II SA/Lu 1118/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca),, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Starszy referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 lutego 2013 r. sprawy ze skarg M. Z. i M. T.-S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargi. II SA/Lu 1118/12 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia 19 października 2012 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołań M. Z., H. Z., M. T.-S. i A. T. od decyzji Burmistrza [...] z dnia 23 lipca 2012 r., nr [...], ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie parkingu na działkach nr nr ewid. "x" i "y", przy ul. O. w [...] – utrzymało tę decyzję w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, iż wnioskiem z dnia 19 czerwca 2012 r. Zarząd Dróg Powiatowych w [...] zwrócił się do Burmistrza [...] o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – budowy parkingu przy Komendzie Powiatowej Policji w [...] na wskazanych wyżej działkach. W ogólnej charakterystyce inwestycji podano, iż projektowane roboty budowlane, oprócz budowy 31 miejsc parkingowych, obejmować będą: przebudowę zjazdu, budowę oświetlenia na parkingu, budowę wewnętrznego ogrodzenia parkingu od strony budynku policji, budowę chodnika przy budynku policji od strony parkingu oraz przebudowę sieci gazowej i elektroenergetycznej. Dookoła parkingu zrealizowana zostanie jezdnia manewrowa jednokierunkowa o szerokości 3,50 m. Planowana inwestycja przewiduje zapotrzebowanie w energię elektryczną w ilości 160 W, służącą do oświetlenia parkingu. Odprowadzenie wód deszczowych z parkingu odbywać się będzie powierzchniowo w kierunku drogi powiatowej (ul. O.). Wskazaną na wstępie decyzją organ pierwszej instancji ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, zgodnie z wnioskiem. Organ wskazał, że planowana inwestycja ma na celu poprawę warunków obsługi komunikacyjnej obszaru miasta, a w szczególności zapewnienie właściwej obsługi i dostępności komunikacyjnej do realizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie usług publicznych, w tym do budynku policji oraz będącego w trakcie przebudowy budynku domu kultury. W wyniku przeprowadzonej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu Burmistrz stwierdził, że teren inwestycji położony jest w otoczeniu zabudowy śródmiejskiej, na terenie usług publicznych, w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, jednorodzinnej oraz usług publicznych z zakresu bezpieczeństwa publicznego zlokalizowanych na pozostałej, nie objętej wnioskiem, części działki oznaczonej numerem ewidencyjnym "x". Zdaniem organu, spełnienie warunków zawartych w decyzji pozwoli na bezkolizyjne i prawidłowe wkomponowanie inwestycji w teren miasta, z zachowaniem walorów krajobrazowych tego obszaru oraz stanu środowiska, a także z poszanowaniem interesów osób trzecich. Utrzymując w mocy wskazaną wyżej decyzję Kolegium podkreśliło, że w analogicznej sprawie w 2009 r. Burmistrz [...] wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczącą takiej samej inwestycji, a jedynie na wniosek innego podmiotu. Zgodność z prawem tej decyzji była przedmiotem oceny Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarówno w trybie wznowieniowym, jak i nieważnościowym. Kolegium ani sąd administracyjny nie dopatrzyły się jakichkolwiek naruszeń prawa skutkujących wyeliminowaniem z obrotu prawnego wskazanej decyzji. W ocenie Kolegium, stanowisko sądu wyrażone co do tej decyzji zachowuje aktualność w niniejszej sprawie. Wbrew zarzutom odwołujących się planowane zamierzenie inwestycyjne stanowi inwestycję celu publicznego. Objęte wnioskiem przedsięwzięcie obejmuje nie tylko budowę miejsc parkingowych, ale także budowę chodnika, ogrodzenia parkingu, budowę oświetlenia parkingu, przebudowę zjazdu oraz przebudowę sieci gazowej i elektroenergetycznej. Nie ulega zaś wątpliwości, że przebudowa sieci gazowej i elektroenergetycznej mieści się w zakresie celów publicznych określonych w art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W niniejszej sprawie brak było zatem podstaw do wyznaczenia granic obszaru analizowanego. Wyznaczenie takiego obszaru oraz jego analizę przeprowadza się bowiem przy opracowywaniu projektu decyzji o warunkach zabudowy, wydawanej dla innych inwestycji niż inwestycje celu publicznego. Kolegium wskazało, iż teren planowanej inwestycji przeznaczony został w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...], pod usługi publiczne. Mimo, że studium nie jest aktem prawa miejscowego, to jego zapisy, wbrew twierdzeniom odwołujących się, zostały uwzględnione przez organ pierwszej instancji. Decyzja