III SAB/Łd 61/25

Dnia 14 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. O. na bezczynność Starosty Radomszczańskiego w przedmiocie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy oddala skargę. 18 września 2025 r. M. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Starosty Radomszczańskiego w przedmiocie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy kategorii B. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. 13 stycznia 2025 r. do Starostwa Radomszczańskiego wpłynęło pismo Sądu Rejonowego w P. z 3 stycznia 2025 r., sygn. akt [...] informujące o postępowaniu toczącym się wobec M. O. dotyczącym kontroli drogowej przeprowadzonej 12 grudnia 2023 r. a wskazującym na wątpliwości co do możliwości bezpiecznego udziału przez ww. jako kierowcy w ruchu drogowym. 15 stycznia 2025 r. Starosta Radomszczański wszczął postępowanie administracyjne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami u M.O.. Po przeprowadzeniu postępowania 29 stycznia 2025 r. Starosta Radomszczański wydał decyzję znak: PJ.5430.38.2025.PI o skierowaniu M. O. na badanie lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. 28 kwietnia 2025 r. Starosta Radomszczański wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zatrzymania prawa jazdy M. O. z powodu niedostarczenia do organu w wymaganym terminie orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. 16 maja 2025 r. Starosta Radomszczański, działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a, dalej: "u.k.p."), wydał decyzję znak: KT.5430.155.2025.PI w przedmiocie zatrzymania M. O. prawa jazdy kategorii B nr dokumentu [...], nr blankietu dokumentu: [...], wydanego 20 września 2010 r. przez Starostę Radomszczańskiego ze względu na fakt, iż w wymaganym terminie nie dostarczył on orzeczenia lekarskiego (określanego przez Starostę i SKO w Łodzi jako "zaświadczenie lekarskie"). Ww. dokument został zatrzymany elektronicznie. 13 czerwca 2025 r. strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji Starosty Radomszczańskiego. 16 lipca 2025 r. M. O. dostarczył do Starostwa Radomszczańskiego orzeczenie lekarskie znak: [...] z 8 lipca 2025 r. wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Ł. stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. W tym samym dniu przedmiotowe orzeczenie wprowadzono do systemu teleinformatycznego – Centralnej Ewidencji Kierowców (CEK). Orzeczenie lekarskie zostało przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskimi pismem z 21 lipca 2025 r. celem dołączenia do akt sprawy. Ponadto o fakcie otrzymania ww. orzeczenia organ I instancji poinformował Sąd Rejonowy w P. [...] Wydział Karny. 30 lipca 2025 r. M. O. wystąpił do organu I instancji z wnioskiem o uchylenie decyzji Starosty Radomszczańskiego z 16 maja 2025 r. znak: KT.5430.155.2025.PI na podstawie art. 154 k.p.a., żądając przywrócenia prawa jazdy kategorii B. 12 sierpnia 2025 r. do Starostwa Radomszczańskiego wpłynęła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 8 sierpnia 2025 r. znak: KO.481.11.2025 utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Radomszczańskiego. 11 września 2025 r. M. O. złożył za pośrednictwem Starosty Radomszczańskiego ponaglenie w związku z niezałatwieniem w terminie sprawy zwrotu zatrzymanego prawa jazdy, które zostało przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim pismem z 16 września 2025 r. znak: KT.5430.715.2025.PI. Postanowieniem z 25 września 2025 r. znak: KO.491.44.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim stwierdziło brak podstaw do podjęcia działań przewidzianych w art. 37 § 6 k.p.a. 18 września 2025 r. M. O. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi za pośrednictwem Starosty Radomszczańskiego skargę na bezczynność organu w związku z niedokonaniem zwrotu zatrzymanego prawa jazdy. W treści skargi podniósł zarzuty: 1) naruszenia art. 7, art. 8 i art. 12 k.p.a. przez zaniechanie załatwienia sprawy w sposób szybki i zgodny z prawem; 2) naruszenia art. 35 i art. 37 k.p.a. przez niezałatwienie sprawy w terminie, mimo wniesionego 10 września 2025 r. ponaglenia; 3) naruszenia art. 77 k.p.a. przez brak uwzględnienia orzeczenia lekarskiego nr [...] z 8 lipca 2025 r. o braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, wydanym przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy, Poradnię Badań Kierowców w Ł., złożonego osobiście przez skarżącego wraz z pismem przewodnim na biurze podawczym Starosty Radomszczańskiego 16 lipca 2025 r., które to orzeczenie stanowiło podstawę do przywrócenia uprawnień; 4) działanie bez podstawy prawnej (art. 7 Konstytucji RP) przez przekazanie korespondencji skarżącego z 16 lipca 2025 r. wraz z ww. orzeczeniem lekarskim do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim 21 lipca 2025 r., mimo że Kolegium Odwoławcze nie ma kompetencji do przywracania uprawnień w CEK. W uzasadnieniu skargi M. O. podniósł, że z chwilą przedłożenia orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami Starosta był zobowiązany do niezwłocznego przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEK) wobec ustania przyczyny ich zatrzymania. Starosta nie podjął jednak żadnych czynności w tym zakresie i 21 lipca 2025 r. przekazał korespondencję skarżącego wraz z orzeczeniem lekarskim do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim, które nie posiada żadnych kompetencji w tej sprawie. Skarżący nadmienił również, że 30 lipca 2025 r. złożył do Starosty Radomszczańskiego wniosek o niezwłoczne uchylenie na podstawie art. 154 k.p.a. decyzji Starosty Radomszczańskiego z 16 maja 2025 r., znak: KT.5430.155.2025.PI, żądając przywrócenia przez Starostę prawa jazdy kategorii B. W związku z brakiem działań ze strony Starosty skarżący 10 września 2025 r. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim ponaglenie na podstawie art. 37 k.p.a., za pośrednictwem organu I instancji. Do dnia wniesienia skargi do WSA w Łodzi przedmiotowa sprawa nie została załatwiona, a prawo jazdy skarżącego nie zostało przywrócone w CEK. Takie zaniechanie, w ocenie skarżącego, stanowi bezczynność organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. i narusza przepisy prawa materialnego oraz procesowego. Bezczynność ta ma charakter rażący z uwagi na oczywistość i długotrwałość opóźnienia. Wobec powyższego skarżący wniósł o zobowiązanie Starosty Radomszczańskiego do niezwłocznego dokonania czynności materialno-technicznej polegającej na przywróceniu w CEK uprawnienia skarżącego do kierowania pojazdami, zatrzymanego decyzją Starosty z 16 maja 2025 r. nr KT.5430.155.2025.PI; stwierdzenie, że organ pozostaje w bezczynności z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania skargowego. W odpowiedzi na skargę z 7 października 2025 r. Starosta Radomszczański wskazał, że w przypadku kierowcy M. O. nie wystąpiły okoliczności związane z automatycznym zwrotem prawa jazdy określone w art. 102 ust. 2b ustawy o kierujących pojazdami. W związku z tym zwrot zatrzymanego prawa jazdy nie mógł nastąpić w momencie dostarczenia do urzędu stosownego zaświadczenia lekarskiego i wyłącznie tylko na podstawie tego zaświadczenia. W związku z wydaniem przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Ł. orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami możliwe jest dokonanie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy dopiero po złożeniu przez M. O., osobiście w siedzibie urzędu, przesłaniu pocztą tradycyjną do starostwa lub drogą elektroniczną, wniosku o zwrot zatrzymanego prawa jazdy, którego wzór został określony w załączniku do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 sierpnia 2025 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2025 r. poz. 1073). W niniejszej sprawie zwrot prawa jazdy wiąże się również z wydaniem nowego blankietu prawa jazdy, gdyż data ważności uprawnienia zostanie zmieniona w związku z przedłożeniem nowego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, co powiązane jest także z obowiązkiem dokonania opłaty w wysokości 100,00 zł, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 9 lipca 2025 r. w sprawie wysokości opłat za wydanie dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2025 r. poz. 953). Starosta Radomszczański zauważył, że mimo przeprowadzonych rozmów telefonicznych do chwili obecnej M. O. nie przedstawił organowi powyższych dokumentów, co uniemożliwia podjęcia czynności zmierzających do dokonania zwrotu zatrzymanego prawa jazdy i wszczęcia postępowania w tym przedmiocie. Organ podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie działał w sposób ciągły i podejmował czynności przewidziane w obowiązujących przepisach prawnych tj. w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1226) oraz aktach wykonawczych do tej ustawy – rozporządzeniach Ministra Infrastruktury z dnia 9 lipca 2025 r. w sprawie wysokości opłat za wydanie dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami oraz z dnia 5 sierpnia 2025 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami. W związku z tym organ nie dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Stosownie zaś do art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalne wówczas, gdy strona przed wniesieniem skargi wniosła do organu ponaglenie, wyczerpując przysługujący jej środek zaskarżenia (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie do art. 35 § 2 k.p.a. niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. W oparciu o § 3 art. 35 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Według § 3a art. 35 k.p.a. załatwienie sprawy w postępowaniu uproszczonym powinno nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania. Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a (§ 4 art. 35 k.p.a.). Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę procesową strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Zgodnie z § 3 ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że do bezczynności nie dochodzi gdy przepis prawa nie zobowiązuje organu do wydania decyzji, postanowienia, innego aktu lub podjęcia czynności adresowanej do strony lub do wszczęcia postępowania nie doszło (por. wyroki NSA z 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SAB 161/98, z 2 września 2025 r., sygn. akt III OSK 675/25, z 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt III OSK 2934/24, wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 listopada 2025 r., sygn. akt II SAB/Łd 141/25). Zasady i tryb zatrzymania oraz zwrotu zatrzymanego prawa jazdy przez starostę reguluje art 102 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1226, dalej: "u.k.p."), a ich uszczegółowienie wynika z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 sierpnia 2025 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2025 r. poz. 1073). W myśl art. 101 ust. 2 pkt 1 u.k.p., osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2, jest obowiązana do dostarczenia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w art. 99 ust. 1. Zgodnie z treścią art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich stanu zdrowia. Skutki zaniechania wypełnienia ww. obowiązków określa art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p. Zgodnie z jego treścią, starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2. Z przepisu tego wprost wynika, że jeśli osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawi w wymaganym terminie orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwskazań do kierowania pojazdami, to organ ma obowiązek wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy (por. wyrok NSA z 10 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 2567/18, wyrok NSA z 12 października 2023 r., sygn. akt II GSK 2069/22, wyrok WSA w Opolu z 10 września 2024 r., sygn. akt II SA/Ol 383/24). Okolicznością bezsporną jest, że 29 stycznia 2025 r. Starosta Radomszczański wydał decyzję znak: PJ.5430.38.2025.PI o skierowaniu M. O. na badanie lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Jednocześnie zobowiązano stronę do zgłoszenia się na badania lekarskie i dostarczenia orzeczenia lekarskiego do organu w terminie miesiąca od doręczenia tej decyzji oraz pouczono o skutkach nieprzedstawienia orzeczenia lekarskiego w terminie, tj. o wydaniu decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Decyzja ta nie została przez ww. skutecznie zaskarżona, co oznacza, że kwestia wykonania badań lekarskich i przedłożenia ich wyniku organowi w przewidzianym terminie, została przesądzona. Skoro więc skarżący nie wykonał badań i nie przedstawił orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2 u.k.p. w wymaganym miesięcznym terminie, to zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p., obligatoryjne było wydanie przez Starostę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy – prowadząc postępowanie w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy organ ustala w takiej sytuacji wyłącznie, czy decyzja o skierowaniu na badania była ostateczna i czy podmiot zobowiązany do poddania się tym badaniom obowiązek ten wykonał, czy też nie. Tym samym wydanie przez organ decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p.. było prawidłowe i nie naruszało prawa. Wpływu na wynik sprawy i na dokonaną ocenę postępowania organu nie mogło mieć przedłożenie przez skarżącego 16 lipca 2025 r. orzeczenia lekarskiego z 8 lipca 2023 r. a więc wydanego po upływie terminu do przedłożenia go organowi oraz żądanie przez ww. zastosowania przez organ nadzwyczajnego trybu wynikającego z art. 154 k.p.a. Warunkiem dopuszczalności uchylenia lub zmiany decyzji w trybie art. 154 jest stwierdzenie, że stan prawny powstały wskutek uchylenia lub zmiany decyzji będzie zgodny z prawem (por. wyrok NSA z 9 maja 2005 r., sygn. akt OSK 1746/04, wyrok NSA z 23 marca 2000 r., sygn. IV SA 391/98, poz. 93, uchwała NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19). W myśl art. 102 ust. 2 u.k.p. zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania. Warunek ten nie dotyczy jednak prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem zatrzymanych w związku z nieprzedłożeniem w wymaganym terminie odpowiedniego orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego. Zwrot zatrzymanego prawa jazdy nie odbywa się w takim przypadku w sposób automatyczny przez odnotowanie zwrotu przez administratora danych i informacji zgromadzonych w centralnej ewidencji kierowców w systemie teleinformatycznym obsługującym tę ewidencję. W przypadku M. O. nie wystąpiły bowiem okoliczności związane z automatycznym zwrotem prawa jazdy określone w art. 102 ust. 2b u.k.p., w związku z czym zwrot zatrzymanego prawa jazdy nie mógł nastąpić w momencie dostarczenia przez ww. stosownego orzeczenia lekarskiego i wyłącznie tylko na podstawie tegoż orzeczenia (fakt złożenia przez skarżącego orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań do kierowania pojazdami został przez organ wprowadzony do CEK w dniu otrzymania ww. dokumentu) ale w oparciu o złożony przez ww. wniosek o zwrot zatrzymanego prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 2 u.k.p. Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 10 lit. a-c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 sierpnia 2025 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2025 r. poz. 1073) postępowanie to wszczynane jest po ustaniu przyczyny zatrzymania prawa jazdy – w tym przypadku po przedłożeniu orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami – jednak wyłącznie na wniosek strony o zwrot zatrzymanego prawa jazdy składany osobiście w siedzibie urzędu, przesłaniu pocztą tradycyjną do starostwa lub drogą elektroniczną, wniosku którego wzór wniosku został określony w załączniku do ww. rozporządzenia. Ponieważ czynność zwrotu prawa jazdy będzie wiązać się również z wydaniem nowego blankietu prawa jazdy (data ważności uprawnienia zostanie zmieniona przy uwzględnieniu treści orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oraz datę przeprowadzenia kolejnego badania), wniosek ten podlega opłacie w wysokości 100 zł zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 lipca 2025 r. w sprawie wysokości opłat za wydanie dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2025 r. poz. 953). Z ustaleń dokonanych w sprawie wynika, że pomimo udzielanych telefonicznie informacji strona nie złożyła organowi wymaganych dokumentów tj. wniosku o zwrot zatrzymanego prawa jazdy i dowodu uiszczenia opłaty, a w konsekwencji uniemożliwiła podjęcie czynności zmierzających do dokonania jej zwrotu zatrzymanego prawa jazdy i to pomimo tego, że organ bezpośrednio po otrzymaniu orzeczenia znak: [...] z dnia 8 lipca 2025 r. wprowadził je do systemu teleinformatycznego – Centralnej Ewidencji Kierowców (CEK). Ponieważ skarżący nie złożył wniosku o zwrot zatrzymanego prawa jazdy, tym samym nie wszczęto postępowania w tym przedmiocie, co do którego Sąd mógłby poddać ocenie sposób procedowania organu administracji pod kątem zaistnienia bezczynności lub przewlekłości stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Niniejszą sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a. Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. ds