I SA/Lu 692/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz, WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca), Protokolant Referent Paulina Zając, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia przez zobowiązaną A. B. na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W uzasadnieniu zaskarżonego zażaleniem postanowienia Prezydent Miasta wyjaśnił, że w toku postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności z tytułu podatku od nieruchomości zobowiązana A. B. wniosła zarzuty, w których podniosła, że decyzje w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości nie zostały jej prawidłowo doręczone oraz nie został jej zapewniony czynny udział w postępowaniu podatkowym. Zarzuty zawarte w piśmie z dnia 28 lutego 2012 r. określonym jako "wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego" zmierzają do wykazania, że obowiązek wynikający z decyzji wymiarowych nie istniał (nie był wymagalny) z uwagi na brak skutecznego doręczenia decyzji wymiarowych ustanowionemu pełnomocnikowi. Wierzyciel przedstawił przebieg postępowania podatkowego, zajmując stanowisko, że doszło do prawidłowego i skutecznego doręczenia decyzji wymiarowych w trybie zastępczym R. B. - mężowi adresatki. Wyjaśnił, że organ podatkowy pierwszej instancji nie dokonywał doręczeń na adres pełnomocnika (pełnomocników) zobowiązanej, ponieważ osoby te nie były uprawnione do reprezentowania podatniczki w toku postępowania podatkowego. W konsekwencji wniesione przez zobowiązaną zarzuty uznał za nieuzasadnione. Na postanowienie wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązana złożyła zażalenie, powtarzając w argumentacji zarzuty z pisma z dnia 28 lutego 2012 r. wskazujące na brak wymagalności egzekwowanych obowiązków pieniężnych z powodu nieskutecznego doręczenie decyzji wymiarowych ustalających wysokość podatku od nieruchomości za lata 2006 - 2010. Wierzyciel przekazując zażalenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu wskazał, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Postanowienie wierzyciela z dnia 9 marca 2012 r. zostało doręczone zobowiązanej "w trybie zastępczym" na podstawie art. 44 k.p.a. Na podstawie potwierdzenia odbioru przesyłki i pisma Urzędu Pocztowego K. z dnia 23 kwietnia 2012 r. organ odwoławczy ustalił, że Urząd Pocztowy K. awizował pismo (postanowienie wierzyciela) w dniu 19 marca 2012 r. (pierwsze zawiadomienie) i w dniu 26 marca 2012 r. (powtórne zawiadomienie). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Czternastodniowy termin do odbioru pisma z urzędu pocztowego upływał 2 kwietnia 2012 r. Zwrot do nadawcy (wierzyciela) nastąpił w dniu 3 kwietnia 2012 r. W konsekwencji siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia - liczony od 2 kwietnia 2012 r. - upływał z dniem 10 kwietnia 2012 r. Wydłużenie terminu o jeden dzień nastąpiło na podstawie art. 57 § 4 k.p.a., ponieważ koniec terminu przypadał na dzień ustawowo wolny od pracy. Natomiast zażalenie wniesione zostało do wierzyciela - Prezydenta Miasta w dniu 16 kwietnia 2012 r., to jest 6 dni po terminie. Zdaniem organu odwoławczego w rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym termin uważa się zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Zażalenie zostało bowiem nadane w placówce pocztowej w dniu 12 kwietnia 2012 r., a więc już po upływie terminu do jego wniesienia. Bez znaczenia prawnego dla biegu terminu do wniesienia zażalenia jest wskazana w zażaleniu okoliczność późniejszego faktycznego zapoznania się z treścią zaskarżonego postanowienia w Urzędzie Skarbowym w P.. Termin zażalenia biegnie bowiem od daty doręczenia postanowienia, a nie od daty faktycznego zapoznania się z jego treścią. Biorąc powyższe pod uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2012 r. w sprawie stanowiska wierzyciela uznającego za nieuzasadnione zarzuty zobowiązanej w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, wniesione