III SA/Łd 602/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D H o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi D H na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł uchylił w całości decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P z dnia [...] r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego w łącznej wysokości 54 000 zł i ustalił kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego w łącznej wysokości 54 000 zł z czego: 18 000 zł zostało pobrane na mocy decyzji z dnia[...] r., 18 000 zł zostało pobrane na mocy decyzji z dnia[...] r., 18 000 zł zostało pobranych na mocy decyzji z dnia[...] r. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na sprawę zawisłą przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na skutek skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 grudnia 2014 r., III SA/Łd 723/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucję zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego regulują przepisy art. 56 oraz art. 123 do art. 126 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Z uwagi na to, że tylko skarżący złożył wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, nie ma w niniejszej sprawie zastosowania art. 126 p.p.s.a. stanowiący podstawę do zawieszenia postępowania przez sąd na zgodny wniosek stron. Za zasadne sąd jednakże uznał zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu (por. postanowienia NSA: z dnia 11 marca 2005 r., I OZ 45/05; z dnia 7 czerwca 2008 r., I OZ 382/08). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione względami celowościowymi, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, a celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie NSA z 13 czerwca 2008 r., I FZ 221/08; wyrok WSA w Warszawie z 18 czerwca 2009 r., III SA/Wa 3321/08). W sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wielce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., I FZ 221/08 LEX nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s.302-303). Rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego musi być więc istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2012 r., II FZ 941/12). W ocenie sądu w rozpoznawanej sprawie zachodzi tego rodzaju sytuacja, że jej rozstrzygnięcie zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w związku ze skargą kasacyjną wniesioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 723/14 (sprawa sygn. akt II GSK 732/15). Wskazanym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę skarżącego na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013. Podstawę do wydania tej decyzji stanowiły ustalenia będące wynikiem kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach 1-9 sierpnia 2013r. Ustalono wówczas, że zadeklarowana powierzchnia działki A (100,00 ha) jest mniejsza od powierzchni całkowitej stwierdzonej, która wynosi 89,26 ha. Ponadto stwierdzono nieprawidłowość oznaczoną symbolem E2 – "materiał szkółkarski nie spełnia określonych wymagań" oraz nieprawidłowość oznaczoną symbolem E7 – "nieutrzymanie minimalnej obsady drzew i krzewów". Stwierdzono, że liczba drzew spełniających wymogi wyniosła 6 788 szt. Natomiast minimalna wymagana obsada drzew z uwzględnieniem 5% tolerancji (119 szt./ha) dla stwierdzonej powierzchni działki rolnej A (89,26 ha) wynosi 10 622 szt. Oddalając skargę, sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania. W ocenie sądu ustalenia faktyczne w ramach przeprowadzonej kontroli na miejscu, co do powierzchni zgłoszonej do wniosku działki rolnej oraz stanu zlokalizowanej na niej uprawy czereśni nie zostały skutecznie podważone. W skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżący zakwestionował prawidłowość dokonanej przez sąd kontroli decyzji w powyższym zakresie. W rozpoznawanej sprawie podstawę wszczęcia postępowania, a następnie wydania zaskarżonej decyzji również stanowiło ustalenie w toku postępowania w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowych na 2013 r., że skarżący nie spełnił warunku przyznania płatności § 2 ust. 1 pkt 4 w zw. z § 9 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2009 r., nr 33, poz. 262 ze zm.) – materiał szkółkarski nie spełniał minimalnych wymagań, a także § 4 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 wskazanego rozporządzenia w związku z niezachowaniem wymogu pakietu 2.10 w zakresie utrzymywania minimalnej obsady drzew i krzewów dla uprawy deklarowanej (czereśnia) 125 szt. drzew na hektar. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracji powołał się zarówno na ustalenia kontroli przeprowadzonej na miejscu w dniach 1-9 sierpnia 2013r., jak i fakt wydania w dniu 2 grudnia 2014r. ostatecznej decyzji, będącej przedmiotem kontroli sądowej w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 723/14. Analiza okoliczności faktycznych i prawnych występujących w obu sprawach prowadzi do wniosku, że kwestia sporna między stronami jest tożsama. W obu sprawach decyzje zostały oparte na tych samych okolicznościach faktycznych. Oddalenie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 723/14 spowoduje, że w obrocie prawnym ostatecznie pozostanie decyzja, stanowiąca podstawę zaskarżonej decyzji. Wydanie zaś przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku uchylającego zaskarżony wyrok i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania lub wydanie wyroku uchylającego zaskarżony wyrok i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny może spowodować, że odpadnie podstawa do wydania zaskarżonej decyzji. Wyrok ten będzie prawomocny (art. 168 § 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 170 p.p.s.a. wyrok prawomocny wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Związanie prawomocnym wyrokiem sądu polega na tym, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, iż kwestia ta nie może już być w ogóle badana w postępowaniu późniejszym, dotyczy to przy tym prawomocności materialnej orzeczenia (por. wyrok SN z dnia 12 lipca 2002 r., V CKN 1110/00, LexPolonica nr 377898). Inne sądy i inne organy państwowe muszą więc brać pod uwagę nie tylko fakt istnienia, ale i treść prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego, co implikuje w sposób bezwzględny wzięcie tego pod uwagę w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Podmioty te muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być ona już ponownie badana (por. J. Kunicki, Glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63). Gwarantuje to zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyroki NSA: z dnia 19 maja 1999 r., IV SA 2543/98; z dnia 9 czerwca 2006 r., I OSK 1268/05). W tych okolicznościach uzasadnione jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013. Rozstrzygnięcie, jakie zapadnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie II GSK 732/15, będzie miało istotny i bezpośredni wpływ na wynik postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. k.p.