III SA/Łd 284/17

Dnia 13 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska(spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 roku sprawy ze skargi J.A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego 1) oddala skargę; 2) przyznaje radcy prawnemu J.Z. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ul. [...], kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej J.A. i nakazuje wypłacić powyższą kwotę radcy prawnemu J.Z. z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. III SA/Łd 284/17 UZASADNIENIE Decyzją z dnia (...), nr (...) wydaną na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 722 ze zm.), w z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) – dalej: k.p.a.; Wojewoda Ł. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia (...), nr (...) orzekającą o wymeldowaniu J. A. wraz z małoletnimi synami M. i M. z pobytu stałego w lokalu nr 61 przy ul. Ax 48 w P.. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Wnioskiem z dnia 26 kwietnia 2016 r. P. Ł., właściciel przedmiotowego lokalu, wystąpił o wszczęcie postępowania w sprawie wymeldowania J. A. wraz z jej dziećmi M. i M. z pobytu stałego w lokalu nr 61 przy ul. Ax 48 w P. Uzasadniając wskazał, iż w/w opuścili dobrowolnie przedmiotowy lokal w roku 2009, przenosząc się do Szkocji , gdzie aktualnie zamieszkują. Zawiadomieniem z dnia 27 kwietnia 2016 r. Prezydent Miasta P. poinformował strony postępowania o wszczęciu postępowania w sprawie wymeldowania skarżącej oraz jej małoletnich dzieci, zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. Następnie decyzją z dnia (...) Prezydent Miasta P. orzekł o wymeldowaniu J. A. wraz z małoletnimi synami M. i M. z pobytu stałego w lokalu nr 61 przy ul. Ax 48 w P.. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, iż zgromadzony materiał dowodowy, a w szczególności protokół z przeprowadzonej rozprawy administracyjnej oraz protokoły przesłuchania świadków, wskazuje, że skarżąca wraz małoletnimi dziećmi, dobrowolnie opuściła przedmiotowy lokal w 2009 r., wyjeżdżając do Szkocji, gdzie przebywał jej ówczesny mąż. Tym samym w ocenie organu skarżąca spełniła, określone w art. 35 ustawy o ewidencji ludności przesłanki, uzasadniające, jej wymeldowanie ze spornego lokalu. Co prawda w toku postępowania skarżąca kwestionowała trwałość opuszczenia lokalu, jak również dobrowolny charakter, na co wskazuje brak możliwości wejścia do lokalu, po powrocie na stałe do Polski, co nastąpiło w 2016 r., niemniej jednak w ocenie organu I instancji, powstały konflikt pomiędzy skarżącą, a jej bratem P. Ł. ma podłoże majątkowe, i jako taki może być rozwiązany jedynie na drodze cywilnoprawnej. Natomiast ewidencja ludności ma charakter porządkowy i ma na celu odzwierciedlenie stanu faktycznego, co do rzeczywistego miejsca pobytu osób. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie decyzji i oddalenie wniosku o jej wymeldowanie, z uwagi na naruszenie: - art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji wymeldowanie skarżącej wraz z małoletnimi dziećmi ze spornego lokalu, pomimo, iż jego opuszczenie nie było dobrowolne, o czym świadczą między innymi trzy kolejne interwencje funkcjonariuszy Policji; - art. 7, art. 8, art. 77, art. 78 § 1 art. 80 k.p.a. polegające między innymi na niewłaściwym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, wadliwym zebraniu i nieprawidłowo ocenionym materiale dowodowym, a tym samym naruszenie zasady zaufania obywateli do władzy publicznej . Skarżąca wniosła nadto o przeprowadzenie na podstawie art. 136 k.p.a. uzupełniającego postępowania dowodowego poprzez zażądanie od Komendy Powiatowej Policji w P. wykazu, notatek służbowych oraz opisu przebiegu interwencji podejmowanych w spornym lokalu przez funkcjonariuszy Policji na wniosek skarżącej, w kwietniu, czerwcu i lipcu 2016 r. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik skarżącej przedstawił argumentację mającą świadczyć zarówno o braku zamiaru, jak i dobrowolności strony w opuszczeniu przedmiotowego lokalu. Zaskarżoną decyzją z dnia (...) Wojewoda Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wskazał na treść art. 35 ustawy o ewidencji ludności, zgodnie z którym organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu, wskazanych w art. 28 ust. 2 ustawy, decyzje w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego, przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Przy czym w myśl art. 25 ustawy pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości, pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Dalej organ odwoławczy wskazał, że z ustalonego stanu faktycznego sprawy oraz z zgromadzonego materiału dowodowego bezspornie wynika, iż J. A. wraz z małoletnimi synami w sposób trwały i dobrowolny opuściła przedmiotowy lokal w 2009 r., wyjeżdżając do Szkocji. Zarówno data opuszczenia lokalu, jak i sam fakt przeprowadzenia się wraz z dziećmi do Szkocji, gdzie mieszkał ówczesny mąż strony, nie jest kwestionowane przez skarżącą. Skarżąca zakwestionowała natomiast przypisany jej zamiar definitywnego opuszczenia przedmiotowego, jak również dobrowolny charakter tego opuszczenia. Wskazała, iż wyjazd za granicę, od samego początku traktowała jako "coś przejściowego". W czasie pobytu w Szkocji często przebywała w Polsce (na święta, ferie, wakacje) i w tym okresie wraz z dziećmi zamieszkiwała w spornym lokalu, który wtedy stanowił własność jej matki – K. Ł.. Po rozwodzie z mężem, w 2016 r, wróciła z dziećmi na stale do Polski. Z uwagi na fakt, iż nie zostali wpuszczeni do mieszkania przez aktualnego właściciela (brata skarżącej) była zmuszona wynająć mieszkanie, które następnie nabyła na własność i tam mieszka ze swoimi synami. Odnosząc się do powyższych zarzutów organ odwoławczy wskazał, iż na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy, w szczególności protokołu rozprawy administracyjnej, protokołów przesłuchania świadków ( skarżącej oraz jej matki – K. Ł., wnioskodawcy i sąsiadów zamieszkujących pod adresem Ax 48 w P.) brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia , iż przedmiotowy lokal stanowi centrum życiowe J. A. oraz jej małoletnich synów. Co do zasady z brakiem dobrowolności opuszczenia lokalu mamy do czynienia wówczas, gdy było ono wynikiem bezprawnego działania osób trzecich, które swoim bezprawnym działaniem zmusiły daną osobę do opuszczenia lokalu miejsca stałego zameldowania. Przy czy, w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym za dobrowolne opuszczenie lokalu uważa się również sytuację, w której strona usunięta przez dysponenta lokalu, bądź do tego zmuszona nie podejmuje we właściwym czasie środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. W przedmiotowej sprawie skarżąca, jak sama oświadczyła nie podejmowała takich czynności. Natomiast co do kwestii definitywności opuszczenia lokalu organ odwoławczy wskazał, że o trwałym opuszczeniu lokalu można mówić w sytuacji, gdy lokal ten przestaje być centrum życiowym danej osoby, przez co rozumie się miejsce stałego zamieszkania, nocowania, spożywania posiłków, przechowywania swoich rzeczy osobistych, przyjmowania wizyt członków rodziny lub znajomych. W przedmiotowej sprawie zdaniem organu odwoławczego bezspornym jest, że skarżąca wraz z małoletnimi dziećmi przeniosła swoje centrum życiowe do nabytego, po powrocie ze Szkocji mieszkania. Przy czym bez znaczenia na wynik sprawy pozostaje podnoszona przez skarżącą okoliczność, że zmiana ta został wymuszona na skarżącej sytuacją życiową. Ponadto, co istotne w ocenie organu odwoławczego, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego skarżąca nie wyrażała woli powrotu do spornego lokalu, a jedynie akcentowała swoje rozgoryczenie i oburzenie zaistniałą sytuacją. Za zasadny natomiast, zdaniem organu odwoławczego uznać należało argument strony, co do niewłaściwego określenia przez organ I instancji, momentu pozbawienia skarżącej możliwości korzystania z lokalu. Nastąpiło to bowiem nie w 2009 r. w dacie wyjazdu za granicę, a dopiero w 2016 r., po powrocie skarżącej z zagranicy na stałe. Wcześniej, podczas swoich pobytów w Polsce, skarżąca wraz z dziećmi miała umożliwiony dostęp do lokalu, w którym była zameldowana. Niemniej jednak w ocenie organu odwoławczego okoliczność ta, z uwagi na skoncentrowanie centrum życiowego skarżącej w innym miejscu, jak również obiektywny brak możliwości powrotu do spornego lokalu, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Reasumując organ odwoławczy wskazał, iż spór pomiędzy stronami wynika z konfliktu na tle majątkowym, który nie może zostać rozwiązany w oparciu o przepisy ustawy o ewidencji ludności. Obowiązujące