III SA/Łd 34/26

Dnia 8 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Dębowska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, Sędzia WSA Joanna Wyporska –Frankiewicz (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2026 roku sprawy ze skargi M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 20 listopada 2025 roku nr 15/05/2025/OD w przedmiocie oddalenia odwołania od rozstrzygnięcia konkursu ofert na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę. Decyzją z 20 listopada 2025 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia oddalił odwołanie M.. Sp. z o.o. (dalej: skarżąca, strona lub strona skarżąca), dotyczącego rozstrzygnięcia postępowania o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, prowadzonego przez Narodowy Fundusz Zdrowia w trybie konkursu ofert w rodzaju Leczenie szpitalne, w zakresie: otorynolaryngologia - hospitalizacja planowa; otorynolaryngologia - hospitalizacja planowa - pakiet onkologiczny, na terenie województwa łódzkiego-10. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne: 22 września 2025 r. Narodowy Fundusz Zdrowia Łódzki Oddział Wojewódzki ogłosił, w trybie konkursu ofert, postępowanie poprzedzające zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju leczenie szpitalne, w zakresie otorynolaryngologia - hospitalizacja planowa na terenie województwa łódzkiego, na okres od 1 grudnia 2025 do 30 czerwca 2035 roku. W ogłoszeniu przedmiotowego konkursu ofert wskazano wartość zamówienia nie większą niż 40 393,90 zł. W ogłoszeniu wskazano również maksymalną liczbę umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, które zostaną zawarte po przeprowadzeniu postępowania, tj. 2. Do konkursu przystąpiło 4 oferentów, każdy na jedno miejsce udzielania świadczeń. W wyniku przeprowadzonego postępowania komisja konkursowa stwierdziła, iż strona skarżąca spełnia wszystkie warunki formalno-prawne i organizacyjne, oraz że w ofercie podała ona prawdziwe informacje i tym samym oferta strony skarżącej, jak i pozostałych oferentów została zakwalifikowana do części niejawnej postępowania. Strona skarżąca w swojej ofercie nie zadeklarowała posiadania parametru "prowadzenie staży specjalizacyjnych", a jej deklaracja była zgodna z danymi wynikającymi z RPWDL. Z kolei G. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. (dalej: kontroferent) w swojej ofercie, w formularzu ankietowym, zadeklarowała spełnianie wyżej punktowanego parametru jakościowego w postaci prowadzenia staży specjalizacyjnych dla diagnostów laboratoryjnych. Deklaracja ta, jako element punktowany, podlegała obowiązkowej weryfikacji przez Komisję konkursową. W trakcie prowadzonego postępowania Komisja stwierdziła, że zarówno strona skarżąca jak i kontroferent dołączyli do swoich ofert kopie umowy podwykonawstwa z C. sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...] w Ł. W oparciu o dane z Rejestru Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą (RPWDL) ustalono, że ww. podmiot posiada m.in jednostki organizacyjne zakładów leczniczych: Lp. 15. 7100 Medyczne laboratorium diagnostyczne (laboratorium) Pracownia diagnostyczna – Ł. ul. [...] - ulica [...], Lp. 72. 7100 Medyczne laboratorium diagnostyczne (laboratorium) Pracownia diagnostyczna –[...] - ulica [...]. Komisja - działając na podstawie art. 142 ust. 1 ustawy o świadczeniach - skorzystała z trybu wyjaśniającego i w przypadku kontroferenta stwierdziła, że jego deklaracja posiadania staży w jego lokalizacji stała w pozornej sprzeczności z uproszczonymi danymi widocznymi na pierwszy rzut oka w KIDL. W związku z tym wezwała kontroferenta do wyjaśnień, który w odpowiedzi na wezwanie przedstawił informację z Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego (dalej: CMKP) potwierdzającą jego uprawnienia, tj. listę jednostek akredytowanych prowadzoną przez CMKP, na której wymienione zostało laboratorium należące do wykazanego w ofercie podwykonawcy. 30 października 2025 r. nastąpiło rozstrzygnięcie postępowania. Do zawarcia umowy zakwalifikowano dwóch oferentów, tj.: S. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w Ł. oraz G. sp. z o.o. z siedzibą w Ł.. Natomiast strona skarżąca uzyskała łącznie 48,5 pkt, zajmując 3 miejsce w rankingu końcowym. Informacja o rozstrzygnięciu postępowania została opublikowana na tablicach ogłoszeń oraz stronie internetowej Łódzkiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia. Skarżąca złożyła odwołanie od wskazanego powyżej rozstrzygnięcia postępowania. wnosząc o jego uwzględnienie w całości i zawarcie umowy ze stroną skarżącą. 14 listopada 2025 r. świadczeniodawcy wybrani w przedmiotowym postępowaniu konkursowym, tj.: S. Sp. z o.o. sp. k. oraz G. Sp. z o.o., oraz strona skarżąca zostali zawiadomieni o przysługującym im uprawnieniu do zapoznania się z aktami postępowania, uzyskania wyjaśnień, składania wniosków i zastrzeżeń przed wydaniem decyzji, w dniach 17 listopada 2025 r. Jednocześnie strony zostały powiadomione, że sprawa zostanie załatwiona do 20 listopada 2025 r. Strona skarżąca w piśmie z 20 listopada 2025 r. podtrzymała zgłoszone pierwotnie w odwołaniu zarzuty dotyczące odpowiedzi ankietowej 1.3.1.4. oraz zgłosiła dodatkowe argumenty. Powołaną na wstępie decyzją Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia oddalił odwołanie M. Sp. z o.o. Organ, powołując treść przepisów materialnoprawnych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, tj. art. 142 ust. 5 pkt 1 oraz art. 154 ust. 1, 2, 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 1461) - dalej: "ustawa" wskazał, że ocena wszystkich ofert, w tym oferty skarżącej, dokonywana została według kryteriów określonych w Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 kwietnia 2021 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 749). Dalej organ wskazał, iż kryterium różnicującym oferty stanowi ocena uzyskana w kolejności według następujących kryteriów: oferta cenowa, ciągłość, kompleksowość, jakość, dostępność, inne. Przy czym w przypadku uzyskania jednakowej łącznej oceny oferty przez co najmniej dwóch oferentów kryterium różnicującym oferty stanowi ocena uzyskana w kolejności według następujących kryteriów: jakość, kompleksowość, dostępność, ciągłość oraz cena. Porównanie ofert nastąpiło zgodnie ze wskazanymi kryteriami. W oparciu o powyższe kryteria. na podstawie złożonych i wczytanych zapytań ofertowych (tj. odpowiedzi udzielonych przez oferentów na pytania zawarte w formularzach ofertowych i ankietach) dokonano oceny ofert, ich porównania i na tej podstawie sporządzono ranking otwarcia, a następnie - ranking końcowy. Organ wskazał również, że w rankingu końcowym oferta strony skarżącego zajęła trzecie miejsce, uzyskując 48,500 pkt. Nadto wyjaśniono, że szczegółowe porównanie ofert, treść pytań ankietowych oraz wartość punktową oceny ofert za poszczególne kryteria niecenowe oceny zostało zobrazowane w tabeli 2. Dalej organ stwierdził, że przedmiotowe postępowanie, którego rozstrzygnięcie zaskarżono niniejszym odwołaniem, zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami opisanymi w dziale VI ustawy. Zgodnie bowiem z ideą konkursu ofert, zadaniem komisji konkursowej, stosownie do treści art. 142 ust. 5 pkt 1 ustawy, jest wybór oferty lub ofert najkorzystniejszych. Zasady, według których prowadzone było przedmiotowe postępowanie określone są wprost w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej oraz aktach wykonawczych, w tym w szczególności w rozporządzeniu Ministra Zdrowia wydanym na podstawie art. 139 ust. 9 tej ustawy. Zasady te były znane wszystkim oferentom biorącym udział w postępowaniu, w tym również stronie skarżącej. W ocenie organu Komisja konkursowa w ramach postępowania konkursowego stosowała te same zasady i przepisy prawa wobec wszystkich oferentów biorących udział w postępowaniu. Przedmiot zamówienia został opisany przez zamawiającego w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, za pomocą dostatecznie dokładnych i zrozumiałych określeń, uwzględniając wszystkie wymagania i okoliczności mogące mieć wpływ na sporządzenie oferty. Określenie przedmiotu zamówienia było zgodne z wymogami określonymi w art. 140 ust. 2 i 141 ustawy. Zgodnie z art. 134 ust. 2 ustawy wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępnione były wszystkim świadczeniodawcom na tych samych zasadach. Dostępne były na tablicach ogłoszeń u zamawiającego (w siedzibie Oddziału) oraz na stronach internetowych Oddziału. Sposób udostępnienia materiałów umożliwiał zapoznanie się z nimi przez wszystkich oferentów. Kryteria oceny ofert, zasady punktacji i warunki wymagane od świadczeniodawców były jawne i nie podlegały zmianie w toku trwania przedmiotowego postępowania. Ocena ofert, w tym oferty strony skarżącej, odbywała się w oparciu o enumeratywnie określone kryteria, z wyłączeniem dowolności w tym zakresie. Kryteria oceny były jednakowe dla wszystkich i przejrzyste. Organ wyjaśnił również, że opisanie przedmiotu zamówienia w zakresie wymagań i okoliczności mających wpływ na sporządzenie oferty następuje na podstawie aktów prawnych wskazanych w ogłoszeniu postępowania oraz nie podlega zmianom przez Komisję konkursową. Organ wskazał także, że G. sp. z o.o. w załączeniu do oferty przedłożyła kopię umowy podwykonawstwa z C. Sp. z o.o. z adresem zakładu leczniczego przy ul. [...] w Ł.. Na podstawie rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą stwierdzono, że wskazany podwykonawca ma zarejestrowaną komórkę - Kod resortowy identyfikujący komórkę organizacyjną stanowiący część VII systemu resortowych kodów identyfikacyjnych 085 - Kod resortowy charakteryzujący specjalność komórki organizacyjnej, stanowiący część VIII systemu resortowych kodów identyfikacyjnych - 7100 Medyczne laboratorium diagnostyczne (laboratorium) z datą rozpoczęcia działalności przez komórkę organizacyjną 2025-04-01 w lokalizacji: Ł. ul. [...], tj. zbieżnej z adresem wskazanego powyżej oferenta. Komisja konkursowa po analizie odpowiedzi na pytanie ankietowe 1.3.1.4: wezwała kontroferenta do wyjaśnień. W odpowiedzi przedstawił on publikowany na stronach C. w Ł. listę miejsc staży kierunkowych, w ramach specjalizacji dla diagnostów laboratoryjnych, na której znajdował się podmiot leczniczy M. w Ł. z siedzibą przy ul. [...], będący wskazanym przez oferenta podwykonawcą w zakresie diagnostyki laboratoryjnej. Wobec braku przesłanek do zakwestionowania wskazanej odpowiedzi ankietowej komisja przyjęła wyjaśnienia i pozostawiła wskazaną przez oferenta odpowiedź ankietową. Jednocześnie ustalono, że M. Sp. z o.o. w załączeniu do oferty przedłożyła kopię umowy podwykonawstwa z C. Sp. z o.o. z adresem zakładu leczniczego przy ul. [...] w Ł.. Na podstawie rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą stwierdzono, że wskazany podwykonawca ma zarejestrowaną komórkę - Kod resortowy identyfikujący komórkę organizacyjną stanowiący część VII systemu resortowych kodów identyfikacyjnych 016 - Kod resortowy charakteryzujący specjalność komórki organizacyjnej, stanowiący część VIII systemu resortowych kodów identyfikacyjnych - 7100 Medyczne laboratorium diagnostyczne (laboratorium) z datą rozpoczęcia działalności przez komórkę organizacyjną 2023-06-01 w lokalizacji [...] w Ł.., tj. zbieżnej z adresem wskazanego oferenta. Komisja konkursowa po analizie odpowiedzi na pytanie ankietowe 1.3.1.4: SZPP_W Medyczne laboratorium diagnostyczne: - całodobowo w lokalizacji nie wniosła zastrzeżeń do odpowiedzi udzielonej przez oferenta i nie wzywała do wyjaśnień w przedmiotowej sprawie. W tak ustalonym stanie faktycznym organ stwierdził, że ocena ofert, w tym oferty strony skarżącej, odbywała się w oparciu o enumeratywnie określone kryteria, z wyłączeniem dowolności w tym zakresie. Kryteria oceny były jednakowe dla wszystkich i przejrzyste. Zaznaczono przy tym, że w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z późniejszymi zmianami, wskazane zostało z jakimi okolicznościami przypisanymi poszczególnym kryteriom oceny wiążą się określone ilości punktów. W oparciu o kryteria określone we wskazanym rozporządzeniu dokonano oceny ofert, komisja konkursowa w tym zakresie nie dokonała żadnych zmian. Szczegółowy wykaz pytań do oferty wraz z udzielonymi przez oferentów na nie odpowiedziami i przyznanymi punktami zamieszczono w tab. 2 niniejszej decyzji, co jednocześnie jest potwierdzeniem