III SA/Łd 276/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w osobie: Sędziego NSA Janusza Furmanka po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L.Ś. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Rektora Politechniki [...] z [...] r. znak [...] w przedmiocie odmowy zwiększenia stypendium doktoranckiego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji III SA/Łd 276/16 Uzasadnienie L.Ś. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Rektora Politechniki [...] z [...] r. w przedmiocie odmowy zwiększenia stypendium doktoranckiego. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W treści uzasadnienia skargi, jak i późniejszym piśmie precyzującym wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, strona nie zawarła żadnych argumentów potwierdzających zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przepis art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla strony skarżącej lub poniesie ona straty na życiu lub zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 25 października 2005 r., sygn. akt I OZ 1074/05; z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Nieodwracalny skutek z kolei to takie następstwo, konsekwencja, efekt, rezultat jakichś działań, których nie będzie można cofnąć lub których nie da się usunąć (zob. Popularny słownik języka polskiego pod red. B. Dunaja, Warszawa 2000, s. 365 i 644). W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienia NSA: z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07; z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09; z 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II FZ 536/10; z 1 marca 2011 r., sygn. akt II FZ 17/11; z 8 października 2013 r., sygn. akt II OZ 839/13; z 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OZ 779/09; z 3 grudnia 2009 r., sygn. akt I OZ 1101/09; z 6 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 341/14; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229). Od uprawdopodobnienia wystąpienia niebezpieczeństwa znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu, które musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Podkreślić przy tym należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest wyjątkiem od zasady określonej w cytowanym na wstępie art. 61 § 1 p.p.s.a. Zdaniem sądu wniosek skarżącej nie spełnia warunków do zastosowania przepisu art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. i wstrzymania zaskarżonej decyzji. W praktyce wniosek skarżącej nie zawiera żadnego uzasadnienia. Skarżąca nie wykazała zatem, że w okolicznościach sprawy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, nie poparła bowiem swojego wniosku żadnym uzasadnieniem, nie przekazała żadnych dokumentów źródłowych, np. dotyczących jej sytuacji finansowej czy majątkowej, ani wyjaśnieniami w tym względzie. Nie wiadomo, jakie skarżąca osiąga dochody, jakim majątkiem dysponuje, jaki w związku z tym ewentualnie poniosłaby uszczerbek wskutek utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji i czy w ogóle takowy by zaistniał. W tej sytuacji nie jest możliwa ocena potencjalnego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z tych wszystkich względów, według oceny Sądu, brak jest wystarczającego uzasadnienia do wydania w tej sprawie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. bg