prawo meldunkowe ma bowiem wyłącznie charakter rejestracyjny, służący zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu rzeczywistego zamieszkania i pobytu osób. Tym samym w sytuacji, gdy dana osoba opuszcza miejsce stałego zameldowania i nie dopełnia ciążącego na niej obowiązku wymeldowania się , koniecznym jest podjęcie przez organy administracji publicznej działań, w celu doprowadzenia zgodności zapisów ewidencyjnych ze stanem faktycznym. Natomiast, co do wniosku odwołania o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez załączenie notatek służbowych z podejmowanych na wniosek skarżącej interwencji Policji, organ odwoławczy wskazał, iż nie ulega wątpliwości, że opuszczenie przez skarżącą miejsca stałego pobytu było naganne zachowanie członków rodziny względem strony skarżącej. Tym samym bezcelowe jest występowanie do właściwego organu Policji, gdyż przesłane dokumenty potwierdzałyby jedynie okoliczności znane organowi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. A. ponowiła zarzuty i argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zakwestionowała nadto twierdzenie organu odwoławczego, jakoby nie podjęła żadnych środków prawnych przysługujących jej w celu przywrócenia utraconego posiadania. Wskazała, że jak słusznie zauważył organ II instancji utrata możliwości korzystania z przedmiotowego lokalu nastąpiła w dniu 29 czerwca 2016 r. Od tej daty przysługuje jej prawo złożenia, w terminie 1 roku, powództwa z art. 344 k.c. o przywrócenie utraconego posiadania. W tym celu podjęła właściwe kroki. Pozew wraz z dowodem jego złożenia zostanie przesłany w ślad za skargą. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie wniosku o wymeldowania oraz o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego poprzez zażądanie od Komendy Powiatowej Policji w P. wykazu, notatek służbowych oraz opisu przebiegu interwencji podejmowanych w spornym lokalu przez funkcjonariuszy Policji na wniosek skarżącej, w kwietniu, czerwcu i lipcu 2016 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym uczestnik postępowania P. Ł., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie skargi jako oczywiście bezzasadnej. W obszernym uzasadnieniu pełnomocnik uczestnika przedstawił argumentację mającą świadczyć o zasadności zgłoszonych wniosków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga J. A. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika zatem, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie kontroli sądu administracyjnego poddana została decyzja Wojewody Ł. z dnia (...) utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia (...) orzekającą o wymeldowaniu J. A. wraz z małoletnimi synami M. i M., z pobytu stałego w lokalu nr 61 przy ul. Ax 48 w P.. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz.722 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 35 ustawy organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Z brzmienia wskazanej normy prawnej wynika, iż jedyną przesłanką decydującą o pozytywnym rozpatrzeniu przez organ wniosku o wymeldowanie osoby z pobytu stałego jest fakt opuszczenia przez tę osobę miejsca pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienie do przebywania w tym lokalu. Wymaganą prawem przesłankę wymeldowania stanowi zatem ustanie pobytu w lokalu, oznaczające faktyczne nieprzebywanie w lokalu. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym prawidłowe stosowanie art. 35 ustawy o ewidencji ludności wymaga, by, przed podjęciem decyzji o wymeldowaniu danej osoby z pobytu stałego w określonym lokalu zostało ustalone w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, iż osoba ta przedmiotowy lokal opuściła dobrowolnie w sposób trwały, bądź też opuszczenie lokalu wynika z czynności właściwego organu mających oparcie w przepisach obowiązującego prawa. Opuszczenie miejsca stałego pobytu, jako niezbędna przesłanka wymeldowania na podstawie powołanego art. 35 ustawy , winna być rozumiana jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem pobytu stałego i dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania. Przy czym rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu winna nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie stosownego oświadczenia, lub też, poprzez odpowiednie zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wyrażą wolę danej osoby, polegające na między innymi na zerwaniu wszelkich więzi z dotychczasowym lokalem i koncentracja swojego centrum życiowego w innym miejscu, sposób opuszczenia lokalu, czy też obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w danym miejscu.