jednolitego sposobu oceny wszystkich oferentów. Organ wskazał przy tym, że to oferent podejmuje decyzję jaką odpowiedź na poszczególne pytania udzieli, obligatoryjna jest jedynie odpowiedź pozytywna na pytanie 1.5.1.1. Zaznaczono również, iż Komisja konkursowa, oceniając udzielone odpowiedzi, może w ramach uzupełnienia wzywać do udokumentowania spełnienia poszczególnych warunków, ewentualnie wyjaśnienia rozbieżności, których jednak w niniejszej sprawie nie było. Strona skarżąca jako odpowiedź na pytanie 1.3.1.4 wskazała " całodobowo w lokalizacji" i taka odpowiedź nie została zakwestionowana przez Komisję konkursową. Dalej organ stwierdził, że Komisja konkursowa mając na uwadze art. 134 ustawy o świadczeniach, dokonała sprawdzania spełnienia przez oferentów warunków formalnych ofert co znalazło odzwierciedlenie w dokumentach konkursowych. Potwierdzeniem jest załączniki: nr 15a z dnia 3 października 2025 r. dotyczący strony skarżącej oraz z 3 października 2025 r. dotyczący M. sp. z o.o., G. sp. z o.o. oraz S. sp. z o.o. sp. k. (sprawdzenie spełnienia warunków formalnych oferty - część A, ocena spełnienia warunków formalnych oferty część B, dokonana przez komisję w odniesieniu do wszystkich oferentów. Następnie Komisja wezwała oferentów do usunięcia braków formalnych w wyznaczonym terminie pod rygorem odrzucenia oferty. Potwierdzeniem w dokumentacji konkursowej jest załącznik nr 17 z dnia 3 października 2025 r., w którym wskazano termin na uzupełnienie, na dzień 7 października 2025 r. oraz wskazano miejsce złożenia dokumentów. Wszyscy oferenci, tak jak i strona skarżąca, zostali wezwani w ten sam sposób, w tym samym dniu, tj. 3 października 2025 r. z tym samym terminem na uzupełnienie braków, tj. 7 października 2025 r. Spełnienie warunków formalnych oferty Część C zostało potwierdzona w załącznik nr 15b z dnia 23 października 2025 r. załączonym do dokumentacji konkursowej. Komisja konkursowa przeprowadziła weryfikację (oględziny) odwołującego oraz pozostałych oferentów wybranych w rozstrzygnięciu zaskarżonego postępowania. Weryfikacja ta miała miejsce u wszystkich podmiotów biorących udział w postępowaniu, w dniach 13 października 2025 r. u skarżącej, 9 października 2025 r. S1 sp. z o.o. w Ł., 15 października 2025 r. G. sp. z o.o., 17 października 2025 r. S. sp. z o.o. sp. k.. W jej toku sprawdzono u oferentów m.in. miejsce udzielania świadczeń, zgodność sprzętu przy pomocy którego wykonywana ma być umowa, co znajduje odzwierciedlenie w treści wyników w/w weryfikacji (oględzin). Organ wyjaśnił również, że strona w żadnym momencie nie zgłosiła zastrzeżeń co do terminu zapoznania się z aktami, który został przekazany do wiadomości 14 listopada 2025 r. A nadto szczegółowo odniósł się do wątpliwości strony skarżącej odnośnie skuteczności złożonej przez kontroferenta oferty. W konkluzji organ stwierdził, że przedmiotowe postępowanie konkursowe było prowadzone zgodnie z zasadami określonymi w ustawie, warunkach postępowania, warunkach zawierania oraz realizacji umów, zaś zachowanie komisji konkursowej było zgodne z prawem. Wszystkie oferty złożone w postępowaniu, w tym również oferta strony zostały poddane jednolitej ocenie zgodnie z obowiązującymi przepisami zarówno poprzez sprawdzenie warunków niezbędnych do realizacji świadczeń, jak i ocenione pod kątem obowiązujących kryteriów oceny ofert. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona skarżąca zaskarżyła powyższą decyzje organu w całości, zarzucając jej naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania a także przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności: 1) art. 134 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez naruszenie zasad równego traktowania wszystkich oferentów ubiegających się o zawarcie umowy i prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji poprzez niewyjaśnienie istniejących rozbieżności w udzielonych przez oferentów odpowiedziach ankietowych, przyznania różnej ilości punktów w ocenie spełnienia określonego warunku przy takim samym stanie faktycznym; 2) § 17ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 14 października 2020 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy, przez niezbadanie rozbieżnych odpowiedzi ankietowych oferentów przy takim samym stanie faktycznym i korzystnych dla skarżącego warunków wykonywania umowy; 3) art. 148 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach przez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania konkursowego, polegające na nieprecyzyjnym i ocennym określeniu kryterium dostępności, w zakresie pytania ankietowego 1.3.1.4, co doprowadziło do błędnego nieprzyznania skarżącej punktów za powyższe kryterium albo przyznanie ich w zawyżonej wysokości innemu oferentowi; 4) art. 154 ust. 3 poprzez niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie odwołania w całości a przez to niezastosowanie art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych; 5) art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., a także art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy; 6) art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach przez jego niezastosowanie i uznanie, że nie został naruszony interes prawny skarżącej oraz przez dokonanie określonych czynności postępowania w ramach procedury konkursowej w oparciu o nietransparentne warunki konkursu, pozbawiając skarżącej realnej możliwości zawarcia umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia. Wobec powyższego strona skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi w całości; uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia z tytułu zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a." - który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Z kolei w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę w odpowiednio w całości albo w części. Z przywołanych powyżej przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Tryb postępowania w sprawie zawierania umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej oraz środki odwoławcze przysługujące od tego postępowania zostały uregulowane w dziale VI ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych – dalej: "u.