III SA/Łd 724/18

Dnia 20 lutego 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędzia WSA Ewa Alberciak Protokolant Sekretarz sądowy Blanka Kuźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2019 roku sprawy ze skargi B. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadniony zarzutu zgłoszonego na postępowanie egzekucyjne 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat K. K. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Łodzi, A 99/9 kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej B. J. z urzędu. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) oraz w związku z art. 33 § 1 pkt 1, art. 34 § 4, art. 17 § 1, art. 18 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.), dalej u.p.e.a., po rozpatrzeniu zażalenia B. J., utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] Nr[...] , którym Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. uznał za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku. Z akt sprawy wynika, że w dniu 23.03.2015 r. do Urzędu Skarbowego w P. wpłynął tytuł wykonawczy z dnia 16.03.2015 r. o numerze [...]wystawiony przez A S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej w B. na B. J. za należności z tytułu opłaty abonamentowej za okres od stycznia 2010 r. do kwietnia 2014 r. W toku prowadzonego postępowania organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 08.10.2015 r. nr[...], cz. nr [...] dokonał zajęcia świadczenia emerytalno - rentowego zobowiązanej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T., Inspektorat w P. Zawiadomienie doręczono skarżącej wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu 16.10.2015 r. W dniu 21.10.2015 r. do Urzędu Skarbowego w P. wpłynęło pismo z dnia 20.10.2015 r., w którym zobowiązana skarżąca, wskazała, że na podstawie art. 54 u.p.e.a. wniosła skargę na bezpodstawne zajęcie świadczenia emerytalno - rentowego. Jako argument, strona podniosła m.in., iż A S.A. nie dopełniła obowiązku zawiadomienia o rzekomym nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, co miałoby przedłużyć dalszą rejestrację odbiornika rtv po likwidacji opłaty abonamentowej w formie książeczki imiennej o numerze [...] i wprowadzeniu zmian w przepisach dotyczących opłat abonamentowych. Ponadto zobowiązana poinformowała, że w dniu 04.05.2014 r. złożyła odwołanie z poświadczeniem nadania na upomnienie nr [...] z dn. 29.04.2014 r. do Centrum Obsługi Finansowej A S.A. w B., na które nie otrzymała wiążącej odpowiedzi w obowiązującym terminie 30 dni. Według zobowiązanej, nierozpoznanie ww. odwołania i niepowiadomienie o przyczynach zwłoki było równoznaczne z pozytywnym rozpatrzeniem odwołania. Po zapoznaniu się z treścią podnoszonych przez zobowiązaną argumentów, organ egzekucyjny zakwalifikował pismo skarżącej jako zarzut wniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., tj. zarzut nieistnienia obowiązku. W odniesieniu do ww. pisma Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z dnia [...] postanowił zawiesić prowadzone postępowanie egzekucyjne, informując równocześnie, że dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy. Wierzyciel w dniu 28.06.2016 r. wydał postanowienie nr[...], którym po rozpoznaniu wniesionych przez zobowiązaną zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., uznał zarzuty za nieuzasadnione. Wierzyciel podkreślił, że obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczaniem opłat za ich użytkowanie, mają swoje źródło w przepisach ustawy z dnia 21.04.2005 r. o opłatach abonamentowych. Wierzyciel poinformował także, iż; "Rejestracja odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego na dane osobowe: K. J., ul. A 20, P. została dopełniona w dniu 03.09.1973 r. (nr zezwolenia[...], następnie książeczka rtv o nr [...]. Po wyczerpaniu dowodów wpłat z tej książeczki wydana została książeczka o nr[...] , na której stwierdzono regulowanie przez B. J. wpłat do sierpnia 2007 r. (indywidualny numer identyfikacyjny[...]). Wierzyciel podkreślił także iż: "abonenci płatni otrzymali imienne formularze polecenia przelewu/wpłaty gotówki, ułatwiające dokonywanie wpłat za abonament rtv ". Wierzyciel zaznaczył, że "A wykonała ( ... ) zobowiązanie także wobec skarżącej wysyłając przesyłkę listową w dniu 24.07.2008 r. tj. zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego[...], stanowiące dowód zarejestrowania odbiorników rtv i zastępujące dowód zarejestrowania odbiorników rtv w formie imiennej książeczki rtv wraz z pakietem zawierającym spersonalizowane blankiety wpłat. Powiadomienie zostało dokonane w wymaganym terminie (nie odnotowano zwrotu wysłanej korespondencji), a zatem zobowiązana jest nadal zarejestrowanym abonentem". A nie dysponowała również informacjami, aby zobowiązana złożyła reklamację lub w jakiejkolwiek innej formie złożyła w placówkach A zarzut nieotrzymania zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego lub wystąpiła o przesłanie duplikatu takiego zawiadomienia. Powyższe pozwoliło stwierdzić, iż zawiadomienie zostało skutecznie doręczone stronie. Wierzyciel poinformował także, że załączył do pisma kserokopię wniosku o rejestrację odbiornika radiofonicznego / telewizyjnego oraz odcinka "U" o numerze [..], stanowiącym o wymianie książeczki i będącym jednocześnie dowodem na zarejestrowanie odbiorników rtv. Odnosząc się do zarzutów wierzyciel podkreślił także, iż nawet ewentualny brak numeru identyfikacyjnego oraz spersonalizowanych dowodów wpłat nie stanowi podstawy do nieregulowania opłat abonamentowych w sytuacji kiedy abonent dokonał wyrejestrowania odbiorników rtv. Zobowiązana dokonała formalności wyrejestrowania odbiorników w dniu 20.11.2014 r. w Urzędzie Pocztowym P. Brak wyrejestrowania odbiorników do ww. dnia oznacza, że skarżąca była zobowiązana do dokonywania opłat abonamentowych do końca listopada 2014 r. włącznie, a nadto, że wszczęta egzekucja administracyjna w stosunku do zobowiązanej jest uzasadniona. Po rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez stronę w piśmie z dnia 04.07.2016 r., organ odwoławczy wydał w dniu 2.08.2017 r. postanowienie nr [...], którym postanowił utrzymać w mocy ww. postanowienie. Organ odwoławczy poinformował, iż wniesione przez zobowiązaną zażalenie nie może zostać uwzględnione, gdyż podnoszone zarzuty tj. zarzut nieistnienia obowiązku, nie są zasadne. W toku postępowania ustalono, że obowiązek co do należności objętych tytułem wykonawczym istnieje, bowiem na dane osobowe: B. J, ul. A 22, [...] P., dnia 11 października 2005 r. został wydany odcinek "U" o numerze [...] świadczący o wymianie książeczki i będący jednocześnie dowodem na zarejestrowanie odbiorników rtv. Kserokopię odcinka "U" załączono do postanowienia z dnia 28.06.2016 r. Natomiast kserokopia wniosku o zezwolenie na używanie urządzenia radio - odbiorniczego lub telewizyjnego z dnia 3 września 1973 r. została omyłkowo załączona do zaskarżanego postanowienia". Ponadto organ odwoławczy wskazał, że zebrany materiał dowodowy był wystarczający, aby jednoznacznie stwierdzić fakt dokonania przez zobowiązaną rejestracji odbiorników rtv, co w konsekwencji powoduje ustawowy obowiązek uiszczania opłat abonamentowych, a także, że postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia 16.03.2015 r. jest w pełni uzasadnione. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. po zapoznaniu się z ostatecznym stanowiskiem wierzyciela, postanowieniem z dnia [...] postanowił uznać za nieuzasadniony zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. - nieistnienie obowiązku. W zażaleniu skarżąca podtrzymała zarzut nieistnienia obowiązku, wskazując przy tym, że w przedmiotowej sprawie występuje błąd co do osoby zobowiązanego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ powołał się na treść art. 33 § 1 u.p.e.a. Organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca złożyła pismo z dnia 20.10.2015 r., które, biorąc pod uwagę jego treść, słusznie zakwalifikowane zostało przez organ egzekucyjny, jako zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] wystawionego przez A S.A. Dyrektora Obsługi Finansowej w B. na należności z tytułu opłaty abonamentowej za okres od 01.01.2010 r. do 30.04.2014 r. Organ egzekucyjny zinterpretował wniosek jako zarzut nieistnienia obowiązku wniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., tj. zarzutu nieistnienia obowiązku, DIAS zauważył, że jest to zarzut, w odniesieniu do którego organ egzekucyjny - w tym przypadku Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. - jest bezwzględnie związany stanowiskiem wierzyciela. Tym samym, skoro organ egzekucyjny uzyskał ostateczne stanowisko wierzyciela zawarte w ostatecznym w administracyjnym toku instancji postanowieniu z dnia [...](utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia [...], to nie mógł wnikać w merytoryczną zasadność tego stanowiska. Niezależnie od związania organu egzekucyjnego ww. stanowiskiem wierzyciela, organ podkreślił, że w analizowanej sprawie wiążąca moc ostatecznego postanowienia A S.A. odnosi się także do organu nadzoru nad organem egzekucyjnym. Organ ten nie może dokonywać merytorycznej oceny stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., a ostateczne postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela jest dla niego wiążące. Wiążący charakter stanowiska wierzyciela w odniesieniu do zarzutu nieistnienia obowiązku determinuje zatem sposób rozpatrzenia tego zarzutu przez organ egzekucyjny i organ odwoławczy. Zważywszy na powyższe, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. nie znalazł podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem wierzyciela, obowiązek objęty tytułem wykonawczym z dnia [...] istnieje. Natomiast w odniesieniu do podniesionej w zażaleniu kwestii błędu co do osoby zobowiązanego, DIAS zauważył, że do elementów koniecznych, jakie muszą spełniać zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej należy zaliczyć wymogi formalne co do ich treści oraz co do czasu, w których wniesienie tego środka jest przewidziane przez ustawę. Na gruncie postępowania egzekucyjnego w administracji wykluczone jest w późniejszym czasie uzupełnianie zarzutów wniesionych w terminie. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są specyficznym środkiem zaskarżenia, bowiem przysługują zobowiązanemu tylko w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nie w jego toku. Wynika to wprost z art. 27 § 1 pkt 9 ww. ustawy, który to przepis zakreśla zobowiązanemu do zgłoszenia takich zarzutów siedmiodniowy termin, liczony od dnia doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. W skardze B. J. podniosła, że abonament RTV został jej przepisany bezprawnie w wyniku błędu osobowego popełnionego przez pracownicę A w P. w dniu 11 października 2005 r., gdy w imieniu abonenta K. J. dokonywała wymiany zapisanej książeczki abonamentowej. Pracownica A błędnie wpisała odcinek "U" wpisując dane skarżącej , a nie K. J., który nadal powinien pozostawać prawnie zarejestrowanym abonentem. Wyjaśniła, że nigdy nie składała wniosku o rejestrację i nie była posiadaczem urządzeń technicznych RTV. Zdaniem skarżącej stwierdzenie, że skarżąca w styczniu 1998 r. dokonała rejestracji odbiornika RTV na podstawie wypełnionego i podpisanego wniosku o rejestrację na jej dane osobowe jest niewłaściwe, bowiem rejestracja nastąpiła na dane osobowe K. J. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z dnia [...] przyznano skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów i ustanowienie adwokata. W wykonaniu zarządzenia z dnia 11 lutego 2019 r. organ nadesłał kserokopie: zawiadomienia o nadaniu skarżącej indywidulanego numeru identyfikacyjnego, upomnienia oraz dowodu jego doręczenia skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga B. J. jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] wystawionego przez A S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej. Przeprowadzona przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu egzekucyjnego z uwzględnieniem stanowiska wierzyciela nie narusza prawa. W tym miejscu Sąd stwierdza, że legalność postanowień wierzyciela w sprawie zasadności zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej podlega kontroli sądu administracyjnego. Pomimo tego, że aktualne brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. wyłącza skargę na postanowienia wierzyciela przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, to ich kontrola przez sąd administracyjny jest realizowana w razie wniesienia skargi na postanowienie organu egzekucyjnego. Skoro bowiem postanowienie zawierające wypowiedź wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego i stanowi niezbędny element postanowienia tego organu w sprawie zgłoszonych zarzutów, to przy sądowej ocenie postanowienia organu egzekucyjnego i organu nadzoru nie można oderwać się od oceny zgodności z prawem stanowiska wierzyciela, które wiążąco oddziałuje na postanowienie organu egzekucyjnego. Zarysowany tu zakres kognicji sądu administracyjnego, umożliwiający sądowi również kontrolę legalności postanowienia wierzyciela (w tej sprawie DCOF) daje się wyprowadzić z art. 135 p.p.s.a. Ocena przez sąd administracyjny zaskarżonego postanowienia wymaga zatem odniesienia się do sprawy w pełnym zakresie, a więc z uwzględnieniem okoliczności i rozstrzygnięć administracyjnych poprzedzających wydanie zaskarżonego postanowienia, zwłaszcza w sytuacji, gdy występuje między nimi bezpośredni związek, czy wręcz zależność polegająca na tym, że jedno z nich stanowi nie tylko podstawę wydania drugiego, ale ponadto jeszcze wypowiedź zawarta w pierwszym postanowieniu jest wiążąca dla drugiego. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd rozpatrujący skargę może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, przeprowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Zatem dysponując zakresem uprawnień ujętych w art. 135 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał oceny zgodności z prawem nie tylko zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., ale także postanowień wierzyciela (DCOF) oddalających zarzuty zobowiązanego, które stanowiły podstawę i niezbędny element postanowienia bezpośrednio objętego skargą. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., II GSK 1490/10, Lex nr 1113723; wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r., II FSK 1904/09, Lex nr 992243; wyrok NSA z dnia 28 października 2008 r., II FSK 1006/07, Lex nr 515958; wyrok NSA z dnia4 lutego 2011 r., II GSK 216/10, Lex nr 992340; postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2011r., Lex nr 952777; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2009 r., II FSK 466/08, Lex nr 549018), co zostało wyrażone w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 17 września 2014 r., II GSK 1140/13; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2015 r., I SA/Gl 1274/14, Lex nr 1643312). Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy zasadności prowadzonej egzekucji z tytułu nieuiszczonych opłat abonamentowych RTV za okres od stycznia 2010 r. do kwietnia 2014 r. W zarzutach skarżąca podniosła zarzut nieistnienia obowiązku, a następnie w zażaleniu od postanowienia wierzyciela wydanego w I instancji, zarzut błędu co do osoby zobowiązanej oraz zarzut przedawnienia. W zakresie dwóch ostatnich zarzutów organy uznały, że są spóźnione i nie podlegają merytorycznej kontroli, bowiem wniesione zostały po upływie 7-dniowego terminu określonego w przepisie art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. W pierwszej kolejności należy wskazać, że opłaty abonamentowe są należnościami, które wynikają wprost z przepisów prawa. Wysokość należności z tytułu niezapłaconego abonamentu została określona w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1204). Zgodnie z art. 3 ust. 2 tej ustawy, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji do dnia 31 maja każdego roku ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" stawki kwotowe opłat abonamentowych na następny rok kalendarzowy. Z kolei art. 2 ust. 1 i 3 ustawy o opłatach abonamentowych stanowi, że na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. W myśl art. 3 ust. 4 ww. ustawy, opłatę abonamentową uiszcza się z góry do 25 dnia miesiąca, za który opłata jest należna i może też być ona uiszczona z góry za cały rok albo za wybrane miesiące. Tym samym pierwsza wpłata staje się wymagalna z upływem 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika, a kolejne wpłaty stają się wymagalne z upływem 25 dnia kolejnych miesięcy. Stąd w przypadku ustalenia, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, określenie w ustawie wysokości należności z tytułu opłaty abonamentowej oraz terminu płatności, pozwala na stwierdzenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek. W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do treści art. 7 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych, do opłat abonamentowych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym. Ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, ze zm.) - art. 7 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych. Podkreślić należy, że obowiązek uiszczania opłat abonamentowych powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Z ustawy abonamentowej wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Ustalenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą opłaty abonamentowej pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. Można więc stwierdzić, że obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej powstaje z mocy samej ustawy i jest realizowany w terminach i w wysokości określonej tą ustawą (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2015 r., sygn. akt: II GSK 1818/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, co wynika z art. 5 ust. 1 ustawy abonamentowej. W myśl art. 2 ust. 4 opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny z zastrzeżeniem ust. 5 , który stanowi w pkt 1 , że niezależnie od liczby odbiorników używanych przez osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym lub w samochodzie stanowiącym ich własność – uiszcza się tylko jedną opłatę. Natomiast szczegóły rejestracji odbiorników normuje obecnie rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676). Rozporządzenie określa warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (§ 1). Rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, zwanych dalej "odbiornikami", dokonuje operator wyznaczony, w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiorniki, zwanego dalej "użytkownikiem" (§ 2). Zgłoszenie składa się w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiorników (§ 3). W przypadku złożenia zgłoszenia w sposób, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 1, upoważniony pracownik operatora wyznaczonego potwierdza przyjęcie zgłoszenia datownikiem i swoim podpisem oraz wpisuje datę i godzinę przyjęcia zgłoszenia. Operator wyznaczony zwraca użytkownikowi, opatrzony potwierdzeniem przyjęcia, oryginał zgłoszenia, zachowując jego kopię. Opatrzony potwierdzeniem przyjęcia oryginał złożonego zgłoszenia stanowi potwierdzenie złożenia zgłoszenia. Przyjmując zgłoszenie, operator wyznaczony nadaje użytkownikowi indywidualny numer identyfikacyjny użytkownika i wydaje zawiadomienie o nadaniu tego numeru (§ 5 ust. 1 -3). W dacie wydania książeczki abonamentowej na imię i nazwisko skarżącej obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2005 r. nr 141, poz.1190), które weszło w życie 29 lipca 2005 r. § 1 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia stanowił, że rejestracji odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych dla celów pobierania opłat abonamentowych dokonuje się w placówkach operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, z wyłączeniem agentów pocztowych, właściwych ze względu na miejsce zamieszkania osoby fizycznej. Przy rejestracji odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych podaje się miejsce ich używania (§ 1ust. 2 rozporządzenia). Zgodnie z § 2 ust. 2 dowodem zarejestrowania odbiorników jest imienna książeczka opłaty abonamentowej za używanie odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych. Takie samo uregulowanie zawierało obowiązujące jeszcze wcześniej rozporządzenie Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych ( Dz. U. Nr 70 poz. 338 ) przewidujące obowiązek rejestracji odbiorników, stanowiące w § 2 ust. 2, że dowodem zarejestrowania jest imienna książeczka radiofoniczna Z akt sprawy wynika, że rejestracja odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego na dane: K. J, ul. A 20 P. nastąpiła w dniu 3 września 1973 r. (nr zezwolenia[...]). W dniu 11 października 2005 r. na imię i nazwisko skarżącej wystawiono w Urzędzie Pocztowym nową książeczkę abonamentową. Potwierdza to odcinek "U" nr [...] świadczący o wymianie książeczki, w związku z wyczerpaniem się poprzedniej, załączony do akt administracyjnych z danymi skarżącej (k-50 ). Następnie zawiadomieniem z dnia 24 lipca 2008 r. B. J. będącej użytkownikiem odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych zarejestrowanych wg imiennej książeczki opłaty abonamentowej [...] nadano indywidualny numer identyfikacyjny użytkownika odbiorników [...] (k. 61 odw.). Sąd stwierdza, że dla skutecznego zawiadomienia strony o nadaniu jej numeru indentyfikacyjnego nie było niezbędne dokonanie tego zawiadomienia w formie przesyłki ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Nie jest to warunek skuteczności dokonania czynności nadania takiego numeru. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 1 czerwca 2016 r. II GSK 913/15 ( dostępny na stronie www.nsa.gov.pl ) z regulacji zawartych w § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiotelefonicznych i telewizyjnych ( Dz. U. Nr 187 poz. 1342) wynika, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia . W rozpoznawanej sprawie na załączonym do akt zawiadomieniu o nadaniu numeru znajduje się informacja o przesłaniu : Data i miejsce nadania: r. w p.[..] co potwierdza, że na skarżącej ciążył obowiązek opłat abonamentowych. Stanowisko prezentowane w toku postępowania oraz w skardze, że pracownik A dokonał bezprawnego przepisania książeczki na skarżącą, która dokonała wymiany książeczki w imieniu K. J. i dlatego nie może ona być uznana za abonenta nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym i nie jest uzasadnione. Należy przyjąć, że od 11.10.2005 r., kiedy na dane skarżącej wystawiono nową książeczkę abonamentową była ona zarejestrowanym użytkownikiem odbiorników, gdyż taką książeczkę przyjęła i pod swoim nazwiskiem uiszczała opłaty do 31 grudnia 2009 r. Skarżąca nie przedstawiła w tym zakresie żadnych kontrdowodów, a jak wynika z cytowanego wyżej § 2 ust. 2 rozporządzenia z 22 lipca 2005 r. imienna książeczka opłaty abonamentowej jest dowodem zarejestrowania odbiorników. Dlatego to skarżącej został nadany indywidualny numer identyfikacyjny użytkownika odbiorników. Należy także zauważyć, że skarżąca zamieszkiwała i zamieszkuje pod tym samym adresem co K. J., na którego wystawiona była wcześniejsza książeczka opłat abonamentowych ( do skargi załączone zostało oświadczenie K. J., a ponadto ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy i znajdującego oświadczenia o stanie rodzinnym majątku i dochodach wynika, że K. J. jest mężem skarżącej). Biorąc powyższe pod uwagę oraz treść art. 2 ust. 5 pkt 1 ustawy o opłatach abonamentowych , z którego wynika, że osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym uiszczają tylko jedną opłatę , nie było żadnych przeszkód do wystawienia książeczki w 2005 r. na imię i nazwisko skarżącej. Zaległości w opłatach rtv dotyczą okresu od stycznia 2010 r. do kwietnia 2014 r., a więc już po zawiadomieniu o nadaniu nr identyfikacyjnego, kiedy skarżąca była zobowiązana z mocy ustawy do uiszczania opłat abonamentowych. Obowiązek ten jest powszechnie znany. Oznacza to, że skarżąca zasadnie została uznana za zobowiązaną do uiszczania opłat rtv, a zarzut nieistnienia obowiązku jest niezasadny . Obowiązek ten ciążył na skarżącej do chwili wyrejestrowania odbiorników. W tym zakresie stanowisko wierzyciela było zasadne. Organ I instancji prowadzi wobec majątku skarżącej postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez wierzyciela, tj. A S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej nr [...] obejmującego należności z tytułu opłaty abonamentowej RTV za okres od stycznia 2010 r. do kwietnia 2014 r. W dniu 16 października 2015 r. wszczęto egzekucję administracyjną, doręczając stronie odpis tytułu wykonawczego oraz zawiadomienie o zajęciu świadczenia emerytalnego. Z akt sprawy wynika, że wcześniej, tj. w dniu 2 maja 2014 r. doręczono skarżącej upomnienie (k. 6 akt admin. – tytuł wykonawczy część E pkt 9, k. 51 akta sądowe – kserokopia potwierdzenia odbioru przez skarżącą upomnienia). W dniu 20 listopada 2014 r. skarżąca wyrejestrowała odbiorniki. Zgodnie z treścią art. 27 § 1 pkt 9 w związku z art. 32 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Tytuł wykonawczy został skarżącej doręczony w dniu 16 października 2015 r. Pismo skarżącej z dnia 20 października 2015 r. mimo powołania się w nim na art. 54 u.p.e.a. organ prawidłowo zakwalifikował jako zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Zarzut wniesiony został w terminie wskazanym w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Stosownie do treści art. 33 § 1 ustawy egzekucyjnej, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze pieniężnym może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 (...). Przepis art. 34 § 1 powołanej wyżej ustawy stanowi, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 marca 2010 r. K 24/08 stwierdził, że pomimo, iż obowiązek uiszczania abonamentu nie należy do zakresu administracji rządowej, przepis art. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie stanowi przeszkody prowadzenia egzekucji administracyjnej opłat abonamentowych (publ. OTK-A 2010/3/22). A S.A. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej jest tu wierzycielem. Jak wynika z art. 34 u.p.e.a. zarzuty złożone przez stronę nie mogły być rozpatrzone bez wyrażenia stanowiska przez A S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej - wierzyciela, który uznał zarzut nieistnienia obowiązku za niezasadny. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych przez skarżącą tj. zarzutu błędu co do osoby zobowiązanej i przedawnienia, wierzyciel uznał, że skarżąca wskazała je dopiero w zażaleniu od postanowienia organu I instancji, dlatego uznał je za spóźnione. Z ostrożności wierzyciel wskazał, że w tej sprawie nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego, bowiem Naczelnik Urzędu Skarbowego nie miał żadnych problemów z jednoznacznym określeniem tożsamości zobowiązanego. W zakresie natomiast przedawnienia wierzyciel wskazał, że do opłat abonamentowych zastosowanie ma art. 70 § 1 o.p. i termin 5 letni, od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności. Jak wskazano już wyżej zarzut nieistnienia obowiązku jest zdaniem Sądu niezasadny. Brak uregulowania należności spowodował, że wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy i przekazał go do realizacji Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P. Organ egzekucyjny był związany stanowiskiem wierzyciela o zarejestrowaniu odbiorników RTV i o istnieniu obowiązku uiszczania przez skarżącą opłat abonamentowych. Organ egzekucyjny nie jest bowiem uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów i badania w tym trybie stanowiska wierzyciela. Organ egzekucyjny nie może wnikać w merytoryczną zasadność stwierdzenia obowiązku będącego przedmiotem egzekucji, skoro w tym zakresie sprawa może być przedmiotem analizy w odrębnym postępowaniu wskutek wniesionego zażalenia na stanowisko wierzyciela. Prawomocne postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela wyklucza rozważanie zasadności zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a. w sprawie dotyczącej postanowienia organu egzekucyjnego (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2016 r., II FSK 1659/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W rozpoznawanej sprawie Sąd dokonując tej kontroli stwierdził, że prawidłowo A S.A. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej, jako wierzyciel, uznała za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej. W zakresie pozostałych podniesionych przez skarżącą zarzutów Sąd podzielił stanowisko organu egzekucyjnego, że zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów podnosić nowych zarzutów, w oparciu o nowe podstawy prawne, gdyż są one spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, gdyż zarzut przedawnienia i zarzut błędu co do osoby zobowiązanej skarżąca podniosła dopiero w zażaleniu od postanowienia wierzyciela wydanym w I instancji w dniu [...] Nie mniej jednak wierzyciel w postanowieniu z dnia [...] odniósł się do niezasadności powyżej wskazanych zarzutów. Zauważyć przy tym należy, że zarzut błędu co do osoby zobowiązanej opiera się na tych samych argumentach, co zarzut nieistnienia obowiązku. Należy jeszcze raz podkreślić, że ustawa o opłatach abonamentowych w art. 2 ust. 3 powstanie obowiązku uiszczania opłat wiąże z rejestracją odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Jeśli zatem dany podmiot zarejestrował odbiornik i nie dokonał jego wyrejestrowania, co w rozpoznawanej sprawie zostało wykazane, to obowiązany jest do uiszczania, bez wezwania, opłaty abonamentowej. Prawem materialnym regulującym obowiązki związane z posiadaniem odbiorników RTV jest aktualnie ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 marca 2010 roku, sygn. akt K 24/08 wydanym na gruncie powyższej ustawy stwierdził, że zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika. Odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne, dla celów pobierania abonamentu, podlegają zarejestrowaniu w placówkach operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, co wynika z art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych. Trybunał Konstytucyjny w powyższym wyroku uznał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu, czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek COF za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez kierownika COF jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. W tej sytuacji brak decyzji administracyjnej nie stanowi przeszkody w przeprowadzeniu egzekucji administracyjnej abonamentu. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Innymi słowy, stwierdzenie, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek. Nie nastręcza to obecnie problemów, ponieważ każdy zarejestrowany użytkownik wpłaca należność na konto bankowe (nawet jeśli czyni to w pocztowym "okienku"), w którego numerze zakodowany jest jego indywidualny numer identyfikacyjny (pkt 3.3.4. uzasadnienia wyroku). Potwierdza to jeszcze raz stanowisko, że zarzut nieistnienia obowiązku jest nieuzasadniony. Dodać trzeba, że w myśl art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Z kolei art. 15 § 5 u.p.e.a. upoważnia Ministra właściwego do spraw finansów publicznych do określenia w drodze rozporządzenia, należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia. W § 13 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z nr 137, poz. 1541 ze zm.) wskazano, że w przypadkach, gdy zobowiązany ma ustawowy obowiązek obliczenia lub uiszczenia należności pieniężnej bez wezwania, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 3a ustawy postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Powyższe rozporządzenie zostało uchylone z dniem 22 maja 2014r. W rozpoznawanej sprawie upomnienie zostało jednak doręczone skarżącej w dniu 4 czerwca 2014 r. Ponadto za prawidłowe należy uznać stanowisko wierzyciela, że do zaległości w opłatach abonamentowych powstałych od dnia 16 czerwca 2005 r. (dnia wejścia w życie ustawy o opłatach abonamentowych) zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Opłata abonamentowa RTV, jest opłatą o charakterze administracyjnym, a nie cywilnoprawnym. Obowiązek ten wynika z ustawy. Do przedawnienia opłat abonamentowych, stosować należy zatem przepisy art. 70 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm. dalej - O.p.), zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Decydujące w tym zakresie znaczenie ma charakter opłaty abonenckiej, a ten został przesądzony przez Trybunał Konstytucyjny w ww. wyroku. Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny we wskazanym orzeczeniu, jednym z obowiązków ciążących z mocy Konstytucji na "każdym" jest ponoszenie ciężarów i świadczeń publicznych określonych w ustawie (art. 84 Konstytucji), natomiast nakładanie danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy (art. 217). Wyrażenie "ciężary i świadczenia publiczne" ma najszerszy zakres znaczeniowy, z kolei "daniny publiczne" są kategorią "świadczeń publicznych". Daniny te, to świadczenia powszechne, przymusowe, bezzwrotne, ustalane jednostronnie na rzecz podmiotu prawa publicznego w celu realizacji zadań publicznych, a zaliczają się do nich podatki, rozmaite opłaty oraz cła, a także abonament RTV. Skarżąca o zastosowaniu środka egzekucyjnego została powiadomiona w dniu 16 października 2015 r. Przedawnienie zobowiązania z tytułu opłat abonamentowych RTV za 2010 r. rozpoczęło swój bieg z upływem 31 grudnia 2010 r. i przedawniałoby się ono w dniu 31 grudnia 2015 r. Postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. dnia [...] w oparciu o art. 35 § 1 u.p.e.a. tj. z uwagi na wniesienie przez zobowiązaną zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ww. ustawy, postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec skarżącej na podstawie ww. tytułu wykonawczego zostało zawieszone. Zgłoszenie zarzutów - zgodnie z art. 35 § 1 ww. ustawy - zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Postanowienie wierzyciela z dnia [...] wydane po rozpoznaniu zażalenia skarżącej z dnia 4 lipca 2016 r. wpłynęło do organu egzekucyjnego w dniu 7 sierpnia 2017 r. (k. 48 akt admin.). Reasumując wskazać należy, że stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów jest prawidłowe, a organ egzekucyjny zasadnie uznał, że jest umocowany do wydania w tej sprawie postanowienia o odmowie uwzględnienia zarzutów. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Podstawę wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu stanowił przepis art. 250 p.p.s.a. w związku z § 4 ust. 3 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (DZ. U. z 2016 r. poz. 1714 ze zm.) d.j.