, iż muszą być one spełnione łącznie. Brak którejkolwiek wyklucza możliwość przywrócenia terminu. Pierwszą przesłanką warunkującą przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku jej winy w przekroczeniu terminu. Przepis art. 58 § 1 k.p.a. nie wskazuje rodzaju winy w uchybieniu terminu, a zatem warunkiem przywrócenia terminu jest brak winy umyślnej i nieumyślnej. W nauce prawa administracyjnego procesowego oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że nawet lekki stopień niedbalstwa (jako postać winy nieumyślnej) eliminuje możliwość przywrócenia terminu. Przywrócenie terminu procesowego zostało zatem zarezerwowane dla podmiotów, które z przyczyn od siebie niezależnych i przy zachowaniu obiektywnego miernika staranności nie były w stanie dochować terminu. Przyczyny uzasadniające restytucję terminu procesowego muszą więc mieć charakter obiektywny (aczkolwiek powiązany z sytuacją indywidualnego podmiotu) i wyjątkowy w tym sensie, że uniemożliwiają one zachowanie terminu procesowego nawet przy dołożeniu należytej staranności przez osobę, która w sposób rzetelny i odpowiedzialny dba o swoje interesy. Nadzwyczajne przeszkody w zachowaniu terminu procesowego dotyczą zasadniczo bezpośrednio sytuacji podmiotu spóźnionej czynności procesowej, chociaż nie można wykluczyć, że pewne okoliczności mogą pozostawać w związku także z sytuacją innych osób. W takim przypadku działania lub zaniechania osób trzecich (np. dorosłego domownika dokonującego odbioru w trybie doręczenia zastępczego przesyłki przeznaczonej dla adresata) muszą być jednak również wolne od jakiegokolwiek stopnia winy (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16 czerwca 2020r., sygn. akt II SA/Rz 300/20, LEX nr 3035675). Drugą przesłanką przywrócenia terminu jest wniesienie przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu. Oznacza to, że organ nie może działać z urzędu, a jedynie na wyraźny wniosek zainteresowanego. Trzecią przesłanką jest dochowanie terminu (nieprzywracalnego) do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Termin do wniesienia tego wniosku zaczyna biec dopiero od dnia ustania przeszkody i licząc od tego dnia wynosi 7 dni. Czwartą przesłanką jest dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracalny termin. Czynności procesowej należy, zatem dopełnić nie czekając na przywrócenie terminu. W przedmiotowej sprawie decyzja organu pierwszej instancji z dnia 9 lipca 2020 r. została doręczona na właściwy adres w trybie zastępczym (art. 43 k.p.a.) zamieszkującej tam matce skarżącego – E. T., jako dorosłemu domownikowi. Odbiór ten nastąpił w dniu 17 lipca 2020 r., jednak ww. domownik przekazał przesyłkę adresatowi R. T. w dniu 12 sierpnia 2020 r. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący wskazał, że w okresie od dnia 17 lipca 2020 r. do dnia 4 sierpnia 2020 r. przebywał wraz z rodziną na urlopie wypoczynkowym za granicą. Na czas wyjazdu poprosił swoją matkę, by w przypadku nadejścia korespondencji, a w szczególności korespondencji urzędowej, niezwłocznie go o tym powiadomiła. W trakcie wyjazdu, jak i bezpośrednio po jego zakończeniu, R. T.nie otrzymał żadnej informacji o doręczonej korespondencji. Dopiero w dniu 12 sierpnia 2020 r. E. T., tj. matka R.T. poinformowała go, że w dniu 17 lipca 2020 r. odebrała przesyłkę zawierającą decyzję Zarządu Województwa [...] W powyższym wniosku wskazano, że przyczyną nieprzekazania korespondencji zawierającej decyzję organu pierwszej instancji było obciążenie obowiązkami polegającymi na sprawowaniu przez E. T. opieki nad wnukami i schorowaną matką. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący spełnił drugą, trzecią i czwartą przesłankę. Otóż wystąpił on z wnioskiem o przywrócenie terminu oraz dopełnił czynności, której dotyczy prośba o przywrócenie terminu, tj. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dochował ponadto 7-dniowego terminu na wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu. Mianowicie z oświadczenia E. T., załączonego do ww. wniosku wynika, iż przekazała skarżącemu kierowaną do niego korespondencję w dniu 12 sierpnia 2020 r. Zatem nadanie w dniu 19 sierpnia 2020 r. prośby o przywrócenie terminu, czyni zadość temu warunkowi. W ocenie Sądu, podniesione przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności słusznie natomiast zostały uznane przez organ odwoławczy za okoliczności, które nie wyłączają winy skarżącego w uchybieniu terminowi do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie można bowiem uznać, że brak winy skarżącego w uchybieniu terminu został przez niego uprawdopodobniony. Sąd podzielił pogląd organu, iż niedopatrzenie, błąd (nawet niecelowy) domownika odbierającego decyzję należy uznać za błąd zainteresowanego (strony). Jak słusznie podnosi się bowiem w judykaturze, odebranie przesyłki przez dorosłego domownika jest uważane za skuteczne doręczenie przesyłki samemu adresatowi, a zatem, generalnie ujmując, ewentualne zaniedbania, nieuwaga, przeoczenie takiej osoby (dorosłego domownika), czy też popełnienie przez nią oczywistej omyłki, spowodowane czynnikami subiektywnymi, nie mogą być kwalifikowane jako brak winy adresata. Inaczej mówiąc, uchybienie domownika należy traktować jako uchybienie strony (por. wyroki NSA z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 480/08, LEX nr 515193 i z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt II OSK 55/15, LEX nr 2177616; postanowienie NSA z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II FZ 12/12, LEX nr 1337036; wyroki WSA w Gliwicach z dnia 2 marca 2017 r., sygn. akt IV SA/GI 753/16, LEX nr 2267653 i WSA w Bydgoszczy z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 1173/13, LEX nr 1429531). Skoro dorosły domownik niezwłocznie - w dniu odbioru - nie powiadomił adresata korespondencji, to znaczy że dopuścił się zawinionego zaniechania, a to w konsekwencji obciąża adresata pisma (por. postanowienie NSA z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 174/09, Lex 564244; z dnia 25 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 60/11; z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt II FZ 272/15; z dnia 1 lipca 2015 r., sygn. akt II OZ 620/15, Lex 1780878). Dla oceny uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu nie może mieć znaczenia podnoszona w skardze okoliczność, że E. T. obciążona była obowiązkami obejmującymi opiekę nad wnukami oraz schorowaną osobą w podeszłym wieku, co przyczyniło się do przekazania skarżącemu decyzji organu pierwszej instancji dopiero w dniu 12 sierpnia 2020 r. W opisanej powyżej sytuacji niepoinformowanie skarżącego przez osobę podejmującą przesyłkę o jej nadejściu obciąża skarżącego. Zaniedbania w tym zakresie wykluczają przyjęcie, że skarżący uchybił terminowi bez swej winy. Powtórzyć za organem należy, że jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, osoba dbająca należycie o swoje interesy powinna zabezpieczyć sposób odbioru korespondencji i przekazania organom administracji publicznej informacji o tym w razie dłuższej nieobecności w miejscu zamieszkania, tym bardziej w sytuacji, gdy toczy się postępowanie administracyjne z jej udziałem (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 172/14, LEX nr 1471525). Skarżący planując wyjazd z rodziną za granicę wiedział o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu administracyjnym. W dniu 9 czerwca 2020r. doręczono mu bowiem zawiadomienie organu o prawie do zapoznania się w terminie 7 dni z dowodami i materiałami zebranymi w sprawie przed wydaniem decyzji. R. T. z tego uprawnienia nie skorzystał zaś w dniu 17 lipca 2020r. wyjechał z całą rodziną na urlop na okres prawie trzech tygodni. Skarżący powinien się liczyć z możliwością wydania decyzji w okresie jego nieobecności w kraju i mógł na ten okres ustanowić sobie pełnomocnika bądź w inny sposób zabezpieczyć swoje interesy w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Obowiązkiem strony, która wyjeżdża za granicę na okres prawie trzech tygodni w czasie toczącego się przeciwko niemu postępowania administracyjnego, jest zorganizowanie sobie swoich spraw w taki sposób aby zapobiec niekorzystnym dla niej skutkom w postępowaniu. R. T. tego nie uczynił i brak jest podstaw do uznania, że nastąpiło to bez jego winy. Organ administracji trafnie przyjął, że skarżący nie wykazał aby uchybienie przez niego terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie było przez niego zawinione. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 ww. ustawy, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest, między innymi, postanowienie kończące postępowanie. Taki zaś charakter miało zaskarżone postanowienie. a.l.