(por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 stycznia 2017 r., III SA/Kr 1095/16; wyrok WSA w Kielcach z dnia 21 grudnia 2016 r., II SA/Ke 801/16; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24 listopada 2016 r., II SA/Bk 233/16, wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 listopada 2016 r., III SA/Kr 348/16; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 października 2016 r., III SA/Gd 610/16; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 31 maja 2016 r., II SA/Wr 20/16 – www.cbois.nsa.gov.pl). Podkreślenia również wymaga, że tożsamy pogląd wyrażany był w orzecznictwie sądów administracyjnych zapadłym na gruncie art. 15 ust. 2 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm.), z której to ustawy zaczerpnięta została, aktualnie obowiązująca konstrukcja wymeldowania w formie decyzji administracyjnej, zawarta w art. 35 ustawy o ewidencji ludności (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 302/05; wyrok WSA z dnia 18 grudnia 2001 r. sygn. akt II SA/Ka 613/00, www.cbois.nsa.gov.pl). ). Trzeba również wskazać, że miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 600/05, Lex nr 192912). Sporadyczne, krótkotrwałe pobyty w mieszkaniu w obecności osób trzecich, z całą pewnością nie dają podstawy do uznania, że w mieszkaniu tym skoncentrowane zostały czynności życiowe strony. Tym samym najistotniejsze dla oceny prawidłowości podjętych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć jest to, czy w zgromadzonym materiale dowodowym odzwierciedlił się w sposób obiektywny zamiar skarżącej zerwania wszelkich więzów z lokalem nr 61 przy ul. Ax 48 w P.. W ocenie Sądu ustalony przez organy meldunkowe stan faktyczny sprawy, pozwala na stwierdzenie, że przedmiotowy lokal nie stanowi centrum życiowego J. A. oraz jej małoletnich dzieci. W sprawie, w sposób bezsporny ustalono bowiem, że w roku 2009 skarżąca wraz z synami opuściła przedmiotowy lokal, przenosząc swoje centrum życiowe poza granice kraju, do Szkocji, gdzie przebywał ówcześnie jej były mąż R. A.. Okoliczność ta, nie jest kwestionowana przez stronę skarżąca. W sprawie nie jest również kwestionowana okoliczność, iż po opuszczeniu lokalu, skarżąca podczas kilkudniowych wizyt w kraju, z okazji świąt, wakacji, czy też ferii zimowych, zatrzymywała się wraz dziećmi, a wcześniej także razem z byłym mężem, w lokalu przy ul. Ax 48/61 w P.. Na zasadność powyższego twierdzenia Sądu bez wpływu pozostaje podnoszona przez skarżącą argumentacja, co do braku zamiaru trwałości i dobrowolności opuszczenia miejsca stałego zameldowania. Zdaniem Sądu kilkuletnie przebywanie skarżącej oraz jej rodziny poza granicami kraju, skoncentrowanie swego centrum życiowego w Szkocji, pozwala na uznanie, że opuszczenie przedmiotowego lokalu przez skarżącą było dobrowolne. Prawidłowości powyższego twierdzenie nie niweczy fakt, iż w okresie pobytu poza granicami kraju, skarżąca podczas wielokrotnych, zazwyczaj kilkudniowych pobytów w Polsce, zatrzymywała się w spornym lokalu. W ocenie Sądu wizyty te miały charakter odwiedzin i nie mogą zostać uznane pobyt stały, gdyż dla zaistnienia jego przesłanek konieczne jest fizyczne przebywanie osoby w miejscu stałego zameldowania i jednocześnie skupienie w tym miejscu swego centrum życiowego, przez co rozumie się, jak już wyżej wskazano, stale realizację swoich podstawowych funkcje życiowych, w szczególności mieszkania, nocowania, spożywania posiłków, wypoczywania, przechowywania rzeczy niezbędnych do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmowania wizyt członków rodziny lub znajomych, przyjmowania i nadawania korespondencji. Co prawda, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego skarżąca podnosiła, iż w przedmiotowym lokalu pozostawiła swoje rzeczy, które częściowo zostały spakowane przez nią, a częściowo przez jej brata – P. Ł. po jej wyjeździe, nie mniej jednak fakt ten nie może świadczyć, iż pomimo wyjazdu skarżącej poza granice kraju, na tak długi okres, lokal przy ul. Ax 48/61 w P. stanowił centrum życiowe skarżącej. Ponadto, co istotne ze złożonego przez skarżącą oświadczenia do protokołu rozprawy administracyjnej, przeprowadzonej w dniu 20 lipca 2016 r. wynika, że obecnie wszystkie jej rzeczy zostały zabrane ze spornego lokalu ( k. 41 akt administracyjnych). O fakcie przeniesienia centrum życiowego skarżącej świadczą również znajdujące się w aktach sprawy protokoły przesłuchania świadków M. M.