III SA/Łd 429/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.K. na decyzję [...] z dnia [...]nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. D.C. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda Ł., po rozpatrzeniu odwołania J.K. i W.M. od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] o odmowie wymeldowania z pobytu stałego M.K. orzekł o uchyleniu w całości decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 29 grudnia 2016 r. i wymeldowaniu z pobytu stałego M.K. W skardze na powyższą decyzję M.K. wniósł o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku skarżący stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla niego duże trudności organizacyjne i wydatki związane z koniecznością wymiany dokumentów, w których widnieje jego dotychczasowy adres, w szczególności dowodu osobistego, prawa jazdy, dowodu rejestracyjnego samochodu oraz innych dokumentów związanych z ewidencją żołnierza zawodowego. Będzie musiał o tym fakcie zawiadomić dowódcę jednostki wojskowej, bank prowadzący jego rachunek, co z założenia jest dla niego uciążliwe, a być może okaże się niecelowe. Powyższe wiąże się z koniecznością podjęcia licznych czynności urzędowych oraz poniesienia kosztów wymiany dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 25 października 2005 r., I OZ 1074/05; z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04). Trudne do odwrócenia skutki to z kolei skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie czy przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09; z 10 grudnia 2010 r., II FZ 536/10; z 1 marca 2011 r., II FZ 17/11; z 8 października 2013 r., II OZ 839/13; z 13 sierpnia 2009 r., I OZ 779/09; z 3 grudnia 2009 r., I OZ 1101/09; z 6 marca 2013 r., II GZ 87/13; z 6 maja 2014 r., I OZ 341/14; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229). W rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczy decyzji o wymeldowaniu. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że jest to orzeczenie związane z rejestracją danych ewidencyjnych i potwierdza jedynie zaistniały stan faktyczny. Skutki decyzji o wymeldowaniu nie mają charakteru nieodwracalnego. Decyzja ta nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw. Za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie przemawiają również okoliczności powołane we wniosku. Skarżący powołuje się jedynie ogólnie na utrudnienia związane z wymianą dokumentów oraz koszty z tym związane. Potrzeba wymiany dokumentów i poniesienia związanych z tym kosztów, a także konieczność zawiadomienia różnych instytucji nie przesądzają o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie są to czynności nadmiernie uciążliwe i nie stanowią nadmiernego obciążenia finansowego (por. postanowienia NSA z 26 czerwca 2012 r., II OZ 2543/12; z 31 maja 2016 r., II OZ 555/16). Skarżący w uzasadnieniu wniosku nie przedstawił żadnych szczególnych okoliczności mogących świadczyć o tym, że wymiana dokumentów oraz zgłoszenie zmiany danych w zakresie miejsca zameldowania na pobyt stały w jego przypadku stanowią dla niego nadmierne obciążenie. Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. D.Cz.