ś.o.z." - oraz w wydanym na podstawie art. 139 ust. 9 tej ustawy rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 14 października 2020 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (Dz.U. z 2020 r., poz. 1858), powoływanym dalej jako "rozporządzenie z 14 października 2020 r.". Do postępowania tego mają też zastosowanie wymienione w zaskarżonej decyzji zarządzenia Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia. Jak stanowi art. 132 ust. 1 u.ś.o.z. podstawą udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez Fundusz jest umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawarta pomiędzy świadczeniodawcą a Funduszem, z zastrzeżeniem art. 19 ust. 4 i art. 132c. Przy czym umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej może być zawarta wyłącznie ze świadczeniodawcą, który został wybrany do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na zasadach określonych w niniejszym dziale, z wyjątkiem umowy, o której mowa w art. 15 ust. 2a (art. 132 ust. 2 u.ś.o.z.). Stosownie zaś do art. 139 ust. 1 u.ś.o.z., zawieranie przez Fundusz umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, z zastrzeżeniem art. 159 i art. 159a, odbywa się po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert (jak miało to miejsce w niniejszej sprawie) albo rokowań. Odnotować należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjny przyjmuje się, że wszystkie etapy postępowania poprzedzającego zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, prowadzonego w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia, wzorowane są na zasadach prawa cywilnego i nie podlegają przepisom postępowania administracyjnego (por. np. wyrok NSA z 18 listopada 2009 r., sygn. akt II GSK 190/09, Lex/el nr 589015). Ustawodawca wyraźnie odwołuje się do typowych pojęć prawa cywilnego, takich jak: oferta, konkurs ofert, rokowania. Rozstrzygnięcie tego postępowania przez komisję nie jest więc niczym innym jak wyborem najkorzystniejszej oferty przez zamawiającego. Podmiot prowadzący to postępowanie – Narodowy Fundusz Zdrowia - jest państwową jednostką organizacyjną, posiadającą osobowość prawną (art. 96 ust. 1 u.ś.o.z.). Nie jest on zatem organem administracji publicznej w rozumieniu ustrojowym i nie przyznano mu generalnie kompetencji do stosowania środków prawnych, właściwych organom administracji publicznej. Ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych określa w jakich przypadkach Prezes Funduszu wydaje decyzje administracyjne (art. 154 ust. 3 - 4 u.ś.o.z.). Niewątpliwie więc postępowanie prowadzone przez komisję nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a "rozstrzygnięcie" komisji nie jest ani decyzją administracyjną, ani innym aktem o charakterze administracyjnoprawnym (por. np. postanowienie NSA z 15 listopada 2006 r., sygn. akt II GSK 186/06, opubl. [w:] ONSAiWSA 2007/4/101, a także Lex/el nr 289113; wyrok NSA z 18 listopada 2009 r., II GSK 190/09, Lex/el nr 589015). Ustawodawca stworzył bardzo sformalizowany tryb przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, często różniący się i odmienny od unormowań zawartych w Kodeksie cywilnym, a zwłaszcza dotyczący przepisów Tytułu IV Działu II Zawarcie umowy (art. 66 i nast. k.c.). Przykładem mogą być przepisy dotyczące samego złożenia oferty, które to rozwiązania są bardzo sformalizowane. Jak stanowi § 4 ust. 1 rozporządzenia z 14 października 2020 r., oferty składa się w postaci papierowej albo na nośniku elektronicznym, w zamkniętych kopertach lub paczkach w miejscu i terminie określonym w ogłoszeniu o postępowaniu. Oznaczenie przesyłki wyraźnie wskazuje na zamieszczoną wewnątrz ofertę oraz wskazuje kod postępowania. W przypadku, gdy świadczeniodawca nie przedstawił wszystkich, wymaganych dokumentów lub, gdy oferta zawiera braki formalne, komisja wzywa oferenta do usunięcia tych braków w wyznaczonym terminie pod rygorem odrzucenia oferty (art. 149 ust. 3 u.ś.o.z.). Przyczyny odrzucenia oferty zostały określone w art. 149 ust. 1 u.ś.o.z. Co więcej, ustawodawca w art. 155 ust. 1 u.ś.o.z. wyraźnie postanowił, że do umów o udzielania świadczeń opieki zdrowotnej stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Zatem przepisy Kodeksu cywilnego znajdą zastosowanie tylko w sprawach nieuregulowanych w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Odnotować należy, że podstawowym trybem postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej jest konkurs ofert. Konkurs ofert jest szczególnego rodzaju odmianą przetargu, który składa się z dwóch części – jawnej i niejawnej (art. 142 ust. 1 u.ś.o.z.). Jak stanowi art. 142 ust. 2 u.ś.o.z. w części jawnej konkursu ofert komisja w obecności oferentów: 1) stwierdza prawidłowość ogłoszenia konkursu ofert oraz liczbę złożonych ofert; 2) otwiera koperty lub paczki z ofertami i ustala, które z ofert spełniają warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 31d oraz warunki, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2; 3) przyjmuje do protokołu zgłoszone przez oferentów wyjaśnienia lub oświadczenia. Przetarg jest jednym z najbardziej rozpowszechnionych trybów zawarcia umowy i stanowi procedurę zawierania umów modyfikującą system ich zawierania poprzez ofertę i jej przyjęcie. W ramach części niejawnej konkursu ofert komisja może przeprowadzić negocjacje z oferentami. Stosownie do art. 142 ust. 5 u.ś.o.z. w części niejawnej konkursu ofert komisja może: 1) wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, najkorzystniejszych pod względem kryteriów wyboru ofert określonych w art. 148 ust. 1; 2) nie dokonać wyboru żadnej oferty, jeżeli nie wynika z nich możliwość właściwego udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Określone w art. 148 ust. 1 u.ś.o.z. kryteria oceny ofert, według których dokonane powinno być porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, według następujących kryteriów wyboru ofert: jakość, kompleksowość, dostępność, ciągłość, cena. Przy porównaniu ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej uwzględnia się także, czy świadczeniodawca przekazał w terminie dane, o których mowa w art. 31lc ust. 2 (art. 148 ust. 2 u.