tego organu, zgodnie z art. 54 pkt 2 litera "d" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zawiera informację, że inwestycja winna być zaprojektowana w sposób zapewniający ochronę interesów osób trzecich. Brak szczegółowych zapisów w tym zakresie nie oznacza, iż interesy odwołujących się nie będą uwzględnione w procesie inwestycyjno-budowlanym. Ochrona tych interesów będzie poddana szczegółowej ocenie na dalszym etapie tego procesu, to jest w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Z tych samych powodów przedwczesne są również zarzuty stron dotyczące zakresu projektu budowlanego oraz spełnienia przez inwestycję szczegółowych warunków technicznych, w tym wyszczególnienia jezdni manewrowej, wszelkich odległości i wymiarów, braku określenia obszaru oddziaływania obiektu wynikającego z przepisów prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów odwołujących się dotyczących ochrony środowiska, Kolegium wskazało, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć, o których mowa w art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że przedsięwzięcie nie będzie wywierało znaczącego oddziaływania na środowisko, czego obawiały się strony odwołujące. W ocenie organu drugiej instancji niezrozumiały jest zarzut stron dotyczący niedołączenia do wniosku pełnomocnictwa właściciela jednej z działek, to jest Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. W niniejszej sprawie z wnioskiem o wydanie decyzji zwrócił się inwestor, którym jest Zarząd Dróg Powiatowych w [...]. Wniosek ten został podpisany przez dyrektora tej jednostki organizacyjnej, co spełnia wymogi prawa w tym zakresie. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika przy tym, by inwestorem był Komendant Wojewódzki Policji w [...] albo jakikolwiek inny podmiot. Niezasadne są także pozostałe zarzuty stron. Różnice w wielkości powierzchni działki nr "x" we wniosku oraz w wypisie z ewidencji gruntów wynikają z tego, że inwestor wnioskiem objął wyłącznie część powierzchni wskazanej działki, a nie całą działkę. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przebudowy sieci gazowej, Kolegium wyjaśniło, że zakres inwestycji obejmuje prace budowlane wynikające z definicji parkingu oraz takie, które są niezbędne z uwagi na zapewnienie właściwych warunków funkcjonowania obiektu parkingu, w tym likwidację kolizji z istniejącą infrastrukturą techniczną, obejmującą m.in. sieć gazową. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożyły M. Z. i M. T.-S., domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji. M. Z. w swej skardze (sygn. akt II SA/Lu 1118/12) zarzuciła, że wniosek inwestora obarczony jest uchybieniami formalnymi, których nie dostrzegły organy administracji. Wniosek ten nie wskazuje powierzchni działki objętej wnioskiem ani wielkości parkingu i jego umiejscowienia na terenie działki. Inwestor nie przedstawił także wyczerpującej charakterystyki w zakresie emisji hałasu przez parkujące samochody, emisji spalin i innych zagrożeń wynikających z użytkowania parkingu. Załącznik graficzny do decyzji nie spełnia wymogu wynikającego z art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym. Zarząd Dróg Powiatowych w [...] nie przedstawił również "pełnomocnictwa do dysponowania gruntem", udzielonego przez inwestora "właściwego", wymaganego w świetle przepisów Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja narusza także art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6 pkt 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez uznanie, że inwestycja objęta wnioskiem stanowi inwestycję celu publicznego. Skarżąca podkreśliła, że budowa parkingu przy Komendzie Powiatowej Policji w [...] oraz w pobliżu [...] Domu Kultury co najwyżej może mieć znaczenie lokalne, nie wystarcza to jednak do uznania go za obiekt lub urządzenie transportu publicznego. Planowany parking i droga manewrowa nie mają charakteru publicznego, gdyż nie stanowią elementu drogi publicznej. Wbrew twierdzeniom Kolegium planowana inwestycja nie obejmuje budowy sieci gazowej lub elektrycznej. Skarżąca zarzuciła też organom administracji naruszenie art. art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., poprzez niezebranie materiału dowodowego mającego być podstawą rozstrzygnięcia sprawy, a zwłaszcza zaniechanie dopuszczenia dowodu na okoliczność zasiedlenia inwestycji przez zwierzęta podlegające ochronie ("jeże wschodnie"). M. T.