III SA/Łd 180/24

Dnia 1 sierpnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Paweł Dańczak, Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, , Protokolant asystent sędziego Krystyna Adamczewska-Reguła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2024 roku sprawy ze skargi "T" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 stycznia 2024 roku nr BP.501.3009.2023.2058.KA12.522119 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę. Decyzją z dnia 26 lipca 2024 r. nr BP.501.3009.2023.2058.KA12.522119, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. v, art. 87 ust. 2 i 3, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm., dalej u.t.d.), art. 24 ust. 1 i 7, art. 49 ust. 1 - 6, art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. b oraz ust 2 i 3, art. 51 ust. 1, art. 52 ust. 1 pkt 1-3 i 8 lit a, art. 54 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 699), § 8 ust. 1 i 2, § 9 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz.U. z 2016 r. poz. 1742), art. 16 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1123) oraz lp. 1.12 i lp. 4.7 załącznika nr 3 do u.t.d. - po rozpatrzeniu odwołania T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 listopada 2023 r. o nr WITD.DI.0152.XII0444/98/23 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.500 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. 8 września 2023 r. na autostradzie A1 MOP W. (kierunek P.) skontrolowano pojazd członowy składający się z samochodu ciężarowego marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki Krone o nr rej. [...], którym kierował O. K.. W toku kontroli stwierdzono, że kierowca wykonywał krajowy niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy na rzecz przedsiębiorcy T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł.. Stwierdzono naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli nr WITD.DI.P.XII0444/233/23 z 8 września 2023 r. Decyzją z 10 listopada 2023 r. organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10.500 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia polegające na: - niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie rogowym - za każdy dokument. - wykonywaniu przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. W odwołaniu spółka wniosła o uchylenie w całości powyższej decyzji i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 16 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1123) przez zastosowanie przepisów art. 92a ust. 1 u.t.d. w brzmieniu obowiązującym od 17 września 2023 r., - art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach i § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów, jeśli organ uznał przewożone odpady za niebezpieczne, do których zastosowanie mają odrębne przepisy, - art. 84 § 1 k.p.a. przez brak powołania biegłego do określenia rodzaju transportowanych odpadów, art. 67 § 2 pkt 2 k.p.a. przez niesporządzenie protokołu z przesłuchania biegłego oraz art. 79 § 1 i 2 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu przez Inspektorów WIOŚ. W uzasadnieniu odwołania, pełnomocnik strony dodał, że informacje zawarte w systemie BDO mają walor dokumentu urzędowego, co oznacza, że chcąc podważyć informacje zawarte w tym systemie organ winien powołać biegłego, gdyż określenie rodzaju odpadów wymaga wiadomości specjalnych. Jednocześnie podniósł, że pracownicy WIOŚ nie są uprawnieni do dokonywania kwalifikacji odpadów, zwłaszcza jeśli nie czynią tego w ramach kontroli przestrzegania wymagań ochrony środowiska przeprowadzanej przez inspekcję ochrony środowiska w zakresie i na podstawie ustawy o inspekcji ochrony środowiska. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w sprawie nie znajdą zastosowania przepisy k.p.a. dotyczące administracyjnych kar pieniężnych (tj. art. 189a i następne k.p.a). Organ odwołał się do treści art. 92a u.t.d. i wskazał, że odnośnie naruszenia z lp. 4.7 załącznika nr 3 do u.t.d. stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy o odpadach, transport odpadów odbywa się zgodnie z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, w szczególności w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów, w tym stan skupienia, oraz zagrożenia, które mogą powodować odpady, w tym zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 7. Organ wskazał także na treść § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów oraz art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f