ś.o.z.). Szczegółowe kryteria wyboru ofert, w podziale na poszczególne zakresy lub rodzaje świadczeń opieki zdrowotnej zostały określone w wydanym na podstawie art. 148 ust. 3 u.ś.o.z. rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 328 ze zm.). Ustawodawca wyraźnie zatem postanowił w art. 142 ust. 5 u.ś.o.z., że komisja w części niejawnej konkursu ofert może wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, najkorzystniejszych pod względem kryteriów wyboru ofert określonych w art. 148 ust. 1. Może też nie dokonać wyboru żadnej oferty, jeżeli nie wynika z nich możliwość właściwego udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Na komisji nie ciąży zatem obowiązek wyboru wszystkich ofert, jakie zostały złożone. Jest ona natomiast uprawniona do wyboru oferty lub ofert najkorzystniejszych pod względem kryteriów wymienionych w art. 148 ust. 1 u.ś.o.z. Z kolei w myśl art. 142 ust. 6 u.ś.o.z. komisja w części niejawnej konkursu ofert może przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia: 1) liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej; 2) ceny za udzielane świadczenia opieki zdrowotnej. Komisja ma obowiązek przeprowadzić negocjacje co najmniej z dwoma oferentami, o ile w konkursie bierze udział więcej niż jeden oferent (art. 147 ust. 7 u.ś.o.z.). Z art. 142 ust. 6 u.ś.o.z. wynika więc uprawnienie komisji do przeprowadzenia w części niejawnej konkursu ofert negocjacji z oferentami w celu ustalenia liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej oraz ceny za udzielane świadczenia opieki zdrowotnej. Przy czym przepis art. 142 ust. 7 u.ś.o.z. nakłada na komisję obowiązek przeprowadzenia negocjacji z co najmniej z dwoma oferentami, o ile w konkursie bierze udział więcej niż jeden oferent, a nie ze wszystkimi oferentami. Co więcej, komisja nie ma obowiązku prowadzenia negocjacji centowych z oferentami w celu ustalenia liczby planowanych do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej oraz ceny za udzielenie świadczeń, gdyż pozostaje to w gestii samej komisji. Rozstrzygnięcie kończące konkurs ofert, jeżeli żaden z uczestników konkursu nie skorzysta ze środka wymienionego w art. 154 ust. 1 u.ś.o.z., co do zasady kończy postępowanie. Jeżeli jednak, tak jak w niniejszej sprawie, którykolwiek z uczestników postępowania złoży odwołanie od rozstrzygnięcia konkursu, rozpoczyna się faza postępowania administracyjnego. Postępowanie administracyjne zainicjowane odwołaniem nie stanowi jednak kontynuacji postępowania w sprawie zawarcia umowy, nie jest następnym jego etapem, a organ prowadzący postępowanie nie przejmuje w nim uprawnień komisji konkursowej (por. np. wyroki NSA: z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 55/14, Lex/el nr 1658307; z dnia 3 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2947/16, Lex/el nr 2582445). W postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej obowiązują dwie podstawowe zasady, będące jednocześnie wytycznymi kierunkowymi przy ocenie zastosowania i przy interpretacji przepisów ustawy o świadczeniach i przepisów wykonawczych do tej ustawy. Są to: zasada równego traktowania wszystkich świadczeniodawców oraz obowiązek organu prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji (art. 134 ust. 1 u.ś.o.z.). Zadaniem Prezesa NFZ, któremu powierzono przeprowadzenie postępowania administracyjnego (art. 154 u.ś.o.z.) jest ustalenie, czy postępowanie konkursowe przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami prawa, w tym z zachowaniem wymienionych zasad równego traktowania świadczeniodawców oraz prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Chodzi tu zatem nie tylko o kontrolę postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów prawa, ale także o zbadanie stanu faktycznego sprawy w takim zakresie, który mógł mieć wpływ na uszczerbek interesu prawnego uczestnika postępowania (por. np. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 1288/18, Lex/el 2606839). Uszczerbek w interesie prawnym uczestnika postępowania występuje wtedy, gdy podmiot prowadzący postępowanie dopuścił się naruszenia określonych zasad postępowania przez co spowodował, że uczestnik postępowania (świadczeniodawca) został pozbawiony możliwości zawarcia umowy lub mogło dojść do zaniżenia przyznanych mu punktów, powodującego odpowiednio niższą pozycję w rankingu, skutkującą przyznaniem środków w wysokości mniejszej niż ta, jaka przyznana zostałaby w przypadku otrzymania większej liczby punktów (por. np. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GSK 259/22, Lex/el nr 3354563). Równe traktowanie w opartym na zasadzie konkurencji postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych powiązane jest z dokonaną w sprawie oceną ofert świadczeniodawców oraz występujących relacji pomiędzy tymi ocenami, przy czym istotne znaczenie ma porównanie i ocena oferty świadczeniodawcy, który złożył środek odwoławczy oraz świadczeniodawców, którzy zostali wybrani do udzielania świadczeń. W orzecznictwie stwierdza się, że organ kontrolując wynik postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nie może ograniczyć się do przedstawienia punktacji (oceny) i do porównania jedynie liczby punktów uzyskanych przez oferentów na różnych płaszczyznach ocen. Weryfikując, czy w sprawie, w zakresie porównania i oceny ofert zachowano wymóg równego traktowania świadczeniodawców, organ ma obowiązek swoją ocenę zindywidualizować i wyjaśnić przyczyny przyznania takiej, a nie innej liczby punktów. Tylko bowiem wówczas organ może się skutecznie uwolnić od zarzutu nierównego traktowania w zakresie oceny oferty odwołującego (por. np. wyroki NSA: z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1293/15, Lex/el nr 2190649). Skoro przedmiot kontroli w postępowaniu administracyjnym wszczętym odwołaniem stanowi rozstrzygnięcie postępowania w sprawie zawarcia umowy, w którym to na zasadzie konkurencji ofert dokonuje się wyboru oferty określonego świadczeniodawcy i jednocześnie wskazuje świadczeniodawców, którzy nie zostali zakwalifikowani do zawarcia takiej umowy, co wymaga przeprowadzenia oceny oraz porównania ofert biorących udział w postępowaniu, to tym samym zadaniem organu administracyjnego dokonującego kontroli w trybie określonym w art. 154 u.