-S. w swojej skardze (II SA/Lu 1120/12) zarzuciła, że planowana inwestycja w sposób znaczący zmniejszy wartość jej nieruchomości i będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. Budowę projektowanego parkingu zaplanowano bowiem na obszarze zabudowy wielorodzinnej i usług nieuciążliwych. Organ odwoławczy naruszył również art. 10 § 1 K.p.a., gdyż nie rozpoznał dotychczas jej wniosku o sporządzenie i przesłanie kopii akt z toczącej się sprawy. Zdaniem skarżącej nie można uznać, że planowany parking stanowi inwestycję celu publicznego, ponieważ w charakterystyce tej inwestycji, zawartej we wniosku, nie wskazano budowy żadnej drogi publicznej, zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W świetle zaś przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest wyraźny zamiar ograniczenia możliwości wydawania decyzji lokalizacyjnych, które realizują interes publiczny o zupełnie wyjątkowym charakterze. Nadto, w ocenie strony skarżącej, zaskarżona decyzja narusza art. 54 w zw. z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem nie wskazuje wyczerpująco: ograniczeń w użytkowaniu parkingu, zabezpieczenia przed hałasem i drganiami powstałymi w czasie parkowania samochodów. Wybudowanie piątego parkingu w okolicy działki skarżącej wymagało od organu nałożenia na inwestora konkretnego obowiązku w zakresie dopuszczalnych norm hałasu i drgań. Skarżąca zarzuciła również, że Kolegium nie zajęło stanowiska co do podniesionego przez nią w odwołaniu zarzutu dotyczącego przewidywanej utraty wartości nieruchomości stanowiącej jej własność. Na rozprawie w dniu 21 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zarządził połączenie spraw oznaczonych sygn. II SA/Lu 1118/12 oraz II SA/Lu 1120/12 do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzenia ich dalej pod sygn. II SA/Lu 1118/12. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skargi M. Z. i M. T.-S. nie są zasadne, albowiem zaskarżona decyzja pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia 23 lipca 2012 r., nr [...], ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego na działkach nr nr ewid. "x" i "y", przy ul. O. w [...], obejmującą: - budowę 31 miejsc parkingowych, - przebudowę zjazdu, - budowę oświetlenia na parkingu, - budowę wewnętrznego ogrodzenia parkingu od strony budynku policji, - budowę chodnika przy budynku policji od strony parkingu, - przebudowę sieci gazowej i elektroenergetycznej. Materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 717), zwanej dalej: "u.p.z.p.". W myśl art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków (art. 52 ust. 1-3 u.p.z.p.). Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W świetle art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną, o czym stanowi wyraźnie przepis art. 56 ustawy, zgodnie z którym właściwy organ administracji publicznej nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, iż w przypadku gdy organ administracji stwierdzi niezgodność planowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z przepisami ustawy, to ma prawny obowiązek wydać decyzję odmowną, w przeciwnym wypadku zobligowany jest do wydania decyzji uwzględniającej żądanie wnioskodawcy. Organ prowadzący postępowanie powinien oprzeć wszelkie rozwiązania sprzeczne z wnioskiem (odmowę ustalenia warunków lub określenie warunków wbrew stanowisku wnioskodawcy) na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie. Norma ogólna musi być skonkretyzowana przez taki przepis, aby mogła oddziaływać pośrednio na rozstrzygnięcie (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2011, s. 468 i 470). Burmistrz [...], rozpatrując wniosek Zarządu Dróg Powiatowych w [...] o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na realizacji parkingu przy budynku Komendy Powiatowej Policji w [...] wraz z budową oświetlenia, przebudową zjazdu z drogi publicznej, budową zewnętrznego ogrodzenia, budową chodnika oraz przebudową sieci gazowej i elektroenergetycznej, nie mógł wydać decyzji negatywnej dla inwestora, chyba że stwierdziłby niezgodność projektowanej inwestycji z przepisami ustawy lub przepisami odrębnymi. Takiej niezgodności, zarówno Burmistrz [...], jako organ pierwszej instancji, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], jako organ drugiej instancji, nie dopatrzyły się, co obligowało te organy do ustalenia wnioskowanej lokalizacji dla planowanej inwestycji. Sprzeczności takiej nie wykazały także skarżące, albowiem zarzuty przez nie podniesione są niezasadne. Prawidłowo stwierdziły organy obu instancji, że inwestycja objęta wnioskiem stanowi inwestycję celu publicznego. Zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p., przez "inwestycje celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), zwanej dalej "u.g.n.". Przepis art. 6 u.g.n. określa jako cel publiczny m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowę, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji (pkt 1), a także budowę i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów i prokuratur (pkt 6). Inwestycja objęta wnioskiem Zarządu Dróg Powiatowych w [...], jak wskazano wyżej, polega na budowie parkingu wraz z niezbędną infrastrukturą na wskazanych wyżej działkach. Zgodnie z zamierzeniem inwestora inwestycja ta ma na celu poprawę warunków obsługi komunikacyjnej obszaru miasta, a w szczególności zapewnienie właściwej obsługi i dostępności komunikacyjnej do realizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie usług publicznych, w tym do budynku Komendy Powiatowej Policji w [...]