III SO/Łd 2/11

Dnia 24 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Protokolant ref. staż. Bartosz Adamus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2011 roku sprawy z wniosku P.T. o wymierzenie Komisji Rekrutacyjnej na studia doktoranckie Wydziału Architektury i Budownictwa Politechniki [...] grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. postanawia: 1. wymierzyć Komisji Rekrutacyjnej na studia doktoranckie Wydziału Architektury i Budownictwa Politechniki [...] grzywnę wysokości 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych; 2. zasądzić od Komisji Rekrutacyjnej na studia doktoranckie Wydziału Architektury i Budownictwa Politechniki [...] na rzecz skarżącego, P. T., kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 7 czerwca 2011r. P. T., na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153, poz. 1270 ze zm.), wniósł o wymierzenie grzywny Komisji Rekrutacyjnej na studia doktoranckie Wydziału Budownictwa, Architektury i Inżynierii Środowiska Politechniki [...] (powoływanej dalej jako Komisja) za nieprzekazanie do sądu administracyjnego jego skargi z dnia 5 marca 2011r. na bezczynność Komisji w przedmiocie wydania decyzji w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie w roku akademickim 2010/2011. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi do sądu administracyjnego pełnomocnik Komisji wyjaśnił, iż w dniu 4 listopada 2010r. Komisja przeprowadziła rozmowy kwalifikacyjne z kandydatami na studia trzeciego stopnia, w tym ze skarżącym, który nie został zakwalifikowany na studia doktoranckie. Oficjalna ocena wraz z uzasadnieniem miała zostać doręczona skarżącemu w drodze decyzji administracyjnej, jednakże w dniu 8 listopada 2010r. skarżący odebrał swoje dokumenty rekrutacyjne, to jest w trakcie trwania postępowania rekrutacyjnego, czym w ocenie pełnomocnika Komisji uniemożliwił wydanie ww. decyzji. Wśród odebranych dokumentów wchodziło bowiem podanie o przyjęcie na studia doktoranckie, co zostało potraktowane jako cofnięcie wniosku o przyjęcie na studia doktoranckie. Na tej podstawie pełnomocnik Komisji wniósł o oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi do sądu administracyjnego. W piśmie procesowym z dnia 7 października 2011r. skarżący stwierdził, iż w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Komisja podniosła szereg argumentów, które w jego ocenie nie mają związku ze sprawą, bowiem przedmiotem niniejszej sprawy jest nieprzekazanie skargi do sądu, a nie sprawa niewydania decyzji o odmowie przyjęcia na studia doktoranckie. Skarżący podniósł jednak, iż poinformowano go, że otrzyma stosowną decyzję także po odebraniu dokumentów. Poza tym Komisja dysponowała elektronicznym formularzem podania oraz jego danymi osobowymi, gdyż w ramach rekrutacji na studia doktoranckie obowiązywała elektroniczna forma składania dokumentów. Ponadto Komisja dysponowała protokołem z rozmowy kwalifikacyjnej, który w ocenie skarżącego stanowił podstawę do wydania decyzji o odmowie przyjęcia na studia doktoranckie. Dodatkowo skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Na rozprawie w dniu 10 listopada 2011r. Sąd zobowiązał pełnomocnika organu do wyjaśnienia, czy organ (kiedy i w jakiej formie) otrzymał skargę na bezczynność, a jeżeli tak, to co było powodem nieprzesłania skargi do sądu. W odpowiedzi na wezwanie sądu pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, iż skarga na bezczynność została doręczona organowi listem poleconym w dniu 9 marca 2011r. Pełnomocnik organu podniósł także, iż skoro skarżący sam cofnął wniosek o przyjęcie go na studia doktoranckie wraz z dokumentami rekrutacyjnymi w trakcie trwania postępowania, to w ocenie organu oznaczało również, iż skarżący rezygnuje także z zarzutu bezczynności w sprawie wydania decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.) zasadą jest, że organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, winien przekazać wniesioną do sądu administracyjnego za jego pośrednictwem skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa powyżej, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Grzywna taka może zatem zostać orzeczona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 p.p.s.a). Przywołany przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. zawiera regulację zmierzającą do dyscyplinowania organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. i ma niewątpliwie charakter represyjny. Wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest bowiem sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu w terminie, bez względu na przyczyny mające uzasadniać zwłokę w zaniechaniu tej powinności. Przyczyny te mogą zostać uwzględnione przez sąd wyłącznie dla potrzeb ustalenia wysokości nakładanej na organ grzywny. Istotne jest, iż dopełnienie obowiązku wynikającego z cytowanej normy prawnej, lecz z uchybieniem terminu przez organ nie skutkuje oddaleniem wniosku o wymierzenie grzywny. Sąd może wymierzyć grzywnę w każdym przypadku stwierdzenia uchybienia terminu przez organ, choćby organ już spełnił niewykonany w terminie obowiązek (por. postanowienia NSA: z dnia 17 maja 2011r., sygn. akt I OZ 344/11; z dnia 29 grudnia 2010r., sygn. akt I OZ 972/10; z dnia 10 grudnia 2010r., sygn. akt I OZ 936/10; z dnia 30 listopada 2010r., sygn. akt I OZ 895/10; z dnia 20 października 2010r., sygn. akt I OZ 668/10; z dnia 6 stycznia 2010r., sygn. akt I OZ 1108/09; z dnia 5 lipca 2006r., sygn. akt II OSK 1024/06; z dnia 6 maja 2005r., sygn. akt II OZ 171/05 – wszystkie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Użyte w art. 55 § 1 p.p.s.a. sformułowanie "sąd (...) może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny wskazuje natomiast, że podejmując rozstrzygnięcie w tej kwestii sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., a także okres, jaki upłynął od wniesienia skargi i właśnie to, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (tak: T. Woś, H. Knysiak – Molczyk. M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarze, Warszawa 2005, s. 259). W niniejszej sprawie bezspornym jest, że P. T. wniósł za pośrednictwem Komisji Rekrutacyjnej na studia doktoranckie Wydziału Budownictwa, Architektury i Inżynierii Środowiska Politechniki [...] skargę do sądu administracyjnego na bezczynność Komisji w przedmiocie wydania decyzji w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie w roku akademickim 2010/2011. Skarga została doręczona organowi listem poleconym w dniu 9 marca 2011r. i nie została przekazana do sądu. Nie budzi w związku z tym wątpliwości Sądu fakt, iż organ uchybił obowiązkowi wynikającemu wyraźnie z przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a. Zostały zatem spełnione przesłanki wynikające z art. 55 § 1 p.p.s.a., przy czym przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie skargi Sądowi pozostają bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny. Jednakże mając na uwadze wyjaśnienia pełnomocnika organu, co do powodów nieprzekazania skargi Sąd uznał, iż wysokość wymierzonej grzywny jest adekwatna do stopnia zaniedbania powyższych obowiązków i stanowi należytą sankcję za naruszenie prawa strony do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Zdaniem Sądu zachowanie skarżącego polegające na odebraniu wszystkich dokumentów związanych z rekrutacją na studia doktoranckie mogło wywołać mylne przekonanie, że skarżący rezygnuje również z zaskarżenia bezczynności organu w przedmiocie wydania żądanej decyzji. Jak zostało wyżej wyjaśnione okoliczności, z powodu których organ uchybił obowiązkowi przekazania skargi do sądu administracyjnego nie mogą mieć wpływu na wymierzenie grzywny, ale mogą mieć wpływ na jej wysokość. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. i art. 64 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 K.p.a. A.D.