ś.o.z. zgodności rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasady równego traktowania, jest nie tylko porównanie oceny ofert poszczególnych świadczeniodawców, ale również skonfrontowanie tej oceny z samymi ofertami, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organu. Weryfikacja ta powinna w szczególności obejmować materię stanowiącą przedmiot zarzutów odwołania (por. np. wyroki NSA: z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1293/15, Lex/el nr 2190649; z dnia 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18, Lex/el nr 2503298 oraz z dnia 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt II GSK 395/18, Lex/el nr 3044603). W rozpoznawanej sprawie należy zgodzić się z organem, że oferty zostały przez komisję konkursową ocenione prawidłowo. Organ rozpatrując odwołanie strony skarżącej szczegółowo wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego każdy z oferentów otrzymał podaną przez komisję ilość punktów. Uzasadnienie ilości punktów przyznanej oferentom może wynikać jedynie z porównania ich ofert i taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Organ poddał też analizie całość materiału dowodowego zebranego w sprawie. W oparciu o powyższe słusznie wskazał on, że wyliczenia ilości punktów przypadających na dane kryteria oceny ofert dokonano w oparciu o jednakowe dla wszystkich oferentów kryteria. Zasadnie też organ wyjaśnił, jakimi przesłankami kierowała się komisja konkursowa dokonując wyboru ofert. Zarzuty skargi koncentrują się wokół naruszenia zasady równego traktowania oraz gwarancji uczciwej konkurencji w zakresie dokonania oceny ofert dotyczącej warunku dostępności i pytania ankietowego, tj.: Jedna odpowiedź do wyboru: "Medyczne laboratorium diagnostyczne, prowadzące szkolenia specjalizacyjne dla diagnostów przez podmiot wpisany na listę jednostek akredytowanych do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego - całodobowo w lokalizacji - liczba punktów: 5, Medyczne laboratorium diagnostyczne - całodobowo w lokalizacji - liczba punktów: 2". Strona skarżąca podnosi, że sytuacja faktyczna strony oraz sytuacja faktyczna jednego z kontroferentów była tożsama, bowiem zarówno skarżący jak i kontroferent korzystają z usług tego samego podwykonawcy w zakresie laboratorium diagnostycznego. Skoro zatem oferta kontroferenta opiera się na podwykonawstwie tej samej sieci laboratoriów i z tego tytułu uzyskał on 5 pkt, to w ocenie strony skarżącej Komisja, działając z urzędu, zgodnie z zasadą równości - powinna była zbadać, czy również stronie skarżącej nie przysługują dodatkowe punkty z tego tytułu i powinna wezwać również stronę skarżącą do złożenia wyjaśnień w tym zakresie, czego Komisja konkursowa nie uczyniła, ograniczając się jedynie do wezwania kontroferenta. W ocenie sądu zarzuty te jednak okazały się nieuzasadnione. Jak bowiem wynika z prawidłowo poczynionych przez organ ustaleń faktycznych, niekwestionowanych przez stronę skarżącą, zarówno strona skarżąca jak i kontroferent wskazali, iż nie wykonują samodzielnie badań laboratoryjnych. Strona skarżąca, jak i G. nie posiadają w swoich strukturach laboratorium medycznego i wskazali jako podwykonawcę tożsamy podmiot leczniczy jakim jest C. sp. z o.o. Ł., ul. [...], W -10 000000263666. Numer wpisu do KIDL [...]. Zarówno w przypadku strony skarżącej jak i kontroferenta podmiot ten posiada w rejestrze ujawnioną komórkę laboratorium medyczne pod adresami odpowiednio: siedziba G. Ł., ul. [...]; siedziba strony skarżącej Ł., ul. [...] Okolicznością bezsporną, a przy tym kluczową w niniejszej sprawie, jest także fakt, iż strona skarżąca udzieliła na wskazane zapytanie ankietowe 1.3.1.4.: "Medyczne laboratorium diagnostyczne" odpowiedzi: "całodobowo w lokalizacji", za co uzyskała 2 pkt. Z kolei kontroferent udzielił na wskazane zapytanie odpowiedzi: "Medyczne laboratorium diagnostyczne, prowadzące szkolenia specjalizacyjne dla diagnostów przez podmiot wpisany na listę jednostek akredytowanych do prowadzenia szkolenia specjalistycznego – całodobowo w lokalizacji", za co uzyskał 5 pkt. Strona skarżąca nie zadeklarowała zatem w swojej ofercie posiadania parametru "prowadzenie staży specjalizacyjnych", a jej deklaracja była zgodna z danymi wynikającymi z RPWDL, a tym samym deklaracja ta słusznie nie budziła wątpliwości Komisji konkursowej. Z akt sprawy wynika jednocześnie, że w przypadku kontroferenta dane zawarte w powszechnie dostępnych rejestrach nie pozwalały na jednoznaczne potwierdzenie wskazanego przez niego parametru, tj. "Medyczne laboratorium diagnostyczne, prowadzące szkolenia specjalizacyjne dla diagnostów przez podmiot wpisany na listę jednostek akredytowanych do prowadzenia szkolenia specjalistycznego – całodobowo w lokalizacji", co skutkowało, zgodnie z art. 142 ust. 1 ustawy o świadczeniach, koniecznością uruchomienia trybu wyjaśniającego. Kontroferent został zatem w sposób prawidłowy poddany weryfikacji właśnie w tym zakresie dlatego, że zadeklarował parametr wykraczający poza standardowe dane rejestrowe, co wymagało dodatkowego udokumentowania. W odpowiedzi kontroferent przekazał do komisji listę jednostek akredytowanych prowadzoną przez Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego (CMKP), na której wymienione zostało laboratorium należące do wykazanego w ofercie podwykonawcy. Brak było przy tym podstaw do zakwestionowania odpowiedzi ankietowej oraz podważenia przyznania kontroferentowi wskazanych powyżej punktów. Organ słusznie uznał więc, że strona skarżąca opierając się na "niepełnej analizie rejestrów", próbuje podważyć faktyczne uprawnienia podmiotu trzeciego, co w niniejszym przypadku jest działaniem nieskutecznym. Strona skarżąca błędnie bowiem utożsamia brak wyodrębnionego wpisu adresu filii w ewidencji KIDL z brakiem uprawnień do prowadzenia staży. Organ słusznie wywodzi bowiem, iż w przypadku laboratoriów sieciowych, które funkcjonują jako jeden podmiot prawny posiadający wiele filii, akredytacja jest udzielana jednostce jako całość, przy czym proces ten obejmuje weryfikację poszczególnych komórek organizacyjnych wskazanych