III SA/Łd 342/21

Dnia 10 listopada 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Asesor WSA Paweł Dańczak, po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. Decyzją z [...] r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) art. 4 pkt 11 i 22, art. 5b ust. 1, art. 8 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 5, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.) oraz lp. 1.12, lp. 2.11 i lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania Ł.W. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 9.300 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Zaskarżoną decyzją nałożono na stronę karę pieniężną w kwocie 9.300 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia polegające na: - wykonywaniu przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, - niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę, - niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa wart. 87 ustawy o transporcie drogowym - za każdy dokument, tj. naruszenia określone w lp. 2.11, lp. 1.5 i lp. 1.12, załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Dokonanie powyższych naruszeń stwierdzono na podstawie materiału dowodowego zebranego podczas przeprowadzonej 15 stycznia 2020 r. w S. przy ul. A. kontroli drogowej samochodu osobowego marki Skoda o numerze rejestracyjnym [...] oraz materiału dowodowego zebranego w postępowaniu wyjaśniającym. Podczas kontroli drogowej ustalono, że ww. pojazdem kierował K.S. W chwili zatrzymania do kontroli kierujący przewoził dwóch pasażerów z ul. B. w S. na ul. C. w S. Usługę przewozu na ww. trasie zamówił jeden z pasażerów przy pomocy aplikacji Bolt. Także opłata za wykonanie tej usługi została pobrana przy pomocy tej aplikacji. Opisaną usługę kierujący wykonywał pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Przewóz ten kierujący wykonywał w imieniu przedsiębiorcy Ł.W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: D. z siedzibą w T. przy ul. E. 1/3 lok. 16. Kierujący nie okazał do kontroli oryginalnego wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Przebieg i ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...] z 15 stycznia 2020 r. Pismem z 16 stycznia 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jako organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w zakresie naruszeń określonych w lp. 1.12 i lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Natomiast pismem z dnia 27 stycznia 2020 r. ww. organ zawiadomił stronę o rozszerzeniu prowadzonego postępowania o naruszenie określone w lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Postępowanie zakończyło się wydaniem decyzji z [...] r. o nałożeniu na Ł.W. kary pieniężnej w wysokości 9.300 zł. W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie: - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności, niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie, czy wykonywane przez stronę czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności, niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności nieustalenie czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego, - art. 5b u.t.d. w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy poprzez nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., mimo iż czynności podejmowane przez stronę nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego określonej w art. 4 pkt 1 u.t.d. - art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. w zw. z lp. 1.5, lp. 1.12 i lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy oraz w zw. z art. 4 pkt 6a tej ustawy poprzez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo niespełnienia przez spółkę tego kryterium. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Uzasadniając decyzję, organ odwoławczy wskazał na wstępie na dotychczas dokonane ustalenia faktyczne sprawy oraz przywołał treść znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów u.t.d., regulujących obowiązki i uprawienia przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy osób, w tym przewóz okazjonalny, kary pieniężne za naruszenie przepisów u.t.d., a ponadto przedstawił argumentację, co do braku zastosowania w sprawie przepisów działu IVA k.p.a. W oparciu o ustalony w sprawie stan faktyczny organ odwoławczy za prawidłowe uznał nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości w kwocie 8.000 zł za naruszenie z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. W ocenie organu materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazuje, że w dniu kontroli kierujący K.S. w imieniu strony wykonywał odpłatny transport drogowy osób. W chwili zatrzymania do kontroli kierujący przewoził dwójkę pasażerów z ul. B. w S. na ul. C. w S. Usługę przewozu na tej trasie zamówiła A.P. przesłuchana w charakterze świadka, która podróżowała z R.B. Usługę przewozu na ww. trasie zamówiła przy pomocy aplikacji Bolt. W miejsce wskazane w zamówieniu przyjechał samochód osobowy marki Skoda o numerze rejestracyjnym [...]. Był to ten sam pojazd, o którym poinformowano pasażerkę po złożeniu zamówienia i tym samochodem został wykonany przewóz na ww. trasie. Po zakończeniu przewozu z karty zgłoszonej do aplikacji została pobrana opłata w wysokości 11,48 zł za wykonanie usługi przewozu. Pasażerka zeznała również, że nie zawierała żadnej umowy pisemnej dotyczącej warunków wykonania opisanej usługi przewozu. Wszystkie warunki zamówienia i wykonania zamówionej przez nią usługi zostały ustalone przy pomocy aplikacji Bolt. Okoliczności zamówienia i wykonania skontrolowanego przewozu potwierdził także kierujący K.S. przesłuchany w charakterze świadka. Kierujący zeznał, że przewozy zamawiane przy pomocy aplikacji Bolt wykonuje od kilku miesięcy. Przewozy te wykonuje na podstawie umowy zlecenia i umowy najmu zawartych ze skarżącym. Z treści tych umów wynika, że kierujący zobowiązał się do wykonywania przewozów osób lub towarów ww. pojazdem, wynajętym skarżącemu w zamian za wynagrodzenie prowizyjne za wykonane usługi i zwrot kosztów związanych z wykonaniem tych usług. Także skarżący wypłaca mu wynagrodzenie za wykonane przewozy drogowe. Z przedsiębiorcą Bolt nie zawarł żadnej umowy. Rozliczeń za wykonane przewozy z przedsiębiorcą Bolt dokonuje przedsiębiorca Ł.W. i po dokonaniu tych rozliczeń jemu jest wypłacane wynagrodzenie. Kierujący zeznał również, że nie wiedział o konieczności posiadania oryginalnego wypisu z licencji i takiego wypisu nie otrzymał od przedsiębiorcy, w imieniu którego wykonuje przewozy osób. Wykonanie opisanej usługi przewozu potwierdzają także wydruki z aplikacji Bolt dotyczące opisanej usługi przewozu i faktura nr [...]. Wymieniona faktura została wystawiona przez przedsiębiorcę Bolt Operations OU w imieniu skarżącego. Z treści tej faktury wynika również, że została ona wystawiona za usługę transportową wykonaną na ww. trasie w dniu 15 stycznia 2020 r. Opisaną usługę kierujący wykonał samochodem osobowym. Wymieniony pojazd jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co potwierdza protokół kontroli i dowód rejestracyjny ww. pojazdu. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. - przewóz okazjonalny może być wykonywany tylko pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem skontrolowany pojazd tego warunku nie spełniał. Ponadto GIT wskazał, że przewóz wykonywany w imieniu strony w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, po spełnieniu warunków określonych w ww. przepisem. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone w formie umowy pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2019 r., poz. 1145 i 1495), a przewóz był wykonywany pojazdem będącym własnością kierującego. Zatem zebrany materiał dowodowy bez żadnych wątpliwości wskazuje, że warunki wykonania skontrolowanego przewozu osób zostały ustalone przy pomocy aplikacji Bolt. Natomiast opisany przewóz został wykonany pojazdem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, nie będącym wyłączną własnością przedsiębiorcy ani nie stanowiącym przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Skarżący posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydaną w dniu 2 lipca 2018 r. Fakt ten potwierdza pismo Kierownika Referatu Transportu i Rozwoju Powiatu Starostwa Powiatowego w T. z 23 stycznia 2020 r. Uwzględniając powyższe GIT uznał, że organ I instancji słusznie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt u.t.d. oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy. Odnośnie naruszenia z lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. GIT wskazał, że strona posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydaną 2 lipca 2018 r. i ważną do dnia 1 lipca 2028 r. Okoliczności te potwierdza pismo Kierownika Referatu Transportu i Rozwoju Powiatu Starostwa Powiatowego w T. z 23 stycznia 2020 r. nr [...]. Skontrolowany pojazd marki Skoda o numerze rejestracyjnym [...], którym kierujący K.S. w imieniu strony wykonywał przewóz osób w dniu kontroli, nie został zgłoszony do wymienionej licencji. Jak wynika z zeznań kierującego ww. pojazd wynajął on skarżącemu w celu wykonywania przewozów osób realizowanych przy pomocy aplikacji Bolt. Zatem w terminie 28 dni od dnia zawarcia tej umowy strona zobowiązana była zgłosić ten pojazd organowi, który udzielił jej licencji nr [...]. Taki obowiązek nakłada na przedsiębiorcę art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d. Jednak strona tego pojazdu nie zgłosiła do posiadanej licencji, co potwierdza ww. pismo Kierownika Referatu Transportu i Rozwoju Powiatu Starostwa Powiatowego w T. Zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 6 u.t.d. wykonywanie transportu drogowego nie może się odbywać każdym pojazdem posiadanym przez przedsiębiorcę, lecz tylko tym pojazdem, który przedsiębiorca zgłosił do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. W przypadku m. in. zbycia takiego pojazdu lub nabycia nowego pojazdu przedsiębiorca jest zobowiązany zgłosić organowi, który wydał licencję, fakt zbycia lub nabycia nowego pojazdu. Zatem wykonywanie transportu drogowego nie będzie zgodne z obowiązującymi przepisami, jeżeli będzie wykonywane pojazdami niezgłoszonymi do licencji. Zdaniem GIT słusznie organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 800 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 1.5 załącznika nr 3 do tej ustawy. Odnośnie naruszenia z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. organ wyjaśnił, że materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazuje, że w dniu kontroli kierujący K.S. w imieniu strony wykonywał odpłatny transport drogowy osób. W chwili zatrzymania do kontroli kierujący przewoził dwójkę pasażerów z ul. B. w S. na ul. C. w S. Usługę przewozu na tej trasie zamówiła A.P. przesłuchana w charakterze świadka, która podróżowała z R.B. Usługę przewozu na ww. trasie zamówiła przy pomocy aplikacji Bolt. W miejsce wskazane w zamówieniu przyjechał samochód osobowy marki Skoda o numerze rejestracyjnym [...]. Był to ten sam pojazd, o którym poinformowano pasażerkę po złożeniu zamówienia i tym samochodem został wykonany przewóz na ww. trasie. Po zakończeniu przewozu z karty zgłoszonej do aplikacji została pobrana opłata w wysokości 11,48 zł za wykonanie usługi przewozu. Pasażerka zeznała również, że nie zawierała żadnej umowy pisemnej dotyczącej warunków wykonania opisanej usługi przewozu. Wszystkie warunki zamówienia i wykonania zamówionej przez nią usługi zostały ustalone przy pomocy aplikacji Bolt. Okoliczności zamówienia i wykonania skontrolowanego przewozu potwierdził także kierujący K.S. przesłuchany w charakterze świadka. Kierujący zeznał, że przewozy zamawiane przy pomocy aplikacji Bolt wykonuje od kilku miesięcy. Przewozy te wykonuje na podstawie umowy zlecenia i umowy najmu zawartych ze skarżącym. Z treści tych umów wynika, że kierujący zobowiązał się do wykonywania przewozów osób lub towarów ww. pojazdem, wynajętym skarżącemu w zamian za wynagrodzenie prowizyjne za wykonane usługi i zwrot kosztów związanych z wykonaniem tych usług. Także skarżący wypłaca mu wynagrodzenie za wykonane przewozy drogowe. Z przedsiębiorcą Bolt nie zawarł żadnej umowy. Rozliczeń za wykonane przewozy z przedsiębiorcą Bolt dokonuje przedsiębiorca Ł.W. i po dokonaniu tych rozliczeń jemu jest wypłacane wynagrodzenie. Kierujący zeznał również, że nie wiedział o konieczności posiadania oryginalnego wypisu z licencji i takiego wypisu nie otrzymał od przedsiębiorcy, w imieniu którego wykonuje przewozy osób. Wykonanie opisanej usługi przewozu potwierdzają także wydruki z aplikacji Bolt dotyczące opisanej usługi przewozu i faktura nr [...]. Wymieniona faktura została wystawiona przez przedsiębiorcę Bolt Operations OU w imieniu skarżącego. Z treści tej faktury wynika również, że została ona wystawiona za usługę transportową wykonaną na ww. trasie w dniu 15 stycznia 2020 r. Opisaną usługę kierujący wykonał samochodem osobowym. Zatem podczas wykonywania tego przewozu kierujący zobowiązany był posiadać wypis z licencji uprawniającej do wykonania tego przewozu. Do kontroli kierujący okazał tylko kserokopię licencji nr [...] wydanej dla strony. W złożonych zeznaniach kierujący wyjaśnił, że nie został wyposażony w oryginalny wypis z licencji. GIT wskazał, że z pisma Kierownika Referatu Transportu i Rozwoju Powiatu Starostwa Powiatowego w T. z 23 stycznia 2020 r. skarżący w dniu kontroli posiadał uprawnienia do wykonania skontrolowanego przewozu drogowego osób. Była to licencja nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Jednak w wypis z tej licencji strona nie wyposażyła kierującego wykonującego opisany przewóz. Uwzględniając powyższe słusznie organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 u.t.d. stawy o transporcie drogowym i lp. 1.12 załącznika nr 3 do tej ustawy. Zdaniem organu odwoławczego postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć wpływ na rozstrzygnięcie organu I instancji. Pismem z 16 stycznia 2020 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń określonych w lp. 1.12 i lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Natomiast pismem z dnia 27 stycznia 2020 r. ww. organ zawiadomił stronę o rozszerzeniu prowadzonego postępowania o naruszenie określone w lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Zdaniem GIT w toku postępowania organ I instancji zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i tym samym nie naruszył art. 7 i art. 77 k.p.a. Swoje rozstrzygnięcie oparł na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. GIT podniósł, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony organ I instancji ustalił, czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego i czy czynności wykonywane przez kierującego w imieniu strony miały cechy działalności gospodarczej. Zatem zarzuty pełnomocnika strony dotyczące niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych są bezzasadne. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu organ wskazał, że zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza wykonanie przez kierującego K.S. usługi przewozu osób samochodem osobowym. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego skontrolowany przewóz drogowy został wykonany w imieniu strony, a nie ww. kierowcy, czy innego podmiotu. Zgromadzony materiał dowodowy potwierdza również, że strona nie spełniała wymogów do wykonywania przewozu okazjonalnego określonych w art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d., ponieważ wykonywała przewóz dwóch pasażerów, pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Wszystkie warunki wykonania zamówionej usługi przewozu zostały ustalone przy pomocy aplikacji Bolt. Także opłata została pobrana przy pomocy tej aplikacji, więc umowa o przewóz nie została zawarta na piśmie w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1145 i 1495). Organ wskazał, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika usługa przewozu wykonana przez kierującego w imieniu strony 15 stycznia 2020 r. miała charakter przewozu okazjonalnego, ponieważ żadna z definicji wskazanych przez pełnomocnika strony nie określa formy inicjatywy zleceniodawcy czy przewoźnika. Żadna z tych definicji nie wskazuje również, aby z inicjatywą zleceniodawca, czy przewoźnik był zobowiązany wystąpić bezpośrednio do drugiej strony. Ponadto zgłoszenie do aplikacji Bolt danych skarżącego i kierowcy wykonującego przewozy w jego imieniu oraz danych pojazdu, który miał być wykorzystywany do wykonywania przewozów jest równoznaczne z zamiarem wykonywania takich usług w sposób ciągły i zorganizowany. Działalność wykonywana w taki sposób jest działalnością gospodarczą odpowiadającą definicji działalności gospodarczej zawartej wart. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i art. 3 obecnie obowiązującej ustawy – Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r., poz. 649 ze zm.). Działalność ta jest wykonywana pojazdami zarejestrowanymi w Polsce i bez przekraczania granic Polski, więc jest to krajowy transport drogowy w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.t.d. Również zarzut naruszenia art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. w zw. z lp. 1.5, lp. 1.2 i lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy nie jest zasadny. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony wymienione przepisy nie dotyczą naruszeń tylko popełnianych przez przedsiębiorców. Z treści ust. 1 art. 92a ww. ustawy wynika, że wymienione przepisy sankcjonują naruszenia dokonywane zarówno przez osoby będące przedsiębiorcami jak i nie będące przedsiębiorcami, co jednoznacznie wynika ze sformułowania: "podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego". Jednak strona jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 06 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców. Fakt ten potwierdzają wpisy w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej. Organ wskazał, że skarżący posiada status przedsiębiorcy. Ponadto jak wynika z wpisów zamieszczonych w tym rejestrze przedmiot przeważającej działalności skarżącego stanowi "działalność taksówek osobowych". Skarżący wykonuje także działalność określoną jako "pozostały transport lądowy pasażerski, gdzie indziej niesklasyfikowany" . Strona posiada również uprawnienia do wykonywania transportu drogowego osób. Jest to licencja nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Podmiot, który nie zamierza wykonywać takiej działalności, nie występuje o udzielenie mu uprawnień na jej wykonywanie. Tym samym strona nie tylko jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo przedsiębiorców, ale nawet wykonuje działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego osób i skontrolowany przewóz drogowy był wykonywany w jej imieniu. Organ wskazał, że skontrolowany samochód osobowy jest przeznaczony do przewozu osób i w dniu kontroli tym pojazdem były przewożone dwie osoby. Z protokołu kontroli wynika, że wymienionym pojazdem był wykonywany przejazd ulicami S. Natomiast ulice miast są drogami gminnymi, które są drogami publicznymi w rozumieniu przepisu art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 470). Zatem przejazd skontrolowanego pojazdu odpowiadał definicji przewozu drogowego zawartej art. 4 pkt 6a u.t.d. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera także żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie zaszły okoliczności umożliwiające zwolnienie strony z odpowiedzialności za dokonane naruszenia. Zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że kierujący wykonywał przewóz osób w imieniu strony z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym. W odwołaniu strona także nie przedłożyła dowodów świadczących o istnieniu przesłanek umożliwiających zwolnienie jej z odpowiedzialności za popełnione naruszenia. Zatem brak jest podstaw do zmiany decyzji i umorzenia postępowania. W skardze pełnomocnik Ł.W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a i b u.t.d. w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie Taxify/BOLT, wykonanie tego przejazdu przez kierowcę K.S. nie zaś przez skarżącego (bądź jego pracownika), świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na skarżącego kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego, w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d.; 2) art. 18 ust. 4 b pkt 1 lit. c u.t.d. poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd skarżącego był przewozem okazjonalnym), w sytuacji w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest BOLT B.V.; 3) art. 92a ust. 1 i ust. 6 w zw. z lp. 1.5 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., w zw. z 4 pkt. 6a u.t.d. poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego; 4) art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na wymierzeniu skarżącemu kary za niezgłoszenie zmian danych do licencji, w której organ w zaskarżonej decyzji stwierdził w sposób jednoznaczny, że skarżący nie posiadał na dzień kontroli ważnej licencji uprawniającej go do wykonywania tzw. przewozu okazjonalnego; 5) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, takich jak ustalenie, czy wykonywane przez kierującego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ, czy kierujący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli oraz braku wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącego; 6) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 11 u.t.d. w zw. z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) Nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006, polegające na uznaniu, że przewóz jedynie jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów, wypełnia znamiona "przewozu okazjonalnego", podczas gdy definicja "przewozu okazjonalnego" określona w u.t.d., jak i definicja "usług okazjonalnych" określona w cytowanym wyżej rozporządzeniu wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwóch osób (grupy osób); 7) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie, w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z 15 stycznia 2020 r.), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu; 8) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer; 9) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; 10) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji Taxify/BOLT; 11) art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej: "p.p.s.a."), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z [...]r. w przedmiocie nałożenia na Ł.W. kary pieniężnej w wysokości 9.300 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Na skarżącego nałożono karę za: niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie, niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym określające m.in. zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego, niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego, jak również zasady odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym (art. 1 ust. 1 i 2 u.t.d.). Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że prawidłowe są ustalenia organu co do podmiotu wykonującego przewóz drogowy w dniu kontroli. Sąd podziela wniosek organu, że wystarczającym tego dowodem jest faktura o nr [...] wystawiona przez Bolt Operations OU w imieniu skarżącego, która wystawiona została również za usługę transportową na trasie 15 stycznia 2020 r. Z powyższego wynika, że to skarżący jest osobą w imieniu i na rzecz której odbył się kontrolowany przejazd. W tym miejscu podkreślić należy, że zasadą jest, że odpowiedzialność za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi przedsiębiorca i to na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi się posługuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i to niezależnie od stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą (por. wyroki NSA: z 6 lipca 2011 r. sygn. akt II GSK 716/10 i z 12 grudnia 2019r. sygn. akt II GSK 676/19, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodzić się również należy z Głównym Inspektorem Transportu Drogowego, że usługa przewozu świadczona w dniu kontroli w imieniu i na rzecz skarżącego miała charakter odpłatny. Z protokołu kontroli drogowej, zeznań pasażera oraz faktury za przejazd wystawionej przez Bolt wynika bowiem jednoznacznie, że za przejazd rachunek bankowy pasażera został obciążony kwotą 11,48 zł. Z powyższych względów trafne jest stanowisko organu, że 15 stycznia 2020 r. K.S. wykonywał zarobkowy przewóz osób w imieniu i na rzecz skarżącego. Przechodząc do oceny popełnionego przez skarżącego naruszenia wskazać należy, że ze zgromadzonego w sposób rzetelny i prawidłowy materiału dowodowego wynika, że 15 stycznia 2020 r. w S. przy ulicy A. zatrzymano do kontroli drogowej pojazd o nr [...] Skoda Octavia, którym kierował K.S. wykonujący przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy, Ł.W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "D.". W chwili zatrzymania do kontroli kierowca odpłatnie przewoził pasażerów z ul. B. na ul. C. w S. Przewóz został zamówiony za pomocą aplikacji Bolt. Wykonywany był pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Za wykonanie usługi pasażer uiścił opłatę w wysokości 11,48 zł. Za przewóz wystawiona została faktura nr [...] przez przedsiębiorcę Bolt Operations OU w imieniu skarżącego. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie prawidłowo ustalono, że skarżący wykonywał działalność mieszczącą się w pojęciu krajowego transportu drogowego. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.t.d. przez krajowy transport drogowy należy rozumieć podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Gdy chodzi o warunki podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób określa je art. 5b ust. 1 u.t.d., stanowiąc, że podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencji takiej udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat, uwzględniając wniosek strony i jest ona zezwoleniem w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (art. 5b ust. 3 i 4 ustawy). W stanie faktycznym rozstrzyganej sprawy nie ma wątpliwości, że w dacie przeprowadzonej kontroli drogowej skarżący wykonywał odpłatny przewóz, w ramach którego przewoził pasażeró z ul. B. na ul. C. Za przejazd pasażer zapłacił kwotę 11,48 zł. Przewóz wykonywany był samochodem osobowym zarejestrowanym na terenie Polski. Przedsiębiorca Ł.W. pełnił zatem rolę przewoźnika drogowego osób w krajowym transporcie drogowym. Okoliczność tę potwierdza także posiadanie przez skarżącego licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, wydanej przez Starostę Powiatowego w T. z 2 sierpnia 2018 r. ważnej do 1 lipca 2028 r. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez skarżącego. Do realizacji usługi doszło na skutek skorzystania przez pasażera i kierującego z aplikacji telefonicznej Bolt, służącej do organizowania usług przewozu. Jest ona sposobem porozumiewania się pomiędzy wykonującym usługę a pasażerem i za jej pośrednictwem doszło do zawarcia umowy o wykonanie tej usługi. Należy przy tym wskazać, że zasady działania aplikacji Bolt są dostępne dla każdego korzystającego z niej, w szczególności osób korzystających z dostępnych obecnie usług telekomunikacyjnych. Zasady działania tej aplikacji należy uznać za fakt powszechnie znany. Przedsięwzięcie polegające na organizowaniu usług przewozu poprzez aplikację Bolt ma charakter zarobkowy, zorganizowany i ciągły. Usługę, realizowaną przy wykorzystaniu aplikacji Bolt, która polega na odpłatnym umożliwianiu skojarzenia kierującego i pasażera, należy uznać za usługę wchodzącą w zakres usług w dziedzinie transportu. Powyższe znajduje potwierdzenie w dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w wyroku z 20 grudnia 2017 r. C-434/15 (opublikowany na stronie internetowej http://curia.europa.eu/juris) analizie charakteru usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną, jaką jest również aplikacja Bolt. TSUE wskazał w nim, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Skoro TSUE potraktował firmę pośredniczącą jako wykonawcę w części usługi transportowej (w zakresie pośrednictwa w jej realizacji) to tym bardzie skarżącego jako realizatora jej drugiej części polegającej na faktycznym przewozie pasażera uznać należało za wykonawcę usługi transportowej (por. wyrok WSA w Gliwicach z 1 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 1048/18; wyrok WSA w Warszawie z 27 lutego 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2358/17., wyrok WSA w Gdańsku z 17 października 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 501/19 czy również wyrok WSA w Gdańsku z 28 listopada 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 668/19 – publ. jak wyżej ). Ustalone okoliczności faktyczne sprawy jednoznacznie potwierdzają również, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. W myśl art. 18 ust.4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zgodnie z art.18 ust.4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że kontrolowany przewóz wykonywany był pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Pojazd Skoda Octavia, którym 15 stycznia 2020 r. był wykonywany przewóz, nie spełniał zatem określonego w powyższych przepisach wymogu. Okoliczność tę potwierdza zarówno protokół kontroli, jak również wydruk z bazy CEPiK (k. 50 akt admin.) Nie został zatem spełniony warunek wykonywania przewozu okazjonalnego określony w art.18 ust.4a u.t.d., co uzasadniało nałożenie kary za stwierdzone naruszenie. Jednocześnie przewóz wykonany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał wymogów określonych w art. 18 ust. 4b u.t.d. uprawniających do wykonywania przewozów okazjonalnych bez spełnienia kryterium konstrukcyjnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4a u.t.d. W szczególności nie została spełniona przesłanka określona w art. 18 ust. 4b pkt 2b u.t.d., gdyż warunki przewozu nie zostały ustalone przed rozpoczęciem usługi w formie umowy w lokalu przedsiębiorstwa. Jak wynika z zeznań pasażera A.P. 15 stycznia 2020 r. zamówiła ona usługę przewozu na przejazd w S. z ul. B. na ul. C. za pomocą zainstalowanej w swoim telefonie aplikacji Bolt. Podróżowała z R.B. Po zamówieniu usługi oczekiwała na przyjazd samochodu. Po dojechaniu na miejsce docelowe pasażerce z karty zgłoszonej do aplikacji Bolt pobrano kwotę 11,48 zł. Pasażer przed rozpoczęciem przewozu nie zawierał zatem żadnej umowy w lokalu przedsiębiorstwa. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika także, aby opłata za przewóz została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu i uregulowana bezgotówkowo na rzecz przedsiębiorcy. Faktura wystawiona za przejazd przez Bolt Operations OU wystawiona została w imieniu skarżącego dotyczyła usługi transportowej z 15 stycznia 2020 r. Z zeznań kierowcy wynika, że przewozy zamawiane przy pomocy aplikacji Bolt wykonuje od kilku miesięcy na podstawie umowy zlecenia i umowy najmu zawartych ze skarżącym (k. 1-10 akt admin.). Kierowca oświadczył, że zobowiązał się do wykonywania przewozu osób lub towarów pojazdem Skoda Octavia, wynajętym skarżącemu w zamian za wynagrodzenie prowizyjne za wykonane usługi i zwrot kosztów związanych z wykonaniem tych usług. Prawidłowo zatem organy administracji uznały, że nie została spełniona żadna z przesłanek, o których mowa w art.18 ust.4b u.t.d. Wobec powyższego prawidłowo organ uznał, że 15 stycznia 2020 r. skarżący wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem marki Skoda Octavia o numerze rejestracyjnym [...] bez spełnienia wymogu z art. 18 ust. 4a u.t.d., przy czym nie miał miejsca przypadek, o którym mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d., umożliwiający wykonywanie przewozu okazjonalnego bez spełnienia kryterium konstrukcyjnego, co uzasadniało wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł (l.p 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.). W tym miejscu należy odnieść się do argumentacji uzasadnienia skargi, która powołując się na wyrok WSA w Rzeszowie z 2 września 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 1384/19 zmierza do obalenia wniosków organu, że w sprawie doszło do realizacji przez skarżącego przewozu okazjonalnego. W powyższym orzeczeniu Sąd stanął na stanowisko, że nieprawidłowa jest kwalifikacja czynności przewozowych skarżącego (który przewoził jedynie jedną osobę samochodem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu do pięciu osób łącznie z kierowcą) jako przewozu okazjonalnego w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. WSA w Rzeszowie powołał się w tym względzie na treść art. 2 pkt rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006, według którego "usługi okazjonalne" oznaczają "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika". Wobec tego, zdaniem WSA w Rzeszowie, a w ślad za tym także skarżącego, przewóz okazjonalny – zgodnie z treścią art. 4 pkt 11 u.t.d. – to przewóz osób, rozumiany jako grupy pasażerów, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo wahadłowego. Sąd w składzie orzekającym zwraca uwagę, że ww. wyrok WSA w Rzeszowie nie wpisuje się w dotychczasową linię orzeczniczą sądów administracyjnych, kwalifikujących okoliczności analogiczne co w rozpoznawanej sprawie w kontekście przejazdu okazjonalnego. Orzeczenie to nie jest nadto prawomocne, dlatego nie można uznać, by mogło ono kształtować nową linię orzeczniczą w tego rodzaju sprawach, tudzież modyfikować linię dotychczasową. Niezależnie od powyższego stwierdzić również należy, że skład orzekający nie podzielił zapatrywań WSA w Rzeszowie odnośnie do sposobu definiowania pojęcia "przewóz okazjonalny". Jakkolwiek Sąd nie neguje samej możliwości posiłkowego odwoływania się do regulacji zawartej ww. rozporządzeniu (WE) Nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 r., to jednak z uwagi na cel i zakres przedmiotowy tego aktu, czyli zapewnienie spójnych ram prawnych dla międzynarodowego autobusowego i autokarowego przewozu osób na terytorium Wspólnoty, jego postanowienia w kontekście przewozu wykonywanego samochodami osobowymi należy wykładać odpowiednio, a nie literalnie, gdyż nie są to materie tożsame, a jedynie pokrewne. Odnosząc się zaś bezpośrednio do treści art. 2 pkt 4 ww. rozporządzenia, wypada zauważyć, że definiując pojęcie "usług okazjonalnych", prawodawca wspólnotowy wskazał, że obejmują one przewóz grup pasażerów i jest to ich cechą główną, jednak nie można z tego sformułowania wywodzić wniosku, iż dla kwalifikacji usługi przewozowej jako okazjonalnej warunek ten musi być za każdym razem bezwzględnie spełniony, ponieważ wprost z tego przepisu to nie wynika. Dlatego należy przyjąć, że jakkolwiek przewóz grup pasażerów powinien stanowić zasadę organizowania usług okazjonalnych, to powyższe nie wyklucza, aby takie usługi mogły być świadczone także na rzecz pojedynczego pasażera. Podkreślenia zresztą wymaga, że ewentualny przewóz jednej osoby – w ocenie Sądu – nie pozbawia organu możliwości uznania tego przewozu za okazjonalny. Skoro zgodnie z powołanym wcześniej art. 2 pkt 4 ww. rozporządzenia m.in. zleceniodawca uprawniony jest określić liczebność grupy przewożonych osób, to może on zawęzić także skład osobowy pasażerów pojazdu do jednej osoby, zwłaszcza gdy przewóz dokonywany jest samochodem osobowym, a nie autobusem. Użyty w rozporządzeniu zwrot "przewóz grup pasażerów utworzony z inicjatywy zleceniodawcy", w warunkach przewozu samochodem, należy więc rozumieć w ten sposób, że daje zleceniodawcy swobodę w zakresie wyboru, czy przewóz dotyczy jednego pasażera, czy też ich większej liczby. Skutkiem dokonania powyższego wyboru przez zleceniodawcę nie będzie zatem zmiana charakteru świadczonej przez skarżonego usługi na przewóz inny niż okazjonalny. Ponadto zważyć trzeba, że zakres przewozu okazjonalnego w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d., jakkolwiek zbliżony do użytego w rozporządzeniu (WE) Nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady sformułowania "usług okazjonalnych", jest w istocie węższy i musi być rozumiany w taki sposób, aby obejmował formy przewozów, które nie mieszczą się w ramach "przewozu regularnego" oraz "przewozu regularnego specjalnego" albo "przewozu wahadłowego". W innym bowiem przypadku przepisy powiązane z przewozem okazjonalnym byłyby martwe z uwagi na niemożność wskazania zakresu przedmiotowego tego pojęcia. Sąd uznał również za zasadne stanowisko organów, z którego wynika, że skarżący posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, to do ww. licencji nie został zgłoszony samochód osobowy marki Skoda Octavia o numerze rejestracyjnym [...], którym wykonywany był w dniu kontroli przewóz drogowy. W świetle obowiązujących przepisów u.t.d., zdaniem Sądu, obowiązkiem skarżącego było zgłosić w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, zmianę danych pojazdu w terminie 28 dni od powstania zmiany tych danych. W tej sytuacji zaniechanie realizacji tego obowiązku organy słusznie oceniły jako podstawę do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 800 zł, zgodnie z art. 92a ust. 1, 7 oraz 11 pkt 1 u.t.d. w związku z lp. 1.5. załącznika nr 3 do ustawy. Zdaniem Sądu zasadnie również nałożono na skarżącego karę w wysokości 500 zł z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. W toku kontroli kierujący okazał jedynie kserokopię licencji [...] wydanej na rzecz skarżącego, nie posiadał oryginalnego wypisu z licencji. Przedstawiona kopia licencji nr [...] nie czyni zadość obowiązkowi wynikającemu z treści art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. Stwierdzone w tym zakresie naruszenie czyniło zasadnym wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 500 zł (lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.). W wyroku z 4 kwietnia 2017 r. sygn. II GSK 2107/15 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że przepis art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. nakłada obowiązek posiadania przez kierowcę podczas wykonywania przewozu drogowego i okazania na żądanie uprawnionego organu kontroli między innymi wypisu z licencji. Odpowiedzialność za wyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty, a więc i w wypis z licencji, stosownie do art. 87 ust. 3 u.t.d., spoczywa na przedsiębiorcy. To przedsiębiorca odpowiedzialny jest co najmniej za wyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty, w tym stosowne wypisy z licencji, które nie może ograniczać się wyłącznie do samego przekazania dokumentów kierowcy, ale również obejmuje dopilnowanie ich posiadania przez kierowcę w czasie wykonywania przewóz i ich okazanie organom uprawnionym do przeprowadzenia kontroli. Trafna jest także ocena organu o braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 u.t.d. Nie było rolą organów inspekcji transportu drogowego poszukiwanie dowodów potwierdzających zaistnienie wymienionych w art. 92c ust. 1 u.t.d. wyjątkowych okoliczności nakazujących umorzenie wszczętego postępowania. W sprawie brak jest podstaw, aby przyjąć, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, w toku postępowania nie przedstawił bowiem żadnych dowodów okoliczność taką potwierdzających. W ocenie Sądu, nieuzasadniony jest także zarzut skargi, że nie zostało wyjaśnione, czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej oraz braku zweryfikowania przez organ, czy kierujący posiadał status przedsiębiorcy. Jak zostało już wcześniej wskazane, w toku postępowania organ I instancji ustalił, że skarżący posiada licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, wydaną przez Starostę Powiatowego w T. 2 sierpnia 2018 r. ważną do 1 lipca 2028 r. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez skarżącego, w toku postępowania. Nadto sądowi wiadome jest z akt niniejszej sprawy, w których znajduje się wypis z CEiDG, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą w zakresie taksówek osobowych oraz w zakresie pozostałego transportu lądowego pasażerskiego, gdzie indziej niesklasyfikowanego. Wobec powyższego niezrozumiałe są zarzuty wskazujące na brak prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej. Ponadto, w ocenie Sądu, okoliczność, na jakiej podstawie swoje usługi na rzecz skarżącego świadczył kierowca K.S. nie ma znaczenia dla odpowiedzialności skarżącego, bowiem zgromadzony materiał dowodowy w postaci: protokołu kontroli, zeznań pasażerki, a także faktura za wykonany przewóz stanowią spójny materiał świadczący o tym, że kontrolowany przewóz nastąpił w imieniu i na rzecz skarżącego. Ponadto Sąd zaznacza, że z zeznań kierowcy wynika, że zawarł ze skarżącym umowę zlecenia i umowę najmu. Zdaniem Sądu fakt, że usługi przewozu nie wykonała osobiście strona skarżąca pozostaje bez wpływu na ocenę zdarzenia, bowiem kierowca wykonał przewóz w jej imieniu i na jej rzecz, a to skutkowało zasadnym obciążeniem odpowiedzialnością za wykonanie usługi przewozu w sposób niezgodny z u.t.d. Okoliczność, że kierowca działał na rzecz skarżącego nie została więc skutecznie podważona. W ocenie Sądu organy obu instancji zrealizowały obowiązki wynikające z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły dostępny dla nich materiał dowodowy, niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. W tym kontekście podkreślić należy, że jak trafnie wskazał organ w zaskarżonej decyzji, obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza jego nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów, mających wykazać okoliczności korzystne dla strony postępowania. Zaznaczyć należy, że ciążący na organie obowiązek wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy nie zwalnia strony ze współdziałania z organem w ich wyjaśnieniu, zwłaszcza gdy przedstawienie dowodów potwierdzających jej twierdzenia leży w interesie strony i tylko z jej udziałem możliwe jest ich ewentualne pozyskanie (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2017 r., II GSK 756/16). GITD odwołując się do judykatury zasadnie podnosił, że strona nie może zasadnie oczekiwać, że organ administracji publicznej dysponując już określonym materiałem dowodowym pozwalającym na ustalenie okoliczności istotnych w sprawie, będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zebranego materiału dowodowego. Podsumowując stwierdzić należy, że postępowanie poprzedzające wydanie kontrolowanej decyzji przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący dopuścił się naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego, które uzasadniały nałożenie kary pieniężnej. Wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów ustawy i załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Organy wydały rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom prawa i swoje stanowisko przedstawiły w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z przepisem art. 15 zzs4 ust. 2 w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Z kolei art. 15 zzs4 ust. 3 stanowi, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Przeprowadzenie rozprawy zdalnej w rozpoznawanej sprawie nie było możliwe z uwagi na brak możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej, więc sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako bezzasadną, oddalił. is