-K. (k. 103 akt administracyjnych); W. B. (k. 95 akt administracyjnych), W. B. (k. 96 akt administracyjnych), B. S. (k. 94 akt administracyjnych), T. S. (k. 93 akt administracyjnych), K. Ł. (k. 92 akt administracyjnych), P. Ł. (k. 18 akt administracyjnych), z których jednoznacznie wynika, że w okresie od 2009 r. do 2016 r., skarżąca wraz z swoimi synami, przebywała na stałe w Szkocji, a ich pobyty w kraju, w miejscu stałego zameldowania miały charakter odwiedzin rodziny, odbywających się zazwyczaj w okresie świątecznym, czy też w okresie wakacyjnym. Ponadto, co istotne po powrocie na stale do Polski, skarżąca nabyła na własność lokal mieszkalny, położony na ul. Bx 29A m. 7 w P., gdzie aktualnie mieszka wraz z dwójką swoich dzieci. W ocenie Sądu zarówno z treści wniesionej skargi, stanowiska uczestnika postępowania wyrażonego w piśmie procesowym z dnia 11 maja 2017r., jak również ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż przedmiotem sporu pomiędzy stronami nie jest kwestia możliwości zamieszkania skarżącej w przedmiotowym lokalu, a roszczenia majątkowe strony, kierowane do swojego brata i matki, wynikające z faktu przeniesienia na rzecz P. Ł. własności przedmiotowego lokalu w drodze umowy darowizny. Kwestie te nie mogą być jednak przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie o wymeldowanie, które ma charakter jedynie ewidencyjno-rejestrowe. Wyjaśnić bowiem należy, że sprawy meldunkowe (zameldowanie, wymeldowanie) służą wyłącznie rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego i nie mają wobec tego żadnego związku z ustalaniem prawa do lokalu, ani tym bardziej nie dotyczą uprawnień w zakresie ich przyznawania czy pozbawiania. Postępowanie w sprawie o wymeldowanie nie wkracza w sferę stosunków cywilnoprawnych, a jego celem jest odzwierciedlenie rzeczywistego stanu - faktycznego miejsca pobytu oznaczonej osoby. Ma wyłącznie charakter porządkowy i nie jest formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. Reasumując Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie Wojewoda Ł. nie naruszył przepisów prawa materialnego, jak również procesowego w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Prowadząc przedmiotowe postępowanie organy w sposób prawidłowy zebrały i oceniły materiał dowodowy, zapewniając skarżącej czynny udział w postępowaniu. Mając na uwadze fakt długotrwałego nieprzebywania skarżącej w przedmiotowym lokalu, skoncentrowanie swojego centrum życiowego w innym miejscu, jak również niepodjęcie żadnych kroków prawnych, mających na celu przywrócenie naruszonego posiadania organy administracji publicznej zasadnie uznały, że wystąpiły przesłanki określone w art. 35 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, uzasadniające wymeldowanie J. A. oraz jej dwójki małoletnich dzieci z pobytu stałego w lokalu przy ul. Ax 48 m. 61 w P.. Zasadności tego twierdzenia nie przeczy podniesiony w skardze argument, co do podjęcia przez skarżącą kroków mających na celu przywrócenie utraconego posiadania. Wskazać bowiem należy, że starania, aby zamieszkać lokalu muszą obiektywnie świadczyć o chęci powrotu i zamieszkania w lokalu, w którym dostęp został utracony, a nie być jedynie deklaracją takiej chęci, czy też celem uzyskania dostępu do lokalu, bądź zachowania do niego prawa. Ponadto, pomimo zapowiedzi wystąpienia z powództwem z art. 344 k.c., skarżąca do dnia dzisiejszego nie dołączyła dowodu jego wniesienia. Natomiast odmowa wymeldowania i dalsze utrzymywanie fikcji meldunkowej, w sytuacji, gdy skarżąca oraz jej synowie, od ponad 8 lat faktycznie nie mieszkają w miejscu stałego zameldowania i nie koncentrują w nim swoich spraw życiowych, naruszałaby sens i wiarygodność ewidencji ludności. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 250 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt.1 Rozp. Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r ( Dz. U. z 2016 r poz. 1715) B.K.