u.t.d. i wyjaśnił, że zgodnie z lp. 4.7 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 10.000 złotych. Organ wyjaśnił, że w toku kontroli z dnia 8 września 2023 r. stwierdzono, że kierowca wykonywał niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy na rzecz przedsiębiorcy T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Transportowano 15 ton odpadów o kodzie 15 01 02 (opakowania z tworzyw sztucznych) oraz 3 palety odpadu zakwalifikowanego przez inspektorów Śląskiego Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska jako 07 02 13 (odpady tworzyw sztucznych). Kierowca okazał potwierdzenia wystawienia kart przekazania odpadów w systemie BDO o kodzie 15 01 02 o nr [...] oraz o nr [...]. W trakcie kontroli kontrolujący wykonali dokumentację fotograficzną przewożonego ładunku. Dodatkowo, inspektorzy Śląskiego Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska na okoliczność kontroli zatrzymanego zespołu pojazdów przewożącego odpady sporządzili protokół kontroli nr [...] (w aktach sprawy). Ustalono, że kartę przekazania odpadów w systemie BDO dotyczącą przewozu w dniu 8 września 2023 r. odpadów o kodzie 07 02 13 wygenerowano dopiero o godz. 11:50 (wydruk w aktach sprawy). Tymczasem kierowca rozpoczynający przewóz drogowy rzeczy powinien być wyposażony w niezbędne do jego prawidłowego wykonania dokumenty. Jednym z takich dokumentów jest karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, która powinna zostać wygenerowana w systemie przed rozpoczęciem przewozu. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie na fakt wygenerowania ww. dokumentu o godz. 11:50, czyli na skutek działań kontrolnych. Co więcej, kontrolowany pojazd był oznakowany tablicą koloru białego z napisem "ODPADY", którą zgodnie z § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów - oznacza się środki transportu odpadów. Organ odwoławczy wskazał, że protokół kontroli nr WITD.DI.P.XII0444/233/23 z 8 września 2023 r. stanowi istotny dowód w sprawie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że protokół podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak również może odmówić jego podpisania. Organ odwoławczy ustalił, że kierowca podpisał protokół kontroli drogowej bez uwag i zastrzeżeń. Tym samym kierowca potwierdził prawidłowość ustaleń kontrolujących. Organ wyjaśnił, że protokół kontroli jest w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. dokumentem urzędowym. A zatem skoro kierowca nie okazał dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, tj. 3 palet odpadów tworzyw sztucznych przewożonych w big bagach (o kodzie 07 02 13), o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach kara pieniężna w wysokości 10.000 złotych z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 4.7 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. W ocenie organu odwoławczego, w ustalonym stanie faktycznym niewątpliwie zachodzą przesłanki także do uznania, że w chwili kontroli, tj. w dniu 8 września 2023 r. doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa w zakresie niewyposażenia kierowcy w wymagany dokument, tj. wypis z zaświadczenia na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy. W myśl art. 87 ust. 2 u.t.d., podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w ust. 1, wypis zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 10. Stosownie do treści art. 87 ust. 3 u.t.d, przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty. W myśl art. 33 ust. 8 u.t.d., zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy oraz wypis lub wypisy z zaświadczenia wydaje starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy określonej w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), a w przypadku przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną - adresu stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej określonego w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG), na czas nieokreślony. Zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy oraz wypis lub wypisy z zaświadczenia wydaje Główny Inspektor Transportu Drogowego na okres do 5 lat. Kierowca O. K. wykonywał na rzecz skarżącej niezarobkowy przewóz drogowy. W trakcie prowadzonych czynności kontrolnych kierujący kierowca nie okazał dokumentu uprawniającego do wykonywania przewozu rzeczy w imieniu strony, o którym mowa w art. 87 u.t.d. Stosownie do lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł, za każdy dokument, stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) u.t.d.. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że przedsiębiorca T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością posiada zaświadczenie nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne. Tym samym kierowca przed rozpoczęciem przewozu powinien zostać wyposażony w wypis z ww. zaświadczenia, aby móc okazać go kontrolującym. Zdaniem organu odwoławczego, uwzględniając powyższe słusznie organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) u.t.d. i lp. 1.12 załącznika nr 3 do tej ustawy. Organ odwoławczy stwierdził, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d., gdyż strona nie przedstawiła żadnych dowodów, iż do naruszenia doszło w okolicznościach, których nie mogła przewidzieć i na które nie miała wpływu. Organ uznał, że zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie organu odwoławczego przeprowadzone postępowanie administracyjne przez organ I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Analiza materiału dowodowego została przeprowadzona stosownie do treści art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie został ustalony zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił stronę postępowania. Organ odwoławczy wskazał, że protokół kontroli stanowi podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego, podczas którego organ administracyjny dokonuje weryfikacji naruszeń w nim stwierdzonych, a także na podstawie zgromadzonego materiału stwierdza o odpowiedzialności strony za ich wystąpienie. Zdaniem GITD z analizy zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności protokołu kontroli oraz dokumentów zgromadzonych w postępowaniu wyjaśniającym wynika, że podmiotem wykonującym przedmiotowy przewóz była spółka, działająca na podstawie zaświadczenia nr [...] na wykonywanie przewozów drogowych rzeczy na potrzeby własne. Jednocześnie podczas kontroli stwierdzono, że kierowca nie został wyposażony w wypis z ww. zaświadczenia, a przewożonym towarem są odpady o kodzie 15 01 02 oraz 3 palety odpadów o kodzie 07 02 13 (odpady tworzyw sztucznych) i tym samym przedsiębiorca powinien wyposażyć kierowcę w dokument określony w § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów - niezbędny do wykonywania kontrolowanego przewozu. Spółka nie wyposażyła kierowcy w ww. dokument dotyczący transportowanych odpadów, ponadto z protokołu wynika, że karta przekazania odpadów została wygenerowana dopiero po rozpoczęciu kontroli. Organ odwoławczy zauważył, że strona choć podważa prawidłowość ustaleń kontrolujących, to nie przedstawiła żadnych dowodów podważających ustalenia kontrolujących. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 16 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023r. poz. 1123) przez zastosowanie przepisów art. 92a ust. 1 u.t.d. w brzmieniu obowiązującym od 17 września 2023 r., GITD wyjaśnił, że pozostaje on bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszego postępowania. Przytoczona, choć nieprawidłowo, w uzasadnieniu decyzji treść art. 92a ust. 1 u.t.d. w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, nie wpłynęła negatywnie na prawa spółki ani na wysokość kary pieniężnej nałożonej na skarżącą zależną od stwierdzonych naruszeń. Odnosząc się do zarzutu uznania odpadów za mieszaninę odpadów niebezpiecznych, organ odwoławczy zauważył, że ww. zwrot pojawił się omyłkowo w uzasadnieniu decyzji i nie ma wpływu na rozstrzygnięcie niniejszego postępowania. Materiał dowodowy w tej sprawie jest prawidłowo zgromadzony i jasno wskazuje na charakter zatrzymanego do kontroli przewozu oraz na klasyfikację przewożonego ładunku. Ponadto organ wskazał, że na okoliczność kontroli inspektorzy WIOŚ sporządzili odrębną dokumentację, którą następnie dołączono do akt niniejszej sprawy. Pełnomocnik strony, strona ani kierowca nie kwestionowali prawdziwości i mocy dowodowej protokołu kontroli drogowej, w którym przedstawiono dokładny opis odpadów przewożonych przez stronę, poparty oceną przewożonego ładunku przez inspektorów WIOŚ. Jak wcześniej wskazano protokół kontroli drogowej został sporządzony w obecności kierowcy, który nie wnosił żadnych uwag, w tym do opisu odpadów przez przeprowadzających kontrolę inspektorów ITD przy udziale inspektora WIOŚ. Organ pokreślił, że pierwotnym źródłem ustaleń w zakresie naruszeń obowiązującego prawa pozostaje kontrola (w przedmiotowej sprawie - drogowa), potwierdzona protokołem kontroli. Zgodnie z art. 74 ust. 1 u.t.d. z przeprowadzanych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół kontroli, a jego kopię doręcza kontrolowanemu. Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Do protokołu kontroli kontrolowany może wnieść zastrzeżenia (ust. 2). Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego odnotowuje się w protokole (ust. 3). Stwierdzone w toku kontroli naruszenia uzasadniające nałożenie kary pieniężnej kontrolujący zamieszcza w protokole kontroli, który stanowi podstawę do wydania decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej. W orzecznictwie akcentuje się walor dowodowy protokołu z kontroli, a mianowicie że ma on moc dokumentu urzędowego. W trakcie czynności kontrolnych opisanych w protokole ustala się wiarygodny stan faktyczny znajdujący odzwierciedlenie w protokole, a w przypadku stwierdzenia naruszeń, stanowi on podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Organ nie zgodził się z argumentem pełnomocnika strony dotyczącego naruszenia art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach i § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów. Inspektorzy ITD podczas kontroli ładunku stwierdzili niezgodność przewożonego odpadu z okazanymi potwierdzeniami wystawienia kart przekazania odpadów. Sama klasyfikacja przewożonych odpadów została prawidłowo określona przez organ do tego uprawniony, zostało to odnotowane w protokołach organów kontrolujących i potwierdza to zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Niewątpliwie spółka w dniu kontroli zatrzymanym pojazdem członowym przewoziła odpady o kodach 15 01 02 oraz 07 02 13, natomiast kierowca został wyposażony w potwierdzenia wystawienia kart przekazania odpadów w systemie BDO wyłącznie na odpady o kodzie 15 01 02. Zarzutem strony było również, że do kwalifikacji przewożonych odpadów była niezbędna wiedza biegłego. Jednocześnie spółka nie przedłożyła żadnych dowodów, które mogłyby tę okoliczność potwierdzić. Organ odwoławczy zauważył, że w kontroli drogowej uczestniczyli poproszeni o wsparcie inspektorzy WIOŚ na okoliczność kontroli oględzin przewożonego ładunku i ich ocena miała decydujący wpływ na przypisanie odpadom odpowiedniego kodu. Spółka ani jej pełnomocnik nie wskazali dowodów, które ocenę tę podważały. Działania organów Inspekcji Ochrony Środowiska, nie traktuje się jak opinii biegłych, w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., gdyż są działania objęte kompetencjami tych organów, a tym samym wyspecjalizowanych w tej problematyce z mocy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. Samo kwestionowanie przez spółkę stanowiska organów, bez przedstawienia stosownego przeciwdowodu tym zakresie, nie prowadzi do podważenia ustaleń organów kontrolnych. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2016 r. poz. 1688 z późn. zm.) Inspekcja Ochrony Środowiska została powołana do kontroli przestrzegania przepisów o ochronie środowiska oraz badania i oceny stanu środowiska. Do jej ustawowych zadań należy m.in. wykonywanie zadań określonych w przepisach o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. W związku z tym organy Inspekcji Ochrony Środowiska są wyspecjalizowane w zakresie swoich ustawowych kompetencji, a tym samym pracownicy Inspekcji Ochrony Środowiska posiadają niezbędny do realizacji jej ustawowych zadań zakres wiedzy specjalistycznej GITD podniósł, że zgodnie z art. 92a ust. 1 w zw. z art. 92a ust. 7 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie (...) za naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d. Ustawa o transporcie drogowym nie zawiera definicji odpadu. Jednak należy wskazać, że stosownie do art. 4 pkt 22 u.t.d. obowiązki podmiotów wykonujących przewóz drogowy osób wynikają zarówno z przepisów ustawy o transporcie drogowym, jak i innych aktów prawnych wskazanych w tym przepisie, w tym stosownie do art. 4 pkt 22 lit. v ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 6 u.t.d. pod pojęciem odpadów ustawy o odpadach rozumie każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Przepisy ustawy o odpadach regulują w dziale II zasady ogólne gospodarki odpadami, w tym zbierania i transportu odpadów, a w dziale IV uprawnienia wymagane do gospodarowania odpadami oraz prowadzenie rejestru. GITD nie zgodził się z zarzutem pełnomocnika strony dotyczącym naruszenia art. 84 § 1 k.p.a. i stwierdził, że do wykonania powyższego nie