I SA/Lu 101/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Sędziowie WSA Grzegorz Wałejko Asesor sądowy Jakub Polanowski (sprawozdawca) Protokolant starszy specjalista Marta Ścibor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2025 r. sprawy ze skargi S. Spółki akcyjnej z siedzibą w K. na odmowę wydania opinii o stosowaniu preferencji przez Naczelnika Lubelskiego Urzędu Skarbowego w Lublinie z dnia 17 grudnia 2024 r. nr 0671-SPZ-1.4100.541.2024 - oddala skargę. Zaskarżonym aktem z 17 grudnia 2024 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Skarbowego w Lublinie (dalej: organ, Naczelnik) odmówił S. S.A. z siedzibą w K. (dalej: płatnik, skarżąca, strona) wydania płatnikowi opinii o stosowaniu preferencji w postaci zwolnienia z poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych w przypadku dokonywania, w obowiązującym u niego roku podatkowym, wypłat dywidend na rzecz E. Limited z siedzibą w G. (Malta) (dalej: podatnik, Spółka). W złożonym wniosku płatnik wyjaśnił, że 1 sierpnia 2024 r. sąd rejestrowy dokonał wpisu połączenia spółek: S1 S.A. jako spółki przejmowanej z S2. S.A. jako spółką przejmującą. Połączenie zostało przeprowadzone w trybie sukcesji generalnej, określonej w art. 494 k.s.h. W wyniku połączenia spółek, S2. S.A. przejęła S1. S.A., a akcjonariuszem S2. S.A. stał się podatnik. Strona wskazała, że w jej ocenie, podatnik spełnia warunki z art. 22 ust. 4-6 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2805 ze zm.; dalej: ustawa CIT). Organ po dokonaniu oceny stanu faktycznego i prawnego wniosku stwierdził, że w sprawie występują negatywne przesłanki z art. 26b ust. 3 ustawy CIT, gdyż istnieją uzasadnione wątpliwości co do zgodności ze stanem rzeczywistym dołączonego do akt sprawy oświadczenia z 23 listopada 2023 r. będącej w posiadaniu spółki przejętej przez płatnika w zakresie posiadania statusu beneficjenta rzeczywistego, istnieje uzasadnione przypuszczenie wydania decyzji z zastosowaniem art. 22c ustawy CIT oraz istnieje uzasadnione przypuszczenie, że podatnik nie prowadzi rzeczywistej działalności gospodarczej na Malcie, w tym że nie wykonuje podstawowych funkcji gospodarczych w sposób niezależny. W tym zakresie organ wskazał, że podatnik, co prawda, jest formalnym właścicielem dywidendy, co odzwierciedlają odpowiednie wpisy w Krajowym Rejestrze Sądowym, jednakże, w zakresie badania statusu rzeczywistego beneficjenta odbiorcy należności nie tylko powinno się badać, kto jest ich właścicielem w ujęciu formalnym, lecz przede wszystkim, kto jest ich właścicielem w sensie ekonomicznym. W sprawie są uzasadnione wątpliwości, czy podatnik jest ekonomicznym właścicielem dywidend. Organ dokonując analizy bilansu podatnika, przedstawił najpierw strukturę aktywów i pasywów oraz na tej podstawie ocenił, że potwierdza ona obraz podatnika jako spółki zajmującej się działalnością holdingową polegającą na posiadaniu udziałów w kapitale płatnika oraz innych podmiotów. Spółka jest finansowana z wkładu na kapitał zakładowy oraz agio emisyjnego z niego wynikającego wniesionego przez akcjonariuszy: B. (Malta) Limited (dalej: B.) – posiadacza 4 859 183 akcji klasy A o wartości 1 EUR każda, E1. Limited – posiadacza 1 619 727 akcji klasy B o wartości 1 EUR każda oraz posiadacza 1 akcji klasy C o wartości 1 EUR. Ze sprawozdania finansowego również wynika, że objęcie udziałów w spółkach powiązanych przez podatnika w przeważającej części zostało sfinansowane ze sprzedaży udziałów powyżej wartości nominalnej (agio) - 1 740,9 mln EUR inwestycje w jednostkach powiązanych i 1 867 mln EUR agio, przy czym agio w okresie sprawozdawczym było zwiększane stopniowo. Większość przeprowadzanych emisji akcji miała związek z przeprowadzanymi transakcjami związanymi z nabyciem udziałów w jednostkach powiązanych. Emisja akcji z 21 i 23 listopada 2022 r. miała związek z nabyciem 100% udziałów w E2. d.o.o. z siedzibą w Chorwacji. Wartość firmy po odliczeniu wartości godziwej wyniosła 604,5 mln EUR, co jest kwotą zbieżną z agio powstałym a skutek emisji akcji 21 listopada 2022 r. przez Spółkę na rzecz B. (607 410 000 EUR), a kwota wynagrodzenia kapitałowego 203,5 mln EUR jest zbieżna z kwotą, przydzielonego 23 listopada 2022 r. udziału klasy B i C na rzecz E1. Limited (203 470 001 EUR). O tym, że podatnik dokonał nabycia udziałów E2. d.o.o. od E1. Limited świadczy również pozyskany przez organ wyciąg z chorwackiego rejestru spółek, otrzymanego z portalu eJustice, z którego wynika, że 23 listopada 2022 r. doszło do zmiany jedynego udziałowca E2. d.o.o. - E1. Limited na podatnika. Następnie, emisje akcji z: 19 czerwca 2023 r., 21 i 25 sierpnia 2023 r., 13 i 14 września 2023 r. mają związek z nabyciem przez podatnika akcji S1. S.A. (obecnie przejętego przez płatnika). Wynagrodzenie za tę transakcję wyniosło 684 mln EUR, co jest kwotą zbieżną z wartością emisji akcji 19 czerwca 2023 r., 21 sierpnia 2023 r., 13 i 14 września 2023 r. (300 mln EUR + 100 mln EUR +207,11 mln EUR + 69,96 mln EUR + 1,56 mln EUR + 4,67 mln EUR = 683,3 mln EUR). Kwota wynagrodzenia kapitałowego i wynagrodzenia warunkowego (184,1 mln EUR) odpowiada kwocie emisji akcji klasy D z 25 sierpnia 2023 r. (184,1 mln EUR). Jak wynika ze schematu grupy E., właścicielami akcji klasy D są dwie fundacje rodzinne z siedzibami w Polsce: M. Fundacja Rodzinna oraz Z. Fundacja Rodzinna. Pozostałe 0,7 mln EUR zostało z dużym prawdopodobieństwem przeznaczone na nabycie 27 września 2023 r. udziału w spółce S3. s.r.o. za kwotę 0,8 mln EUR. Jak wskazał Naczelnik, informacje wynikające z powyższego zestawienia są źródłem uzasadnionych wątpliwości co do tego, czy podatnik będzie beneficjentem rzeczywistym wypłacanych przez płatnika dywidend. Po pierwsze, opisane okoliczności budzą wątpliwości w zakresie tego, czy Spółka jest pośrednikiem zobowiązanym do przekazywania należności na rzecz innych podmiotów, a po drugie, czy będzie samodzielna w zakresie dysponowania otrzymanymi dywidendami w przyszłości. Zdaniem organu, fakt transferowania całości zysków przez podatnika na rzecz spółek znajdujących się wyżej w strukturze Grupy potwierdzają przedstawione w odmowie dane wynikające ze sprawozdania finansowego oraz również wyciągi z rachunków bankowych podatnika za 2024 r. Dane te wskazują, że z dużym prawdopodobieństwem Spółka przekaże otrzymaną dywidendę w całości. Podatnik nie uzyska żadnej marży na przeprowadzeniu tej transakcji, a zatem nie uzyska przysporzenia majątkowego z nią związaną. W związku z tym organ powziął uzasadnione przypuszczenie, że podatnik jest pośrednikiem pomiędzy płatnikiem a spółkami usytuowanymi wyżej w strukturze Grupy oraz nie ma samodzielności w dysponowaniu tymi należnościami, a tym samym nie jest beneficjentem rzeczywistym należności wypłacanych przez płatnika i nie prowadzi rzeczywistej działalności gospodarczej na Malcie. Organ stwierdził, że istnieją uzasadnione wątpliwości, czy podatnik otrzymuje należności dla własnej korzyści oraz decyduje samodzielnie o przeznaczeniu otrzymanych środków ze względu na fakt, że przekazuje całość otrzymanych należności dywidendowych na rzecz podmiotów powiązanych, a członkowie zarządu zasiadają z ramienia własnych udziałowców oraz nie otrzymują wynagrodzenia adekwatnego do ponoszonego przez nich ryzyka w zakresie decyzyjności co do przeznaczenia otrzymanych środków. Zdaniem Naczelnika, działalność gospodarcza prowadzona przez podatnika na Malcie budzi uzasadnione wątpliwości co do jej adekwatności w odniesieniu do jej charakteru i skali. Wskazał, że w badanym sprawozdaniu finansowym podano, że podatnik zatrudniał w okresie od 28 lipca 2022 r. do 31 grudnia 2023 r. jedną osobę, zaś koszty osobowe nie były poniesione przez podatnika, lecz przez Grupę. Świadczy o tym także koincydencja czasowa zatrudniania przez podatnika pracowników w okresie bezpośrednio poprzedzającym złożenie wniosku o wydanie opinii, posiadanie zaledwie jednego pracownika w okresie, gdy Spółka dokonywała transakcji nabycia o łącznej wartości blisko 1 mld EUR oraz data rozpoczęcia podnajmu – 15 września 2024 r., czyli blisko miesiąc po złożeniu wniosku o wydanie opinii. Ponadto, w ocenie organu, struktura, w której działa podatnik, przejawia cechy sztuczności. Substrat majątkowo-osobowy Spółki jest znikomy, odbiega od standardów gospodarczych, a omówione wyżej okoliczności wskazują na prawdopodobieństwo intencjonalnego dokonania czynności powodujących wykreowanie substratu majątkowo-osobowego w celu uzyskania zwolnienia podatkowego w podatku u źródła. Biorąc pod uwagę ścisłe powiązania osobowe i zależność ekonomiczną spółek z Grupy i podatnika, trudno jest uznać, że jego zarząd wykonuje niezależnie swoje zadania. Wobec tego występuje uzasadnione przypuszczenie, że Spółka nie prowadzi rzeczywistej działalności gospodarczej. Struktura, w ramach której działa podatnik, prowadzi do braku opodatkowania wypłacanej dywidendy w ogóle. Organ wskazał także, że w świetle przywołanego sprawozdania finansowego za okres od 28 lipca 2022 r. do 31 grudnia 2023 r., jednostką dominującą najwyższego szczebla jest E. plc z siedzibą: [...] L. Street, D., [...], Wyspa M.. Jednostka ta jest powiązana z podatnikiem w ten sposób, że 67,5% akcji w jego kapitale posiada B., a 100% udziałów w kapitale w B. ma E. plc. Zestawiając te informacje z okolicznościami dokonania transakcji przez podatnika w 2023 r. organ powziął uzasadnione przypuszczenie, czy należności uzyskane od płatnika ostatecznie nieopodatkowane trafią poza struktury UE, do jurysdykcji, która posiada zerową stawkę podatku dochodowego od osób prawnych. W opinii Naczelnika, istnieje zatem uzasadnione przypuszczenie, że struktura, w której działa strona i podatnik, jest sztuczna, a podatnik jest pośrednikiem pomiędzy stroną a jego wspólnikami. W skardze do Sądu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu w całości oraz zwrot kosztów postępowania. Strona zarzuciła, po pierwsze, błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że: - we wniosku Spółka nie wykazała spełnienia przez podatnika przesłanki z art. 22 ust. 4 pkt 4 w zw. z art. 26b ust. 1 ustawy CIT, tj. że podatnik nie korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od całości swoich dochodów, w tym dywidend wypłacanych