we wniosku o akredytację. Jeżeli zatem sieć laboratoriów będąca podwykonawcą posiada akredytację CMKP, to uprawnienie do prowadzenia staży specjalizacyjnych przysługuje tym jednostkom terenowym, które zostały zgłoszone w procesie akredytacyjnym i spełniają standardy kształcenia. Sytuacja zatem, w której na liście CMKP widnieje adres siedziby głównej podmiotu, a staże odbywają się w jego filiach jest powszechną praktyką w przypadku podmiotów wielooddziałowych i istotne jest tylko to, aby dany oddział był integralną częścią jednostki szkolącej i został objęty programem akredytacji. Brak zatem wskazania adresu filii na ogólnej liście jednostek akredytowanych – jak słusznie uznał organ - jest jedynie kwestią technicznej prezentacji danych w systemie SMK lub stronach CMKP, a nie dowodem na brak uprawnień. W sprawie ustalono, że kontroferent przedstawił uprawnienia do prowadzenia staży w laboratorium podwykonawczym. Sąd powyższą ocenę organu w całości podziela, nie dostrzegając w niej żadnej nieprawidłowości, zaś zarzuty strony skarżącej w tym zakresie są całkowicie bezzasadne i nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Przede wszystkim brak było jakichkolwiek podstaw prawnych do działania przez Komisję konkursową z urzędu i wzywania strony skarżącej do złożenia wyjaśnień. Organ trafnie wskazał, że oferta strony była jasna i kompletna i nie wymagała przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Sąd w pełni zgodził się z organem, iż gdyby uznać stanowisko strony skarżącej za trafne i Komisja, wiedząc o wspólnym podwykonawcy dwóch oferentów, w istocie "podpowiadała" jednemu z nich, że również może uzyskać dodatkowe punkty za staże, co niewątpliwie naruszyłaby fundamentalną zasadę uczciwej konkurencji, bezstronność, a także zasadę równego traktowania. Tymczasem, jak słusznie zważył organ, rolą Komisji konkursowej nie jest w żadnym razie udzielanie porad w zakresie optymalizacji ofert, lecz ich obiektywna ocena na podstawie dokumentacji złożonej przez strony. Rola komisji jest zatem formalna i decyzyjna, nie zaś doradcza. Komisja ta nie wstępuje zatem w charakterze konsultanta dla oferentów i jej zadaniem nie jest poprawianie ofert, ale rzetelna i bezstronna ich ocena, przeprowadzona zgodnie z przepisami prawa przez członków komisji, którzy muszą być obiektywni. Jeśli zatem w ofercie brakuje dokumentu, lub w sprawie istnieją wątpliwości co do prawdziwości danych wskazanych przez oferenta, tak jak to miało miejsce w przypadku kontroferetnta, to komisja miała obowiązek wezwać go o ich usunięcie, zgodnie z obowiązującą procedurą wynikającą z przepisów prawa. W powyższych okolicznościach faktycznych należy przyznać rację organowi, iż sytuacja faktyczna strony oraz kontroferenta była zgoła odmienna. Oferenci nie podali także, jak sugeruje strona skarżąca, wzajemnie wykluczających się odpowiedzi na to samo pytanie. W ocenie sądu stanowisko strony skarżącej sprowadzające się do wykazania, iż skoro podwykonawca jest ten sam, to sytuacja obu ofert jest identyczna nie jest zasadne. Przede wszystkim sąd w pełni podziela stanowisko organu, zgodnie z którym choć podwykonawca (sieć laboratoriów) jest ten sam, to miejsca udzielania świadczeń (lokalizacje laboratoriów wskazane w ofertach) są różne. Każda lokalizacja laboratorium musi posiadać własną bazę kadrową i sprzętową, a w przypadku akredytacji - własną bazę dydaktyczną. Komisja Konkursowa, weryfikując ofertę strony w RPWDL, potwierdziła poprawność jego danych w zakresie lokalizacji i statusu laboratorium. Z uwagi na fakt, że strona skarżąca nie zadeklarowała w swojej ofercie prowadzenia stażu w tej lokalizacji trafnie uznano jej ofertę za jasną i nie wymagającą wyjaśnień w zakresie udzielonej przez stronę odpowiedzi. Wskazać należy w tym miejscu, że wyroku NSA z dnia 27 maja 2021 r., sygn. akt II GSK 1319/20, Lex/el nr 3218924 wskazano, że zgodnie z art. 142 ust. 1-3 w związku z ust. 5 i art. 148 u.ś.o.z., oferta składana przez świadczeniodawcę jest wiążąca i nie może podlegać na kolejnych etapach postępowania konkursowego - a więc po terminie składania ofert - jakimkolwiek zmianom, uzupełnieniom, czy też innym modyfikacjom, w tym w szczególności w zakresie odnoszącym się do warunków oferty objętych (rankingowymi) pytaniami ankietowymi. W orzecznictwie uznaje się także, iż skoro oferent - świadczeniodawca - nie może, po upływie terminu składania ofert, zmienić, skorygować, modyfikować, uzupełniać złożonej przez siebie oferty, to nie może tego uczynić również komisja konkursowa (por. np. wyroki NSA z dnia: 29 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 1059/19, Lex/el nr 2755815; 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1489/12, Lex/el nr 1457645; 30 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1539/12, Lex/el nr 1450643; 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1288/15, Lex/el nr 2232714; 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 1908/15, Lex/el nr 2286040). O ile bowiem jest ona uprawniona do oceny, a w konsekwencji ewentualnego przyjęcia, nieprzyjęcia lub odrzucenia oferty, to nie jest uprawniona do podejmowania jakichkolwiek działań odnoszących się do rozporządzania treścią zawartych w niej oświadczeń. W orzecznictwie wskazuje się ponadto, że w przypadku wystąpienia jakiejś niezgodności w złożonej ofercie, czy powstania innego rodzaju wątpliwości, zwłaszcza w przypadku, w którym - jak w realiach rozpatrywanej sprawy - wątpliwość odnosi się do prawdziwości informacji zawartych w ofercie, celem weryfikacji tych okoliczności komisja konkursowa sięgnąć powinna po § 17 ust. 1 lub ust. 2 rozporządzenia z dnia 14 października 2020 r. W niniejszej sprawie komisja z procedury tej skorzystała jedynie w stosunku do kontroferenta, słusznie uznając, iż w stosunku do strony skarżącej nie istniały jakiekolwiek podstawy do wezwania w zakresie udzielonej przez stronę odpowiedzi na wskazane zapytanie ankietowe -nie budziły one bowiem żadnych wątpliwości. W ocenie sądu wbrew zarzutom strony skarżącej przedmiot zamówienia został opisany w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, a tym samym nie budził on żadnych wątpliwości. Przede wszystkim