zostało z uchybieniem terminu. Organ odwoławczy wskazał również, że tego samego dnia, kiedy zobowiązana nadała w placówce pocztowej zażalenie, to jest 12 kwietnia 2012 r., złożony został bezpośrednio u wierzyciela odpis pełnomocnictwa z dnia 14 marca 2012 r. udzielonego radcy prawnemu E. K., upoważniającego do reprezentowania zobowiązanej między innymi w postępowaniach egzekucyjnych, przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym i przed organami skarbowymi. Pełnomocnik na wezwanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w piśmie z dnia 25 maja 2012 r. wyjaśniła, że była i nadal jest pełnomocnikiem A. B. oraz podtrzymując zarzuty i wnioski zażalenia wnosiła o przesłuchanie świadka S. B. oraz strony A. B. na okoliczność zakresu pełnomocnictwa udzielonego przez A. B. świadkowi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanej prowadzone jest na podstawie określonych tytułów obejmujących należności pieniężne z tytułu podatku od nieruchomości. Dopiero od momentu wszczęcia egzekucji, wyznaczonego chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, możliwe jest skuteczne dołączenie do akt postępowania egzekucyjnego pełnomocnictwa zgodnie z art. 33 § 3 k.p.a. Postępowanie egzekucyjne jest postępowaniem odrębnym od postępowania podatkowego. Zatem wcześniejsze pełnomocnictwo z dnia 11 marca 2011 r. udzielone radcy prawnemu E. K. do reprezentowania skarżącej w postępowaniu przed Prezydentem Miasta w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za lata 2006 - 2010 nie mogło być podstawą do reprezentowania zobowiązanej w postępowaniu egzekucyjnym, z uwagi na jego zakres (postępowanie podatkowe a nie egzekucyjne) oraz nie złożenie do akt konkretnej sprawy, to jest akt postępowania egzekucyjnego. Te same uwagi dotyczą także pełnomocnictwa udzielonego S. B.. W świetle powyższych wyjaśnień dopiero złożenie pełnomocnictwa z dnia 14 marca 2012 r. i potwierdzenie jego zakresu pismem z dnia 25 maja 2012 r. upoważnia radcę prawnego E. K. do reprezentowania A. B. w postępowaniu egzekucyjnym, w tym w postępowaniu z zażalenia na postanowienie wierzyciela z dnia 9 marca 2012 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów. Jednak według organu odwoławczego wnioski pełnomocnika zawarte w piśmie z dnia 25 maja 2012 r. nie podlegają merytorycznemu rozpoznaniu, ponieważ zażalenie zostało złożone po terminie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A. B., wnosiła o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2012 r., zarzucając zaskarżonemu postanowieniu: a/ naruszenie prawa materialnego poprzez nieprawidłowe zastosowanie przepisów art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 44 k.p.a. w zw. z art. 144 i art. 145 § 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1987 r. – Ordynacja podatkowa, polegające na błędnym uznaniu, że zażalenie na postanowienie wierzyciela zostało wniesione przez skarżącą z uchybieniem terminu: - podczas kiedy doręczenie postanowienia wierzyciela nie nastąpiło prawidłowo, ponieważ zastosowano zastępczy tryb doręczenia w sytuacji gdy postanowienie powinno być doręczone pełnomocnikowi A. B., - błędnie i nieprawidłowo doręczane są decyzje wydane w sprawach podatkowych, - pomija się przy doręczaniu pism ustanowionych w sprawie pełnomocników. b/ naruszenie art. 8 k.p.a. statuującego zasadę pogłębiania zaufania obywateli, która ma rodzić przekonanie, że uczciwe postępowanie jest pewnym standardem wpisanym w katalog przepisów prawnych, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie pomimo podnoszenia zarzutów przez skarżącą, dochodzi do pomijania osoby pełnomocnika ustanowionego w sprawie i prowadzenia postępowania z pominięciem doręczania jemu korespondencji, co narusza interesy strony i pozbawia ją możliwości wnoszenia środków zaskarżenia. c/ naruszenie art. 12 k.p.