. Sąd podziela prezentowane w doktrynie stanowisko, które zostało powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że budowę obiektów takich jak parkingi uznać należy za inwestycję celu publicznego należącą do spraw związanych z transportem i łącznością (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Z. Niewiadomski (red.), Warszawa 2011, s. 387). Niezależnie od tego wskazać należy, iż budowa przedmiotowego parkingu wraz z infrastrukturą techniczną, służącego dla obsługi instytucji publicznej, jaką jest Komenda Powiatowa Policji w [...], należy do celów publicznych w rozumieniu art. 6 pkt 6 u.g.n. Parking ten, mający charakter publiczny i ogólnodostępny, stanowi element infrastruktury towarzyszącej wskazanej instytucji władzy publicznej. W ocenie Sądu budowa przedmiotowego parkingu jest realizacją celu publicznego, podobnie jak budowa budynku policji wraz z konieczną infrastrukturą. Fakt, iż budowa parkingu następuje nie równocześnie z budową obiektu Komendy Powiatowej Policji nie ma znaczenia dla oceny, iż jest to inwestycja celu publicznego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 lutego 2009 r., II SA/Kr 929/08, niepubl., dostępny w CBOSA). Powołany w skardze M. Z. wyrok WSA w Kielcach z dnia 12 lutego 2009 r., II SA/Ke 37/09 (niepubl., dostępny w CBOSA), nie może mieć wpływu wynik sprawy, albowiem został wydany w innych okolicznościach faktycznych sprawy. Z uzasadnienia tego wyroku wynika bowiem, że inwestycja oceniana w tamtej sprawie nie spełniała przesłanek określonych w pkt 6 art. 6 u.g.n., gdyż nie służyła budowie i utrzymywaniu pomieszczeń dla organów władzy publicznej. Zasadne było również stanowisko organów administracji, iż w niniejszej sprawie spełnione zostały pozostałe wymogi wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego przewidziane w powołanych przepisach. Inwestor złożył wraz z wnioskiem wymaganą kopię mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmującą teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500. Na mapie tej oznaczono granice terenu objętego wnioskiem (k. 5 akt adm.). Mapa ta spełnia zatem wymogi określone w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się również kopia mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (aktualnej na dzień 6 czerwca 2012 r.), w skali 1:500, na której to mapie uprawniony projektant naniósł linie rozgraniczające teren inwestycji. Wskazana mapa – zgodnie z pkt. III sentencji decyzji organu pierwszej instancji – stanowi integralną część tejże decyzji (k. 25 akt adm.). Niezasadne są także pozostałe zarzuty skarżących. Różnice w wielkości powierzchni działki nr "x" we wniosku oraz w wypisie z ewidencji gruntów wynikają z tego, że inwestor wnioskiem objął wyłącznie część powierzchni wskazanej działki, a nie całą działkę. Wskazać również należy, że linie rozgraniczające teren inwestycji nie przesądzają jeszcze, iż istotnie w takich granicach dojdzie do realizacji inwestycji. Linie te wyznaczają bowiem maksymalny zasięg inwestycji. Ostateczny przebieg inwestycji zostanie określony dopiero w decyzji o pozwoleniu na budowę. Odpowiada prawu również treść decyzji Burmistrza [...], która zawiera wymagane przepisami wskazania co do: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, a także ochrony interesów osób trzecich (k. 24, 25 akt adm.). Organ pierwszej instancji wskazał, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć, o których mowa w art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.). Oznacza to więc, iż budowa przedmiotowego parkingu wraz z niezbędną infrastrukturą nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ani oceny oddziaływania na obszar Natura 2000. Zarzuty skarżących dotyczące etapu użytkowania parkingu, ewentualnego przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, drgań powstałych w czasie parkowania samochodów itp. nie mogą mieć wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy, albowiem kwestie te nie są