wskazać należy, że podmiot przystępujący do postępowania powinien działać z należytą starannością, zaś organ nie może wyręczać strony w dbaniu o jej własne interesy. Kluczowe jest bowiem to, co strona skarżąca zadeklarowała w dokumentach, a nie to, jaki jest realny potencjał strony, którego nie ujawniła wprost w odpowiedziach ankietowych. Wybór konkretnej odpowiedzi w ankiecie należy do strony i jest wyrazem jej woli. Punktacja jest przyznawana na podstawie oświadczeń wskazanych w ofercie i jakakolwiek ingerencja organu w tym zakresie jest nieuprawniona. Należy przy tym odróżnić wyjaśnienie treści przedłożonej oferty od jej zmiany. Wezwanie strony do potwierdzenia udzielonych odpowiedzi, w sytuacji gdy treść oferty jest jednoznaczna mogłoby zostać uznane za naruszenie zasady równego traktowania i spotkać się z zarzutem nieuprawnionego działania na korzyść jednego z oferentów. Strona nie może zatem w niniejszej sprawie zasłaniać się niezrozumieniem pytania. Pytania były bowiem jasne a udzielenie odpowiedzi na pytanie konkretne. Argumentacja strony w istocie prowadzi do przerzucenia odpowiedzialności za własny błąd na organ. Brak było także podstaw do poddania w wątpliwość umocowania do działania pełnomocnika oferenta S. sp. z o.o., sp. k. Organ prawidłowo uznał, że pełnomocnik oferenta został powołany do pełnienia funkcji przez członków zarządu spółki S. sp. z o.o. jako komplementariusza spółki S. sp. z o.o. s. k. W aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo do składania oświadczeń woli w imieniu oferenta, a w szczególności do złożenia oferty, udzielone przez osoby, których prawo do reprezentowania oferenta wynika z dokumentów przedstawionych wraz z ofertą. Jak słusznie wskazał przy tym organ, przepisy nie wskazują, w którym momencie oferent może powołać pełnomocnika oraz jakie stanowisko może pełnić pełnomocnik oferenta. Z kolei pełnomocnictwo nr S/62/2025 przekazane zostało podczas negocjacji z oferentem S. sp. z o.o. s. k. 27 października 2025 r., do uzupełnienia oferty S. sp. z o.o. s. k. Zatem zarzuty strony skarżącej w tym zakresie są całkowicie nieuzasadnione. W ocenie sądu również zarzut dotyczący zbyt krótkiego terminu na zapoznanie się z aktami sprawy nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Przede wszystkim wskazać należy, że uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Zauważyć przy tym należy, iż omawiane naruszenie miałoby znaczenie tylko w sytuacji, gdyby okoliczność ta wywołała negatywne skutki w stosunku do strony skarżącej. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała jednak miejsca. Z akt sprawy wynika, czego zresztą strona skarżąca nie kwestionuje, że umożliwiono jej zapoznanie się z aktami sprawy w dniach 17 i 18 listopada 2025 r. Strona skarżąca skutecznie wniosła odwołanie, które następnie uzupełniła pismem z 19 listopada 2025 r., a w którym szczegółowo odniosła się do spornego pytania ankietowego, formułując w tym zakresie zarzuty, co świadczy o tym, iż miała możliwość dokonania analizy akt postępowania. Strona skarżąca wniosła następnie skargę do sądu administracyjnego, w której powieliła w istocie zarzuty i argumentację odwołania. Nie może być więc wątpliwości, że strona skarżąca skorzystała z przysługujących jej uprawnień procesowych w sposób niczym nieograniczony. Strona skarżąca nie wykazała przy tym wpływu wskazanego wyżej naruszenia na wynik sprawy, nie wskazała ona bowiem w szczególności jakich to istotnych czynności dowodowych nie mogła dokonać. W ocenie sądu postępowanie konkursowe było prowadzone zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, z warunkami postępowania oraz warunkami zawierania umów. Komisja konkursowa postępowała zgodnie z przepisami tej ustawy, powołanymi rozporządzeniami oraz z zapisami właściwych zarządzeń Prezesa Funduszu. Mając na względzie powyższe sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W toku postępowania nie doszło do naruszenia przepisów wskazanych w skardze, w szczególności art. 134 ust. 1 u.ś.o.z. Postępowanie konkursowe prowadzone było z zachowaniem zasad równego traktowania wszystkich oferentów i w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Uczestnikom konkursu zostały udostępnione zarządzenia Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia wraz z załącznikami, które określał zarówno wymagania stawiane oferentom, jak i kryteria oceny ofert. Wszyscy uczestnicy konkursu składali ofertę udzielając odpowiedzi na te same pytania. Ocena ofert wbrew stanowisku strony skarżącej odbywała się na podstawie jasno określonych kryteriów. W toku postępowania były one niezmienne i w równym stopniu jawne dla wszystkich oferentów. Jak już wcześniej wskazano zasada równego traktowania świadczeniodawców przejawia się w stosowaniu takich samych kryteriów do wszystkich świadczeniodawców biorących udział w danym postępowaniu. Naruszeniem omawianej zasady byłoby zatem stosowanie w danym postępowaniu, w stosunku do niektórych świadczeniodawców, dodatkowych kryteriów, względnie wyłączenie stosowania określonych kryteriów wobec niektórych świadczeniodawców. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie jednak nie nastąpiła. W ogłoszonym konkursie o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej obowiązywały te same wymagania w stosunku do wszystkich biorących udział w konkursie świadczeniodawców i tożsame kryteria ocen. Nie naruszono również zasady jawności warunków wymaganych od świadczeniodawców oraz nie dokonano ich zmian w toku postępowania. W ogłoszeniu o konkursie wskazano akty prawne określające wymogi jakie mają spełniać oferty świadczeniodawców. Materiały informacyjne udostępniono w siedzibie Łódzkiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia oraz na stronie internetowej. Organ administracji w zaskarżonej decyzji dokonał oceny zarówno samego postępowania, jak i rozstrzygnięcia podjętego przez komisję prowadzącą konkurs ofert oraz przedstawił, w uzasadnieniu decyzji, przyczyny nieuwzględnienia odwołania skarżącego. Reasumując, sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia przepisów postępowania, jak również naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. a.kr