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, statuującego zasadę wnikliwości postępowania – poprzez pominięcie i niezbadanie, pomimo podnoszonych przez skarżącą zarzutów, że w sprawie dochodzi do poważnych uchybień polegających na nieprawidłowym doręczaniu korespondencji, d/ naruszenie prawa procesowego przez nieprawidłowe zastosowanie art. 5 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, że skarżąca wniosła odwołanie w dniu 16 kwietnia 2012 r., w sytuacji gdy zażalenie nadane zostało w polskiej placówce pocztowej w dniu 12 kwietnia 2012 r., co jest równoznaczne z wniesieniem pisma w tej dacie i zachowaniem terminu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i jego uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie podlega uwzględnieniu, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Inaczej niż wynika to z treści skargi, przedmiot rozpoznawanej sprawy ograniczony jest tylko do jednego zagadnienia. Chodzi bowiem jedynie o rozstrzygnięcie, czy skarżąca zachowała termin do złożenia zażalenia na postanowienie wierzyciela zajmującego stanowisko w zakresie zarzutów zgłoszonych w toku postępowania egzekucyjnego w administracji. Nie jest natomiast przedmiotem tej sprawy ocena prawidłowości doręczeń pism kierowanych do skarżącej w postępowaniu podatkowym. Wprawdzie te zagadnienia są przedmiotem zarzutu złożonego przez skarżącą na podstawie art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r.,poz. 1015) - cyt. dalej jako u.p.e.a., jednak dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy nie mają znaczenia. Sprawa egzekucyjna prowadzona na podstawie przepisów u.p.e.a. z odpowiednim zastosowaniem przepisów k.p.a. (art. 18 u.p.e.a.) jest odrębna od sprawy lub spraw podatkowych prowadzonych na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) - cyt. dalej jako "Ordynacja podatkowa". Okoliczność, że w sprawach podatkowych wydane są decyzje będące podstawą wystawienia tytułów wykonawczych, będących z kolei podstawą prowadzenia egzekucji, nie daje przesłanek do takiego łączenia sprawy podatkowej i sprawy egzekucyjnej, aby można było uważać, że pełnomocnictwo złożone w sprawie podatkowej jest skuteczne także w sprawie egzekucyjnej, w sytuacji kiedy do akt sprawy egzekucyjnej takiego pełnomocnictwa nie złożono. Nie ma znaczenia fakt, że zakres pełnomocnictwa mógłby być na tyle szeroki, że będzie obejmował także sprawy egzekucyjne mogące być następstwem prowadzonego postępowania podatkowego. W takiej sytuacji odpis pełnomocnictwa powinien być złożony do akt sprawy egzekucyjnej Zgodnie z art. 33 § 2 k.p.a. mającym odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( art. 18 u.p.e.a.), pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu, a pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa ( art. 33 § 3 zd.1 k.p.a.). Oznacza to, że pełnomocnictwo, aby mogło wywrzeć skutki w konkretnym postępowaniu musi zostać odpowiednio uzewnętrznione, a informacja o tym musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy. Z powołanych przepisów wynika zatem, że organ prowadzący postępowanie powinien zostać zawiadomiony o ustanowienia pełnomocnika w konkretnej sprawie na przykład poprzez złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt, z tym, że nie mogą być to akta jakiejkolwiek sprawy, lecz akta konkretnego postępowania administracyjnego lub egzekucyjnego. W orzecznictwie wskazuje się, że organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku poszukiwania pełnomocnictwa w aktach innych niż akta konkretnej sprawy (wyrok NSA z dnia 11 września 2007 r. w sprawie sygn. akt II FSK 990/06, publ. SIP Lex nr 440661, wyrok NSA z dnia 27 lutego 2007 r. w sprawie sygn. akt I GSK 700/06, publ. SIP Lex nr 325363, wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2009 r. w sprawie sygn. akt II GSK 599/08, publ. SIP Lex nr 516110). O ile strona ustanowiła pełnomocnika do wszystkich spraw, w tym także spraw, które w przyszłości mogą być przedmiotem postępowań, to pełnomocnik jest