I SA/Lu 246/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 20 lutego 2025 r. nr 0601-IEW.4123.4.2024.56 w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2017 r. do września 2018 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. . W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 20 lutego 2025 r. w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2017 r. do września 2018 r., pełnomocnik skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniósł, że przymusowa egzekucja należności wynikających z zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki, bowiem obecna sytuacja życiowa i materialna nie pozwala skarżącej na jednorazową spłatę należności. Skarżąca musi zachować środki niezbędne do życia, realizowanego przez nią leczenia i rehabilitacji. Odmowa wstrzymania uniemożliwi jej bieżące regulowanie zobowiązań, może doprowadzić do pogorszenia się jej stanu zdrowia, zagrozić nie tylko jej egzystencji, ale i życiu. Pełnomocnik podkreślił, że skarżąca jest osobą niepełnosprawną, co potwierdza załączone orzeczenie, niezdolną do pracy, bezrobotną, utrzymującą się wyłącznie z renty z ZUS w kwocie 4.249,89 zł. Nadto zmaga się z problemami zdrowotnymi, w szczególności cierpi na dolegliwości powypadkowe związane z urazem kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego. Jest pod stałą obserwacją specjalistów i korzysta z pomocy medycznej, co potwierdza załączona dokumentacja. Niemalże całość środków majątkowych skarżąca przeznacza na niezbędne wizyty lekarskie, zabiegi, leki, leczenie i rehabilitację. Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że wpływ na jej sytuację ma także szalejąca inflacja. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnia także ilość i waga podniesionych w skardze zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Należy podkreślić, że przesłanki materialne uwzględnienia wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., odwołują się do nadzwyczajnych okoliczności faktycznych związanych z wykonaniem treści zaskarżonego rozstrzygnięcia, które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako takie zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu nadzwyczajnych działań lub dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków (zob. np. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2023 r., II GSK 232/23; postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2023 r., II GZ 194/23; postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2023 r., II GSK 979/23; postanowienie NSA z dnia 5 marca 2024 r., II GZ 41/24; postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2024 r., II GZ 143/24; postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2024 r., II GZ 170/24; postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2025 r., II GZ 189/25). Powyższe przesłanki podlegają ponadto wykładni restryktywnej, co jest konsekwencją ustawodawczego założenia, że ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wykonywania ostatecznych aktów i czynności administracyjnych (art. 61 § 1 p.p.s.a.). Należy także zastrzec, że strona skarżąca, wnioskując o udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu przed sądem administracyjnym, jest zobowiązana do konkretyzacji ustawowych przesłanek przez odwołanie się do konkretnych i aktualnych okoliczności faktycznych (co wymaga ich przedstawienia za pomocą odpowiednich i wiarygodnych dokumentów) oraz argumentacyjnego wykazania, że zaistnienie tych okoliczności co najmniej uprawdopodobnia twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie są zatem wystarczające ogólne, hipotetyczne lub nieweryfikowalne twierdzenia, nawet jeśli odwołują się one do pewnych realnych zdarzeń, procesów lub stanów. Ciężar konkretyzacji przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz wskazania i wykazania okoliczności je potwierdzających spoczywa zatem na wnioskodawcy (zob. np. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2023 r., II GZ 429/23; postanowienie NSA z dnia 12 września 2023 r., II GZ 329/23; postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2024 r., II GZ 170/24). W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie było podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącej wskazał na trudne do odwrócenia skutki z uwagi na sytuację zdrowotną, osobistą i majątkową skarżącej, szalejącą inflację jak również ilość i wagę podniesionych w skardze zarzutów. Jednak z przedstawionej dokumentacji medycznej, wbrew stanowisku wniosku nie wynika, że skarżąca jest osobą niezdolną do wykonywania jakiejkolwiek pracy zawodowej. Stosownie do załączonego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z 29 listopada 2024 r. skarżącą zaliczono do lekkiego stopnia niepełnosprawności do 30 listopada 2028 r., jedynie częściowo niezdolną do wykonywania pracy zawodowej do 31 maja 2025 r. (orzeczenie z 31 maja 2024 r.) – otwartą na rynek pracy. Także załączona dokumentacja nie wskazuje, że skarżąca ze względu na stan zdrowia ponosi znaczne wydatki na leczenie i rehabilitację. Wraz z wnioskiem nie przedłożono bowiem żadnych rachunków, a jedynie karty informacyjne z leczenia szpitalnego i wyniki badań. Jedynie w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku dochodach i źródłach utrzymania skarżąca wskazuje na kwotę 500 zł uiszczaną miesięcznie tytułem leczenia i rehabilitacji. Na tę okoliczność nie przedłożono żadnej dokumentacji. Jednocześnie skarżąca wskazuje na jedyny dochód z ZUS w wysokości 4249,89 zł, z którego pokrywa kolejne stałe miesięczne wydatki tj. kredyt w wysokości 771,11 zł, czynsz 850 zł i opłaty za media 100 zł. Oświadczyła, że nie posiada żadnego majątku, w tym nieruchomości, ani żadnych oszczędności. Wątpliwości zatem budzi kwota uiszczanego czynszu, bowiem w sytuacji gdy skarżąca nie dysponuje własnym lokalem, to jest ona zbyt niska na kwotę stałych wydatków związanych z wynajmowanym lokalem. Wybiórcze wiadomości, jakie przedstawiła skarżąca uniemożliwiły Sądowi zweryfikowanie twierdzeń o wpływie wykonania zaskarżonej decyzji na jej możliwości finansowe i bytowe. Niezasadna jest także dla Sądu argumentacja wniosku, gdzie pełnomocnik podnosił że wykonanie decyzji uniemożliwi skarżącej regulowanie jej zobowiązań. Bowiem każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ponieważ w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji, skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonych należności. Natomiast inne zobowiązania skarżącej wynikające np. z zaciągniętych kredytów (ponad 771 zł miesięcznie) nie mogą mieć pierwszeństwa przed zobowiązaniami publicznoprawnymi i uzasadniać przyznanie ochrony tymczasowej. Końcowo wskazać należy, że wbrew argumentacji pełnomocnika skarżącej, Sąd na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie bada zasadności skargi i zgodności z prawem zaskarżonego aktu, nie kieruje się ilością i wagą podniesionych w skardze zarzutów i zastrzeżeń, co do działalności organów. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach, wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd bada, czy zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. i ocenia celowość przyznania ochrony tymczasowej. Zaskarżona decyzja będzie bowiem podlegać kontroli Sądu pod względem zgodności z prawem dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że pełnomocnik strony nie wykazał ziszczenia się ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, co wykluczyło możliwość udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej w niniejszym postępowaniu. Dlatego Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.