przez Spółkę, - zachodzą przesłanki odmowy wydania opinii określone w art, 26b ust. 3 pkt 2 i 4 ustawy CIT, to jest istnieją uzasadnione wątpliwości co do zgodności ze stanem rzeczywistym oświadczenia podatnika, że jest rzeczywistym właścicielem należności oraz istnieje uzasadnione przypuszczenie, że podatnik nie prowadzi rzeczywistej działalności gospodarczej na Malcie; - istnieje uzasadnione przypuszczenie zastosowania art. 22c ustawy CIT. Po drugie, zdaniem strony, zaskarżona odmowa została wydana z naruszeniem: - art. 121 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w zw. z art. 26b ust. 9 ustawy CIT przez niewłaściwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i wywodzenie z niego błędnych okoliczności i wniosków; - art. 26b ust. 1 ustawy CIT przez jego niezastosowanie w sprawie i niewydanie opinii o stosowaniu preferencji, pomimo spełnienia przesłanek w nim określonych. Ponadto strona wniosła o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi, wskazanych w punktach od 1 do 31. W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że wbrew swoim twierdzeniom, organ samodzielnie pozyskiwał dowody, np. w postaci wpisów na portalu LinkedIn czy innych informacji internetowych - i dowody te wprost powołał w treści odmowy. Organ dokonując ustaleń faktycznych we własnym zakresie, bez możliwości odniesienia się do zgromadzonego materiału przez Spółkę naruszył zasadę zaufania, obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz zasadę swobodnej oceny dowodów. Wskutek tego ocena organu jest nielogiczna i oderwana od realiów prowadzenia działalności gospodarczej, dotyczy to w szczególności: - kwestii decyzyjności i niezależności członków zarządu podatnika; - przywoływania dozwolonego prawem statusu spółki holdingowej jako argumentu podważającego rzeczywiste prowadzenie działalności i bycie rzeczywistym odbiorcą dywidend przez podatnika; przywoływania zbieżności dat emisji akcji przez podatnika i transakcji nabycia udziałów w spółkach – co jest powszechną praktyką biznesową (pokrywanie kosztów zakupu udziałów poprzez emisję własnych akcji) – jako argumentu świadczącego, że podatnik nie prowadzi rzeczywistej działalności gospodarczą na Malcie i nie jest rzeczywistym odbiorcą otrzymywanych dywidend; - stwierdzenia, że zasadnicze decyzje podejmuje większościowy udziałowiec podatnika (co jest oczywistym uprawnieniem większościowego udziałowca). Organ pewne dowody przeprowadził z urzędu, a zaniechał tego i oparł się na nieprawdziwych informacjach dotyczących posiadania przez E. plc rezydencji podatkowej na Wyspie M., braku rzeczywistego zatrudnienia pracowników przez podatnika i braku ponoszenia przez podatnika kosztów osobowych zatrudniania pracowników. Strona podniosła, że wspólnikami Spółki są B. (Malta) Limited (wspólnik większościowy) i E3. Limited, a także – co organ pomija – polscy rezydenci podatkowi M. Fundacja Rodzinna i Fundacja Z. J. Fundacja Rodzinna. Skoro aż cztery niezależnie od siebie działające podmioty są zainteresowane prowadzeniem przez podatnika działalności, w tym działalności inwestycyjnej, struktury tej nie można uznać za sztuczną, utworzoną tylko dla celów podatkowych (dowody nr 1-4). Strona opisała holdingowy charakter działalności podatnika (mający uzasadnienie w strategii i celach działalności Grupy), zwróciła uwagę na powody wybrania Malty na lokalizację podatnika, w tym fakt, że działają w tym kraju inne spółki z grupy, np. B. (większościowy udziałowiec podatnika). Skarżąca podniosła, że w całej grupie pracuje około 40 osób. Podatnik planuje zwiększenie zatrudnienia i dlatego podnajął biuro o powierzchni większej niż wymagana dla zatrudnianych obecnie kilku osób. Skoro podatnik wyemitował akcje na pokrycie wynagrodzenia za nabycie udziałów w innych podmiotach, to nie ma już zobowiązań z tego tytułu i nie musi przekazywać żadnych przyszłych płatności. Przedłożone obecnie – wraz ze skargą – dowody (nr 5 i 6) potwierdzają, że pożyczka w kwocie 190 mln EUR, na którą zwraca uwagę organ, była pożyczką udzieloną przez podatnika spółce E2. d.o.o. i została już spłacona. Wierzytelność pożyczkowa została przeniesiona przez podatnika tytułem wkładu do E2. d.o.o. (na kapitał rezerwowy). Wbrew twierdzeniom organu, podatnik nie transferuje całości zysków do podmiotów powiązanych, a zatrzymuje na własne potrzeby część kwot z otrzymanych dywidend (co organ określa to jako marżę). Potwierdzają to dołączone do skargi dokumenty (nr 7-9). Przykładowo – w kwietniu 2024 r. Spółka otrzymała kwotę 43.858.541,98 EUR od E2. d.o.o. (z tego około 40,6 mln EUR dywidendy, a reszta to odsetki od pożyczki), z czego Spółka zatrzymała 14,9 mln EUR jako kapitał własny i około 27,5 tys. EUR na dalsze wydatki inwestycyjne. Wbrew twierdzeniom organu, E. plc nie ma adresu siedziby ani rezydencji podatkowej na Wyspie M., lecz w Wielkiej Brytanii – co potwierdzają złożone ze skargą dokumenty (nr 10-13). Strona podkreśliła, że zatrudnienie przez podatnika pracowników i świadczenie przez nich pracy na jego rzecz ma rzeczywisty charakter. Na dowód tego załączono do skargi umowy o pracę, oświadczenia pracowników o świadczeniu pracy i przebywaniu na Malcie (dowody nr 14-22). Wbrew twierdzeniom organu, Spółka ponosi koszty zatrudnienia swoich pracowników. Są to koszty ponoszone na rzecz organów maltańskich (co świadczy także o tym, że chodzi o pracowników faktycznie zatrudnionych na Malcie), jak również koszty wynagrodzenia pracowników (dowody nr 23-27). Skarżąca wskazała, że od rozpoczęcia działalności przez podatnika do dnia poprzedzającego zawarcie umowy podnajmu (do 14 września 2024 r.) podatnik również korzystał z biura udostępnionego przez B. (dowody nr 28 i 29). Poza tym Spółka – przeciwnie do stanowiska organu – ponosiła koszty czynszu najmu za najem powierzchni biurowej, czego dowodem są złożone wraz ze skargą dokumenty (nr 30 i 31). Strona wyjaśniła, że wobec tego, iż podatnik dąży do maksymalizacji zysku, racjonalne jest, że nie wypłaca wynagrodzeń bezpośrednio członkom zarządu. Z uwagi na to, że są oni wyznaczani przez jego akcjonariuszy, to akcjonariusze podatnika ponoszą koszty wynagrodzeń członków jego zarządu. Wywody organu kwestionujące decyzyjność i sprawczość członków zarządu Spółki, z uwagi na to, że osoby te są powiązane z akcjonariuszami, są niezrozumiałe w realiach obrotu gospodarczego. Nie wiadomo również dlaczego organ podnosi kwestię podejmowania decyzji przez większościowego udziałowca, tj. spółkę B., która posiada 4.876.200 akcji serii A o wartości nominalnej 1 mln EUR za każdą akcję i 4.876,2 mld EUR łącznie. Z uwagi na większościowy udział, jego głos waży więcej aniżeli głosy akcjonariuszy mniejszościowych. Struktura podatnika nie narusza przepisów obowiązującego prawa i nie jest niczym wyróżniającym się w praktyce obrotu gospodarczego (dowód nr 1). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonym akcie. W piśmie z 7 maja 2025 r. strona uzupełniła argumentację co do naruszenia przez organ art. 121 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w zw. z art. 26b ust. 9 ustawy CIT oraz odniosła się do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę, uznając je za błędne. Jednocześnie wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z załączonych dokumentów (nr 1 i 2). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów błędnego ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie przepisów art. 121 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w zw. z art. 26b ust. 9 ustawy CIT. Zdaniem Sądu, zarzuty te nie mają uzasadnionych podstaw. Przeprowadzone przez organ postępowanie, wbrew zarzutom skargi, nie naruszało przepisów postępowania. Organ uwzględnił i poddał ocenie z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów wszystkie dokumenty, które dla uzasadnienia wniosku złożyła spółka. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania, Spółka zaoferowała natomiast własną – odmienną od organu – ocenę dowodów zebranych w toku postępowania. Nie oznacza to jednak, że organ naruszył standardy postępowania, bowiem zarzut naruszenia art. 191 czy art. 187 § 1 O.p. może zostać skutecznie podniesiony, jeśli zostanie jednocześnie wykazane – czego w sprawie nie dokonano – że organ uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. W świetle art. 26b ust. 9 ustawy CIT nie budzi wątpliwości, że do postępowania w przedmiocie wydania opinii o stosowaniu preferencji mają odpowiednie zastosowanie przepisy działu IV O.p. w tym rozdziału 11, w zakresie nieuregulowanym w art. 26b ust. 1-8 ustawy CIT. Z art. 26b, zwłaszcza z jego ust. 1 i 3, wynika jasno, jakie okoliczności należy wykazać w tym postępowaniu oraz na kim ciąży obowiązek dowodowy. Art. 26b ust. 1 ustawy CIT stanowi, że opinię o stosowaniu preferencji stosuje się, jeśli we wniosku zostało wykazane spełnienie warunków do zastosowania zwolnienia. Ciężar wykazania okoliczności uzasadniających zastosowanie zwolnienia podatkowego spoczywa, inaczej niż w postępowaniu podatkowym, na wnioskodawcy. W postępowaniu tym nie przeprowadza się co do zasady postępowania dowodowego, zgodnie z regułami wynikającymi z O.p., organ zaś nie jest zobowiązany do dochodzenia do prawdy materialnej. Nie jest więc obowiązkiem organu poszukiwanie z urzędu dowodów na okoliczności wskazywane we wniosku o wydanie opinii, gdyż to wnioskodawca ma je obowiązek w sprawie zgłosić już na etapie składania wniosku lub jego uzupełnienia. Organ jest jedynie obowiązany uwzględnić w rekonstrukcji faktów i stosownie ocenić materiał dowodowy zaoferowany przez wnioskodawcę tak, by równocześnie poddać kontroli prawnopodatkowe wnioski, które strona z nich wywiodła. W sytuacji, gdy na podstawie wskazanych przepisów, przepisy O.p., w tym jej art. 122, stosuje się tylko odpowiednio w omawianym postępowaniu, Naczelnik nie jest związany zasadą prawdy obiektywnej, a jego ewentualne działania, polegające na wystąpieniu do strony o uzupełnienie lub doprecyzowanie niezbędnych danych bądź korzystaniu z innych źródeł informacyjnych, służą jedynie rozstrzygnięciu sprawy w oparciu o materiał przedstawiony przez stronę. Wbrew zarzutom skargi, Naczelnik nie dokonał w sprawie ustaleń dowolnych, lecz inaczej niż skarżąca ocenił przedstawione przez nią dowody z dokumentów. Przed wydaniem opinii organ zwracał się do strony o uzupełnienie wniosku i złożenie tych dokumentów oraz o przedstawienie tych informacji, które w ocenie organu miały zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, a więc niewątpliwie była świadoma potrzeb i oczekiwań w sferze dowodowej oraz zakresu zainteresowania organu. Jak wynika z akt sprawy, organ, mając na uwadze wynikający z odpowiednio stosowanego art. 122 O.p. obowiązek, w sposób wyczerpujący rozpatrzył materiał dowodowy, a jego ocena nie narusza art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Organ w zaskarżonej odmowie szczegółowo wskazał zgromadzone dowody i dokonał ich oceny. Odmowa w pełni odpowiada dyrektywom jej sporządzania wyrażonym w art. 210 § 1 i 4 O.p. Pozwala na zapoznanie się ze stanowiskiem organu i argumentacją, która doprowadziła organ do przyjęcia w odmowie tego stanowiska. Nie można uznać, że wnioski organu są dowolne, arbitralne, nie wsparte materiałem dowodowym i wykreowane pod z góry założoną tezę o braku spełnienia przez podatnika przesłanek umożliwiających zastosowanie przez płatnika zwolnienia z poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych w przypadku dokonywania, w obowiązującym u płatnika roku podatkowym, wypłat tytułem dywidend na rzecz podatnika. Organ, realizując koncepcję otwartego postępowania dowodowego, o jakiej mowa w art. 180 § 1 O.p., jako dowód dopuścił wszystko, co mogło się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Niezaprzeczalnie opierał się on zasadniczo na dokumentacji pochodzącej od samej strony. Stwierdzić należy, że skuteczne zarzucenie naruszenia przepisu art. 191 O.p. wymaga wykazania, że organy podatkowe uchybiły zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie skarżącej o innej niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich ocenie odmiennej niż przeprowadzona przez organy podatkowe, gdy równocześnie nie wykazuje on braku logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub wykraczanie rozumowania organu poza zasady doświadczenia życiowego, braku uwzględnienia związku przyczynowego. W rozpoznawanej sprawie zarzuty dotyczące oceny materiału dowodowego w istocie sprowadzają się do tego, że skarżąca wyraziła własne zdanie na temat dowodów i ich oceny, a nie podważając jednak – w ocenie Sądu – faktu, iż argumentacja organu jest zgodna z zasadami doświadczenia życiowego oraz zasadami logiki. Nie można uznać, że postępowanie dowodowe w sprawie jest niepełne. Co więcej, z zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej w zakresie w jakim ma ona zastosowania w niniejszej sprawie (art. 122 O.p.) nie można wywodzić obowiązku nieograniczonego poszukiwania przez organ dowodów dla potwierdzenia argumentacji skarżącej, jak też obowiązku dopuszczania i przeprowadzania wszelkich wnioskowanych przez nią dowodów. Nie budzi zaś wątpliwości Sądu, że – jak wskazano wyżej – organ w postępowaniu korzystał z otwartego katalogu dowodów (art. 180 § 1 O.p.), dopuszczając wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Działania dowodowe podjęte w niniejszej sprawie nie naruszają zasad postępowania podatkowego, które miały zastosowanie. Nie można zatem zarzucać w tej sprawie organowi niepodjęcia działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Raz jeszcze wskazać trzeba, że wynikająca z art. 26b ust. 9 ustawy CIT zasada odpowiedniego stosowania do postępowania w sprawie wydania opinii wskazanych przepisów działu IV O.p., w tym rozdziału 11, w zakresie nieuregulowanym w art. 26b ust. 1-8 ustawy CIT w łączności z art. 26b ust. 1 i 3 ustawy CIT, przemawia za tym, że ciężar wykazania okoliczności uzasadniających zastosowanie zwolnienia podatkowego spoczywa na wnioskodawcy. Nie sposób również zgodzić się ze stroną, która w istocie argumentuje, że z uwagi na te reguły procesowe, organ błędnie ocenił, że podatnik nie jest rzeczywistym właścicielem płatności dywidendowych i nie prowadzi rzeczywistej działalności gospodarczej w kraju swej siedziby. Przepisy art. 26b ust. 1 w zw. z art 26b ust. 9 ustawy CIT, regulujące wydawanie opinii o stosowaniu preferencji, wymagają zatem od wnioskodawcy wykazania spełnienia warunków do zastosowania preferencji w postaci zwolnienia lub obniżonej stawki podatku u źródła na podstawie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Wynika z nich, że organ podatkowy na wniosek złożony przez podatnika, płatnika lub podmiot dokonujący wypłaty należności za pośrednictwem podmiotów prowadzących rachunki papierów wartościowych albo rachunki zbiorcze wydaje opinię o stosowaniu przez płatnika zwolnienia z poboru zryczałtowanego podatku dochodowego, od wypłacanych na rzecz podatnika należności, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1, lub stosowaniu stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobraniu podatku zgodnie z taką umową (opinia o stosowaniu preferencji), jeżeli we wniosku zostało wykazane spełnienie warunków określonych w art. 21 ust. 3-9 lub w art. 22 ust. 4-6 albo warunków zastosowania umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. W konsekwencji, organ podatkowy, na wniosek podatnika wydaje opinię o stosowaniu przez płatnika zwolnienia z poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od wypłacanych na rzecz podatnika należności, o których mowa w art. 22 ust. 1, tj. należności z tytułu dywidend, lub stosowaniu stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobraniu podatku zgodnie z taką umową (opinia o stosowaniu preferencji), jeżeli we wniosku zostało wykazane spełnienie warunków określonych w art. 22 ust. 4-6 albo warunków zastosowania umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Dlatego to wnioskodawca, a nie organ, ma wykazać spełnienie tych warunków. Podstawowe znaczenie dla oceny zasadności wydania opinii ma art. 26b ust. 3 ustawy CIT, który wskazuje negatywne przesłanki wydania opinii o stosowaniu preferencji mające charakter rozłączny, co oznacza, że już stwierdzenie jednej z nich nakłada na organ obowiązek odmowy wydania opinii. Stanowi on, że odmawia się wydania opinii o stosowaniu preferencji w przypadku: 1) niespełnienia przez podatnika warunków określonych w art. 21 ust. 3-9 lub art. 22 ust. 4-6 albo warunków zastosowania umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania; 2) istnienia uzasadnionych wątpliwości co do zgodności ze stanem rzeczywistym dołączonej do wniosku dokumentacji lub oświadczenia podatnika, że jest rzeczywistym właścicielem należności; 3) istnienia uzasadnionego przypuszczenia wydania decyzji z zastosowaniem art. 119a O.p., środków ograniczających umowne korzyści lub art. 22c, przy czym w przypadku uzasadnionego przypuszczenia wydania decyzji z zastosowaniem art. 119a O.p. lub środków ograniczających umowne korzyści przepis art. 14b § 5c O.p. stosuje się odpowiednio; 4) istnienia uzasadnionego przypuszczenia, że podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 2, nie prowadzi rzeczywistej działalności gospodarczej w kraju siedziby tego podatnika dla celów podatkowych. Ten przepis wskazuje zatem negatywne przesłanki wydania opinii o stosowaniu preferencji, które mają charakter rozłączny. Dlatego dla podjęcia odmowy wydania tej opinii wystarczające jest stwierdzenie przez organ spełnienia się nawet jednej z nich. Wydawana na podstawie omawianych przepisów opinia o stosowaniu preferencji potwierdza, że podatnik spełnia wszystkie warunki do zastosowania zwolnienia oraz że nie zachodzą wątpliwości co do zgodności ze stanem rzeczywistym dołączonej do wniosku dokumentacji lub oświadczenia podatnika, że jest rzeczywistym właścicielem należności, nie istnieje uzasadnione przypuszczenie, że podatnik niemający na terytorium RP siedziby lub zarządu, nie prowadzi rzeczywistej działalności gospodarczej w kraju siedziby tego podatnika dla celów podatkowych, albo m.in. wydania decyzji z zastosowaniem art. 22c ustawy CIT. W świetle art. 22 ust. 1 ustawy CIT, podatek dochodowy od przychodów określonych w art. 7b ust. 1 pkt 1 z tytułu udziału w zyskach osób prawnych mających siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ustala się w wysokości 19% uzyskanego przychodu (dochodu). Do źródeł przychodu objętym podatkiem dochodowym od osób prawnych należą także dywidendy (art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy CIT). Stosownie do art. 26 ust. 1 ustawy CIT, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie przez płatnika podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 albo w art. 22 ust. 1 ustawy CIT, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się zaś charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem. Ze względu na treść powołanego art. 26b ust. 3 pkt 1 ustawy CIT, niezwykle istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma art. 22 ust. 4 tej ustawy. Stanowi on, że zwalnia się od podatku dochodowego przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1 m.in. lit. a), czyli dywidendy, z wyjątkiem który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki: 1) wypłacającym dywidendę oraz inne przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych jest spółka mająca siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) uzyskującym dochody (przychody) z dywidend oraz inne przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych, o których mowa w pkt 1, jest spółka podlegająca w Rzeczypospolitej Polskiej lub w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania; 3) spółka, o której mowa w pkt 2, posiada bezpośrednio nie mniej niż 10% udziałów (akcji) w kapitale spółki, o której mowa w pkt 1; 4) spółka, o której mowa w pkt 2, nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na źródło ich osiągania. Zwolnienie to ma zastosowanie, jeśli spółka uzyskująca dochody posiada udział w kapitale spółki będącej płatnikiem nieprzerwanie przez okres dwóch lat (ust. 4a). Powyższe zwolnienie z opodatkowania wypłaty z tytułu dywidend przy spełnieniu podanych wyżej warunków stanowi implementację rozwiązań wynikających z dyrektywy Rady 2011/96/UE z 30 listopada 2011 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych Państw Członkowskich (Dz. U. UE. L. z 2011 r. nr 345, s. 8; dalej: dyrektywa 2011/96). Celem regulacji wprowadzonych tą dyrektywą 2011/96 jest zwolnienie dywidend i innych zysków podzielonych, wypłacanych przez spółki zależne ich spółkom dominującym z podatku potrącanego u źródła oraz wyeliminowanie podwójnego opodatkowania takiego dochodu na poziomie spółki dominującej. Wynika to wyraźnie z treści motywu 3. preambuły dyrektywy 2011/96. Cel ten jest realizowany art. 5 dyrektywy 2011/96, który stanowi, że zyski, które spółka zależna wypłaca swojej spółce dominującej, są zwolnione z podatku potrącanego u źródła dochodu. Tego rodzaju rozwiązania prawne, uzasadnione dążeniem do usuwania barier międzynarodowej współpracy gospodarczej w ogóle, zaś w obrębie UE w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego, rozumianego jako obszar bez wewnętrznych granic ekonomicznych, w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału, jak to wynika z treści art. 26 ust. 1 i 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. nr 90, poz. 864/2 ze zm.; dalej: TFUE), bywają jednak wykorzystywane do minimalizowania obciążeń podatkowych, ich odraczania, bądź w ogóle eliminowania opodatkowania. Artykuł 1 ustęp 2 dyrektywy 2011/96 dopuszcza stosowanie przepisów krajowych lub postanowień umownych mających na celu zapobieganie oszustwom i nadużyciom. Te rozwiązania, służące zapobieganiu szkodliwym zjawiskom erozji podstawy opodatkowania oraz transferu zysków z wykorzystaniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania w celu uniknięcia zapłaty należnego podatku (base erosion and profit shifting; dalej: BEPS) podjęto z inicjatywy Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (dalej: OECD). Zostały one wyrażone w propozycjach OECD i w dyrektywie Rady (UE) 2016/1164 z 12 lipca 2016 r. ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz. U. UE. L. z 2016 r. nr 193, s. 1; dalej: dyrektywa 2016/1164), zmienionej dyrektywą Rady (UE) 2017/952 z 29 maja 2017 r. (Dz. U. UE. L. z 2017 r. nr 144, s. 1). Motyw 1. preambuły dyrektywy 2016/1164 wyraża konieczność przywrócenia zaufania do sprawiedliwości systemów podatkowych oraz umożliwienia rządom faktycznego korzystania z suwerenności podatkowej. Z kolei OECD wydała w tym celu zalecenia dotyczące określonych działań w ramach inicjatywy dotyczącej BEPS. W związku z tym w celu zapobieżenia szkodliwym zjawiskom erozji podstawy opodatkowania oraz transferu zysków dokonano zmian zasad poboru podatku u źródła przez płatników mających siedzibę w kraju, wypłacających należności na rzecz spółek mających siedzibę w innym państwie, ustawą z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2193) oraz ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105). Zmienione przepisy weszły w życie 1 stycznia 2019 r. i 1 stycznia 2022 r. Wprowadzono w szczególności zasadę obowiązku poboru podatku przez płatnika, jeżeli wypłacana należność przekracza równowartość 2 mln zł, połączoną z możliwością zwrotu pobranego podatku (art. 26 ust. 2e, art. 28b ust. 1 i 2 ustawy CIT). Zasada poboru podatku przez płatnika bez stosowania odpowiednich zwolnień podatkowych albo obniżonej stawki, a następnie jego zwrotu, nie wyłącza rozwiązań wynikających z prawa unijnego bądź umów międzynarodowych przewidujących opodatkowanie na określonych szczeblach struktury organizacyjnej holdingów lub zastosowanie obniżonych stawek opodatkowania u źródła, zgodnie z treścią odpowiednich umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Pozwala ona zaś na uprzednią weryfikację warunków dla skorzystania z preferencyjnych zasad opodatkowania na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub zwolnień wynikających z przepisów ustawy CIT Możliwe jest wciąż zastosowanie zwolnienia z poboru podatku u źródła lub zastosowanie innego rozwiązania wynikającego z umowy międzynarodowej, jeśli na wniosek płatnika bądź podatnika wydana zostanie opinia o stosowaniu preferencji. Zrozumienie pojęć "rzeczywistego właściciela należności" i prowadzenia przez podatnika "rzeczywistej działalności" w kraju jego siedziby dla celów podatkowych oraz właściwe odczytanie przesłanek odmowy wydania opinii nie może ograniczać się do interpretacji cytowanych przepisów ustawy CIT, lecz wymaga szerszego odniesienia się do tła tych przepisów (na co wskazał również NSA w wyroku z 19 grudnia 2023 r., II FSK 29/23). W Komentarzu do art. 10 Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku wskazuje się, że eliminacja szkodliwego zjawiska erozji podstawy opodatkowania oraz transferu zysków z wykorzystaniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania w celu uniknięcia zapłaty należnego podatku, co polega niekiedy na tworzeniu nieuzasadnionych ekonomicznie struktur organizacyjnych tylko po to, by skorzystać z określonych rozwiązań podatkowych niezgodnie z celem tych rozwiązań, wymaga uwzględnienia szerszego kontekstu relacji między podmiotami uczestniczącymi w przekazywaniu należności. Kontekst taki mogą zaś tworzyć okoliczności o charakterze faktycznym. Oparcie się na tych przesłankach pozwala przeciwdziałać sytuacjom, w których wykorzystywane są podmioty podstawione (pośredniczące) w celu uzyskania korzyści podatkowych przez podmioty do tego nieuprawnione. Komentarz do powołanego przepisu Konwencji Modelowej wskazuje bowiem, że państwo źródła nie jest zobowiązane do rezygnacji z prawa do opodatkowania dochodu z dywidend jedynie dlatego, że taki dochód został wypłacony bezpośrednio osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie, z którym państwo źródła zawarło Konwencję. Pojęcie rzeczywistego właściciela, co znajduje potwierdzenie w Komentarzu do Konwencji Modelowej, nie być interpretowane w sposób formalny, ale z uwzględnieniem celu i przedmiotu Konwencji, w tym w celu unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylania się od opodatkowania oraz oszustwom podatkowym. Komentarzu wskazuje również, że w świetle art 10 Konwencji Modelowej, spółka podstawiona nie może być uważana za rzeczywistego właściciela, ponieważ mimo że formalnie jest właścicielem dochodu, to posiada ograniczone uprawnienia, które czynią z niej zwykłego powiernika lub zwykłego zarządcę, działającego na rachunek zainteresowanych stron. Komentarz, w części, w jakiej odnosi się do pojęcia ograniczonych uprawnień podmiotu niebędącego rzeczywistym właścicielem do dysponowania dywidendą, wyjaśnia jednoznacznie, że to ograniczenie może wynikać z odnośnych dokumentów, ale także może istnieć na podstawie faktów i okoliczności, które wskazują, że zasadniczo odbiorca nie ma prawa korzystać i rozporządzać dywidendą, choćby – co istotne z uwagi na zarzuty skarżącej – nie był w tym zakresie ograniczony obowiązkiem kontraktowym. Jak wynika z tego, spółka podstawiona nie może być uważana za osobę uprawnioną, mimo że jest formalnym właścicielem dochodu, ponieważ w praktyce dysponuje ona ograniczonymi uprawnieniami, które czynią z niej powiernika lub zwykłego zarządcę, działającego na rachunek zainteresowanych stron. Konieczność takiego ukształtowania i zarazem rozumienia omawianych regulacji krajowych potwierdzają również przepisy art. 1 ust. 2 i 3 dyrektywy 2011/96. Z tych przepisów wynika dla państwa członkowskiego obowiązek, aby nie przyznawało ono korzyści wynikających z dyrektywy 2011/96 jednostkowemu uzgodnieniu ani seryjnym uzgodnieniom, w przypadku których głównym celem lub jednym z głównych celów wprowadzenia było uzyskanie korzyści podatkowej naruszającej przedmiot lub cel tej dyrektywy, w związku z czym, zważywszy na wszystkie stosowne fakty i okoliczności, takie jednostkowe lub seryjne uzgodnienie nie jest rzeczywiste. Jednostkowe lub seryjne uzgodnienie nie jest rzeczywiste w zakresie, w jakim nie jest ono wprowadzane z uzasadnionych powodów handlowych, które odzwierciedlają rzeczywistość gospodarczą. Z kolei ust. 4. wskazuje, że nie uniemożliwia ona stosowania przepisów krajowych lub postanowień umownych niezbędnych do zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania, oszustwom podatkowym lub nadużyciom. Zdaniem Sądu, istota pojęcia "rzeczywistego właściciela" z art. 4a pkt 29 ustawy CIT odpowiada intencjom wyrażonym w Konwencji Modelowej, dyrektywie 2011/96 oraz dyrektywie Rady 2003/49/WE z 3 czerwca 2003 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych Państw Członkowskich (Dz. U. UE. L. z 2003 r. nr 157, s. 49 ze zm.; dalej: dyrektywa 2003/49). Przepis ten wskazuje bowiem właśnie, że rzeczywistym właścicielem może być tylko ten podmiot, który spełnia łącznie następujące warunki: a) otrzymuje należność dla własnej korzyści, w tym decyduje samodzielnie o jej przeznaczeniu i ponosi ryzyko ekonomiczne związane z utratą tej należności lub jej części, b) nie jest pośrednikiem, przedstawicielem, powiernikiem lub innym podmiotem zobowiązanym do przekazania całości lub części należności innemu podmiotowi, c) prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju siedziby, jeżeli należności są uzyskiwane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, przy czym przy ocenie, czy podmiot prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą, uwzględnia się charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez ten podmiot w zakresie otrzymanej należności. Ponadto, w ocenie Sądu, z przepisu tego wynika, że badając, czy wystąpiły opisane w nim przesłanki, nie wystarczy stwierdzić, że są wykazane uprawnienia do otrzymania należności dla siebie, bądź zobowiązania do przekazania środków formalnym dokumentem, ale że brak jest zobowiązania, choćby nieformalnego, do przekazania należności innemu podmiotowi. Stąd też rozstrzygnięcie statusu rzeczywistego właściciela należności determinują fakty wskazujące na określoną rzeczywistość ekonomiczną, nie zaś istnienie bądź nieistnienie odpowiedniego dokumentu (zob. wyrok NSA z 6 października 2023 r., II FSK 1333/22). Zwrócić należy także uwagę, że przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest odmowa wydania opinii o stosowaniu preferencji. Powołany art. 26b ust. 3 pkt 2 ustawy CIT wskazuje, że należy odmówić wydania opinii, jeśli istnieją uzasadnione wątpliwości co do zgodności ze stanem rzeczywistym dołączonej do wniosku dokumentacji lub oświadczenia podatnika, że jest rzeczywistym właścicielem należności. Przepis ten wskazuje niewątpliwie przesłankę odmowy wydania opinii niezależną od przesłanki wymienionej w art. 26b ust. 3 pkt 1, wymagającej odmowy wydania opinii w razie niespełnienia przez podatnika warunków określonych m.in. w art. 22 ust. 4-6 albo warunków zastosowania umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Organ obowiązany był więc podjąć ustalenia co do statusu podatnika jako rzeczywistego beneficjenta w odniesieniu do dywidendy, niezależnie od warunków zastosowania zwolnienia podatkowego wynikających z treści art. 22 ust. 4 ustawy CIT. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia zastrzeżeń podniesionych w skardze ma również to, że przesłanki odmowy wydania opinii o stosowaniu preferencji wskazują na stwierdzenie uzasadnionych wątpliwości, bądź uzasadnionego przypuszczenia zaistnienia pewnych faktów. Niektóre fakty, które mają wpływ na wydanie rozstrzygnięcia muszą więc zostać uprawdopodobnione, nie zaś udowodnione. Udowodnienie prowadzi do oceny, że istnienie pewnego faktu stanowi pewnik, podczas gdy uprawdopodobnienie jedynie czyni to możliwym, prawdopodobnym (zob. wyroki NSA z: 24 września 2015 r., I GSK 124/14 i 14 czerwca 2022 r., III FSK 289/22). Uprawdopodobnienie zatem opisać można jako obiektywny stan wiedzy, w świetle którego istnienie danego faktu jest wysoce prawdopodobne. Jednakże nie może się ono opierać tylko na stwierdzeniach zainteresowanego podmiotu (zob. A. Hanusz, Uprawdopodobnienie jako środek zastępczy dowodu, Przegląd Podatkowy 2004, nr 3, s. 47; wyrok NSA z 13 lutego 2024 r., II FSK 643/21). Co więcej, odmowa wydania opinii nie stanowi przeszkody dla ubiegania się przez podatnika o zwrot podatku pobranego przez płatnika, jeśli uważa, że nie znajduje to uzasadnienia w treści obowiązujących przepisów prawa podatkowego. Postępowanie w sprawie zwrotu zryczałtowanego podatku z tytułu wypłaconych należności uregulowane zostało w art. 28b ustawy CIT. Niezależnie od tego, że sprawy o wydanie opinii oraz o zwrot podatku pozostają w oczywistym związku materialnoprawnym, to nie ulega wątpliwości, że organy podatkowe rozstrzygając te sprawy oceniają spełnienie bądź brak spełnienia odmiennych przesłanek określonych w przepisach ustawy CIT. Sąd uważa za zasadne w tym miejscu przywołać pogląd wyrażony w prawomocnym wyroku WSA w Lublinie z 21 września 2022 r., I SA/Lu 281/22, że dla prawodawcy "uzyskujący przychód" określony w art. 22 ust. 4 pkt 2 ustawy CIT jest odbiorcą należności o charakterystyce właściwej dla rzeczywistego właściciela należności. Ustawodawca nadał tym zwrotom taką samą prawną istotę przyjmując, że ten, kto nie jest rzeczywistym właścicielem należności nie uzyskuje przecież przychodu, czyli przysporzenia majątkowego w aspekcie nie tyle formalnoprawnym, co przede wszystkim ekonomicznym. Z taką argumentacją ustawodawca konsekwentnie nie widział potrzeby nowelizacji art. 22 ust. 4 ustawy CIT, który w pkt 2 przewiduje, że zwalnia się od podatku dochodowego przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. a, f oraz j, z wyjątkiem dochodów uzyskiwanych przez komplementariusza z tytułu udziału w zyskach spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1, jeżeli m.in. uzyskującym dochody (przychody) z dywidend oraz inne przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych, o których mowa w pkt 1, jest spółka podlegająca w RP lub w innym niż RP państwie EOG, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Jak wskazał także Sąd w tym wyroku, bezsprzecznie ustawa CIT posługuje się w tym zakresie językowo różnymi sfomułowaniami na potrzeby opisania zasadniczo tej samej kategorii podmiotowej, rozstrzygającej o prawie do analizowanych zwolnień podatkowych –"rzeczywistego właściciela" względem odsetek i "uzyskującego przychody" w odniesieniu do dywidend. W tych okolicznościach zastosowanie zakazu wykładni synonimicznej musi uwzględniać specyfikę opisanej regulacji prawnej, szczególnie zaś jej celów (zob. L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 117 i n.). Stosując wyłącznie dyrektywy wykładni językowej należałoby uznać, że uzyskującym przychody z art. 22 ust. 4 pkt 2 ustawy CIT jest inny podmiot niż rzeczywisty właściciel należności z art. 21 ust. 3 pkt 4 tej ustawy. Jednakże na takie stwierdzenie nie pozwala wewnętrzna systematyka ustawy. Art. 26b ust. 3 pkt 1 ustawy CIT kształtując przesłankę pierwszą odmowy wydania opinii o stosowaniu preferencji stawia na równi wymogi płynące zarówno z art. 21 ust. 3, jak i z art. 22 ust. 4. Co więcej – również przesłanki negatywne z art. 26b ust. 3 pkt 2 do pkt 4 ustawy CIT odnoszą się do obu tych zwolnień podatkowych na analogicznych zasadach. W związku z tym, stosując dyrektywy wykładni systemowej zewnętrznej i wykładni funkcjonalnej, uznać należało, że pominięcie rzeczywistego właściciela (beneficjenta) należności w odniesieniu do dywidend naruszałoby w rozpoznawanej sprawie: art. 10 i art.11 umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Malty w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzonej w La Valetta 7 stycznia 1994 r. (Dz. U. z 1995 r. nr 49, poz. 256 ze zm.; dalej: UPO), które jednoznacznie wiążą jej stosowanie z osobą uprawnioną nie tylko formalnie, ale zgodnie z rozumieniem przyjętym w Modelowej Konwencji OECD; art. 7 ust. 1 i 2 Konwencji Wielostronnej implementującej środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku sporządzonej w Paryżu 24 listopada 2016 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 1369), zgodnie z którym, bez względu na postanowienia umowy podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, korzyść w niej przewidziana nie zostanie przyznana w odniesieniu do części dochodu lub majątku, jeżeli można racjonalnie przyjąć, mając na względzie wszelkie mające znaczenie fakty i okoliczności, że uzyskanie tej korzyści było jednym z głównych celów utworzenia jakiejkolwiek struktury lub zawarcia jakiejkolwiek transakcji, które spowodowały bezpośrednio lub pośrednio powstanie tej korzyści, chyba że ustalono, że przyznanie tej korzyści w danych okolicznościach byłoby zgodne z przedmiotem oraz celem odpowiednich postanowień umowy podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja (art. 7 ust. 1); ustęp 1 będzie miał zastosowanie w miejsce lub w przypadku braku postanowień umowy podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, które odmawiają w całości lub w części korzyści, które zostałyby przyznane na podstawie umowy podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, jeżeli głównym celem lub jednym z głównych celów utworzenia jakiejkolwiek struktury lub zawarcia jakiejkolwiek transakcji lub jakiejkolwiek osoby, której dana struktura lub transakcja dotyczy, było osiągnięcie tych korzyści (art. 7 ust. 2); art. 2 dyrektywy 2011/96, definiującym spółkę państwa członkowskiego uprawnioną do korzystania z systemu unikania podwójnego opodatkowania; art. 1 ust. 2 i ust. 3 dyrektywy 2011/96, zgodnie z którym państwa członkowskie nie przyznają korzyści wynikających z niniejszej dyrektywy jednostkowemu uzgodnieniu ani seryjnym uzgodnieniom, kiedy głównym celem lub jednym z głównych celów ich wprowadzenia było uzyskanie korzyści podatkowej naruszającej przedmiot lub cel niniejszej dyrektywy; w związku z czym – zważywszy na wszystkie stosowne fakty i okoliczności – takie jednostkowe lub seryjne uzgodnienie nie jest rzeczywiste, przy czym jednostkowe uzgodnienie może obejmować więcej niż jeden etap lub część (art. 1 ust. 2); do celów ust. 2 uznaje się, że jednostkowe lub seryjne uzgodnienie nie jest rzeczywiste w zakresie, w jakim nie jest ono wyprowadzane z uzasadnionych powodów handlowych, które odzwierciedlają rzeczywistość gospodarczą (art. 1 ust. 3). Z tych względów omawiane przepisy należy odczytywać zgodnie z ich brzmieniem i przypisanymi im celami, a więc ich stosowanie nie może opierać się na kryteriach formalnoprawnych z odejściem od ekonomicznej istoty podejmowanych czynności, gdyż spowodowałoby to, że system unikania podwójnego opodatkowania służyłby unikaniu opodatkowania. W tym zakresie formalny status spółki państwa członkowskiego, do której wpływają należności od płatnika, nie może mieć przesądzającego znaczenia, gdy spółka ta – tak jak miało to miejsce w sprawie – organizacyjnie i finansowo jest instrumentem w rękach innego podmiotu. Wówczas nie ona rozstrzyga jakie przedsięwzięcie, z kim i na jakich zasadach będzie realizować, lecz w rzeczywistości wykonuje zamierzenie gospodarcze innego podmiotu, w myśl zasad przez niego przyjętych i kontrolowanych. Przy tym, gdy spółki państwa członkowskiego nie można uznać rzeczywistego beneficjenta należności, to ta okoliczność nierzadko stanowi element konstrukcji sztucznie stworzonych w głównej mierze, aby uniknąć opodatkowania. Podmiot stojący organizacyjnie i finansowo, a tym samym decyzyjnie i gospodarczo, za spółką państwa członkowskiego, chce w ten sposób skorzystać z dobrodziejstw systemu unikania podwójnego opodatkowania, w tym przepisów dyrektyw 2003/49 oraz 2011/96 na zasadach przewidzianych dla spółek państw członkowskich, z odejściem od zasad właściwych dla tego podmiotu. Taki podmiot niebędący spółką państwa członkowskiego, podejmuje działania ukierunkowane na to, aby środki finansowe, które od niego pochodzą i które kontroluje, zostały potraktowane – do celów podatkowych – jak gdyby stanowiły one w rzeczywistości środki finansowe spółki państwa członkowskiego. Do ukrycia rzeczywistej głównej roli i faktycznych zamierzeń wykorzystuje się przy tym instytucje prawa i tworzy się w ten sposób wielopoziomową sieć konstrukcji prawnych na płaszczyźnie podmiotowej i przedmiotowej, nie tracąc zarazem rzeczywistej kontroli nad swoimi zasobami finansowymi, nad ich wieloetapowymi przepływami i nad korzyściami z nich płynącymi. Dlatego "uzyskujący dochody" w myśl art. 22 ust. 4 pkt 2 ustawy CIT jest podatnikiem spełniającym wszystkie cechy rzeczywistego właściciela tych przychodów na gruncie prawa krajowego, umów międzynarodowych, prawa unijnego, w tym orzecznictwa TSUE. Przychody należą do niego nie tyle w ujęciu formalnoprawnym, co przede wszystkim ekonomicznym. Władztwo w rozumieniu ekonomicznym wyklucza sytuacje, gdy podatnik o formalnym statusie spółki państwa członkowskiego uzyskuje należności, ale jego wielopłaszczyznowe powiązania z innym podmiotem są tak ukształtowane, że należności te trafiają do tego innego podmiotu albo to ten inny podmiot faktycznie decyduje o aktywności podatnika, kieruje tą aktywnością i finalnie wpływa na to, co dzieje się z tymi należnościami. Przywołane wyżej stanowisko Sądu zostało zaakceptowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 19 grudnia 2023 r., II FSK 27/23 i II FSK 29/23, w których wskazano analogiczną argumentację odnoszącą się m.in. do rozkładu ciężaru dowodu postępowaniu w przedmiocie wydania opinii o stosowaniu preferencji oraz obowiązku organu w zakresie badania czy otrzymujący dywidendy spełnia warunki uznania go za rzeczywistego właściciela tych należności. Wbrew zarzutom skargi, zasadnie wskazał Naczelnik w zaskarżonej odmowie, że: istnieją uzasadnione wątpliwości co do zgodności ze stanem rzeczywistym dołączonego do akt sprawy oświadczenia z 23 listopada 2023 r. w zakresie posiadania przez podatnika statusu beneficjenta rzeczywistego, istnieje uzasadnione przypuszczenie, że podatnik nie prowadzi rzeczywistej działalności gospodarczej na Malcie, w tym że nie wykonuje podstawowych funkcji gospodarczych w sposób niezależny oraz istnieje uzasadnione przypuszczenie wydania decyzji z zastosowaniem art. 22c ustawy CIT. Zanim jednak Sąd odniesie się szczegółowo do oceny stanowiska organu w tym zakresie, pragnie zauważyć ponownie, że skoro inicjatywa dowodowa w niniejszej sprawie spoczywała na skarżącej, nie może ona czynić organowi zarzutu, że nie wezwał ją do przedłożenia stosowanych posiadanych przez nią dokumentów, którymi dysponowała w toku postępowania. Skarżąca przyznała wszakże (w piśmie z 7 maja 2025 r.), że była wzywana do uzupełnienia dowodów, aczkolwiek – w jej ocenie – dopiero z odmowy dowiedziała się, że organ uznał złożone przez nią dowody za niewystarczające do uwzględnienia jej wniosku. Raz jeszcze wymaga podkreślenia, że zasada prawdy materialnej nie ma w postępowaniu w sprawie wydania opinii o stosowaniu preferencji zastosowania w takim zakresie, w jakim ma to miejsce w typowym postępowaniu podatkowym. Wyprzedzając częściowo dalsze rozważania, wskazać trzeba, że złożenie przez stronę dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego kilkudziesięciu dowodów, których strona nie przedstawiła organowi w trakcie postępowania podatkowego w przedmiocie wydania opinii o stosowaniu preferencji, w sytuacji, gdy to na stronie, a nie na organie, ciążył obowiązek wykazania przesłanek wydania tej opinii, nie może świadczyć o tym, że postępowanie wyjaśniającego prowadzone w sprawie przez organ podatkowy było niepełne. Jak bowiem wskazano wyżej, Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek wadliwości zaskarżonego aktu w tym zakresie. Stosownie do art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W świetle zaś art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Z przepisów tych wynika, że zasadniczo nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Dowód uzupełniający z dokumentów Sąd może przeprowadzić zarówno z urzędu, jak i na wniosek. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, ale ocena, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie – czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Sąd nie może zasadniczo wykraczać poza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, lecz w toku uzupełniającego postępowania dowodowego może dokonywać wyłącznie ustaleń, które mają wpływ na ocenę legalności aktu lub czynności. Nie mogą one natomiast prowadzić do nowego ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej albo kontynuowania postępowania dowodowego prowadzonego przez organy, gdyż w takim przypadku sąd administracyjny powinien uchylić zaskarżony akt (zob. B. Dauter, Komentarz do art. 106, [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2024, Lex/el., nr 12-13 wraz z powołanym orzecznictwem). W rozstrzyganej sprawie, organ należycie ustalił w rozpoznawanej sprawie stan faktyczny, a następnie dokonał prawidłowej jego subsumcji do mających zastosowanie w tej sprawie przepisów prawa materialnego. W związku z tym brak było podstaw do prowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego przed Sądem. Sąd oddalił więc wniosek strony o przeprowadzenie dowodów z dokumentów dołączonych do pisma z 7 maja 2025 r. – oświadczenia Karmen Cuk z 9 kwietnia 2025 r. o zatrudnieniu u podatnika i zamieszkiwaniu na Malcie oraz formularzy FS3 dotyczących pracowników B. A., C. C., K. C. i R. Z., a także z dokumentów załączonych do skargi, to jest: wyciągu z Malta Business Registry dla podatnika; odpisu z KRS dla strony; wyciągu z chorwackiego rejestru spółek dla E2. d.o.o.; wyciągu z chorwackiego rejestru spółek dla S5. d.o.o.; porozumienia z 10 lipca 2024 r. co do przeznaczenia wierzytelności z tytułu pożyczki udzielonej podatnikowi przez E2. d.o.o. na nabycie udziałów w tej ostatniej spółce; uchwały podatnika z 8 lipca 2024 r. co do wniesienia wierzytelności z tytułu pożyczki udzielonej podatnikowi przez E2. d.o.o. na kapitał tej ostatniej spółki i nabycia w niej udziałów; wyciągu z rachunku podatnika w banku National Westminster Bank za okres od marca 2023 r. do kwietnia 2024 r.; pisma z 6 czerwca 2023 r. zawierającego propozycję E1. Limited co do wypłaty dywidendy przez podatnika; wyciągu z rachunku podatnika w banku National Westminster Bank za okres od maja 2024 r. do listopada 2024 r.; pisma G. Plc (obecnie E. plc) z 13 marca 2020 r. o zmianie siedziby i rezydencji podatkowej spółki na siedzibę i rezydencję podatkową w Wielkiej Brytanii; zaświadczenia z rejestru handlowego Wyspy Man o zmianie nazwy G. Plc na E. plc; pisma władz Wyspy M. z 12 stycznia 2022 r. stwierdzającego, że E. plc nie jest rezydentem podatkowym Wyspy M.; certyfikatu rezydencji podatkowej dla podatnika z 14 stycznia 2025 r.; umowy o pracę z 22 lipca 2024 r. między podatnikiem a B. A.; umowy o pracę z 15 grudnia 2021 r. między B. a C. C.; pisma podatnika z 22 maja 2023 r. o przeniesieniu pracownika C. C. z B. do podatnika; rozwiązania umowy o pracę z pracownikiem C. C. z dniem 11 października 2024 r.; umowy o pracę z 9 maja 2024 r. między podatnikiem a K. C.; umowy o pracę z 7 sierpnia 2024 r. między podatnikiem a R. Z.; oświadczeń B. A., K. C. i R. Z. z 9 stycznia 2025 r. o zatrudnieniu u podatnika i zamieszkiwaniu na Malcie; dowodów zapłaty składek na ubezpieczenia społeczne i zaliczek na podatek dochodowy od wynagrodzeń pracowników; potwierdzeń przelewów miesięcznego wynagrodzenia za pracę na rzecz B. A., C. C., K. C. i R. Z.; umowy najmu pomiędzy B. a S4. Ltd.; oświadczenia B. o współdzieleniu biura z podatnikiem od 28 lipca 2022 r.; faktury nr [...] z 6 grudnia 2024 r. wystawionej przez B.; potwierdzenia zapłaty czynszu najmu z 23 grudnia 2024 r. Dodatkowo zauważyć należy, że brak możliwości przeprowadzenia dowodów z dokumentów dołączonych do pisma z 7 maja 2025 r. wynikał również z tego, że zostały one złożone w języku angielskim, a strona nie załączyła ich tłumaczenia przysięgłego na język polski, przy tym nie złożono oryginałów tych dokumentów, lecz ich kopie niepoświadczone za zgodność z oryginałem. Odnosząc się do poszczególnych elementów oceny przez organ co do braku spełnienia przesłanek wydania opinii, wskazać w pierwszej kolejności trzeba na to, że przeciwnie do argumentacji skargi, zasadnie wskazał Naczelnik w zaskarżonej odmowie, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do zgodności ze stanem rzeczywistym dołączonego do akt sprawy oświadczenia podatnika, że jest rzeczywistym właścicielem otrzymywanych dywidend oraz, że istnieje uzasadnione przypuszczenie, że podatnik nie prowadzi na Malcie rzeczywistej działalności gospodarczej. Organ zasadnie podkreślił, że zgromadzony materiał dowodowy, w tym sprawozdania finansowe przedłożone przez stronę, wskazuje, że zbieżność dat emisji akcji i dokonywania transakcji nabycia udziałów nie jest przypadkowa. Trafnie organ zauważył, po pierwsze, że emisja akcji z 21 i 23 listopada 2022 r. była związana z nabyciem 100% udziałów w E2. d.o.o. Jednocześnie wartość firmy po odliczeniu wartości godziwej wyniosła 604,5 mln EUR, co stanowi sumę odpowiadającą w istocie wysokości agio powstałego w wyniku emisji akcji 21 listopada 2022 r. przez podatnika na rzecz B. (607,41 mln EUR), zaś wynagrodzenie kapitałowe 203,5 mln EUR jest zbieżne z kwotą przydzielonego 23 listopada 2022 r. udziału klasy B i C na rzecz E1. Limited (203,47 mln EUR). Zarazem celnie dostrzegł organ, że nabycie przez podatnika udziałów E2. d.o.o. od E2. Limited potwierdza też pozyskany przez organ wyciąg z chorwackiego rejestru spółek (za pośrednictwem portalu eJustice), z którego wynika, że 23 listopada 2022 r. doszło do zmiany jedynego udziałowca E1. d.o.o. - E2.. Limited na podatnika. Po drugie, zasadnie organ zwrócił uwagę, że emisje akcji mające miejsce w dniach 19 czerwca 2023 r., 21 i 25 sierpnia 2023 r., 13 i 14 września 2023 r. były z kolei związane z nabyciem przez podatnika akcji polskiej spółki S1. S.A. (obecnie przejętej przez płatnika). Wynagrodzenie za tę transakcję wynosiło 684 mln EUR, a zatem było zbieżne z wartością emisji akcji 19 czerwca 2023 r., 21 sierpnia 2023 r., 13 i 14 września 2023 r. (300 mln EUR + 100 mln EUR + 207,11 mln EUR + 69,96 mln EUR + 1,56 mln EUR + 4,67 mln EUR, a więc łącznie 683,3 mln EUR). Jednocześnie wysokość wynagrodzenia kapitałowego i wynagrodzenia warunkowego (184,1 mln EUR) odpowiadała kwocie emisji akcji klasy D z 25 sierpnia 2023 r. (184,1 mln EUR). Jak zaś wynika ze schematu Grupy E., właścicielami akcji klasy D są dwie fundacje rodzinne z siedzibami w Polsce: M. Fundacja Rodzinna oraz Z. Fundacja Rodzinna. Natomiast pozostałe 0,7 mln EUR, co zdaniem organu jest wysoce prawdopodobne, przeznaczone na nabycie 27 września 2023 r. udziału w spółce S3.. s.r.o. za kwotę 0,8 mln EUR. Zarazem, z dokumentów przedstawionych przez stronę w toku postępowania przed organem nie wynikało, aby Spółka w dacie nabycia udziałów dysponowała własnymi środkami pozwalającymi na zapłatę wynagrodzenia za nabycie udziałów. Niewątpliwie okoliczność ta mogła wywołać uzasadnione przypuszczenie, że Spółka nie będzie beneficjentem rzeczywistym przyszłych płatności. Pamiętać zaś trzeba, że jak wywiódł prawidłowo organ, w świetle sprawozdania finansowego Spółki wszelkie koszty związane z transakcjami zawartymi w okresie od lipca 2022 do września 2023 r. poniósł większościowy udziałowiec podatnika – B., gdyż Spółka nie miała wówczas środków finansowych umożliwiających dokonanie opisywanych transakcji Ponadto Naczelnik zauważył, że jak wynika z rachunku zysków i strat, podatnik zakończył rok 2023 wykazując zysk w wysokości 27,8 mln EUR, będący wynikiem dywidend od spółek zależnych w wysokości 57 mln EUR. W dalszej części wskazano, że zysk przypadł na rzecz właścicieli Spółki. Jednocześnie, w Raporcie Dyrektorów wskazano, że w okresie sprawozdawczym Spółka wypłaciła dywidendę zwykłym akcjonariuszom w wysokości 32,5 mln EUR, a także dokonała płatności w wysokości 28,45 mln EUR na rzecz posiadacza akcji klasy C, co stanowiło spłatę należnego zobowiązania finansowego. Skumulowana strata Spółki na dzień 31 grudnia 2023 roku wyniosła 4,7 mln EUR. W świetle zaś noty 19. do sprawozdania finansowego za 2023 r. ("późniejsze zdarzenia") jest jasne, że już po złożeniu rozpoznawanego w niniejszej sprawie wniosku – w dniu 23 września 2024 r. płatnik zadeklarowała ostateczną wypłatę dywidendy z zysku za 2023 rok w wysokości 345 mln zł (równowartość 79,4 mln EUR) na rzecz Spółki. Co więcej, informacje te potwierdzają, że 23 września 2024 r. z kolei podatnik zadeklarował okresową dywidendę 7,9 mln EUR oraz ostateczną dywidendę 79,4 mln EUR związaną z zyskiem wypracowanym przez płatnika w 2023 r. do podziału między akcjonariuszy klasy A, B i D. Z analizy sprawozdania finansowego prowadzonej przez organ wynika również, że E2. d.o.o. w kwietniu 2023 r. wypłaciła dywidendę 40,6 mln EUR, a później zadeklarowała wypłatę dywidendy 28,93 mln na rzecz E3. Limited. Przy tym, co trafnie zaznaczył Naczelnik, wyciąg z rachunku bankowego potwierdza dwie transakcje od powyższej spółki z 22 kwietnia 2024 r. w kwotach: 40 571 336,15 EUR i 3 287 205,83 EUR. Organ wskazał, że następnie, tego samego dnia, Spółka wypłaciła na rzecz E3. Limited 28,931 mln EUR oraz 14,9 mln EUR na rzecz L. Group. Odnotował też organ, że L. Group jest spółką powiązaną z podatnikiem, na co może wskazywać fakt ujawnienia na stronie internetowej Grupy "L." jako jednego z "brandów" Grupy, to zaś wskazuje, że beneficjentem transferu pozostałej części należności był podmiot powiązany z E. plc. Zdaniem Sądu, prawidłowo ocenił organ, że w oparciu o te dane powstaje uzasadnione przypuszczenie, że Spółka jest pośrednikiem pomiędzy płatnikiem a spółkami znajdującymi się wyżej w strukturze grupy oraz że nie posiada samodzielności w dysponowaniu otrzymanymi dywidendami. Raz jeszcze należy podkreślić, że organ nie ma w tym przypadku wykazać tych okoliczności, lecz wystarczające do uznania, że zachodzą te negatywne przesłanki wydania opinii, jest stwierdzenie "uzasadnionych wątpliwości" czy "uzasadnionego przypuszczenia". Natomiast przedstawiane przez Skarżącą argumenty stanowią polemikę ze stanowiskiem organu podatkowego w kwestii zaistnienia negatywnych przesłanek wydania opinii o stosowaniu preferencji i sprowadzają się do przedstawienia własnej oceny dowodów złożonych przez stronę w toku postępowania i wniosków z tejże oceny wywiedzionych. Skarżąca nie kwestionuje opisanych danych i faktów, a jedynie wskazuje, że podejmowane przez Spółkę działania, w tym emisja akcji na poczet zapłaty wynagrodzenia za nabycie udziałów w innych podmiotach, czy transferowanie zysków do innych podmiotów powiązanych, stanowią normalną praktykę rynkową i nie mogą być tego tytułu kwestionowane przez organ jako zaprzeczające prowadzeniu przez podatnika rzeczywistej działalności oraz statusowi beneficjenta rzeczywistego należności wypłacanych przez płatnika. Podkreśla zarazem, że nie całość zysków jest przekazywana do udziałowców Spółki. Wskazać jednakże trzeba, że w całokształcie okoliczności ustalonych przez organ w oparciu o zebrane w sprawie dowody, pochodzące w ogromnej większości od skarżącej, organ wywiódł odmienne od skarżącej wnioski, a jego ocena w tym zakresie – zdaniem Sądu – jest zgodna z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Strona w istocie nie podważa wniosku organu o sposobie finansowania podatnika, potwierdzając, że wyemitował akcje na poczet zapłaty wynagrodzenia za nabycie udziałów w innych spółkach oraz nie kwestionując ustaleń organu co do finansowania podatnika poprzez agio – emisję akcji powyżej ich wartości nominalnej. Pamiętać trzeba, że organ nie negował formalnoprawnej legalności takiego działania, lecz wskazał na to, że z materiału dowodowego przedłożonego przez stronę wynika, że Spółka korzystała w przeważającej większości z finansowania wewnętrznego. Skarżąca wskazuje przy tym w skardze na porozumienie zawarte 10 lipca 2024 r. co do przeznaczenia wierzytelności z tytułu pożyczki udzielonej Spółkę przez E2. d.o.o. na nabycie udziałów w tej ostatniej spółce oraz na wcześniejszą uchwałę podatnika z 8 lipca 2024 r. dotyczącą wniesienia przez niego wierzytelności z tytułu pożyczki mu udzielonej przez E2. d.o.o. na kapitał tej ostatniej spółki i nabycia udziałów w tej ostatniej spółce. Jest jednak poza sporem, że strona nie przedłożyła tych dowodów w postępowaniu przed organem, a zatem organ nie miał wiedzy na ten temat. Poza tym strona nie zaprzeczyła skutecznie temu, że w 2023 r. prawie w całości środki uzyskane od E2.. d.o.o. 3 maja i 1 czerwca 2023 r. z tytułu dywidendy i odsetek od udzielonej pożyczki – łącznie 19.871.778,63 EUR zostały 13 czerwca 2023 r. przekazane udziałowcom w formie dywidendy w wysokości 19.450.000 EUR. Spółka zatrzymała więc jedynie (zważywszy na wielkość tych środków) sumę wynoszącą około 422 tys. EUR. Natomiast z informacji zawartych w skardze wynika, że łączna kwota środków otrzymanych przez podatnika (odsetki i dywidendy) w 2024 r. wynosiła 88.858.541,98 EUR, a łączna kwota środków wypłaconych akcjonariuszom przez podatnika w formie dywidendy - 100.404.432 EUR. Trafnie zatem organ ocenił, że wspomniane wyżej dane uzasadniają przypuszczenie, że Spółka z dużym prawdopodobieństwem przekaże otrzymaną dywidendę w całości na rzecz swoich udziałowców, przy tym nie uzyska żadnej marży na przeprowadzeniu tej transakcji, a więc nie uzyska przysporzenia majątkowego z nią związaną. Na wynik sprawy nie mając istotnego wpływu podniesione w skardze zarzuty dotyczące wadliwego stwierdzenia przez organ siedziby oraz siedziby do celów podatkowych E. plc. Organ nie był obowiązany dokonywać oceny rezydencji podatkowej tej spółki, gdyż podmiotem wskazanym we wniosku jako podatnik była E. (CEE) Limited i ta spółka podlegała badaniu przez organ. Przy tym, skoro E. plc ma siedzibę w Wielkiej Brytanii to stanowi podmiot z siedzibę poza Europejskim Obszarem Gospodarczym, co wyłącza zastosowanie art. 22 ust. 4-6 ustawy CIT. Sąd podziela również stanowisko organu dotyczące analizy substratu osobowo-majątkowego w kontekście badania, czy podatnik prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą na Malcie. Organ nie kwestionował, że Spółka posiada lokal, pracowników oraz sześciu dyrektorów, jednakże stwierdził, że pomimo tego, wobec całości zgromadzonych w sprawie dokumentów nie sposób zanegować istnienia uzasadnionego przypuszczenia, że podatnik nie prowadzi rzeczywistej działalności gospodarczej na Malcie. Według strony, zatrudnienie przez Spółkę pracowników i świadczenie przez nich pracy na jej rzecz ma rzeczywisty charakter. Organ natomiast słusznie zwrócił uwagę na zbieżność czasową między zatrudnieniem pracowników a złożeniem 21 sierpnia 2024 r. wniosku o wydanie opinii o stosowaniu preferencji, tym bardziej, że w czasie kiedy podatnik dokonywał istotnych, blisko miliardowych transakcji, posiadał wyłącznie jednego pracownika, nie ponosząc kosztów jego wynagrodzenia. Jak wynika zaś z twierdzeń samej skarżącej, B. A. rozpoczął pracę 19 sierpnia 2024 r. (na podstawie umowy z 22 lipca 2024 r.), zaś R. rozpoczął pracę 1 grudnia 2024 r. (na podstawie umowy z 7 sierpnia 2024 r.). Z kolei, jak wskazano w skardze, K. C. rozpoczęła pracę 1 września 2024 r. (na podstawie umowy z 9 maja 2024 r.), zaś w kolejnym piśmie z 7 maja 2025 r. strona wskazała inną datę rozpoczęcia pracy przez tę osobę – 1 lipca 2024 r. Organ zasadnie wskazał w odmowie na fakt, że w świetle sprawozdania finansowego za 2023 r., Spółka zatrudniała wówczas jedną osobę, a koszty osobowe nie były poniesione przez Spółkę, lecz przez Grupę. Sumując powyższe, organ wskazując daty zatrudnienia pracowników Spółki w okresie złożenia wniosku o wydanie opinii o stosowaniu preferencji, posiadania jednego pracownika (którego kosztów zatrudnienia nie ponosiła Spółka) w okresie, gdy dokonywała transakcji nabycia o znacznej wartości oraz uzupełniająco przeprowadził analizę profilów pracowników w Internecie, w tym na portalu Linkedln i na tej podstawie zasadnie doszedł do przekonania, że prowadzi to do uzasadnionych przypuszczeń, że zatrudnienie pracowników służyło przede wszystkim uprawdopodobnieniu prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej przez podatnika. Organ dokonał również analizy przedstawionych do akt wyciągów z rachunków bankowych i wskazał trafnie, że wynika z nich, iż Spółka w 2024 r. poniosła koszt wynagrodzenia jednego pracownika - K. C., która – według strony – pracuje od lipca 2024 r., a w tym okresie wypłacono jej 23 i 30 października 2024 r. kwotę w łącznej wysokości 601,82 EUR, co jest sprzeczne z informacjami zawartymi na pasku płacowym tego pracownika za październik 2024 r., gdzie wykazano kwotę do wypłaty w wysokości 3 138,75 EUR. Jakkolwiek na etapie postępowania sądowego strona twierdziła, że kwota 601,82 EUR jest jedynie zwrotem poniesionych kosztów służbowych, a nie wynagrodzeniem, to jest poza sporem, że w toku postępowania przed organem nie wykazała żadnych innych dowodów na poniesienie kosztów wynagrodzeń pracowników Spółki. Raz jeszcze wskazać zaś należy, że nie sposób – w ocenie Sądu – podważyć ustalonego przez organ stanu faktycznego, dokonanym na podstawie sprawozdania finansowego, że w świetle jego "noty 3 (c), koszty osobowe nie zostały poniesione przez Podatnika, albowiem nie wykazano kosztów Spółki związanych z zatrudnieniem. Zostały one poniesione przez Grupę". Za trafną