zobligowany złożyć uwierzytelniony odpis tego pełnomocnictwa do akt każdej z prowadzonych spraw (wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2009 r. w wymienionej wcześniej sprawie sygn. akt II GSK 599/08). Przyjmuje się, że w sprawie egzekucyjnej prowadzonej na podstawie przepisów u.p.e.a. dopiero skuteczne wszczęcie egzekucji umożliwia ustanowienie przez zobowiązanego pełnomocnika zgodnie z art. 33 § 2 i 3 k.p.a. Na etapie poprzedzającym wszczęcie egzekucji nie jest to w ogóle możliwe. Jest tak dlatego, ponieważ doręczenie odpisu tytułu wykonawczego, jako czynność wszczynająca etap egzekucji administracyjnej, musi nastąpić bezpośrednio do rąk zobowiązanego i dopiero od tego momentu zobowiązany może ustanowić pełnomocnika w konkretnej sprawie. Obowiązek doręczenia odpisów tytułów wykonawczych do rąk zobowiązanego wynika nie tylko z brzmienia art. 26 § 5 u.p.e.a., zgodnie z którym wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Powinność doręczenia przez organ tytułu wykonawczego do rąk zobowiązanego lub dłużnika bezpośrednio wynika przede wszystkim z istoty egzekucji administracyjnej, której celem jest sięgnięcie do majątku zobowiązanego i wykonanie decyzji administracyjnej kreującej zobowiązanie pieniężne. O podjęciu czynności ściśle związanych z wykonaniem decyzji administracyjnej zobowiązany musi zostać poinformowany osobiście i tym samym uzasadnione jest przyjęcie poglądu, że dopiero skuteczne wszczęcie egzekucji umożliwia ustanowienie przez zobowiązanego pełnomocnika zgodnie z art. 33 § 2 i 3 k.p.a., natomiast na etapie poprzedzającym wszczęcie egzekucji nie jest to w ogóle możliwe (wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2011 r. w sprawie sygn. akt II FSK 2075/09, publ. SIP Lex nr 1081299, wyrok NSA z dnia 23 grudnia 2008 r. w sprawie sygn.. akt II FSK 945/08, publ. SIP Lex nr 525843, wyrok NSA z dnia 1 lutego 2011 r. w sprawie sygn. akt II FSK 1410/09, publ. SIP Lex nr 965041 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 czerwca 2009 r. w sprawie sygn.. akt III SA/Wa 243/09, SIP Lex nr 563935). W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że w sprawie egzekucyjnej w ramach której złożone zostało zażalenie na postanowienie wierzyciela, pełnomocnictwo zostało złożone przez pełnomocnika skarżącej radcę prawnego E. K. dopiero w dniu 12 kwietnia 2012 r., to jest niemal miesiąc po wysłaniu przez Prezydenta Miasta w dniu 14 marca 2012 r. (k. 52 i 57 akt wierzyciela) postanowienia wierzyciela z dnia 9 marca 2012 r. bezpośrednio do zobowiązanej. Jeszcze przed złożeniem pełnomocnictwa, bowiem w dniu 2 kwietnia 2012 r. upłynął także termin do odebrania przez zobowiązaną awizowanego przez urząd pocztowy pisma. Zatem wierzyciel prawidłowo, bowiem zgodnie z treścią art. 109 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. oraz w zw. z art. 18 u.p.e.a. doręczył postanowienie skarżącej. Nie mógł wierzyciel doręczyć postanowienia pełnomocnikowi, bowiem skarżąca wówczas nie miała żadnego pełnomocnika w sprawie egzekucyjnej. Odmienne twierdzenia skarżącej przedstawione w skardze są nieuzasadnione. Wymienione w skardze i znajdujące się w aktach wierzyciela pełnomocnictwa dla spółki W. S.A. z siedzibą w L. z dnia 1 lipca 2007 r., dla S. B. z dnia 2 października 2009 r. oraz z dnia 16 listopada 2009 r., a także dla radcy prawnego E. K. z dnia 11 marca 2011 r. nie były składane w sprawie egzekucyjnej. Nawet gdyby zostały złożone do sprawy egzekucyjnej, to ze względu na swoją treść nie uprawniałyby pełnomocników do reprezentowania skarżącej w sprawie egzekucyjnej. W szczególności pełnomocnictwo dla radcy prawnego E. K. z dnia 11 marca 2011 r. zostało sformułowane jako upoważniające do reprezentowania skarżącej w związku z postępowaniem prowadzonym przed Prezydentem Miasta dotyczącym ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za lata 2006 – 2010 (k. 42 akt wierzyciela). Jest to zatem pełnomocnictwo jedynie do sprawy podatkowej, a nie do sprawy egzekucyjnej. Dopiero złożone w dniu 12 kwietnia 2012 r. do akt wierzyciela pełnomocnictwo dla radcy prawnego E. K. datowane na dzień 14 marca 2012 r. jest skuteczne w sprawie egzekucyjnej, co sprawia, że od dnia złożenia tego pełnomocnictwa, to jest od 12 kwietnia 2012 r. pisma kierowane do zobowiązanej w sprawie egzekucyjnej powinny być doręczane jej pełnomocnikowi, zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Z omówionych przyczyn bezzasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisu art. 8 k.p.a., a także art. 12 k.p.