rozstrzygane na etapie wydania decyzji lokalizacyjnej. Z tych samych powodów nietrafne są zastrzeżenia skarżącej M. Z. co do nieprzedłożenia przez inwestora oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Tego rodzaju dokument, potwierdzający prawo inwestora do wykonywania na danych terenie robót budowlanych, stanowi wymagany załącznik wniosku o pozwolenie na budowę, który rozpoznawany jest przez organy administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.). Organy administracji obu instancji ustaliły wyczerpująco stan faktyczny w niniejszej sprawie zgodnie z wymogami art. art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Wbrew twierdzeniom M. Z., nawet gdyby przyjąć fakt występowania jeża wschodniego na działkach objętych planowaną inwestycją, położonych w centrum miasta [...], to okoliczność ta nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy. Brak jest bowiem przepisu prawa, który z tej przyczyny uniemożliwiałby realizację wskazanej inwestycji. Niezasadny był więc zarzut niedopuszczenia dowodu na okoliczność zasiedlenia terenu inwestycji przez te zwierzęta. Na wynik sprawy nie mógł mieć również wpływu zarzut, iż planowana inwestycja w sposób znaczący zmniejszy wartość nieruchomości skarżących. Akty planistyczne, do których należy decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego, mogą wpływać na wykonywanie prawa własności. Prawo własności stanowi wprawdzie najszerszą formę korzystania z rzeczy, nie jest jednak prawem nieograniczonym. Przepis art. 140 kodeksu cywilnego wskazuje, iż wykonywanie uprawnień właścicielskich następuje "w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego". W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że ochronę interesów osób trzecich należy oceniać w kategoriach obiektywnych. Odnosi się ona do uprawnień wynikających z przepisów ustawowych (wyrok NSA z 27 października 1999 r., IV SA 1731/97, niepubl.). Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał też, że wśród podstawowych elementów podlegających ocenie organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, należy (...) wziąć pod uwagę ochronę interesów osób trzecich, które należy rozumieć jednak jako ochronę interesów prawnych, a nie interesów faktycznych. Nie zawsze zakresy tych pojęć pokrywają się, co w praktyce rodzi nieporozumienia i niezadowolenie stron. Najczęściej interesy faktyczne stron są szersze niż interesy prawnie chronione (wyroki NSA: z dnia 2 kwietnia 1998 r., IV SA 1035/97, z dnia 23 kwietnia 1996 r., SA/Wr 2655/95, z dnia 27 października 1999 r., IV SA 1731/97 – niepubl.). Treść omawianej decyzji, w szczególności postanowienia dotyczące ochrony osób trzecich, mogą zawierać jedynie informacje dla inwestora o działaniach niezbędnych dla ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, nie mogą zaś zawierać nakazów kierowanych do osób trzecich czy też uprawnień dla inwestora do podjęcia działań naruszających interes tych osób (wyrok NSA z dnia 28 listopada 1996r., SA/Bk 1002/96, niepubl.). Decyzja w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma bowiem, jak wskazywano wyżej, charakter deklaratoryjny, nie konstytuuje żadnych praw czy obowiązków dla właściciela nieruchomości. Zaskarżona decyzja uwzględnia wymagania w zakresie ochrony osób trzecich w stopniu, jaki wymagany jest na etapie planowania inwestycji. Decyzja organu pierwszej instancji – w punkcie II.4 – ustalając niezbędne wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich (k. 25 akt adm.). Nieuwzględnienie interesów skarżących nie popartych żadnymi konkretnymi przepisami prawa materialnego nie może stanowić podstawy skutecznego kwestionowania legalności warunków zabudowy, jako naruszających interesy osób trzecich (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 16 kwietnia 2009 r., II SA/Bd 934/08, niepubl.). Dlatego też sam sprzeciw skarżących przeciwko lokalizacji inwestycji na działkach wskazanych przez inwestora nie poparty żadnym przepisem prawa nie mógł stanowić podstawy do udzielenia odmowy ustalenia lokalizacji wnioskowanej inwestycji celu publicznego. Ponownie należy bowiem podkreślić, iż rozstrzygające znaczenie w tym zakresie ma zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa. Sprzeczne z zasadą legalizmu byłoby kierowanie się przez organ przesłankami wykraczającymi poza treść obowiązującej normy prawnej. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową. Organ ustalający lokalizację projektowanej inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, zgodnie z art. 56 ustawy, musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa. Organy administracji orzekające w sprawie ani skarżąca kwestionująca prawidłowość decyzji wydanych w sprawie nie wykazały istnienia takiej niezgodności. Nie można więc było odmówić ustalenia lokalizacji przedmiotowego parkingu. Sąd nie dopatrzył się również w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać należy, iż skarżąca M. T.-S., zarzucając naruszenie art. 10 § 1 K.p.a., w istocie postawiła organowi zarzut bezczynności polegającej na niewydaniu stosownego aktu administracyjnego dotyczącego jej wniosku z dnia 19 sierpnia 2012 r. o sporządzenie i przesłanie kopii akt z sprawy. Kwestia ta nie może być przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie, a była rozstrzygana w sprawie II SAB/Lu 122/12, w której wyrokiem z dnia 21 lutego 2013 r. Sąd zobowiązał organ do załatwienia powyższego wniosku skarżącej. Należy jednak podkreślić, iż nie można podzielić wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowiska Kolegium, że zgodność z prawem stanowiska zawartego w decyzji organu pierwszej instancji potwierdzają wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wydane w sprawach II SA/Lu 346/12 oraz II SA/Lu 816/10. Brak jest w szczególności podstaw do stwierdzenia, że uzasadnienia tych wyroków zawierają pełną ocenę analogicznego wniosku dotyczącego takiej samej inwestycji, na takich samych działkach ewidencyjnych gruntu. Zaskarżoną w sprawie II SA/Lu 346/12 decyzją z dnia 2 marca 2012 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 24 stycznia 2012 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia 30 października 2009 r., nr [...], ustalającej na rzecz Miasta [...] lokalizację inwestycji celu publicznego na działkach nr nr ewid. "x" i "y", przy ul. O. w [...], jako zamierzenia polegającego na budowie miejsc parkingowych, budowie chodnika, budowie ogrodzenia parkingu od strony Komendy Powiatowej Policji, budowie oświetlenia parkingu, przebudowie istniejącego zjazdu oraz sieci gazowej i elektroenergetycznej. Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2012 r., II SA/Lu 346/12, Sąd oddalił skargę M. Z. na powyższą decyzję Kolegium z dnia 2 marca 2012 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd podkreślił, że "zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu nieważnościowym. Postępowanie [to] jest jednym z postępowań nadzwyczajnych, [...] którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. zaś ujawnienie w decyzji przynajmniej jednej z nich może skutkować stwierdzeniem jej nieważności. [...] To oznacza, że organ nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Działanie w trybie nadzoru na podstawie art. 156 k.p.a. wymaga innego podejścia do sprawy niż w pierwszej instancji lub przed organem odwoławczym. Organ administracyjny ocenia kwestie czysto prawne, które winny być rozstrzygane według zasad stosowanych przy kasacji. Z tego też względu organ nadzoru nie może podejmować czynności zmierzających do załatwienia sprawy co do jej istoty". W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ocenia się zaistnienie kwalifikowanych naruszeń prawa, wyczerpująco wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Oddalenie skargi na decyzję Kolegium odmawiającą stwierdzenia nieważności Burmistrza [...] z dnia 30 października 2009 r., nr [...], nie świadczy o tym, że Sąd w tamtej sprawie zawarł ocenę mogącą wiązać organy co do rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej. Stąd obowiązkiem Burmistrza [...] było wnikliwe rozpoznanie złożonego w niniejszej sprawie wniosku pod kątem zgodności z prawem planowanego zamierzenia inwestycyjnego. I tak w istocie organ pierwszej instancji uczynił, wydając decyzję ustalającą lokalizację wnioskowanej inwestycji celu publicznego. Podobnie rzecz ma się z wyrokiem Sądu z dnia 15 lutego 2011 r., wydanym w sprawie II SA/Lu 816/10, którym oddalono skargę M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 14 października 2010 r. nr Rep. [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia 27 sierpnia 2010 r., o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego powołaną wyżej decyzją Burmistrza [...] z dnia 30 października 2009 r. Podstawą wydania zaskarżonej w tej sprawie decyzji było stwierdzenie przez organy administracji, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony w uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. Sąd nie dokonywał więc w tej sprawie oceny prawidłowości decyzji Burmistrza [...] z dnia 30 października 2009 r. Powyższe uchybienia nie mogły mieć jednak wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy, prawidłowo zakończonej zaskarżoną decyzją, utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji.