III SA/Łd 390/24

Dnia 11 lipca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, Sędzia WSA Paweł Dańczak(spr.), Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2024 roku sprawy ze skargi Województwa Łódzkiego na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego z dnia 3 kwietnia 2024 roku nr PNIK-I.4131.225.2024 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie rozpatrzenia wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, 2. zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz skarżącego Województwa Łódzkiego kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. d.cz. 19 stycznia 2024 r. Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa wystąpił do Sejmiku Województwa Łódzkiego z wnioskiem o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radny Województwa Łódzkiego – J.C. poprzez odwołanie ze stanowiska. W uzasadnieniu wnioskodawca podniósł, że ze względu na powołanie go z dniem 10 stycznia 2024 r. na stanowisko Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, a co za tym idzie zmianę osoby pełniącej tę funkcję, zachodzi konieczność doboru kadry kierowniczej, która w sposób efektywny, poprzez najwłaściwszy dobór metod i środków, będzie dążyła do optymalnego realizowania polityki rolnej państwa w szczególności w zakresie niezakłóconego wspierania przez oddział terenowy KOWR rolników indywidualnych zamieszkałych w gminie, powiecie, województwie przez przekazywanie środków finansowych, organizowanie przetargów na sprzedaż i dzierżawę nieruchomości. Dyrektor podkreślił, że zamiar rozwiązania stosunku pracy nie ma żadnego związku z wykonywaniem przez radną mandatu. Sejmik Województwa Łódzkiego uchwałą z 27 lutego 2024 r. nr LXVI/755/24 odmówił wyrażenia zgody na rozwiązanie przez Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa stosunku pracy z radnym Województwa Łódzkiego – J.C. W uzasadnieniu uchwały sejmik odwołując się do treści art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2094 ze zm.) – dalej " u.s.w." wskazał, że sejmik województwa obligatoryjnie odmawia wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą tego rozwiązania są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego. W pozostałych przypadkach odmowa lub wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym pozostawiona jest swobodnemu uznaniu sejmiku województwa. Wniosek Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa jest lakoniczny, nie wskazuje żadnych uchybień w wykonywaniu pełnionej przez radnego funkcji w Ośrodku oraz w wykonywaniu związanych z tą funkcją obowiązków pracowniczych. Nie podano także żadnych istotnych okoliczności faktycznych, czy prawnych dostatecznie uzasadniających konieczność odwołania radnego ze stanowiska. Ponadto, jak wynika ze złożonego przez J.C. oświadczenia - pracodawca nie miał dotychczas żadnych zastrzeżeń do wykonywanej przez niego pracy. W ocenie Sejmiku Województwa brak jest dostatecznych, obiektywnych, uzasadnionych i zgodnych z zasadami współżycia społecznego podstaw do rozwiązania stosunku pracy z radnym. W ustalonych okolicznościach sprawy skierowany wniosek o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym jest zdaniem Sejmiku Województwa podyktowany wyłącznie względami natury politycznej i ma związek z wykonywaniem mandatu przez radnego oraz jego polityczną aktywnością. 18 marca 2024 r. Wojewoda Łódzki poinformował organ województwa o wszczęciu postępowania w celu kontroli legalności uchwały. Rozstrzygnięciem nadzorczym z 3 kwietnia 2024 r. Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 82 ust. 1 i 4 u.s.w., stwierdził nieważność uchwały nr LXVI/755/24 Sejmiku Województwa Łódzkiego z dnia 27 lutego 2024 r. w sprawie rozpatrzenia wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym Województwa Łódzkiego. W uzasadnieniu organ nadzoru wyjaśnił, że w jego ocenie zweryfikowanie prawidłowości przedmiotowej uchwały podjętej na mocy art. 27 ust. 2 u.s.w. nie jest możliwe na podstawie analizy jej uzasadnienia. Uzasadnienie to jest ogólnikowe i nie zawiera ustosunkowania się do merytorycznych powodów wypowiedzenia umowy o pracę wskazanych przez pracodawcę. Konieczność sporządzenia uzasadnienia, wykazującego w sposób wyczerpujący, jakie przesłanki legły u podstaw zajętego stanowiska i czy w konkretnej sprawie nie zachodziła podstawa do wyrażenia takiej zgody, wynika z treści art. 27 ust. 2 u.s.w. To właśnie zamieszczone przez ustawodawcę w zdaniu drugim tego przepisu zastrzeżenie, że sejmik województwa jest zobligowany do odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radną mandatu, zmusza organ stanowiący województwa do ustosunkowania się do otrzymanego wniosku, a wyrażenie stanowiska w tej sprawie musi znaleźć się w uzasadnieniu uchwały. Projekt uchwały i głosowanie nad uchwałą w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną powinno zatem obejmować również konkretną treść uzasadnienia. Nie jest bowiem prawnie obojętne, jakie przesłanki stanowiły podstawę zajętego stanowiska - ma to znaczenie nie tylko na etapie oceny legalności uchwały przez organ nadzoru, który weryfikuje zasadność określonego stanowiska w kontekście art. 27 ust. 2 zdanie drugie u.s.w., ale ma też niebagatelne znaczenie dla stron stosunku pracy w ewentualnym sporze sądowym. W ocenie organu nadzoru, z treści wniosku skierowanego do Sejmiku Województwa Łódzkiego w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym wynika, że przyczyną uzasadniającą decyzję pracodawcy w tym przypadku nie są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego. Mianowicie wnioskodawca jako przyczynę zamiaru rozwiązania umowy o pracę z radnym wskazał konieczność doboru kadry kierowniczej w celu usprawnienia działania instytucji, a co za tym idzie sejmik nie był zobowiązany do odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, zgodnie z dyspozycją art. 27 ust. 2 zdanie drugie u.s.w. Zdaniem Wojewody Łódzkiego Sejmik Województwa Łódzkiego przed podjęciem przedmiotowej uchwały powinien przeanalizować wszystkie istotne w sprawie okoliczności, co powinno znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu podjętej uchwały. Jeśli tego nie uczynił i nie ustalił czy podstawą rozwiązania stosunku pracy są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego, czy też nie, to podjęcie kwestionowanej uchwały było przedwczesne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Województwo Łódzkie wniosło o jego uchylenie w całości oraz o obciążenie Wojewody Łódzkiego kosztami postępowania w sprawie. Województwo Łódzkie zarzuciło organowi nadzoru naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 27 ust. 2 oraz art. 82 ust.1 u.s.w. Podniosło, iż wniosek złożony przez Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa był "lakoniczny i nie wskazywał żadnych uchybień w wykonywaniu pełnionej przez radnego funkcji w Ośrodku oraz w wykonywaniu związanych z tą funkcją obowiązków pracowniczych". Wniosek nie wskazywał również, w jaki sposób dalsze pozostanie w stosunku pracy przez radnego uniemożliwi "usprawnienie działania instytucji". Wojewoda Łódzki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i motywy, którymi kierował się wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 tej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do i art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935.), dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawie skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Na podstawie art. 148 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt, a w razie nieuwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddala. Przedmiot kontroli sądu w sprawie niniejszej stanowiło rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego z 3 kwietnia 2024 r., którym organ ten działając na podstawie art. 82 ust. 1 i 4 u.s.w. stwierdził nieważność uchwały Sejmik Województwa Łódzkiego z 27 lutego 2024 r. nr LXVI/755/24 odmawiającej wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym Województwa Łódzkiego – J.C. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z przywołanym w rozstrzygnięciu nadzorczym art. 82 ust. 1 u.s.w. uchwała organu samorządu województwa sprzeczne z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały w trybie określonym w art. 81. Ponadto zgodnie z art. 82 ust. 6 u.s.w. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Pojęcie istotnego naruszenia prawa nie zostało zdefiniowane w żadnej z ustaw samorządowych, ale w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być akceptowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także regulujących procedury podejmowania uchwał. Są to zatem takie naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, "Samorząd Terytorialny" 2001 r., z. 1-2, s. 101-102). W wyroku z 15 września 2017 r. w sprawie sygn. akt I OSK 1136/17 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że należy przyjąć, że naruszenie jest istotne, jeżeli pociąga za sobą negatywne skutki dla określonego podmiotu prawa, którym może być gmina lub podmiot zewnętrzny. Nie dochodzi do istotnego naruszenia prawa w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g. jeżeli rozstrzygniecie zawarte w uchwale lub zarządzeniu nie jest wyraźnie zakazane przez ustawodawcę i mieści się w granicach swobodnego uznania organu. Na wymóg wyraźniej sprzeczności z normą prawną wyższego rzędu w aspekcie stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy wskazał również NSA w wyroku z 12 września 2017 r. sygn. akt II OSK 2884/16 (dostępny w CBOSA) podkreślając, że stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że przy rozpoznawaniu skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczące aktu (np. uchwały, zarządzania) organu jednostki samorządu terytorialnego obowiązkiem sądu jest najpierw zbadanie zgodności z prawem samego aktu, a dopiero w następnej kolejności badanie legalności rozstrzygnięcia nadzorczego, mocą którego stwierdzono nieważność owego aktu (por.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 3 do art. 148; J. Zimmermann, Elementy procesowe nadzoru i kontroli NSA nad samorządem terytorialnym, "Państwo i Prawo" 1991, nr 10, s. 48; wyrok NSA z 5 grudnia 1995 r., SA/Rz 1109/95; wyroki WSA: z 10 maja 2005 r., III SA/Łd 103/05; z 12 sierpnia 2005 r., II SA/Op 207/05; z 6 września 2006 r., II SA/Go 450/06; z 10 stycznia 2013 r., IV SA/Gl 1044/12; z 4 września 2014 r., IV SA/Po 701/14; z 5 lutego 2016 r., III SA/Wr 1282/15 - dostępne w CBOSA). Albowiem w sprawach ze skarg na rozstrzygnięcie nadzorcze, gdy przedmiotem tego rozstrzygnięcia jest akt organu jednostki samorządu, chodzi w istocie o to samo, o co chodzi w sprawie ze skargi na taki akt wniesionej na podstawie art. 90 ust. 1 u.s.w. czy też odpowiednio art. 101 ust. 1 u.s.g. - o ocenę legalności danego aktu (por. wyrok NSA z 4 sierpnia 2011 r., II OSK 168/11 dostępny w CBOSA). Oceny tej dokonać należy uwzględniając stan faktyczny i prawny istniejący w dacie jego podejmowania. Podstawę prawną spornej w sprawie uchwały stanowił m.in. art. 27 ust. 2 u.s.w., zgodnie z którym rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody sejmiku województwa, którego radny jest członkiem. Sejmik województwa odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu przez tego radnego. Przepis ten zawiera normę nakazującą pracodawcy uzyskanie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Powyższa regulacja wprowadza dodatkową gwarancję trwałości stosunku pracy, w którym pozostaje radny, niezależnie od ochrony prawnej na zasadach ogólnych, określonych w przepisach prawa pracy. Jej celem jest zagwarantowanie radnemu swobodnego sprawowania mandatu. W orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym zarówno omawianej regulacji prawnej, jak i podobnych regulacji znajdujących się w ustawie o samorządzie powiatowym i ustawie o samorządzie gminnym nastąpiła pewna ewolucja poglądów dotyczących kompetencji organów samorządu w zakresie kontroli rozwiązana stosunku pracy z radnym. W przeszłości prezentowane było stanowisko zgodnie z którym, co do zasady wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym lub odmowa takiej zgody pozostawione są uznaniu rady, a jedynie w sytuacji, gdy rada uzna, że podstawą rozwiązania stosunku pracy są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, zobowiązana jest odmówić wyrażenia zgody (zob. m. in. wyroki NSA: z 9 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 194/06; z 18 września 2008 r., sygn. akt II OSK 952/08; z 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 3133/13, dostępne w CBOSA.). Ten kierunek w orzecznictwie uległ jednak zmianie i można obecnie uznać za dominujący odmienny pogląd prawny, który w pełni podziela sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Pogląd ten sprowadza się do przyjęcia, że szczególna ochrona przysługująca radnemu na podstawie przepisów uzależniających rozwiązanie z nim stosunku pracy od zgody rady dotyczy jedynie sytuacji, w których rozwiązanie z nim stosunku pracy związane jest z wykonywaniem przez niego mandatu. W przypadku zaś, gdy taki związek nie istnieje, rada nie może zatem odmówić zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy (zob. mi. in. wyroki NSA: z 3 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 4443/21; z 31 maja 2021 r., sygn. akt III OSK 3615/21, z 20 grudnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1450/21 i III OSK 1449/21, z 21 marca 2023 r.,sygn. akt III OSK 2007/21, dostępne w CBOSA). Taka wykładnia wskazuje na to, że radny, jak każdy inny pracownik może przed sądem pracy wykazywać, że powody rozwiązania z nim stosunku pracy, niezwiązane z wykonywanym mandatem radnego, są niezgodne z prawem i nieuzasadnione. Tym samym, nie ma żadnych powodów, aby rada gminy wkraczała w kompetencje sądu pracy i oceniała zasadność przyczyn rozwiązania stosunku pracy z radnym, z wyłączeniem jedynie sytuacji, gdy ma to związek z oceną, czy rzeczywista przyczyna rozwiązania stosunku pracy nie jest jednak związana z wykonywaniem mandatu radnego (zob. wyrok NSA z 24 października 2018 r.; sygn. akt II OSK 2532/17, dostępny w CBOSA). Zatem aby gwarancja skutecznego i bezpiecznego sprawowania funkcji publicznej przez radnego i jego ochrona przed rozwiązaniem stosunku pracy z powodów związanych ze sprawowanym mandatem nie była iluzoryczna, konieczne jest, by pracodawca, występując do sejmiku wojewódzkiego z wnioskiem opartym na art. 27 ust. 2 u.s.w., precyzyjnie określił i wykazał rzeczywisty charakter powodów zamierzonego rozwiązania stosunku pracy. Oczywistym jest bowiem, że pracodawca, zamierzając zwolnić radnego z pracy nie powoła się z reguły w uzasadnieniu wprost na okoliczności związane z wykonywaniem przez niego mandatu. Ograniczenie się przez sejmik do jedynie formalnego badania, czy wśród podstaw rozwiązania stosunku pracy z radnym, wskazanych przez pracodawcę powołano expressis verbis zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego pozbawiałoby jakiegokolwiek znaczenia ochronę wynikającą z art. 27 ust. 2 u.s.w. Tymczasem w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy sam wniosek Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa skierowany do Sejmiku o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym w swej treści jest bardzo ogólny i nie pozwala ustalić faktycznych, konkretnych przyczyn leżących u podstaw zamiaru rozwiązania z nim stosunku pracy. Wnioskodawca stwierdził jedynie, że w związku ze zmianą osoby pełniącej funkcję Dyrektora, zachodzi konieczność doboru kadry kierowniczej, która w sposób efektywny, poprzez najwłaściwszy dobór metod i środków, będzie dążyła do optymalnego realizowania polityki rolnej państwa w szczególności w zakresie niezakłóconego wspierania przez oddział terenowy KOWR rolników indywidualnych zamieszkałych w gminie, powiecie, województwie przez przekazywanie środków finansowych, organizowanie przetargów na sprzedaż i dzierżawę nieruchomości. Powołane przyczyny rozwiązania stosunku pracy nie zostały w żaden sposób udokumentowane, czy wykazane. Pracodawca nie wskazał także faktów z których wynika, że radny dotychczas nieprawidłowo realizował zadania w zakresie polityki rolnej państwa czy wspierania lokalnych rolników. Teza ta kłóci się także z podniesionymi przez samego radnego okolicznościami dotyczącymi braku zastrzeżeń do wykonywanej przez niego pracy oraz uzyskaniem wyróżnienia w związku z zasługami dla rolnictwa. Takie ogólne stwierdzenia, jak przedstawione we wniosku, uniemożliwiają jego ocenę w świetle przesłanek określonych w art. 27 ust. 2 u.s.w. Wskazane przez organ przesłanki, które stanowiły podstawę złożenia wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną, muszą bowiem być rzeczywiste. Nie jest dopuszczalne, aby składający przedmiotowy wniosek podawał inne powody niż faktycznie te, którymi kierował się podejmując zamiar rozwiązania stosunku pracy i jednocześnie przyczyny te nie podlegałyby kontroli radnych. Tym samym nie jest wystarczające, tak jak to uczynił wnioskodawca we wniosku, wskazanie, że powód rozwiązania stosunku pracy z radnym nie jest związany ze sprawowaniem przez niego mandatu radnego oraz ogólne stwierdzenie, że zachodzi konieczność doboru kadry kierowniczej w zakresie organizacji polityki rolnej Państwa. Zaakceptowanie takiego stanowiska czyniłoby ocenę merytoryczną, jaką winien przeprowadzić sejmik województwa przed podjęciem uchwały w oparciu o kryteria określone w art. 27 ust. 2 u.s.w. iluzoryczną, tak jak i ochronę stosunku pracy radnego wynikającą z tego przepisu. To nie na radnych wchodzących w skład sejmiku województwa spoczywa obowiązek ustalania, jakie przesłanki przemawiają za przyjęciem, że zmiana na kierowniczym stanowisku w danym zakładzie pracy przyczyni się do osiągnięcia lepszych wyników pracy. Wnioskodawca we wniosku winien przedstawić okoliczności uzasadniające taką zmianę, np. nowe wymagania w stosunku do pracownika co do posiadanych umiejętności w związku z koniecznością realizacji nowych zdań lub dotychczas osiągniętych niezadawalających wyników. To wnioskodawca jako pracodawca posiada w tym zakresie stosowną wiedzę, którą winien przekazać sejmikowi w składanym wniosku (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 17 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Gp 16/21, CBOSA). Brak uzasadnienia wskazującego na rzeczywiste istnienie podwodów, na które wskazywał pracodawca w złożonym wniosku w istocie uniemożliwił sejmikowi ocenę, czy w sprawie wystąpiły przesłanki o których mowa w art. 27 ust. 2 u.s.w. zobowiązujące organ do odmowy wyrażenia zgody na rozwiązane stosunku pracy z radną. Zdaniem sądu, wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym, to nie sejmik województwa miał obowiązek wykazania zasadności przyczyn rozwiązania stosunku pracy z radny, a pracodawca. Podejmując swoje rozstrzygnięcie sejmik uwzględnił także oświadczenie złożone przez radnego, w którym wskazał ona na nieuzasadniony charakter zwolnienia go z zajmowanego stanowiska. Zatem w tak przedstawionym materiale dowodowym sejmik zasadnie skonstatował, że w sprawie występuje pozorność podstaw wskazanych przez pracodawcę; wniosek o wyrażenie zgody i brak dokumentacji oraz argumenty powołane przez pracodawcę nie wystarczają do przyjęcia tezy, że zamiar rozwiązania stosunku pracy nie jest w żaden sposób związany z wykonywaniem przez radnego mandatu. Niedające się usunąć wątpliwości co do rzeczywistych motywów pracodawcy były w ocenie sądu wystarczające do przyjęcia ich pozornego charakteru i odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. W ocenie sądu nietrafnie także wojewoda zarzucił organowi województwa brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia powodów rozwiązania stosunku pracy z radną. Zwrócić należy uwagę, że sejmik nie ma obowiązku prowadzenia postępowania uzupełniającego, wyjaśniającego, a jedynie proceduje w oparciu o przedstawioną dokumentację. To na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania rzeczywistych, uzasadnionych przyczyn i ich udokumentowania, bowiem motywy pracodawcy zamierzającego rozwiązać stosunek pracy z radnym muszą być szczegółowo badane, ponieważ od tych ustaleń zależy stanowisko sejmiku w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy. Uchwała taka nie może mieć charakteru blankietowego i winna być uzasadniona w sensie obiektywnie weryfikowalnych argumentów oraz mieć oparcie w stanie faktycznym dotyczącym powodów rozwiązania stosunku pracy. Wbrew twierdzeniom organu nadzoru motywy, dla jakich podjęto uchwałę na podstawie art. 27 ust. 2 u.s.w. wynikają z treści jej uzasadnienia. Sejmik uznał, że ogólnikowość wniosku pracodawcy w kontekście nienagannej postawy radnego jako pracownika przemawia za przyjęciem, że rozwiązanie z nim stosunku pracy związane jest ze sprawowaniem funkcji radnego, co wyklucza możliwość wyrażenia na nie zgody przez sejmik. Biorąc powyższe pod uwagę sąd stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem prawa, gdyż nie zachodziły wskazane w nim podstawy do stwierdzenia nieważności zakwestionowanej uchwały i dlatego uchylił je na podstawie art. 148 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.), na które złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 480 zł (pkt 2 wyroku). d.cz.