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Bezzasadny jest także zarzut naruszenia przepisów art. 17 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 44 k.p.a. w zw. z art. 144 i art. 145 § 2 i 3 Ordynacji podatkowej. Wymienione przepisy Ordynacji podatkowej w ogóle nie miały w sprawie zastosowania, ponieważ w postępowaniu egzekucyjnym w administracji stosuje się zgodnie z art. 18 u.p.e.a. odpowiednie przepisy k.p.a., to znaczy art. 39 k.p.a. (zasada oficjalności doręczeń) i art. 40 § 2 i 3 k.p.a. (obowiązek doręczania pism pełnomocnikowi, jeżeli został ustanowiony). Przepisy te ze wskazanych wcześniej przyczyn nie zostały naruszone w postępowaniu egzekucyjnym. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia przepisów art. 44 k.p.a., które dotyczą postępowania w razie niemożności doręczenia pism do rąk adresata lub zastępczo oraz statuują fikcję prawną doręczenia. Skarżąca nie wskazuje, który z pięciu paragrafów art. 44 k.p.a. miałby zostać naruszony i w jaki sposób. Z rozwinięcia zarzutu skargi i jej uzasadnienia wynika, że skarżąca dopatruje się naruszenia tych przepisów w skierowaniu pisma do zobowiązanej, a nie do jej pełnomocników ustanowionych przed wszczęciem egzekucji. Tak umotywowany zarzut jest nieuzasadniony z przyczyn takich samych jak wcześniej wskazywane. Niezależnie od tego należy stwierdzić, że doręczenie postanowienia skarżącej nastąpiło zgodnie z regułami wyznaczonymi w art. 44 k.p.a. Zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez pocztę. Według art. 44 § 2 k.p.a zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Przepis art. 44 § 3 k.p.a. stanowi, iż w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Natomiast zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Z akt sprawy wynika, że doręczenie postanowienia skarżącej nastąpiło zgodnie z przytoczonymi przepisami. Skarżąca (oprócz omówionego wcześniej zarzutu pominięcia pełnomocników) nie przedstawiła żadnych twierdzeń kwestionujących prawidłowość zastosowania przepisów art. 44 k.p.a. w sytuacji skierowania pisma do jej rąk. Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 17 § 1 u.p.e.a., z którego wynika, że zażalenie na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego postanowienia. Skutek doręczenia postanowienia zobowiązanej nastąpił w dniu 2 kwietnia zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a., a termin do złożenia zażalenia upłynął w dniu 10 kwietnia 2012 r., bowiem koniec terminu przypadał na dzień ustawowo wolny od pracy i nastąpiło wydłużenie terminu o jeden dzień na podstawie art. 57 § 4 k.p.a. W związku z tym, że zażalenie zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego dopiero 12 kwietnia 2012 r., siedmiodniowy termin do złożenia zażalenia określony w art. 17 § 1 u.p.e.a. nie został zachowany. Zarzut naruszenia przepisu art. 5 § 2 k.p.a. jest niezrozumiały, ponieważ przepis ten dotyczy definicji legalnych w k.p.a i nie ma nic wspólnego z przedmiotem rozpoznawanej sprawy. Reasumując należy uznać, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na podstawie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. mającymi, zgodnie z art. 18 u.p.e.a. zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, Stwierdzając, z przedstawionych wyżej przyczyn, brak podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.).