były niezbędne wiadomości specjalne, zatem argument ten pozostaje również bez wpływu na stwierdzone naruszenia. Zdaniem organu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera również żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Do naruszenia przepisów u.t.d. doszło w wyniku działań strony, ponieważ przewóz drogowy wykonywany był przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach oraz bez wyposażenia kierowcy w dokument uprawiający stronę do wykonywania przewozu. Gdyby spółka przestrzegała obowiązujących regulacji prawnych, to do naruszenia by nie doszło. Dlatego brak jest podstaw do uchylenia decyzji w całości i umorzenia postępowania. W skardze T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. zarzuciła naruszenie: 1) art. 24 ust. 2 ustawy o odpadach i § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów, albowiem jeżeli organ uznał, że przewożona była mieszanina odpadów niebezpiecznych, to nie powinien był stosować ww. rozporządzenia Ministra Środowiska z 7 października 2016 r., albowiem transport odpadów niebezpiecznych stanowiących towary niebezpieczne w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych jest regulowany innymi przepisami niż wskazane przez organ, 2) art. 76 § 1 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że protokół kontroli nr z dnia 8 września 2023 r. stanowi w niniejszej sprawie dokument urzędowy, który stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, podczas gdy protokół ten nie może stanowić dowodu na to, jakie opady były przewożone, a zatem czy kierowca dysponował czy nie właściwą kartą przekazania odpadów (KPO) dla przewożonych odpadów, albowiem inspekcja transportu drogowego nie jest organem właściwym do oceniania składu czy rodzaju odpadów, ustalania jakie odpady są przewożone i w związku z tym czy kierowca posiada, czy nie właściwą KPO, albowiem tego rodzaju ustalenia może czynić inspekcja ochrony środowiska w ramach stosownego postępowania administracyjnego z udziałem strony, co oznacza, że w zakresie ustalenia rodzaju przewożonych odpadów ww. protokół kontroli nie jest dokumentem sporządzonym w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy w zakresie jego działania, w związku z tym nie stanowi dowodu tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, 3) art. 84 § 1 k.p.a. przez zaniechanie zwrócenia się do biegłych o wydanie opinii w celu ustalenia rodzaju przewożonych odpadów, jeżeli zdaniem organu były to inne odpady niż wskazane w BDO, a pracownicy WIOŚ nie są biegłymi, 4) art. 67 § 2 pkt 2 k.p.a. przez niesporządzenie protokołu przesłuchania biegłego, wobec bezzasadnego zaniechania jego wezwania, 5. art. 7, art. 10, art. 79 § 1 i 2 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu przez pracowników WIOŚ, którzy na zlecenie inspekcji transportu drogowego mieli się wypowiadać o rodzaju przewożonych odpadów, i tym samym poprzez pozbawienie strony prawa udziału w przeprowadzeniu przez pracowników WIOŚ dowodu, zadawania pytań, składania wyjaśnień, 6. art. 46 ust. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców poprzez oparcie się na dowodach, które zostały przeprowadzone z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a miały istotny wpływ na wynik kontroli albowiem doprowadziły do wymierzenia stronie administracyjnej kary pieniężnej. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przyznanie stronie od organu należnych kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W piśmie z 22 kwietnia 2024 r. pełnomocnik spółki podtrzymał twierdzenia zawarte w skardze oraz stwierdził, że organ powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe zgodnie z zasadami wynikającymi z k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 26 lipca 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z 10 listopada 2023 r. w przedmiocie nałożenia stronie skarżącej kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Badając legalność zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 3 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Jak wynika z art. 92 ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, że z ustalonego w sposób prawidłowy stanu faktycznego wynika, że 8 września 2023 r. na autostradzie A1 MOP W. poddano kontroli pojazd marki Mercedes Benz z przyczepą marki Krone. Kierowca wykonywał przejazd na rzecz spółki T. w Ł.. W toku kontroli stwierdzono 2 naruszenia: 1) niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie rogowym - za każdy dokument oraz 2) wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że prawidłowe są ustalenia organu co do klasyfikacji przewożonych odpadów i naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, które zagrożone jest karą w wysokości 10 000 zł stosownie do lp. 4.7 załącznika nr 3 do u.t.d. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy o odpadach przez odpad rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. W piśmiennictwie zauważono, że zdefiniowanie pojęcia "odpady" nie jest sprawą prostą, a to ze względu na konstrukcję tego pojęcia i odwoływanie się przez prawodawcę do kryteriów subiektywnych, przy czym kluczowe znaczenie ma tu pojęcie "pozbywanie się odpadów". Ono bowiem odróżnia odpady od innych substancji i przedmiotów (B. Rakoczy i. K. Karpus (w:) B. Rakoczy (red.) Ustawa o odpadach. Komentarz. Komentarz do art. 3 i cytowana tam literatura; Lex). Opisane stanowisko w zakresie ww. definicji Sąd w pełni podziela. Jak wskazano powyżej kwestią zasadniczą dla ustalenia pojęcia odpadów ma termin "pozbywania się". W związku z brakiem definicji ustawowej tego terminu, należy się posłużyć jego znaczeniem przypisywanym przez język potoczny, który nakazuje rozumieć pod tym pojęciem oddalenie, odsunięcie kogoś lub czegoś od siebie bądź uwolnienie się od kogoś lub czegoś. Oznacza więc to, że przedmiot staje się odpadem, gdy jego dotychczasowy posiadacz nie znajduje dla niego żadnego zastosowania, lub w razie wątpliwości nie potrafi go wskazać (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1834/11). Pozbywanie się odpadu należy analizować w całym cyklu życiowym substancji lub przedmiotu od zaprojektowania do ich produkcji, dystrybucji, zużycia, a także obróbki powstałych przy tym odpadów. "Pozbycie się" nie może być rozumiane jako utrata kontroli nad przedmiotem, a raczej jako zasadnicza zmiana sposobu jego wykorzystywania, odmienna od podstawowego jego przeznaczenia, do którego przestał się ten przedmiot nadawać, być przydatnym (por. wyrok WSA w Olsztynie z 2 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 775/21). Problematyka kwalifikacji danej substancji jako odpadu była analizowana również przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. TSUE w uzasadnieniu wyroku z 14 marca 2019 r., C-399/17 (Dz.U. UE. C. 2019/155/5) w sprawie ze skargi Komisji Europejskiej przeciwko Republice Czeskiej, wskazał, że dana substancja jest odpadem nie ze względu na swój charakter, ale ze względu na zamiar lub obowiązek usunięcia tej substancji przez jej posiadacza, a więc ze względu na wolę posiadacza lub ustawodawcy. Opierając się na swoim wcześniejszym orzecznictwie TSUE powtórzył stanowisko, że skład chemiczny danej substancji może co najwyżej stanowić wskazówkę co do tego, że ma ona charakter odpadu, zaś zagrożenia stwarzane przez daną substancję dla środowiska naturalnego lub zdrowia ludzkiego nie mają decydującego wpływu na jej kwalifikację jako odpadu (por. także wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2058/17). W toku kontroli stwierdzono, że zespołem pojazdów przewożono 15 ton odpadów o kodzie 15 01 02 – opakowania z tworzyw sztucznych oraz 3 palety odpadu tworzyw sztucznych o kodzie 07 02 13 – zakwalifikowanego przez inspektorów Śląskiego Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska. Kierowca okazał potwierdzenia wystawienia kart przekazania odpadów w systemie BDO o kodzie 15 01 02 o nr [...] oraz [...]. Przypomnieć jeszcze trzeba, że zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o odpadach transport odpadów odbywa się zgodnie z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, w szczególności w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów, w tym stan skupienia, oraz zagrożenia, które mogą powodować odpady, w tym zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 7. W myśl art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania dla transportu odpadów, w tym dla środków transportu i sposobu transportowania, oraz oznakowanie środków transportu, biorąc pod uwagę właściwości odpadów i ich wpływ na środowisko oraz bezpieczeństwo życia i zdrowia ludzi. W myśl natomiast § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz. U. z 2016 r. poz. 1742 ze zm.), odpady transportuje się wraz z dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów, a w przypadku odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości - wraz z dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów oraz nazwę gminy, z terenu której są odbierane odpady (ust. 1). Dokumentem, o którym mowa w ust. 1, jest: 1) karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach; 2) faktura sprzedaży odpadów; 3) podstawowa charakterystyka odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach; 4) dokument dotyczący transgranicznego przemieszczania odpadów, o którym mowa w załączniku IB lub załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006, str. 1, z późn. zm.); 5) inny dokument potwierdzający rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów, jeżeli transportujący odpady nie posiada dokumentów, o których mowa w pkt 1-4 (ust. 2). Z kolei art. 87 ust. 1 pkt. 3 lit f u.t.d. nakazuje, aby podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, posiadał przy sobie i okazał, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy rzeczy - dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także dokumenty wymagane przy przewozie odpadów, w tym w odniesieniu do transportującego odpady wydane przez właściwy organ potwierdzenie posiadania numeru rejestrowego, o którym mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, o ile wpis do rejestru jest wymagany. W toku przeprowadzanej kontroli inspektorzy transportu drogowego wobec wątpliwości co do klasyfikacji przewożonego towaru wspólnie z inspektorami Śląskiego Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Katowicach stwierdzili, że odpady w 3 big bagach należy zakwalifikować do kodu 07 02 13, czyli odpady (zlepy) tworzyw sztucznych. Na tę okoliczność sporządzono dokumentację zdjęciową załączoną do protokołu oględzin pojazdu z 8 września 2023 r. i protokołu kontroli nr CZE [...] (k. 9-13, k. 36-39 akt admin.). Nie ma racji strona skarżąca podnosząc, że inspektorzy Śląskiego Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Katowicach nie mają specjalistycznej wiedzy do oceny przewożonego towaru, a organ powinien do ustalenia właściwej klasyfikacji odpadów powołać biegłego. Stosownie bowiem do treści art. 1 ustawy z 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 824 ze zm.) Inspekcja Ochrony Środowiska jest powołana do kontroli przestrzegania przepisów o ochronie środowiska oraz badania i oceny stanu środowiska. Z kolei w art. 2 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy wskazano, że do zadań Inspekcji Ochrony Środowiska należy wykonywanie zadań określonych w przepisach o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Niewątpliwie pracownicy Inspekcji Ochrony Środowiska są pracownikami posiadającymi wyspecjalizowaną wiedzę, która pozwala na ocenę kwalifikacji odpadów. Zgodnie natomiast z ugruntowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiskiem protokół kontroli stanowi dokument urzędowy (por. wyroki NSA z 7 grudnia 2010 r. sygn. II GSK 1062/09, z 16 kwietnia 2015 r. sygn. II GSK 440/14). Wobec tego dowód z dokumentu urzędowego - jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli - ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, to jest inspektorów i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (por. wyroki NSA z 7 marca 2017 r. sygn. akt II GSK 1416/15, z 3 listopada 2016 r. sygn. akt II GSK 997/15). W ocenie Sądu skoro ww. protokół został podpisany przez osobę kontrolującą oraz kierowcę bez wniesienia zastrzeżeń to stanowi on dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (k. 31 akt admin.). Niezasadne są zatem zarzuty naruszenia art. 76 § 1, art. 84 § 1, art. 67 § 2 pkt 2, art. 7, art. 10, art. 79 § 1 i 2 k.p.a. Dokonując klasyfikacji odpadów organ wyjaśnił, co stanowiło podstawę dokonania takich ustaleń, przy czym ustalenia te zostały dokonane w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Wbrew twierdzeniom skarżącej spółki ocena składu odpadów nie wymagała zaawansowanej wiedzy eksperckiej. Przesądzają o tym nie tylko treści protokołów kontroli, ale także załączone zdjęcia. Zauważyć należy, że przedmiotem ustaleń nie był skomplikowany skład chemiczny odpadów, ale okoliczność, że stanowiły one zlepy tworzyw sztucznych. Strona skarżąca kwestionuje wiedzę i umiejętności inspektorów ochrony środowiska nie podając przy tym żadnych dowodów, które mogłyby tą okoliczność potwierdzić. Do kwalifikacji tego rodzaju odpadów nie była niezbędna wiedza ekspertów zewnętrznych, albowiem w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca sytuacja wykraczająca swoją problematyką poza wiedzę