należy uznać również ocenę organu w zakresie odnoszącym się do lokalu, którym dysponuje Spółka. Organ ustalił, że podatnik podnajmuje od jednego ze swoich akcjonariuszy - B. powierzchnię biurową, przy czym rozpoczęcie podnajmu nastąpiło 15 września 2024 r., a więc po złożeniu wniosku o wydanie opinii. Zgodnie z umową podnajmu Spółka była zobowiązana do zapłaty czynszu najmu 2 805,5 EUR miesięcznie od dnia rozpoczęcia najmu. Strona w toku prowadzonego postępowania podatkowego nie przedłożyła dowodów potwierdzających, że w okresie wcześniejszym posiadała jakikolwiek tytuł prawny do zajmowania nieruchomości położonych pod adresem rejestracyjnym, zwłaszcza w okresie wzmożonej działalności inwestycyjnej Spółki w latach 2022-2023. W skardze dopiero przedkładając umowę najmu zawartą przez jej udziałowca – B. powołała się na okoliczność korzystania przez Spółkę z biura, które B. wynajmowała od 15 stycznia 2022 r. Zważywszy na rozkład ciężaru dowodowego w niniejszej sprawie, nie sposób zarzucić z tego powodu jakiegokolwiek uchybienia organowi wydającemu zaskarżoną odmowę. Zdaniem Sądu, zasadne jest też stanowisko organu w zakresie, w jakim odnosił się do decyzyjności i możliwości sprawczych członków zarządu podatnika. Słusznie organ zauważył, że w świetle informacji ujawnionych w sprawozdaniu finansowym Spółki, nie można stwierdzić, aby ponosiła ona koszty wynagrodzenia członków zarządu. Choć bowiem w nocie 3 (c) wyodrębniono wynagrodzenie kluczowego kierownictwa (1,6 mln EUR), to – co nie było kwestionowane – koszty te zostały przypisane do kosztów Grupy. Oznacza to, jak celnie skonstatował organ, że koszty wynagrodzenia członków zarządu nie obciążały podatnika. Zasadnie również zauważył organ, że sama skarżąca wyjaśniła, że członkowie zarządu reprezentują poszczególne klasy akcji, a liczba członków jest proporcjonalna do posiadanych udziałów w Spółce. Wobec tego, N. B., J. A. i G. T. reprezentują w zarządzie B. posiadającą 67,5% akcji; R. H. i P. H. reprezentują w zarządzie E1. Limited (następnie: E3. Limited) posiadającą 22,5% akcji; M. J. reprezentuje w zarządzie własną osobę działającą przez M. Fundacja Rodzinna i Z. J. poprzez Z. Fundacja Rodzinna, posiadających po 5% akcji. Stosownie zaś do aktu założycielskiego wyłącznie posiadający akcji klasy A mają prawo do decydowania o sprawach istotnych z punktu widzenia Spółki, co – jak celnie wskazał organ – musi budzić uzasadnione wątpliwości co do decyzyjności i możliwości sprawczych członków zarządu reprezentujących udziały klasy B, C i D. W tych okolicznościach trafna była ocena organu, że istotne decyzje w imieniu i na rzecz Spółki podejmują przede wszystkim osoby powiązane z B.. Skarżący wprawdzie kwestionując powyższe stanowisko twierdzi, że jest ono niezrozumiałe w realiach obrotu gospodarczego, a struktura Spółki nie narusza prawa. Jednakże nie taka była istota argumentacji organu. Naczelnik nie kwestionował bowiem możliwości takiego ułożenia relacji w strukturze Spółki oraz Grupy, w jakiej funkcjonuje, w tym ponoszenia kosztów wynagrodzenia członków zarządu Spółki przez Grupę, a nie przez Spółkę. Ocena organu natomiast była adekwatna w kontekście analizowanych przesłanek wydania opinii o stosowaniu preferencji, które odnoszą się do statusu rzeczywistego właściciela otrzymanych należności dywidendowych i prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej przez podatnika w kraju siedziby. Niewątpliwie Spółka może w szczególności działać w takiej strukturze biznesowej, w której to nie ona, lecz jej akcjonariusze ponoszą koszty wynagrodzeń osób nią zarządzających, lecz kwestia ta powinna podlegać adekwatnej do okoliczności sprawy ocenie, którą organ prawidłowo uzasadnił. Nawet jeśli, struktura nie uchybie przepisom i zdarza się w praktyce obrotu gospodarczego, to nie oznacza, że błędna była ocena organu – dokonana w kontekście całości zgromadzonego materiału dowodowego – że zachodzą wątpliwości, czy członkowie zarządu Spółki podejmują decyzje dotyczące przeznaczenia środków samodzielnie i na jej rachunek. Organ prawidłowo uzasadnił swoje stanowisko w tym zakresie. Wbrew twierdzeniom skarżącej, nie ma również podstaw, by podważyć zasadność stwierdzenia, że istnieje uzasadnione przypuszczenie, że struktura, w jakiej działają podatnik i płatnik nosi cechy sztuczności. Organ prawidłowo podkreślił, że taka sytuacja często ma miejsce w przypadku, gdy spółka uzyskuje finansowanie od podmiotów powiązanych lub podmiotów trzecich, co może polegać na konstruowaniu struktur organizacyjnych nieuzasadnionych ekonomicznie po to właśnie, aby umożliwić wykorzystanie rozwiązań podatkowych niezgodnie z ich celem. W oparciu o powyższe organ celnie uznał, że brak jest przesłanek, które świadczyłyby o prowadzeniu rzeczywistej działalności gospodarczej przez Spółkę. Podatnik jedynie dystrybuuje czy też pośredniczy w przekazywaniu uzyskiwanych kwot, zaś celem jego powołania było uzyskanie korzyści finansowych. Organ wskazał trafnie na posiadanie minimalnego substratu osobowo-majątkowego przez podatnika, który pozostawałby adekwatny do deklarowanej roli i zakresu działalności. Wprawdzie, jak wynika z orzecznictwa TSUE, sama ta okoliczność w przypadku spółki holdingowej nie oznacza automatycznie, że kryterium sztuczności jest spełnione. Naczelnik celnie podkreślił, że w sprawozdaniu finansowym za 2023 r. Spółka wprost wskazuje, że jest w pełni zależna od spółek wyższego szczebla. W części bowiem tego dokumentu finansowego dotyczącej zasad kontynuacji działalności, wskazano m.in. że "Dyrektorzy uzyskali list wsparcia finansowego od jednostki dominującej najwyższego szczebla, który stanowi, że będzie ona nadal zapewniać Grupie wsparcie finansowe, aby umożliwić jej finansowanie własnej działalności, spłatę wymagalnych zobowiązań oraz kontynuowanie działalności handlowej i operacyjnej przez co najmniej 12 miesięcy od daty zatwierdzenia niniejszego sprawozdania finansowego. W oparciu o powyższe oraz fakt, że Grupa generuje dodatnie przepływy z działalności operacyjnej, dyrektorzy są zdania, że właściwe jest przyjęcie założenia kontynuacji działalności jako podstawy sporządzenia sprawozdania finansowego". Zważywszy na wszystkie opisane wyżej ustalenia prowadzące do stwierdzenia, że po pierwsze, występuje prawdopodobieństwo celowego wykreowania substratu osobowo-majątkowego po to, by możliwe było uzyskanie zwolnienia z WHT oraz że po drugie, opisane w odmowie ścisłe powiązania osobowe i zależność ekonomiczna podatnika od finansowania wewnątrzgrupowego, organ doszedł do prawidłowych wniosków, że trudno przypisać podatnikowi samodzielność w zakresie decyzji dotyczących nowych inwestycji czy innych strategicznych działań. Aby działalność gospodarcza spółki holdingowej mogła zostać uznana za rzeczywistą, nie może ograniczać się jedynie do biernego czerpania korzyści wynikających z praw właścicielskich (np. otrzymywania dywidend). Spółka powinna aktywnie uczestniczyć w zarządzaniu podmiotami zależnymi. W niniejszej sprawie ustalono również zasadnie, że przyjęta w Grupie struktura prowadzi do braku opodatkowania dywidendy wypłaconej podatnikowi przez płatnika. Na podstawie ogólnodostępnych źródeł, organ ustalił, że zasadniczo dochody na Malcie są opodatkowane według stawki 35%, zaś dywidendy i inne zyski kapitałowe korzystają ze zwolnienia z podatku. W razie więc wypłat przez Spółkę należności na rzecz wspólników bez względu na kwalifikację tych środków, nie będą one opodatkowane podatkiem u źródła na Malcie, co powoduje brak opodatkowania dywidendy. Ponadto organ wskazał, że skoro jak wynika ze sprawozdania finansowego za 2023, jednostką dominującą najwyższego szczebla jest E. plc (posiadająca 100% udziałów w kapitale w B., która z kolei ma 67,5% akcji w kapitale podatnika), to z zestawienia tej informacji z okolicznościami dokonania transakcji przez Spółkę w 2023 roku powstało uzasadnione przypuszczenie, że należności uzyskane od płatnika ostatecznie nieopodatkowane trafią poza struktury UE oraz EOG. Wskazać trzeba, że nawet zważywszy na podnoszone w skardze twierdzenia, że E. plc nie ma siedziby ani rezydencji podatkowej na wyspie M., lecz w Wielkiej Brytanii, to fakt ten nie zmienia powyższej oceny, skoro Wielka Brytania nie jest częścią UE ani EOG. Pamiętać przy tym trzeba, że w przypadku spółki państwa członkowskiego brak przymiotu rzeczywistego beneficjenta należności oraz brak prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej jest zwykle integralnym elementem konstrukcji sztucznie stworzonych, zasadniczo w tym celu, aby uniknąć opodatkowania (art. 22c ust. 1 ustawy CIT). Podmiot stojący organizacyjnie i finansowo, a tym samym decyzyjnie i ekonomicznie, za spółką państwa członkowskiego, chce w ten sposób wpisać się w system unikania podwójnego opodatkowania. W celu ukrycia swojej rzeczywistej głównej roli i swoich rzeczywistych zamierzeń wykorzystuje rozmaite instytucje prawa i tworzy wielopoziomową sieć konstrukcji prawnych na płaszczyźnie podmiotowej i przedmiotowej. Stad Sąd akceptując przywołane wyżej stanowisko organu co do tego, czy podatnik posiada statusu beneficjenta rzeczywistego względem wypłacanych należności oraz czy prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą na Malcie, nie znalazł powodów, aby zakwestionować stanowisko organu co do zastosowania art. 22c ustawy. Biorąc to pod uwagę, zdaniem Sądu zgodzić należy się z organem co do istnienia negatywnych przesłanek z art. 26b ust. 3 ustawy CIT wyłączających możliwość wydania opinii. Ma bowiem rację organ twierdząc, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do zgodności ze stanem rzeczywistym dołączonego do wniosku oświadczenia podatnika, że jest rzeczywistym właścicielem należności, istnieje też uzasadnione przypuszczenie, że podatnik nie prowadzi rzeczywistej działalności gospodarczej w kraju swojej siedziby oraz przypuszczenie wydania decyzji z zastosowaniem art. 22c ustawy, ponieważ z czynności opisanych we wniosku oraz zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, że skorzystanie ze zwolnienia określonego w art. 22 ust. 4 ustawy CIT było głównym celem dokonania transakcji, a sposób działania był sztuczny. Z tych wszystkich względów, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.