inspektorów ochrony środowiska (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2022 r. sygn. III OSK 1696/21). Zbędne więc było w tym zakresie sięganie po opinię biegłego. Ponadto ustalenia dokonane w trakcie kontroli znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale zgromadzonym w sprawie. Zdjęcia potwierdzają zapisy zawarte w protokole kontroli. Zamierzonego rezultatu nie mogła także wywołać okoliczność, że po zakończonej kontroli skarżąca spółka wystawiła dokument - Kartę Przekazania Odpadów (KPO) nr [...] (kontrola miała miejsce o godzinie 7:20, a kartę wystawiono o godz. 11:50). Stosownie bowiem do treści lp. 4.7 załącznika nr 3 do u.t.d. karą w wysokości 10.000 zł sankcjonowane jest naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Oznacza to, że kierowca w momencie rozpoczęcia transportu powinien być wyposażony w odpowiednie dokumenty, a nie dopiero po zakończonej kontroli w wyniku, której stwierdzono naruszenia. Sąd na marginesie stwierdza, że w sprawie nie miał zastosowania art. 24 ust. 2 ustawy o odpadach w myśl, którego transport odpadów niebezpiecznych stanowiących towary niebezpieczne w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2147 oraz z 2023 r. poz. 1123) odbywa się z zachowaniem przepisów o transporcie towarów niebezpiecznych (zarzut nr 1 skargi) Sąd podzielił również stanowisko organu co do zasadności nałożenia na stronę skarżącą kary z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Niewątpliwie z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wynika, że kierowca zespołu pojazdów w dniu kontroli nie został przez pracodawcę wyposażony w dokument uprawniający do wykonywania przewozu rzeczy w imieniu skarżącej spółki. W myśl art. 87 ust. 2 u.t.d. podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w ust. 1, wypis zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 10. Kierowca w toku kontroli powinien okazać wypis z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Wobec powyższego zasadnie obciążono spółkę karą w wysokości 500 zł za brak dokumentu z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Trafna jest także ocena organu o braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 u.t.d. Nie było rolą organów inspekcji transportu drogowego poszukiwanie dowodów potwierdzających zaistnienie wymienionych w art. 92c ust. 1 u.t.d. wyjątkowych okoliczności nakazujących umorzenie wszczętego postępowania. W sprawie brak jest podstaw, aby przyjąć, że skarżąca spółka nie miała wpływu na powstanie naruszenia, w toku postępowania nie przedstawiła bowiem żadnych dowodów okoliczność taką potwierdzających. W ocenie Sądu organy obu instancji zrealizowały obowiązki wynikające z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły dostępny dla nich materiał dowodowy, niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. W tym kontekście podkreślić należy, że jak trafnie wskazał organ w zaskarżonej decyzji, obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza jego nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów, mających wykazać okoliczności korzystne dla strony postępowania. Zaznaczyć należy, że ciążący na organie obowiązek wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy nie zwalnia strony ze współdziałania z organem w ich wyjaśnieniu, zwłaszcza gdy przedstawienie dowodów potwierdzających jej twierdzenia leży w interesie strony i tylko z jej udziałem możliwe jest ich ewentualne pozyskanie (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2017 r., II GSK 756/16). GITD odwołując się do judykatury zasadnie podnosił, że strona nie może zasadnie oczekiwać, że organ administracji publicznej dysponując już określonym materiałem dowodowym pozwalającym na ustalenie okoliczności istotnych w sprawie, będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zebranego materiału dowodowego. Podsumowując stwierdzić należy, że postępowanie poprzedzające wydanie kontrolowanej decyzji przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Postępowanie dowodowe wykazało, że skarżąca spółka dopuściła się naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego, które uzasadniały nałożenie kary pieniężnej. Wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów ustawy i załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Organy wydały rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom prawa i swoje stanowisko przedstawiły w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. eg